Een gemeente om door een ringetje te halen

Spreker

Henk Geurts

Date
Dec. 5, 2021
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Het was een beetje een worsteling waar ik vanmorgen met u over zou willen spreken.

Omdat je zo overgoten wordt met informatie en omdat je soms daar zelf ook nog heel erg door gegrepen wordt. Dat je eigenlijk alleen maar vol bent van wat er plaatsvindt in de wereld.

Al was het alleen maar wat er nu weer op Europa speelt. Dat alles wat met Jezus en de namen van Jezus en de Bijbel te maken heeft een ander woord voor bedacht moet worden. Er is een speciale commissaris voor benoemd om dat te doen.

Die heeft heel geschrift samengesteld. Waardoor eigenlijk we dat niet meer mogen gebruiken. Want ja, iedereen is geen christen meer. En dan moet je alles maar wegdenken. En dat soort dingen allemaal.

En de Heer heeft me echt toegeleid om dit vanmorgen met u te bespreken. En ik heb de titel gegeven. Een gemeente om door een ringetje te halen met een vraagteken.

U kent dat wel. Concurrerende gemeentes. De ene gemeente heeft een fantastisch gemeenteblad. De andere gemeente heeft een geweldige goede kerkorde.

Een afspraak en een regelgeving. Het loopt als gegoten. Alles zit in de puntjes geregeld. Perfect woord. Goede beleidenis.

Anderen kunnen de show maken met geweldige muziek. Daar zullen ze niet zomaar iemand erbij stoppen als er iemand uitvalt. Nee, dat moet op het hoogste niveau zijn.

Daar zeg ik niks van. Fantastisch, die muziek. Maar maakt dat je gemeente om door een ringetje te halen. Gekwalificeerde mensen. Een boodschap. En dan willen wij hem misschien wel eens op bogen.

Die de tijd verstaat. En die de eindtijd kan duiden. Vanmorgen wil ik met u iets over prioriteiten hebben waar ik door gegrepen werd.

Toen ik las in openbaringen de gemeente van Efezen. En dan wil ik eerst met u een paar verse lezen uit Matthäus 18. En hopelijk dat ik vanmorgen iets kan duidelijk maken waar de heren hier zijn activiteiten legt.

En zijn prioriteiten legt. En misschien worden we dan, ik tenminste wel, allemaal heel bescheiden. Matthäus 18. Een heel eigenarige sfeer was dat.

De heer Jezus riep zijn discipelen. En ze kwamen allemaal, ze lieten alles vallen. Alles lieten ze vallen uit liefde voor Jezus. En terwijl ze met elkaar omgaan, zo krijg je dat. Zo'n groepsproces krijg je dan.

En dan ziet de een de ander. En ze maken van alles mee. En er zijn er drie discipelen die speciaal mogen naar de berg met de heer Jezus. Daar zien ze ook iets bijzonders. Drie.

Maar goed, we gaan eerst even kijken wat hier staat. Matthäus 18 vers 1. Op dat moment kwamen de discipelen bij Jezus en zeiden. Toen waren ze al even bezig. Wie is toch de belangrijkste in het koninkrijk der hemelen?

En Jezus riep een kind bij zich en zette dat in hun midden. Hij zei, voorwaar ik zeg u. Als u zich niet verandert en wordt als de kinderen, zult u het koninkrijk der hemelen beslist niet binnen gaan.

Wie zich dan zal vernederen als dit kind, die is de belangrijkste in het koninkrijk der hemelen. En wie zo'n kind ontvangt in mijn naam, die ontvangt mij.

Maar wie een van deze kleine die in mijn geloven doet struikelen, het zo beter voor hem geweest zijn, dat een molensteen aan zijn hals gehangen was en hij in de diepte van de zee gezonken was.

Wee de wereld verwegen al haar struikelblokken. Want het is noodzakelijk dat er spruikelblokken komen. Maar wee de mens door wie zo'n struikelblok er komt.

En er staat in vers 10. Ik sla achter 9 niet over omdat ik dat niet belangrijk vind, maar het gaat even om waar ik heen wil naar vers 10.

Pas op dat u niet een van deze kleine veracht. Want ik zeg u dat hun engelen in de hemelen altijd het aangezicht zien van mijn vader die in de hemelen is.

Want de zoon des mensen is gekomen om zalig te maken wat verloren is. Wat denkt u? Als iemand honderd schapen heeft en een eender van is afgedwaald, zal hij niet de 99 anderen achterlaten en in de bergen het afgedwaalde gaan zoeken.

