Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters. Wat fijn om weer hier te zijn en samen de Bijbel te openen.! Kende mensen te zien. Vanmorgen wil ik met jullie nadenken over een gedeelte uit Romeinen hoofdstuk 1.
! Als je er een Bijbel bij hebt, dan ga ik een beetje van uit, dan zou ik je willen vragen om het met mij op te zoeken. Romeinen hoofdstuk 1.
Ik ga u iets vertellen. Ik ben van de week... Nee, ik ben eigenlijk net terug van een reis in het buitenland.
Vrijdagavond ben ik weer geland. Ik ben een paar dagen, vijf dagen in Italië geweest. Samen met een goede vriend heb ik de vierde zendingsreis van Paulus, toen hij gevangen was, onderweg naar Rome, hebben we die eigenlijk met elkaar gedaan.
Dus we zijn naar het zuiden gegaan en we hebben daar eigenlijk stap voor stap, van plaats naar plaats, zijn we in Rome terechtgekomen. Paulus die onder begeleiding van Romeinse soldaten was en daar uiteindelijk voor de keizer moest gaan verschijnen.
Uiteindelijk kwamen wij ook in Rome. We hebben gezocht naar de Joodse wijk, die is daar. Waarschijnlijk heeft Paulus daar die eigen gehuurde woning gehad. We zijn in de gevangenis geweest, waar Paulus later gezeten heeft.
En volgens de traditie is er ook een plaats waar Paulus onthoofd is en een kerk waar hij, tenminste er staat nu een kerk waar hij begraven is. En samen met die vriend, toen wij die reis zo deden van de week, hebben we met elkaar de brief van Paulus aan de gemeente van Rome bestudeerd.
Die heeft hij eerder geschreven in het jaar 57 na Christus. Waarschijnlijk was hij toen in Korinthe, je vindt dat in Handelingen 20, en schreef hij vanuit zijn verlangen om Rome een keer te bezoeken een brief aan de gemeente in Rome.
Hij had hij nog nooit gezien, waarschijnlijk was het evangelie daar gekomen via christenen, via joden, die tot geloof gekomen waren in de Messias in Handelingen 2. Daar staat er dat daar joden, joden genoten, Romeinen waren, Handelingen 2 vers 10, en die hebben waarschijnlijk het evangelie meegenomen naar Rome.
En Paulus zegt, ik wil jullie graag bezoeken. Hij schrijft deze brief in 57 na Christus om zijn komst onder andere aan te kondigen. Ik wil jullie graag zien, je vindt dat in hoofdstuk 1.
Uiteindelijk komt hij ook in Rome, maar heel anders dan gepland. Hij komt daar als een gevangene. Omdat hij zich genoodzaakt ziet zich op de keizer te beroepen, Handelingen 21.
En vervolgens wordt hij ingescheept en gaat via Caesarea. Eerst nog een schipbreuk, ze komen aan op het eiland Malta, je kent het verhaal, Handelingen 27. En vervolgens varen ze noordwaarts, tussen Sicilië en de laars van Italië door.
Komen ze tot een Putioli, daar gaat hij aan land en de laatste 150 kilometer van Putioli naar Rome doen ze te voet. En zo kwamen wij in Rome, zegt Paulus, Handelingen 28.
Schrijft Lukas. Nou, ik wil vanmorgen met jullie een gedeelte uit die bekende brief van Paulus aan de Romeinen met jullie lezen. En we beginnen te lezen in Romeinen 1 vers 13.
Daar lezen we als volgt. Ik wil niet dat u er geen weet van hebt, broeders, dat ik dikwijls het voornemen had naar u toe te komen om ook onder u enige vrucht te hebben, zoals ook onder de andere heidener.
Tot nu toe was ik echter verhinderd. Ik sta in de schuld bij Grieken en niet-Grieken, bij wijze en onverstandigen. Zo is wat in mij is, gewillig om ook u die in Rome bent, het evangelie te verkondigen.
Want ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus. Want het is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft. Eerst voor de Jood en ook voor de Griek.
Want de gerechtigheid van God wordt daarin geopenbaard. Uit geloof tot geloof. Zoals geschreven is, maar de rechtvaardige zal uit het geloof leven.
Want de toren van God wordt geopenbaard vanuit de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van de mensen. Die de waarheid in ongerechtigheid onderdrukken.
Omdat wat van God gekend kan worden, hun bekend is. God zelf heeft het hun immers geopenbaard. Want de dingen van hem, die onzichtbaar zijn, worden sinds de schepping van de wereld uit zijn werken gekend en doorzien.
Namelijk, en zijn eeuwige kracht, en zijn goddelijkheid. Zodat zij, dat zijn de heidenen, niet te verontschuldigen zijn. Want zij hebben, hoewel zij God kennen, hem niet als God verheerlijkt of gedankt.
Maar ze zijn verdwaast in hun overwegingen en hun onverstandig hart is verduisterd. Terwijl ze zich uitgaven voor wijze, zijn ze dwaas geworden. En hebben ze de heerlijkheid van de onvergankelijke God vervangen door een beeld.
Dat lijkt op een vergankelijk mens. Op vogels. En op viervoetige en kruipende dieren. Daarom ook, heeft God hen in de begeerte van hun hart overgegeven.
Aan de onreinheid. Om hun lichamen onder elkaar te onteren. Ze hebben de waarheid van God vervangen door de leugen. En het schepsel vereerd en gediend boven de schepper.
Die te prijzen is tot een eeuwigheid. Amen. Daarom heeft God hen overgegeven. Aan schandelijke hartstochten. Want ook hun vrouwen hebben de natuurlijke omgang vervangen door de tegennatuurlijke.