En als het gebeurt dat hij het vindt, voorwaar ik zeg u dat hij zich erover meer verblijft dan over de 99 die niet afgedwaald waren. Zo is het ook niet de wil van uw vader die in de hemelen is dat één van deze kleine verloren gaat.

Maar als u uw broeder tegen u gezondigd heeft, ga naar hem toe en wijs hem terecht tussen u en hem alleen. Als hij naar u luistert, dan hebt u uw broeder gewonnen.

Maar als hij niet naar u luistert, neem er nog één of twee met u mee op dat in de mond van twee of drie getuigen elk woord vaststaat. Dan gaan we verder even naar vers 21.

Toen kwam Petrus naar hem toe en zei, heren, hoeveel keer zal mijn broeder tegen mij zondig en ik hem vergeven? Tot zevenmaal toe. Jezus zei tegen hem, ik zeg u, niet tot zevenmaal, maar tot zeventig maal zevenmaal.

Tot zover. Vier punten vanmorgen. Als orde voor de kerk, als kerkorde, als gemeenteorde.

Zorg voor de kleintjes. Zoek op wat verloren is. Red zondaars.

Vergeef elkaar. Moet je nagaan, de aanleiding van dit gesprek met de heer Jezus, dat was nogal wat. Ik vertelde u al, op een gegeven moment ontstaat er een groepsproces, als hij met elkaar optrekt, gebeuren er dingen, de heer Jezus geeft opdrachten.

En zo zijn de discipelen bezig in zijn dienst. En dan wordt het druk, want er zijn heel veel steden met meer dan 15.000 inwoners en de heer Jezus wil heel Israël bereiken.

En dan benoemt hij ook hen om erop uit te gaan. En dan zien ze een maanzieke jongen die een stomme geest had, die niet kon spreken. En weet u nog van die vader, die niet kon geloven toen Jezus zei, ik geloof.

Als jij gelooft, dan zal hij genezen, want hij vroeg om genezing. En toen zei hij, heer, ik geloof. Kom mijn ongeloof te hulp.

En op dat moment, toen die jongen genezen was, mocht die vader dat niet zeggen. Vertel aan anderen. Hij deed het natuurlijk toch. En daarna gaat Jezus over zijn lijden spreken.

En wat voor proces vindt er in zo'n groep plaats, als hij over zijn lijden spreekt. Moet je je voorstellen, je trekt met iemand op en hij is de rabbi, hij is de leider, hij is de meester. En hij spreekt over zijn lijden wat komen gaat.

Weet u waar de discipelen over spraken? Tijdens zijn lijden, zelfs tijdens het laatste avondmaal. Wie is de belangrijkste van ons? En daarover waren ze heel vaak aan het bakken leien.

Ja, ook Johannes. Jezus' zware boodschap over zijn naderen en lijden, hebben ze als ongewenst naar zich neergelegd. Natuurlijk waren ze bedroefd.

Dat Jezus nu voor de tweede keer, misschien al voor de derde keer had gezegd dat hij ging sterven. En ze begrepen, oké, sterven is sterven. Maar dat is verschrikkelijk.

En het verpletterde hen, ze liepen erover te tobben. Hoe is dat nu te rijmen? Moet je je voorstellen, je hebt een heel ander beeld. Hoe is dat te rijmen met al die koningspsalmen? Een koning is toch overwinnaar?

En nu? En ze begrepen uit zijn woorden, het gaat gebeuren. Dus, ze zien hem niet zitten op die troon. Aan het hoofd, in Jeruzalem.

Met een gouden kroon op zijn hoofd. Getooid in Messiaanse pracht. Er zouden trieste dingen gebeuren. Oké, misschien tijdelijk dan geen koning. Dat kon ze nog wel slikken.

Een koningloos tijdperk. Maar hoe moest het daarna gaan? Hij zou toch koning worden? Maar hoe? In elk geval zag de toestand op korte termijn er moeilijk uit.

Zonder. En daarom was de vraag onderling. Er moet iemand de baas zijn. Er moet iemand het regelen. Er moet iemand een bevelvoering hebben. Een assistent zijn. En daarom die vragen.

Ook hier weer. Links en rechts. Wie is de belangrijkste? Zeg u het nou maar eens. Wie mag naast u zitten? Zelfs ouders vroegen eraan. Mijn zoon mag die naast u zitten. Om straks links en rechts direct dicht bij Jezus te zijn.

Moet je wel weten. Er was onder de Joden. Dat is heel kenmerkend. Was er altijd een competitie. Wie is de beste?