En even zo hebben ook de mannen de natuurlijke omgang met de vrouw opgegeven. En zijn in welust voor elkaar ontbrand. Mannen doen schandelijke dingen met mannen. En ontvangen het gepaste loon voor hun dwaling in zichzelf.
En omdat het hun niet goed dacht God te erkennen. Heeft God hen overgegeven aan verwerpelijk denken. Om dingen te doen die niet passen. Ze zijn vervuld van allerlei ongerechtigheid.
Hoererij. Boosaardigheid. Hebzucht. Slechtheid. Ze zijn vol afgunst. Moord. Ruzie. Bedrog. Kwaadaardigheid. Kwaadsprekers zijn het.
Lasteraars. Haters van God. Smaders. Hoogmoedigen. Grootsprekers. Bedenkers van slechte dingen. Ongehoorzaam aan hun ouders.
Onverstandigen. Trouwelozen. Mensen zonder natuurlijke liefde. Onverzoenlijk. En onbarmhartig. Zij kennen het recht van God.
Namelijk dat zij die zulke dingen doen. De dood verdienen. En toch doen zij niet alleen zelf deze dingen. Maar stemmen ook van harte in. Met hen. Die ze doen.
Ik heb vanmorgen geen makkelijke boodschap. Ik heb een moeilijke boodschap. Ik denk ook een bijbelse boodschap. En ik voel me geroepen om die met u te delen.
Dit gedeelte heeft mij van de week te pakken genomen. Toen ik samen met die vriend. De Romeinenbrief bestudeerde. En ik denk dat het in de christelijke wereld. Een beetje in de vergetelheid dreigt te raken.
Ik heb het over het evangelie. En de toorn van God. Dat is het thema voor vanmorgen. Het evangelie. Romeinen 16, 17.
In de context. Van de toorn van God. Romeinen 18. 1 vers 18 tot 32. En dat is het thema dus. Het evangelie en de toorn van God.
En wat ik wil doen is. Vier dienen met u vanmorgen. En ik hoop dat u vanmorgen naar dit gedeelte. eerbiedig. En met ontzag. En tegelijkertijd met verwondering wil luisteren. Het eerste wat ik wil doen is.
Ik wil met u even een context schetsen van de Romeinenbrief. Waarom komt Paulus op de toorn van God? Het tweede wat ik wil doen is. Wat is de reden dat God toornt? Wat is de aanleiding voor Gods toorn?
Waarom toornt God? Dat is het tweede. Het derde is. Wat is dan die toorn van God? Waar vers 18 over spreekt. En het vierde is. Hoe zouden wij als gemeente van de Heer Jezus hierop moeten reageren?
Daar wil ik met u over nadenken. Paulus beschrijft zijn verlangen om de gemeente in Rome te bezoeken. Dat zegt hij meerdere keren in vers 10 tot en met 14.
Uiteindelijk zegt hij in vers 15. Ik wil jullie graag het evangelie verkondigen. Dat schrijft hij aan christenen. Ik wil jullie de boodschap van het heil van God verkondigen.
En hij zegt eigenlijk. Er zijn drie dingen die mij drijven om het evangelie te verkondigen. In vers 14 leest hij met mij mee. Zegt hij. Ik sta in de schuld. Bij Grieken en niet-Grieken.
Bij Joden en Heidenen. Ik ben het moreel verplicht. Het evangelie te brengen. Dat is het eerste. In vers 15 zegt hij. Zo is wat in mij is.
Gewillig. Ook u die in Rome bent het evangelie te verkondigen. Ik ben het moreel verplicht. Twee. Ik ben naartoe bereid. Ik ben gewillig om dat te doen. En als derde vers 16 zegt hij.
Ik schaam mij niet. Voor het evangelie. Hoe verhoudt Paulus zich tot het evangelie? Hij zegt in vers 14. Ik sta in de schuld. Nu ik dit weet. Nu het evangelie van God aan mij geopenbaard is.
De boodschap van Gods heil. Aan mij geopenbaard is. Zegt hij. Ben ik het moreel verplicht. Om het met Grieken en niet-Grieken te delen. Joden en Heidenen. Hij zegt. Ik ben ook bereid om het te doen.
Ik ben gewillig. Om ook jullie in Rome het evangelie te verkondigen. En in vers 16 zegt hij die bekende uitspraak. Want. Ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus. Ik schaam mij er niet voor.
Bekend vers. Velen zien Romeinen 1 vers 16 en 17. Als de kerm van die beroemde Romeinenbrief. Ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus. En als je soms gaat evangeliseren.
Of je bent ergens met een missie. Dan kan je die tekst jezelf voorhouden. Ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus. Als je aan Paulus zou vragen. Waarom schaam je je dan niet? We zijn nog steeds bezig met de introductie.
Hij zegt. Daar zijn twee redenen voor. Ik schaam mij niet voor het evangelie. Lees nu mee in de Bijbel. Hij zegt. Want. Het is de kracht van God. Tot zaligheid.
Het evangelie is niet maar een soort. Mooie boodschap. Maar het is een kracht van God. Tot redding. Tot redding.
Het evangelie is niet een boodschap. Waar je zegt. Daar word je wat blijer van. Dan drink je straks je koffie wat gemakkelijker. Dan ga je deze week weer met iets meer hoop in. Het evangelie brengt redding.
Aan verloren mensen. Paulus heeft dat beseft. En daarom zegt hij. Ik sta in de schuld. Bij Grieken en bij Joden. Om hen het te vertellen. En ik ben ook bereid om het te doen. En ik schaam me er niet voor. Want het is een kracht van God tot zaligheid.