Was een rangorde. Broers onderling hebben het ook. Ik moest dat leren van mijn kinderen. Pa, we hebben een rangorde. Laat ons maar vechten. Wie is de sterkste?

Niemand schraamde zich daarvoor. Jood zijn was noodzakelijkerwijs deelnemen aan een competitie. En daar moest je zo hoog mogelijk bij eindigen. Dat wedstrijddenken was een geweldige voedingsbodem voor eerzucht, rivaliteit en ook ellebogenwerk.

De een vond zich nog vertreffelijker dan de ander. Eerzucht in lijdenstijd. Het lijkt wel ruzie over de erfenis als de ernstige zieke nog niet eens gestorven is.

In de Tweede Wereldoorlog had je ook van die oorloggewinstmakers. Mensen die profiteerden juist door de oorlog. Mensen die rijk werden met smokkelen.

En zelf geld opstreken. Zoiets doe je toch niet, zeg je dan. Maar de diepste ellende is van de discipelen dat ze dachten te moeten bijdragen aan de verlossing.

Eerst kwamen ze met open armen. Ja heren, we volgen u. En vervolgens leefden ze niet meer van de genade. Zoals de gemeente van Efeze. Ze stonden niet meer met lege handen.

Ze waren geen bedelaar meer bij God. Misschien waren ze dat wel geweest. Toen Jezus hen riep. Maar nu hij had gekozen. Naast hem. Moesten zijn mannetje staan.

Ze zouden hun mannetje staan in die oorlog. Wacht maar. Ik heb mijn zwaard wel bij me, zegt Petrus. Zo is een mens. Een ernstige mens. Vergaderingen, commissies.

Kom op. Wij pikken het niet. Dat hele gedoe met die overheid. We zullen wel even een handje helpen. De mens meent te staan in een ernstige tijd.

De Heere God maar even te helpen. Eerzicht en hoogmoed gaat dan blijkbaar ineens boven toewijding. En in een tijd van nood vinden we onszelf blijkbaar het meest geschikt om te helpen.

Er is bijna een verdringingsmarkt. Als je bijvoorbeeld nu ook ziet. Dat onbelangrijke mensen. Boas of burgemeester die niet zoveel te zeggen hadden.

Het nu voor het zeggen krijgen op een bepaald gebied. Ineens zie je ook in Australië bijvoorbeeld. Dat kleine jongens ineens veel macht hebben en beslissingen nemen. Want ja, dat streelt mij toch wel.

Weet u. Het is heel gek, maar de heer Jezus is ernstig. Als zij daarmee komen. Wie is de belangrijkste? Ik toch? Petrus. Het was bij Petrus thuis.

Dat gesprek. Dan vind ik het zo aangrijpend wat de heer Jezus dan doet. Petrus zal ook kinderen gehad hebben. Dus hij roept zo'n kleintje bij zich.

Waarschijnlijk een van Petrus. Misschien ook zo'n mannetje als Petrus. Ik weet niet. Geen groot kind. Een groot kind kan al lelijk de baas spelen. Anderen op zijn huid zitten.

En zelfs tegenover volwassenen een grote mond opgeven. Nee, hij zet er een klein mensje tussen die grote kerels. Wie de belangrijkste is. En hij werd toen uiterst emotioneel en scherp.

En hij zegt het tegen de discipelen. Het zijn volgelingen. Hij zegt het tegen mensen die hem echt willen volgen. Dan zegt hij, ik verzeker jullie. Als je niet verandert en wordt als een kind.

Dan ga je het koninkrijk van de hemel dan zeker niet binnen. Dat is een donderslag. Dat is een bliksemingslag.

Dan wordt de grond onder je voeten weggeslagen. Dat zei hij tegen de discipelen die met elkaar concurreren. Wie is de meeste? Jullie heilige mannen. Je kunt u wel druk maken over de vraag. Wie de belangrijkste is.

En wie de orders mag uitdelen. Maar het is de vraag of je er überhaupt wel in komt. Jullie de elite van Jezus. Pas maar op. Anders kom je er allemaal niet in. Wat mankeert ons dan?

Mogen wij geen man worden? Moeten we eerst kind worden? Wat is dan zo typerend aan dat kind? Is een kind echt zo onschuldig? Nee, natuurlijk niet.

Een kind is ook in zonde geboren. Dat lieve mannetje Elijah. In zonde geboren. Maar je smelt toch als je zo'n kind in je armen hebt. Een kind ziet zichzelf als heel klein.

Als heel afhankelijk. En verlaat zich helemaal op de macht en de goedheid van zijn vader. Vader zal me wel op zijn armen nemen. Vader zal voor me betalen.

Vader zal zorgen voor een boterham. Vader zal de boze mannen wegjagen. Een kind leeft van genade. Een kind heeft niets.

Leg een kind ergens neer. En ga met z'n allen weg. Kind komt niet weg. Kind leidt zijn lot over. Een kind vindt het heerlijk. Vader, moeder. Maar ik kan je zeggen.

Dit sloeg echt in bij de discipelen. Kinderen waren in die tijd. Net zoals het beeld wat er van vrouwen was. Niet dat het het beeld van de Heer Jezus was. Maar van vrouwen was. Die mochten niet eens getuigen.

Heb ik al eens verteld. Die mochten niet eens getuigen bij als er iets was. Een kind was religieus gezien. Veracht en waardeloos. Wat kan een kind nou bijbels gezien presteren?

Wat betekent nu een kind in de geestelijke strijd? Ze hinderen dat alleen maar vaak zou je zeggen. Maar Jezus zegt. En hij draait dat helemaal om. Als jullie niet omdraaien.

180 graden. En worden als een kind. Komen jullie het koninkrijk niet in. Dat is de boodschap voor kerkleiders.

Niet een rijk van kanjers. En van beslissers. En deskundigen. Maar een rijk voor kleuters. Weet u. De heer Jezus is zelf.

Aan het kruis. Een kind geworden. Met zijn vernagelde handen kon hij niets. Niets doen. Toen verwacht hij alles. Van zijn papa.

Van zijn vader. En die zelfs. Liet hem. In het oordeel. Vader zal zorgen. Vader zal me groot maken.

Vader. In uw handen beveel ik mijn geest. Echt. En ik meen het. Uit het diepste aan mijn hart. Leiders moeten in bepaald opzicht kindjes worden.

Ook al zijn ze professor. Ook al worden ze hond. Al is de nood nog zo groot. Ik denk. Dat het belangrijkste is. Dat wij moeten doen.

Die een taak hebben in de gemeente. Of geen taak. Met open lege handen. Voor de heren staan. Van genade leven. Niet bedisselen. Geen verlossingen spelen.

Maar wachten. Op vader. Wie zichzelf. Klein zal achten als een kind. Zal groot zijn in het koninkrijk van god. Ieder die een kind ontvangt in mijn naam.

Ontvang mij. Een komeet sloeg in. Van een andere planeet. Laten we nou eerlijk wezen. Als wij op zoek zijn naar een medewerker voor de zang of iets.

Dan vraag je geen kind. Nou Hans. Je prijkt want je vroeg wel een kind. Die naar voren kwam. Om mee te doen. Maar wat kan een kind nu? Een kind kan geen contactblad maken.

Kan geen stukken doorwerken. Geen zonder school leiden. Maar Jezus zegt. Het allerbelangrijkste werk. Is het ontvangen van een kind. En dan vraag ik u niet.

Hoe is het met de aandacht van het kind in de gemeente? Maar heel concreet. Hoe is het met de liefde? Thuis. In de gemeente.

Vader was altijd weg. Altijd bezig. Heeft nooit met ons gepraat. Toen we klein waren waren we lastig. Toen we groter waren moest hij veel werken. Toen we ouder waren zeiden.

Ja je bent opgevoed. Ik kan je niet meer opvoeden. Jezus zegt het. Woorden van de Heer Jezus. De Zoon van God. Wie een kind ontvangt in mijn naam.

Ontvangt mij. Wat een waardering voor het moederschap. Kinderenverzorg. Luizom doen. Marco.

Moeders. Eten koken. Wat een liefde. Als mensen een adoptiekindje aannemen. Krijgen. Of ontvangen. Of een pleegkind in huis hebben. Wat een opgave.

Diepe waardering. Wie je zo'n kind ontvangt. Psef vellen. Hoe het ook gaat met je dochter. Je pleegdochter. Of hoe ze ook groter worden. Maar je ontvangt Christus in je huis.

Hoort je het? Er zaten bij die scharen. Die er luisterden. Ook van die grote kleintjes. Ze waren van de synagoge vervreemd.

Van de kerk vervreemd. En ze stonden schuldig tegenover God. Je werd er ook gewoon uitgeschopt. Als je niet met de kerk eens was. Dan schopten ze eruit met de synagoge. En ze voelden zich verlaten.

Onze tijd. Kent ook heel veel van die grote kleintjes. Mensen die misschien sociaal. En intellectueel. Soms hebben ze een luchtje.