Bekende tekst hè. Toch. Waarom is het een kracht van God tot zaligheid. Nou zegt hij vers 17. De gerechtigheid van God wordt hierin geopenbaard. Dat vraagt natuurlijk een uitleg.
De gerechtigheid van God. Namelijk hoe God. In deze wereld. Zijn gerechtigheid brengt. Die wordt in het evangelie geopenbaard. En daarom is het de kracht van God.
Oké. Misschien zeg je. Dat is nog niet zoveel nieuws. Ik vind het mooi wat je zegt. Maar die versen zijn mij echt bekend. Ik heb ze op de zondeschool uit mijn hoofd moeten leren.
Ja misschien kan ik er vanmorgen nog iets aan toevoegen. Vanuit vers 18. Daar heb ik het met u over. Want Paulus zegt. Het evangelie. Is de kracht van God.
Want. Het openbaart de gerechtigheid van God. En dan komt het. Dat is het nieuwe. Of het thema van vanmorgen. En dat in de context.
Van de toorn. Van God. Vers 18 tot en met 32. De boodschap van Jezus Christus. Is het delen waard. Daar moet je je niet voor schamen.
Je bent moreel verplicht om die te brengen. Waarom. Het openbaart de gerechtigheid van God. Aan mensen. Daar komt ie. Die liggen onder de toorn van God.
Zo black white. En ook zo duidelijk. Wij missen soms die duidelijkheid in onze tijd. Pracht Paulus het evangelie. Vers 18 tot en met 32.
Beschrijft eigenlijk de toorn van God. Het is eigenlijk dat derde woordje want. Je ziet dat hij telkens het woordje want gebruikt. Want ik schaam mij niet. Want daarin wordt de gerechtigheid van God geopenbaard.
En dan vers 18. Want de toorn van God. Wordt in deze tijd geopenbaard. En daar wil ik het over hebben. Over de toorn van God. Waar denkt u aan als u denkt aan de toorn van God?
Welk plaatje heb je daarbij? Straf. Hel. Een verdoemenis. Oordeel. Ik heb lang gedacht.
Als ik bij de toorn van God. Als ik daarover sprak. Of over nadacht. Dan dacht ik altijd aan het moment wat gaat komen. Als mensen in het evangelie ongehoorzaam blijven.
Zullen ze uiteindelijk op de dag van de toorn. Vallen onder de toorn van God. En dat is waar. Romeinen 2 vers 5 zegt. Dat God zijn toorn ophoopt.
Tot de dag van de toorn. Waarin God recht zal doen. Daar zal er een openbaring. Van het rechtvaardig. Oordeel van God zijn.
En hij zegt in Romeinen 2 vers 8 en 9. Dat daar de onbekeerlijke mens. Gramschap. Toorn. Verdrukking. En benauwdheid.
Te wachten staat. Die dag van de toorn. Komt eraan. Maar dat is niet. Lieve mensen. Wat Paulus bedoelt in hoofdstuk 1.
In hoofdstuk 2. Spreekt hij over dat moment. Dat Christus zijn toorn zal brengen over ongelovigen. Maar in hoofdstuk 1. Heeft hij het over een andere vorm van de toorn van God.
Hoe beschrijft hij dat dan? Nou kijk maar in vers 18. Daar zegt hij. Want de toorn van God wordt geopenbaard vanuit de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van de mensen.
Die toorn wordt nu geopenbaard. Is bezig zich te openbaren. We moeten dus onderscheiden spreken als we over de toorn van God spreken.
Dat is iets wat in de toekomst ligt. De dag van de toorn. Maar er is ook een nu aspect van de toorn van God. En daarmee kom ik bij dat tweede punt. Waarom toont God?
Wat is de reden van die toorn? Voordat we gaan nadenken over wat is die toorn dan? Nou vers 18b zegt. Dat komt omdat de goddeloosheid en de ongerechtigheid van de mensen daar is die de waarheid in ongerechtigheid onderdrukken.
Welke waarheid? Nou de waarheid van God. Dat God God is en het waard is om gedankt, erkend en verheerlijk te worden.
Wat doet de mens dan? Volgens Paulus. En hij schrijft dit aan christenen om hen een juist besef te geven van de ongelovige wereld. Hij zegt vers 19.
Omdat dat wat van God gekend kan worden, hun bekend is. God zelf heeft het hun immers geopenbaard. En die waarheid wordt volgens vers 18 in ongerechtigheid onderdrukt.
Ieder mens, zegt Paulus, is bekend met God. Ieder mens weet dat God bestaat. Ver weg en dichtbij.
De blindste heiden tot de meest trouwe kerkganger. Ieder mens weet dat God bestaat. Vers 20 legt het uit. Want de dingen van hem die onzichtbaar zijn, worden sinds de schepping van de wereld uit zijn werken gekend en doorzien.
Namelijk en zijn eeuwige kracht en zijn goddelijkheid. Zodat zij niet te verontschuldigen zijn. Vanuit de schepping, zegt Paulus, kan ieder mens weten dat God bestaat.
Hij zegt, weet ieder mens dat God bestaat. En wat weet ieder mens over God? Twee dingen. Dat God eeuwig is. Eeuwige kracht bezit.
En dat hij God is. Psalm 19 zegt, niemand kan zeggen, er is geen God.
Daarom zegt de Bijbel, alleen de dwaas zegt in zijn hart, er is geen God. Wat is een dwaas? Een dwaas is niet iemand die onkundig is, of onwetend is, of niet helemaal op de hoogte is.