Zwakkeren. Ouderen. Mensen die het niet meer zo makkelijk mij benen. Die het niet meer zo snappen. Soms een heel andere mening hebben. Mensen die in de war raakten.

Mensen die de verongelukten. Verongelukten en de verongelijkten. Om hen gaat het ook. Het zijn er misschien wel meer dan we denken. De heer Jezus heeft het wel vijf keer over die kleine.

In het gedeelte. Wie is het belangrijkste lid van de gemeente van Christus? Dat is die ene kleine. Maar hij gaat nog even verder.

Hij is niet helemaal klaar. Hij zegt ook. Wee de valstrikken. Het is onvermijdelijk dat er mensen te val worden gebracht. Dat gebeurt. Maar wee de mens die die valstrik zet.

De heer Jezus ziet de wereld ook als een mijneveld. Echt. Hij waarschuwt niet van niks voor dwaalleraars. Waarin je geen stap kunt zetten of je loopt de kans te worden opgeblazen.

Denk eens aan de verborgen verleiders. De reclame, de media. De sociale media. De verleidende programma's. Maar niet alleen de wereld. Ook een gemeente kan zelfs een mijneveld zijn.

Vandaag de dag. Hoogmoed. Trots. Kerkelijke vergaderingen. Wat vindt er soms niet plaats? Wordt er gezegd? Eerzucht. Splijtzucht.

Polarisatie. Moet het zo doen? En ga zo maar door. Ho ho. Hoe is het met mijn hart? Zijn er ook mijneleggers in mijn hart waardoor ik een struikelblok voor een ander ben?

Dat je onbarmattig oordeelt. Of roddelt. Of liefdeloos denkt. En toch net woordjes gebruikt. Hypocrisie. Ruzie.

Opgeblazenheid. Ik heb opleiding. Of vernieuwingsdrift. Zo moet het maar doen. Dit soort struikblokleggers, zegt de Heer Jezus, zijn nog niet gelukkig met de Heer Jezus.

Vroeg of laat valt hun eigen boosheid op hun eigen hoofd. Wie het zwaard nemen en hun eigen kracht strijden. Of vanuit hun eigen ego de dingen willen benaderen.

Weet je wat de Heer Jezus daarvan zegt? Ze zouden mochten willen dat ze de verdrinkingsdood mochten ondergaan. Maar ik zou willen dat ze met de... Het is beter dat een molensteen om de nek zou worden gedaan dan dat ze zinken naar de zeebodem.

Woorden van Jezus. Dan zouden ze beter af zijn dan nu. Ze vallen in handen van een toornige levende vader. Weet u die prachtige zang en misschien een geweldige boodschap.

Of met elkaar gemeente zijn. Maar één enkel kleintje is kostbaar in het ogen van God, weet u dat? Eén enkel kleintje. Een kleintje dat leeft van genade.

Word geen struikelblok voor kleintjes. Dat dat toch een grondregel in de gemeente mag zijn. Het staat niet in het informatieboekje. Maar dat het diep in ons hart gegript mag zijn.

Pas op, zegt hij, dat u niet één van deze kleine veracht. Want ik zeg hier dat hun engelen in de hemelen altijd het aangezicht van mijn vader zien die in de hemelen is.

En dan denk ik gelijk aan Jacob die op de vlucht is voor zijn broer. En in de nacht als hij met zijn hoofd op een steen slaapt, in zijn dromen ladder zag, waarvan de top tot de hemel rijkte.

En Gods engelen klommen op en daalden weer neer. De engelen vormen Gods centrale inlichtingendienst. Ze hielden hem van ogenblik tot ogenblik op de hoogte van Jacobs toestand.

En de heer Jezus zegt nu dat al Gods kleintjes, de kwetsbare en wie ze ook zijn mogen, onder zo'n ladder leven. Daar langs klimmen hun engelen omhoog en er langs dalen ze af.

En God beschikt, beeldend uitgelegd, beschikt dus elk moment over de meest recente informatie van hun kinderen. Wee jullie gemeente, hoogmogende apostelen.

Hij begint met de discipelen, hij begint in het huis Gods. Als jullie met je gewichtigheid, met wie je bent, mijn kleintjes ergert, een struikelblok bent, op een weg leemt, hen in gavaar brengt.

Reken erop, als het nodig is, schrijp ik regelrecht in. Maar je zult ervaren, ik ben de Heere. Want de Zoon des Mensen, Jezus is gekomen om het verlorene te zoeken.

Beseffen we het nog? We zijn wel exclusief als gemeente nu bij elkaar. Maar dat hij verlorene zoekt. Zo mooi, hij houdt zo van het verlorene, dat hij zelf zegt, als een broeder zondigt, ga heen.