Een dwaas is iemand die iets weet en er niet naar handelt. Dat is wat de Bijbel een dwaas noemt. En Paulus zegt hier, en ik behandel deze waarheden vanmorgen met voorzichtigheid, maar tegelijkertijd wil ik de duidelijkheid van Romeinen 1 ook vanmorgen aan de orde stellen.
Dat Paulus hier zegt, dat iemand van binnen weet dat God bestaat. Niemand is te verontschuldigen, want ieder mens erkent en ziet in de schepping Gods bestaan.
En wat gebeurt er met dat Gods besef? Paulus zegt, dat wordt in ongerechtigheid onderdrukt.
Het is als een bal die je in het zwembad onder water duwt. En je zegt, ik heb geen bal. Er is hier geen bal.
Er is hier geen God. Nou, die waarheid is onomstreden. Dat God bestaat. Vers 21 zegt, zij hebben, hoewel zij God kennen, hem niet als God verheerlijkt of gedankt.
Dit is een spannende zaak. Want wij leven in een tijd, dat je zou kunnen zeggen, het merendeel van de mensen weet niet dat God bestaat.
Het merendeel van de mensen is atheist. Wist u dat dat eigenlijk een begrip is wat pas in de laatste eeuwen zich ontwikkeld heeft, het begrip atheist? Het is iets van de arrogante mens die het Gods bestaan durft te ontkennen.
En wij als christenen, ik ook, daarom heeft dit gedeelte mij geconfronteerd in de achterliggende tijd. Wij als christenen zijn geneigd om daarin mee te gaan.
Oh, ja, ik begrijp het dat u niet weet van het bestaan van God. U kunt het eigenlijk ook niet weten. Paulus zegt, nee, nee, ieder mens weet dat God bestaat.
Vroeger was er een impossibility to disbelieve. Er was een onmogelijkheid om niet te geloven. Ieder mens geloofde.
Ook de heidenen. Ik liep van de week in Rome het barst van de heidentempels. Iedereen had een besef van de aanwezigheid van een hogere macht. Daarna werd het onder de invloed van de verlichting en de moderne wetenschap...
een possibility to disbelieve. Een mogelijkheid om niet te geloven. Er werd een mogelijkheid gecreëerd dat je niet geloofde in het bestaan van God. Dat was een kleine groep mensen. En in deze eeuw, het postmodernisme, is er eigenlijk een impossibility to believe.
Vooral, denk ik hier, in het westen. Het wordt onmogelijk verklaard om het bestaan van God te erkennen. Nou, onmogelijk verklaard, wetenschappelijk in ieder geval onmogelijk verklaard.
Even wat feitjes. Drie tot vier procent van de West-Europeanen zegt te geloven in de God van de Bijbel. Meer dan 95 procent van de Europeanen heeft de Bijbel voor dood verklaard.
In die zin dat het een boek is zoals andere boeken. Met, nou in ieder geval geen goddelijke auteur. We noemen dit in de sociologie de voltooide secularisatie.
De secularisatie is voltooid. Tot op een paar procent na. Een klein groepje mensen die nog als hobby heeft om in God te geloven. En sommigen zijn zelfs zo serieus dat ze op zondagmorgen naar een soort van samenkomst gaan.
U hoort erbij. In de twintigste eeuw waren er zelfs wetenschappers die geprobeerd hebben om het gods bestaan, of ik moet zeggen het niet bestaan van God te bewijzen.
Bijvoorbeeld door het splitsen van een atoom en het controleren van bijvoorbeeld natuurgeweld. Ze wilden daarmee aantonen, er kan geen God bestaan. Als je die mensen op het NOS journaal ziet en ze presenteren zijn onderzoek, zou hij geneigd zijn om te zeggen, wat een knappe vent.
Wat een wetenschap. Maar je vraagt Paulus op de koffie. En Paulus schiet in de lach. Nee, sterker nog.
Hij zegt. Dit is het bewijs dat de toon van God over een samenleving zich ontvouwt.
Dat is aangrijpend. Dat wij als kleine wezentjes naar de hemel, ik spreek even in de wij-vorm, want we zijn ook Nederlanders en we zijn Europeanen.
Als kleine wezentjes naar de hemel kijken, wij leven in Gods wereld. Wij ademen Gods lucht. Wij leven in een lichaam dat God geschapen heeft. We leven van Gods voorziening.
We leven van Gods genade. Van Gods dagelijkse genade. We genieten ervan. Van alles wat God heeft gegeven. Van alles wat God heeft gemaakt. In hem leven wij en bewegen wij, zegt Handelingen 17.
Als God één schakeltje omzet, dan is het einde verhaal. En dat is al eeuwen het geval. En toch waagt de moderne mens het te zeggen, God bestaat niet. Dit is de arrogantie ten top.
Ja, zeg je, maar die collega van mij dan. Hij gelooft echt niet dat God bestaat. Ik ga u eerlijk vertellen. Ik heb lang altijd de neiging gehad om het Gods bestaan te bewijzen.
Aan die ongelovige collega. Ik denk als we Romeinen 1 goed begrijpen, dat dat niet meer kan. Ik maak het een beetje spannend vanmorgen. Weet u dat goed?
Het is hetzelfde. Hier zit broeder Henk. En u zegt, zou Henk van Twillert echt bestaan? Ik zeg, ik ga u bewijzen leveren dat Henk bestaat. Dan op een gegeven moment moet Henk toch zeggen, ja, moet je nou eens even ophouden.
Dit is beledigend. Ik heb hier net gestaan. Ik heb hier net dingen verteld. Mijn aanwezigheid en mijn bestaan is manifest. Het is overduidelijk.
Het is een zwakke vergelijking. Want de aanwezigheid van Henk in deze zaal is niet te vergelijken met de aanwezigheid van God in deze wereld. De schepping plus ons geweten, Romeinen 2 vers 15 voor de meeschrijvers.
Getuigen in ons binnenste van het bestaan van God. We weten dat God bestaat. En dat we gaan bewijzen of gaan beweren God bestaat niet, dat is een ernstig symptoom.
We onderdrukken de waarheid in ongerechtigheid, zegt Paulus. Door niet te reageren op het gods bestaan zoals we zouden moeten reageren.
Hoe zouden we moeten reageren? Paulus zegt drie werkwoorden. Vers 21 zegt hij, we zouden hem moeten verheerlijken en danken. En in vers 28 zegt hij, we zouden hem moeten erkennen. Het bestaan van God.
Waarvan de schepping spreekt. En waarvan ons geweten getuigt. Waarom vinden we stelen fout? Omdat ons geweten ons dat vertelt. Ook in barbaarse culturen zie je dat de tien geboden op een bepaalde manier functioneren.
Doordat de gewetens onderling elkaar beschuldigen. Ja, mijn auto gestolen vind ik niet goed. Dat komt omdat er in ons geweten een besef zit van Gods karakter. Geopenbaard in de tien geboden. Ieder mens heeft dat.
En dat kun je toeschroeien, dat weten we. Zoals je ook het gods bestaan kan wegduwen. Maar ieder mens weet het. Als we het zouden weten, en we weten het. Zegt Paulus, zouden we God moeten erkennen.
Hem moeten danken. En hem moeten verheerlijken. Maar de moderne mens waagt dat te betwijfelen. En onderdrukt het bestaan van God.
Vers 21 nog een keer. Hoewel zij God kennen. Hé, Paulus heb je het over christenen? Nee, ik heb het niet over christenen, zegt hij. Ik heb het over heidenen. Heidenen die de Heer Jezus niet kennen.
Zij kennen God. En hier wordt bedoeld het bestaan van God. Maar ze hebben hem niet als God verheerlijkt of gedankt.
Hier ligt de aanleiding voor de toren van God. We zijn nog niet bij wat is de toren van God. Ik bespreek met u de vraag, wat is de aanleiding van de toren van God? De mens die het gods bestaan ontkent en in ongerechtigheid onderdrukt.
De derde vraag. Waaruit bestaat dan de toren van God? We lezen verder in vers 21.
Daar zegt hij, maar ze zijn verdwaast in hun overwegingen en hun onverstandig hart is verduisterd. Terwijl ze zich uitgaven voor wijzen, het lijkt heel wat dus, zijn ze dwaas geworden.
En hebben ze de heerlijkheid van de onvergankelijke God vervangen door een beeld. Dat lijkt op een vergankelijk mens. Op vogels en op viervoetige en kruipende dieren.
En dan komt vers 24. Dat zinnetje, dat moet u even onthouden.
Daarom heeft God hen in de begeerte van hun hart overgegeven. Dat is een soort refrein, want je vindt dat ook in vers 26. Kijk maar. Daarom heeft God hen overgegeven.
En je vindt het in vers 28. In het midden van het vers. Heeft God hen overgegeven aan verwerpelijk denken? Ik beantwoord met u de derde vraag. Wat is de toren van God?
Dat is dat God de mens prijs geeft, overgeeft aan zichzelf. Ik vind het moeilijk om hierover te spreken.
Dit is een gewichtig thema. Maar eigenlijk, ik zeg het in Jip en Janneke taal. Eigenlijk zegt God, ik creëer een wereld die overduidelijk spreekt van mijn bestaan.
En ik onderhoud deze wereld in mijn goedheid en in mijn genade. En in jouw binnenste, in je geweten, leg ik een afdruk van mijn karakter.
De tien geboden. Je weet van binnen wat goed en wat fout is. En al deze dingen doe ik. Opdat je mij als God zal verheerlijken.
Mij zal kennen. En de zegen zal zien van het leven met God. Maar wat als deze mens, als jij en ik, onze ogen sluiten en zeggen, deze God bestaat pertinent niet.
Of als we dat niet zeggen, maar er wel naar leven. Gewoon hem totaal negeren in de keuzes die we maken. In de prioriteiten die we stellen. In de moraliteit van ons leven. Geen rekening houden met God die zijn morele geboden in ons wet, in ons hart gegeven heeft.
Als we dat gewoon ontkennen met onze vuist naar de hemel staan. Heel agressief. Of heel nonchalant. Heel gelaten. Ons eigen pad gaan. Dan zegt God, dan kan ik maar één ding doen.
En dat is dat ik je prijs geef aan de begeerte van je eigen zonnige hart. Ik trek mijn handen van je af. God, en dat is aangrijpend lieve mensen, levert de mens die hem moedwillig afwijst over aan zichzelf.
Je krijgt je zin. Je zonnige hart zal ik niet langer beteugelen. Maar je kunt uitleven wat je wilt uitleven.
Hier, lieve mensen, zie je de degeneratie van de mens. Die tot alles in staat is als God zijn handen van hem aftrekt.
Er komt, Paulus beschrijft in die verse een soort verloedering van individuen die zichtbaar worden in maatschappijen en samenleving. Losbandigheid en onreinheid. Ik vond in de verklaring dat zij uiteindelijk eindigt vers 32 bijna in een dierlijk leven.
Bijna het niveau van de dieren. Moraliteit verdwijnt. Het is de mens die zich losrukt van God en zegt, we willen met u niet te maken hebben.