Waarom? Als een broeder tegen u zondigt, ga heen, zegt hij. Want ze hadden net geruzied over wie de meester was. Nou, ik weet wel dat als Peter een fout maakte, dan stond Johannes erbovenop.

Zo ging dat een beetje. En als die een fout maakte, want er zat een nationalist bij, er zat een soort NSB'er bij, Matthäus, weet je wel, die deelde met de Romeinen. Dat was met een clubje, die discipelen hoor.

Altijd de vraag wie de meester was. Nou, als er een een fout maakte. En ze hadden net geruzied hierover. Het wil de heer Jezus ons leren, dat als je broeder zondigt, of je zuster, dan is die een gevaar.

Meester, wat we eerst doen, is onze mond open doen naar anderen. Hij heeft gehoord. Maar Jezus zegt, zijn ondergang dreigt als hij zondigt.

Als hij zo verder gaat, zijn ondergang dreigt. Ga naar hem toe, spreek met hem. Met Jezus ogen kijken, is met diep bezorgde blikken kijken naar je zondigende broeder of zuster.

En hoe kan ik hem redden? Nee, niet mijn lange tenen, want hij heeft mij ook beledigd. Maar zijn redding. In beide betekenis het, ga heen.

Red je broer. Trek bij hem aan de bel. Ik moet met je praten. Ik zie er erg tegenop. Ik durf er bijna niet met je te bespreken. Misschien mis ik wel wat. Ik weet wel wat leukers. En wie vermaalt nu graag een ander?

Ik vind het een verschrikking. Misschien wordt hij wel woedend. Wat moe je mee? Let op je eigen zaak. Ik wil je onder vier ogen spreken. Ik heb er met niemand over gesproken.

Zonde, zonde noemen. Dat moet echt wel. Ook bij kinderen. Natuurlijk mag je tegen kinderen zeggen dat dat wil papa of dat wil mama niet. Je zou het toch ook verschrikkelijk vinden als je stierf aan een ziekte omdat de dokter had niks had gezegd.

Terwijl hij het wel wist. Dan denk je toch. Zo'n man. Hij moest zich schaam hadden. Waarom heeft de dokter het niet gezegd? En als je ziet dat iemand ziek is. Geestelijk. Dat je hem ziet afwijken.

En jij ziet dat. En misschien heb je wel een te scherpe blik. En je bidt ervoor. Heer, wat moet ik doen? Of zester. Spreek met zo'n iemand. Stel je voor. Dat hij zo ver uit het huis gods en van de naam en van God weg gaat.

Dat je niks meer kan doen. De naam van de broeder moet in de gemeente behouden blijven. Niks aan de grote klok hangen. Niks gelijk een publieke zaak van maken.

Misschien in sommige gevallen zelfs niet eens even met je eigen echtgenoot tegelijk over spreken. Dat kan nog te veel worden zelfs. En dat is van zulke grote belangrijke betekenis.

Want als je hem vergeeft. Als hij naar de heren gaat met jou. Hoeft hij niet iedereen nog eens even langs te gaan. Als er geen gemeente zonde aan de gemeente is. De zonde wordt geworpen in de diepte van de zee.

Niks geen doofpot. Maar ook niks aan de grote klok hangen. En als de persoon wil beleiden omdat de gemeente het aangedaan is. Daarom in erg ondersteuning. En tenslotte.

En misschien wel de lastigste. Vergeeft elkaar. God vergeeft via de Heer Jezus. Geweldig aan afdoende.

Maar weet je. Het gebed onze vader. Wat we vaak zo na een alfacursus hand in hand opzegden met elkaar. Vergeef ons onze schulden. Gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren.

Weet de boeders en zusters. Als wij nu en ik de huwelscursus doen. Komt er altijd ook één avond bij specifiek vergeving. Waarom? Omdat vergeving de bodem is.

De basis is van groei. De basis is van groei. Sommigen zeggen. Ja maar dat is toch simpel. Je vergeeft toch. In heel veel gezinnen. Zeker al wat langer getrouwde mensen.

Zijn er taboes waar je niet meer over spreekt. Pijnlijke onderwerpen. Ik wil niet zeggen dat je dat nou wel moet doen. Als je vergeeft. Maar waarom? Omdat op een bepaald momenten dingen niet zijn doorgesproken.

En het is nu eenmaal zo. Waar mensen met elkaar omgaan. Er zijn er fricties. Je bent soms met elkaar niet eens. Er kunnen dingen gebeuren. Je kunt even op een bepaald moment harde dingen zeggen.