We willen niet dat u koning over ons bent. Wij zijn onze eigen koning. En God zegt, ga je gang. Ga je gang. Dit komt zo anders op ons over.
Wij zien de 21ste eeuwse mens zoals beschaafd, ontwikkeld, wetenschappelijk, moreel verantwoordelijk.
Paulus ziet het totaal anders. De waarheid van de mens zonder God is dat hij in zijn arrogantie van God loskomt.
En Paulus zegt, als dat zo is, dan is dat de toorn van God die wordt geopenbaard. Welke gevolgen heeft dat?
Ik heb het niet zozeer over individuen. Ik heb het meer over het collectief. Je zou bijna zeggen, we hebben het bijna over een samenleving. Die natuurlijk wel bestaat uit individuen.
Zo eerlijk moeten we zijn. Ik heb in dit gedeelte, en ik ga daar niet uitgebreid al in, maar ik noem het vanmorgen wel, vijf gevolgen gevonden van wat er gebeurt als God de mens overgeeft aan zichzelf.
Het eerste is, een mens wordt verduisterd. Vers 21 en 22. Ze zijn verdwaast in hun overwegingen en hun onverstandig hart is verduisterd.
Vers 22 zegt, ze zijn dwaas geworden. Het negeren van God maakt dat het licht uitgaat. Misschien zeg je, Leander, sorry, maar...
Weet je, de wetenschap is verder dan ooit. Het licht uit. Het gaat niet zozeer over intellect. Het intellect wordt niet verduisterd. Onze moraliteit wordt verduisterd.
De moderne mens heeft geen informatieprobleem. Er is meer informatie dan ooit. Er is meer kennis dan ooit. Blote kennis is er meer dan ooit.
Hij heeft een moreel probleem. Hij ziet kennis los van het bestaan van God. En creëert zijn eigen wereldbeeld. En Paulus zegt, dat is even de waas.
Als we morgen erkennen, nee hoor, Henk van het Willen is niet in de samenkomst. Nee, hij is er niet. Je zou hem een keer uitleggen, daar zit hij. Je zou het nog een keer zeggen, maar op een gegeven moment zeggen...
Hoe slim je misschien ook kan zijn. Je bent toch blind. Je bent verduisterd. Je ziet de waarheid niet meer. En gegeven 4 zegt, verduisterd in het verstand.
Vervreemd van het leven dat uit God is. De verharding van het hart. We zijn ongevoelig geworden. Dat is het eerste gevolg. Het tweede gevolg is afgoderij. Hoe kan dat ook anders? Vers 23. Paulus zegt, en ze hebben de heerlijkheid van de onvergankelijke God vervangen door een beeld.
En vers 25. Ze hebben de waarheid van God vervangen door de leugen en het schepsel vereerd en gediend boven de schepper. God mag niet op de troon, maar ja, wij zijn geboren als aanbidders.
We houden ervan om te aanbidden. Ik stond van de week voor gebergten in Italië. Nou, wij leven in een vlak land en ik stond samen met die vriend van mij naar die bergen te kijken. En ik was echt weer onder de indruk.
Wat mooi. En samen zochten we woorden van ons schoonheid te beschrijven. Weet je hoe dat komt? Ons hart houdt van schoonheid. En voor jou zijn het bergen, voor een ander is het wat anders. Maar ons hart houdt van schoonheid.
Zo heeft God je gemaakt. Oorspronkelijk is dat bedoeld om de schoonheid van God te aanbidden. Ons hart is een altaar en we willen iets aanbidden. En als je zegt God niet, nee nee, we willen los van God zijn.
Dan kan ik je vertellen, zegt Paulus, dan ga je wat anders aanbidden. Je gaat het schepsel boven de schepper aanbidden. Nou, dan is dat gebeurd. Wereldwijd. Paulus zegt, het kan zelfs zo ver gaan.
Vers 23. Dat je dieren gaat aanbidden. Dat zag hij natuurlijk in Rome. Het barsten van de afgrotsaltaren waar dieren op stonden. De een knielde voor een eend en de ander voor een varken.
Ik heb het van de week bekeken als antieke kunst. Paulus zegt, het is de dwaasheid gekroond. Het is de afgoderij. Hier zie je ook de wereldgodsdiensten ontstaan.
Het zijn parodieën op de enige echte godsdienst. Want het hart wil aanbidden. Derde gevolg is.
Moreel verval. Vers 24. God heeft hen overgegeven aan de onreinheid om hun lichamen onder elkaar te onteren.
Het is bijzonder dat moreel verval altijd volgt op het verlaten van God. In de antieke Bijbelse geschiedenis denken we op dat punt aan Sodom en Gomorra.
Maar ook nu zien we dat. Er komt een moraal van, nou ja hier staat schandelijke hartstochten. De onreinheden van lichamen.
Wij leven lieve mensen in een verseksualiseerde samenleving. En dat verlangen naar lust.
Naar lust. Dat uitleven van je begeerte. Dat wordt beteugeld door Gods hand en door Gods zorg. Bijvoorbeeld het huwelijk. waarin God ervoor zorgt dat seksuele verlangens gekanaliseerd worden.
Op een veilige plek kunnen worden beleefd. Maar de mens los van God wil zich loswrikken van die vervelende beperkingen en zegt laat ons onze gang gaan.
Ik reed hier naartoe met mijn twee zoontjes en ik zag een poster van Second Love. Daar stond voor iedereen die gelukkig is met zijn huwelijk maar soms even wat anders wil.
Leg dat maar eens uit aan je zaantje van 10. Wat nou huwelijk?
Als God zegt oké doe dan maar, ga maar, ik laat je los. Dan komt er haast een soort dierlijke manier van seks beleven.
Seks komt los van liefde. Seks komt los van trouw. Easy to get. Want ik wil het nu hebben. Paulus zegt, moreel verval is een bewijs dat de toren van God gekomen is over een continent.
Een maatschappij. Een generatie. Er komt geen vuur van de hemel. Nee, God zegt, ik trek mijn handen van je af.
Hij gaat een stap verder. In vers 26 en 27 behandelt hij seksuele stoornissen. Had hij het in de vorige versen over moreel verval, over onreinheid, over hoererij, over overspel.
In 26 en 27 gaat Paulus een stap verder en zegt hij, mannen zijn in wellust voor elkaar ontbrand, doen schandelijke dingen met mannen. En vrouwen geven de natuurlijke omgang op met een man en keren zich tot vrouwen.
Ik heb het hier niet over individuen die worstelen met homoseksuele gevoelens. Ik denk dat dat er van alle tijden is geweest.
Ik heb het over het maatschappelijk verschijnsel. Dat de mens zegt, wij willen doen wat we zelf willen. Bijbel noemt het schandelijke hartstochten.
Mensen die in wellust voor elkaar ontbranden. Homoseksualiteit, gelegaliseerd in de samenleving, is een bewijs dat God zijn handen aftrekt van een moderne samenleving.
Dit heeft ook met het evangelie te maken. De vrouw is in het huwelijk beeld van de gemeente. En de vrouw geeft zich in seksueel opzicht natuurlijk, ook in emotioneel, geestelijk opzicht aan haar man.
En als een vrouw en een man in een huwelijk bij elkaar komen, is dat een beeld. Als de vrouw zich geeft aan de man in een huwelijk, is dat een beeld van de gemeente die zich onderwerpt aan Christus.
Maar homoseksualiteit, ik weet niet of je dat ooit zo gezien hebt, is een vrouw die zich tot een vrouw keert. Of een man die zich tot een man keert. Dat is eigenlijk een beeld van afgoderij.
Het is het schepsel dat zich tot het schepsel keert. Het is niet meer de gemeente, de mensheid die zich aan God onderwerpt. Maar het is de mensheid die de mensheid vereert.
In die zin, ik heb het niet over individuen die worstelen, ik herhaal dat nog een keer. Ik heb het over een samenleving waarin deze dingen gelegaliseerd worden. Het is een plaatje van wat er gebeurd is in de afgoderij.
En de laatste stap van dit morele verval, van de toorn van God, is vers 28 tot 32, waar Paulus die blacklist opzond.
Ik behandel die vanmorgen niet, dat is natuurlijk teveel. Maar ik heb dat genoemd algehele verwording. Algehele verwording. Het zijn 24 vormen.
Ik heb net 24 vormen voorgelezen. U dacht net, er komt geen einde aan die rij, die laatste verse. Paulus noemt daar 24 vormen van goddeloosheid. Op sociaal niveau, op moreel niveau.
Ze zijn bijna te afschuwelijk om naden te bespreken. Maar eigenlijk eindigt het hoofdstuk daarmee. Paulus zegt, het eindigt in algehele verwording. In het laatste vers, dat noem ik er even uit, waar hij zegt, ze stemmen ook van harte in met hen die ze doen.
Het kwaad wordt niet alleen goed gepraat, het kwaad wordt aangemoedigd. Ze stemmen van harte in met hen die ze doen.
Getuigen bijvoorbeeld zo'n poster, die ik net vanmorgen zag. Ik heb twee vragen beantwoord. Ik heb een introductie gegeven en ik heb de vraag beantwoord.
Waarom toont god? Het is omdat de mens god onderdrukt. God niet wil erkennen. En we hebben gezien, wat is de toren van god? Is dat we worden prijsgegeven aan ons zondige hart.
En ik heb dat in vijf stappen beschreven. Die niet per se chronologisch van aard zijn. Het zijn meer vijf aspecten van het loskomen van god. De laatste vraag die ik met u bespreek, kort en krachtig, is dit.
Nu we dit gehoord hebben van de apostel Paulus, hoe zouden we hierop moeten reageren? Wat zou dit bij ons op moeten roepen? En ik zit op een van de stoelen waar u zit.
Ik leg het vanmorgen aan u uit, maar dit gedeelte is deze week naar mij gekomen zoals het vanmorgen naar u komt. Wat moeten we hiermee? Ik noem een aantal dingen, kort en krachtig.
Ik denk dat wij Gods rechtvaardigheid moeten erkennen. Wij moeten met elkaar de hand op de mond leggen en zeggen, als God dit doet, dan is hij rechtvaardig.
We kunnen hem niet betichten van onrechtvaardigheid. Het is inderdaad waar dat de geschiedenis van de mensheid een geschiedenis van opstand is. Als God zijn toorn op deze manier openbaart, dan doet hij recht.
Tweede is, als je hier vanmorgen zit en je zegt, maar ik erken het bestaan van God. Mijn ogen zijn opengegaan voor Jezus Christus als de Zoon van God.
En ik heb de kracht van God in het evangelie leren kennen. Dan denk ik dat je vanmorgen hier op je stoel kan zitten en op dit moment in je hart God van harte bedanken.
Dat je ogen zijn opengegaan. Want wij zijn niet beter dan de heidewereld waar we het vanmorgen over hebben. Sterker nog, we komen eruit. We kunnen ons op geen manier verheffen.
Als je jezelf een beetje hebt leren kennen, dan heb je ook je zondige hart leren kennen. En ik denk dat je dan vanmorgen ook zegt, als God mij aan mijn zondige hart zou blijvend prijsgeven, dan zou mijn leven getekend zijn in Romeinen 1.