Het hoeft niet eens in woorden te zijn. Maar je kunt ook in je houding door sarcastisch te zijn. Of wat dan ook. Fricties zul je hebben. En botsen zul je ook wel een keertje. Je hebt andere. Het ene karakter is niet het andere karakter.

En je zult een ander onrecht doen. Je hebt dus permanent in de gemeente vergeving nodig. De heer Jezus hoeft het onderwerp niet eens zelf aan te stellen.

Aan te kaarten. Dat doet Peter eens wel. En op een hele slimme manier. Als de heer zo zegt van red zondaars. Komt hij op de proppen met een vraag. Hoe vaak dan vergeven?

U kent die vraag wel. En hij zet hoog in. Hij zet heel hoog in. Mooi getal. Zeven keer. De rabbijnen in die tijd die leerden.

Dat drie maal het uiterste was. Dat hadden ze. Op basis van een uitleg uit Amos 1. Er stond om drie overtredingen staat daar. Dat klopt. Ja om vier zal ik het niet herroepen.

En zij gaven dus de uitleg. Je vergeeft drie keer. Dan is het af. Klaar. Het moet over zijn. Drie Christenlimiet. Over de Bijbel uitleg gesproken. Peter is dacht misschien te scoren.

Nu hij met het heilige getal zeven op de proppen komt. In Matthäus vind je heel vaak getallen. Hij is heel erg van de getallen. En hij begooit er een behoorlijk schepje bovenop.

En dan snijdt hij vlijmscherp met het zwaard van zijn woord. De Heer Jezus die ook de openbaringen heeft ontvangen van God.

En die dat aan Johannes doorgeeft. Als hij recht gaat spreken. Met dat zwaard uit zijn mond. En hier is hij ook vlijmscherp. Niet zeven keer. Maar zeventig keer.

Zeven keer. De super volmaaktheid. En dan komt die gelijkenis. U kent hem wel. Die kerel die even naar deze tijd gerekend.

Die beheerend over het gebied. Miljarden schuldig was. En helemaal in paniek raakt. Een geweldige schuld heeft.

Bij die hoge heer. En dat kleine mannetje waar hij naartoe stapt. En gelijk in de gevangenis zit. En hij wordt de schuld vrijgegeven. Vrijgegeven en vergeven. En weet u.

Die kerel met die schuld. Die maffiakerel. Die gewoon alles verspaand heeft. Deze schuld hebben wij van natuur ook bij onze Heere God. Onze schuld.

Ik heb het zo genoemd. Is zondvloedwaardig. En dan nog vragen ik zondag. Wat heb ik gedaan? Praat niet over zonden alsjeblieft in de gemeente.

Je berooft me van mijn eigen waarde. Weet u. God heeft jou geschapen. En je bent een kind van God geworden. Zodat je helemaal van hem bent.

Niet alleen met je wil. Daar begint het mee. Met je verstand. Met je hart. God heeft je een stem gegeven. Hij vraagt woorden van dank terug. Om hem te uit te spreken.

Hij heeft je handen gegeven. Je handen om voor hem te gebruiken. Hij vraagt jouw totale productie. Om het zo maar te zeggen. Hij gaf je hersens. Hij gaf je muzikaliteit. Technische inzicht misschien. Vaardigheid met de pen.

Of op de computer. En hij vraagt uit liefde. Alles terug. Want hij heeft je alles vergeven. Onze schuld naar God toe.

Als natuurlijk mens. Is verpletterend. Ook al ben je een heel aardig lief meisje of een jongetje. Negen nullen. Zoals hier het bedrag. Is op geen stukken na voldoende.

En hoe dichter je bij God nadert. Hoe dieper je met hem leven mag. Ontdek je heren. Wie ben ik? Wie ben ik? Alsjeblieft heren. Ik ben een bedelaar. Laat mij zien dat ik dat kind mag zijn.

En dat ik niet mezelf. Maar enigszins verbeeld dat ik wat ben. En hoe dichter je bij God komt. Zoals Mozes. Zoals Peters en Johannes en Jacobus op de berg. Weet je nog?

Dat Mozes en Elia. En dat ze Jezus in de heerlijkste staat zagen. Wij denken soms ook. Ik zal het wel betalen. Ik zal mezelf wel verlossen.

Allemaal van die zelfverlossingstheorieën. Ik ga wel heel veel zingen en dan word ik wel blij. En natuurlijk is zingen geweldig. Maar het verlos je niet. En het is heerlijk om lekker de heer te loven en te prijzen.

En het is goed om te bidden. Maar daarmee mag je je niet jezelf denken te verlossen. Dat gebeurt namelijk onverwachts. We zijn overwinnaars met hem.

En hij helpt ons. En zover het oosten is van het westen. Vergeeft hij jou alles. Al heb je hem niets te bieden. Niets. En zo hoog de hemel is boven de aarde.

Zo ver doet hij de schuld van jou. Onvoorstelbaar. Maar die man was zo vol van zich. Op een of andere manier. God vergaf hem. En vervolgens pakt hij een kerel bij de keel die een kleine schuld had.

En die bal kwam zo naar mij terug. Je kunt dan lopen zeuren als je vrouw 2 euro te veel en iets besteedt. Over zoiets kleins. We gaan lopen mooren.

Of je gooit een broeder uit de kerk als er iets aan de hand is. En we presteren het soms om maanden, jaren echt heel lang niks tegen elkaar te zeggen. Omdat er een klein, klein puntje was.

En het is steeds groter, groter, groter, groter geworden. Zo klein. Als je dan bedenkt. Wie ben ik, heren? Wie ben ik? Wat hebt u mij niet gereinigd en vergeven?

Wat heb ik niet gedaan? En hoe verdrietig heb ik nou mensen moeten maken door zo lang mijn mond te houden? Zo is die kostbare genade van de koning zo gefrustreerd.

Hij levert de man uit aan folteraars. Zoals het gewoon was in die dagen. Hoe belangrijk is dan toch niet even die ene zin uit het onze vader. Vergeef ons. Gelijk wij vergeven.

Echt in de vergevingshouding staan. Wat mensen je soms ook aangedaan hebben. En wie het ook mogen zijn. En het schokkende is. Dit geldt op Petrus.

Al zo zegt de Heer Jezus tegen Petrus en die discipelen staan. Met u doen indien gij niets en ieder van zijn broederen van harte vergeeft. Hoort u dat? Hij zegt het tegen mij.

Hij zegt het tegen jou. Hij zegt het zo heel concreet. Als kind van God. Ik eis ervan. Zo fel als de Heer Jezus is. Ze noemden hem niet voor niks.

Elia, Johannes en Jeremia. En dat was toch wel een boeteprofeet. Niets is blijkbaar zo belangrijk. Als barmhartigheid tegenover een broeder die zondigt.

Och. Hoe eindeloos veel is mij vergeven. Ons vergeven. Broeders en zusters. Dit is de orde. Van de Heer Jezus. Voor zijn gemeente. Is al het andere waardeloos?

Moet er niet een goede. Wat ik eigenlijk in voorbereiding had. Een tijdreden gehouden worden. Ja natuurlijk is dat ook belangrijk. Natuurlijk is dat belangrijk. Die willen ook immers bijdragen aan de gezonde leer. Dat we de tijd verstaan.

Absoluut. En is mooie muziek dan niet belangrijk? Ja natuurlijk is het heerlijk om mooie muziek te maken. En te zingen met elkaar. Maar al die dingen.

Al die dingen. Mogen nooit het belangrijkste in de plaats voornemen. Innemen. Handhaving van regels. Informalisme. Bij alles wat we ondernemen.

Moeten we heel goed onder ogen zien. Heel goed met elkaar. En daarom is het zo mooi. En vanmorgen even speciaal. Voor zo'n klein mannetje wat je in je armen hebt.

Maar ook voor de gemeente. Dat we zorg hebben. Voor de kleine. Zorg voor de kleine. Opzoeken wat verloren is. Mensen die niks meer met de gemeente.

Die nooit meer komen. Die een tijd niet meer geweest zijn. En je neigt ze dan te vergeten. Nou ja. Moeten ze wel maar weten. Zoek op wie verloren dreigt te gaan. Misschien zijn er wel zonden. Weet niet.

Of andere dingen. Red de zonders. Red ze uit het vuur. We leven in een tijd. Waarin we weten dat de Heer Jezus spoedig komt. Red ze. Ja niet dat wij dat kunnen redden.

Maar we kunnen een hand uitsteken. Om te redden. En de Heer zal ze helpen. En vergeef elkaar. Vergeef elkaar. Dat blijft. Dat blijft echt. Tot de Heer ons haalt.

We zijn niet volmaakt. In Christus wel. Maar elkaar vergeven. En vergeving vragen. Gelijk. Christus. U vergeven heeft.

Hem zij de eer. En de heerlijkheid. En de kracht. Tot in alle evenheid. Amen. ***