Zondigen hebben misschien een tijd zo geleefd. Ik wel. Daarom vind ik dat in die zin ook niet zo moeilijk om dat te erkennen. Misschien heb je altijd in de kerk gezeten en zeggen, joh, ik ben beschermd opgevoed.
En toch, als God jou een blik geeft in je eigen hart, denk ik dat je weet, met mij zou hetzelfde gebeuren. Ik kan me vanmorgen niet verheffen. Zijn tweede, wees verwonderd over Gods genade.
Drie is, ik denk dat dit gedeelte ons mag brengen tot gebed. Ooit was er een opwekkingspredeke die bad, open the eyes of the king, oh lord.
Heren, open de harten van hen die leiding geven aan ons land. Open de harten, open de ogen van ons goddeloze Nederland.
Vier. En dat is het belangrijkste. Als dit waar is wat Romeinen 1 zegt. Ik ga het aan je vragen.
Je hoeft geen antwoord te geven, maar je kunt zacht in je hart antwoord geven. Geloof je dit stuk van het woord van God, wat Romeinen 1 behandelt? Als je hier vanmorgen ja opknikt.
En je zegt, dit is waar. Misschien had ik het beter kunnen verwoorden en beter kunnen uitleggen. Vergeef me mijn onvolkomenheid, maar ik denk dat je ziet, het is de boodschap van Romeinen 1.
Als je gelooft dat dit waar is. Dan, hou je vast. Dan is het evangelie het beste nieuws wat je een mens ooit kan brengen.
Snap je nu dat Paulus zegt, het is de kracht van God tot redding. Want het redt mensen uit de toren van God.
Het redt mensen uit de hel waarheen ze op weg zijn. Het evangelie is niet een kerstboom om de tijd wat lichter te maken. Het is een reddingsboei voor mensen die liggen onder de toren van God.
Daarom zegt Paulus, ik schaam mij niet voor het evangelie. Want het is een kracht van God voor ieder die gelooft. Eerst voor de jood en ook voor de heiden.
Deze mensen die liggen onder de toren van God. En waarvan Paulus zegt, jullie vallen onder het oordeel. Jullie glijden weg in een eeuwige verdoemenis. Ik zie het nu al in jullie levens. Dezezelfde mensen, lieve mensen.
Daarvan zegt God, ik kom je in mijn zoon Jezus tegemoet. Er is redding voor jou. Ik gerichte, arrogante zondaar. Voor jou is er redding. Hier is mijn liefde.
Ik leg jouw ongerechtigheid op mijn zoon. Snap je nu waarom het evangelie zo goed nieuws is? Dit zijn we kwijt mensen.
Dit zijn we echt kwijt. Ja, zeker.
Nederland heeft God verlaten. Maar God zegt in zijn liefde. Sorry. God zegt in zijn liefde. Dezezelfde mensen.
Kom ik tegemoet in mijn liefde. Deze mensen wil ik redden. Voor hen stielt mijn zoon. Dit is mijn liefde. Ik kom jullie tegemoet. Voor jullie is er behoud.
En als wij vanmorgen beleiden dat de toon van God op Jezus was. We gaan dit zo vieren met elkaar. Als we dat vanmorgen beleiden.
En beseffen dat we vallen onder de liefde van God. Dan blijft er alleen verwondering over. En denk ik dat we ook kunnen zeggen.
Ik schaam me niet voor het evangelie. Het is de kracht van God. Tot zaligheid. Voor ieder die gelooft.
Je hoeft er niet voor te werken. Het is overgave. Je hoeft je niet te schamen om dit aan je collega te vertellen. Je valt ze niet lastig. Als je dit aan mensen vertelt.
Het is het beste nieuws. Wat iemand ooit kan horen. Ik eindig met een verhaal van George Whitefield. Eén minuutje nog. Hij stond voor Manchester.
Een goddeloze stad. In de Great Awakening. In de achttiende eeuw. En hij bekeek vanaf een heuvel de stad Manchester. Een moderne stad. En hij zat met een vriend.
Kijk hij naar de stad. En hij vriend. Portde hem aan. En hij zei. Deze goddeloze stad. Zo zei die vriend. Is ruip voor het oordeel van God.
En Whitefield. Die Romeinen één kende. Portde hem aan. En hij zei. Nee, nee, nee. Nee. Deze stad. Is. Is onder het oordeel van God. Maar.
Is rijp. Voor de liefde van God. God wil deze mensen redden. Kom eens. Zij die. We gaan ze het evangelie vertellen. Ik denk dat dat onze reactie mag zijn.
Op deze onthutsende boodschap. Van Romeinen één. Die in die zin een prachtig einde heeft. Want het is de kracht van God. Tot zaligheid. Voor ieder die gelooft.
Amen. Lieve heren. Trouwe God. Bedankt dat uw woord zo eerlijk is.
En dat het evangelie van Jezus. En de liefde van God. Tegen een zwart decor wordt geprederd. Wat de boodschap alleen maar heerlijker maakt.
Ik dank u voor dit. Voor deze geweldige waarheid. Heer het raakt me vanmorgen.
Wat u tegen ons te zeggen heeft. En we gaan het avondmaal vieren. En we willen gewoon met elkaar zeggen. Bedankt heer Jezus. Dat u de toon van God hebt willen dragen.
En dat wij vanmorgen kunnen zeggen. Ik ben zo blij. Want Jezus. Redde mij. En help ons heer. Om ons niet te schamen. Voor deze geweldig goede boodschap.
Die spreekt van uw liefde. In Jezus naam. Amen.