Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Een bekende geschiedenis vanmorgen. Ik heb het al stema gegeven. Een naamloze buitenlander met een berg vol blijdschap naar huis. Een bekend bijbelgedeelte vanmorgen, Handelingen 8. Handelingen 8, vanaf vers 26.
Dat staat bij mij boven, maar dat mag ik tegenwoordig ook niet meer zeggen, denk ik. De kameling uit Morenland. Handelingen 8, vanaf vers 26.
En een engel des heren sprak tot Filippus en zei, sta op en ga tegen de middag de weg op die van Jeruzalem afdaalt naar Gaza. Deze is eenzaam. En is de ontdoppiging.
En zie een Ethiopier, een kameling, een rijksgrote van Kandakee, de koningin der Ethiopiërs, haar opperschapbewaarder, was naar Jeruzalem gegaan om te aanbidden.
En hij was op de terugweg aan Las in zijn wagen gezeten, de profeet Jezaja. En de geest zei tot Filippus, treed toe en voeg u bij deze wagen. En Filippus liep sneller heen en hoorde hem de profeet Jezaja lezen en zei, verstaat gij wat gij leest?
En hij zeide, hoe zou ik dit kunnen als niet iemand mij de weg wijst? En hij verzocht Filippus in te stappen en naast hem te komen zitten. En het gedeelte van de schrift dat hij las was dit.
Gelijk een schaap werd hij ter slachting geleid. En als een lam stemmeloos is tegenover de scheerders, zo doet hij zijn mond niet open. In de vernedering werd zijn oordeel weggenomen.
Wie zal zijn afkomst verhalen? Want zijn leven wordt van de aarde weggenomen. En de kamerling antwoordde en zei tot Filippus, ik vraag u, van wie zegt de profeet dit?
Van zichzelf of van iemand anders? En Filippus opende zijn mond en uitgaande van dat schriftwoord predikte hij hem Jezus. En terwijl ze onderweg waren, kwamen ze bij een water.
En de kamerling zei, zie daar is water, wat is er tegen dat ik gedoopt word? En hij zei, indien hij van ganse harte geloofd, is het geoorloofd.
En hij antwoordde en zei, ik geloof dat Jezus Christus de Zoon van God is. En hij liet de wagen stilhouden en beide daalden af in het water, zowel Filippus als de kamerling.
En hij doopte hem. En toen zij uit het water gekomen waren, nam de geest des heren Filippus weg. En de kamerling zag hem niet meer, want hij ging zijn weg met blijdschap.
Maar Filippus bleek de asdot te zijn. En ik trok rond om het evangelie te prediken aan alle steden, totdat hij te Caesarea kwam. Tot zover de schriftlezing.
Een boeiende geschiedenis. Er wordt vaak meer gezegd in de Bijbel dan dat er met letters staat weergegeven.
En dat maakt nou juist de Bijbel zo boeiend. Met een paar woorden wordt soms aangegeven waar het over gaat, maar de achterliggende gedachten, die zijn minstens zo mooi.
Daarom, Johannes zei het al, als alles beschreven had moeten worden, wat Jezus zoal gedaan heeft, de boeken zouden de wereld niet kunnen bevatten.
Dat klopt ook wel, want we zijn al een aantal duizenden jaren bezig met het woord van God. We beginnen vanaf de opstanding van de Heer Jezus tot nu. En niemand heeft nog alles uit kunnen leggen.
De diepte van het woord. Dat is God. Vanmorgen gaat het ook over de hemelse regisseur. Ik heb het woord hier wat meer laten vallen. Als je daar een beetje oog voor krijgt, wie de hemelse regisseur in je eigen leven is, dan kan je je afvragen, wie doet me eigenlijk nog iets?
Wat ben je dan veilig? Hij kent het begin en hij kent het einde en alles wat ertussenin zit. En hij laat alles zo prachtig samenvallen. Als je daarover hebt, dan zeg je, wat heb ik een vader die me beschermt in alle omstandigheden.
Er gebeuren dan soms wonderlijke dingen in het leven van een mens. Hier gaat het over twee personen. Eentje die kwam uit Ethiopië. Dat woord is vanochtend ook al geval. Uit Ethiopië.
Daar zijn de mensen behoorlijk donker gekleurd. Ja, zwart soms. En wat kwam deze man vandaan wat het over ging?
Een naamloze. Dat was niet zomaar een man. Dat was een, nou, wat we zeggen, minister van financiën. Van de regeren toe, toen, Ethiopië.
Dat lag op een iets andere plaats dan tegenwoordig. Wel ongeveer in de richting, ten zuiden van Egypte. En dat liep ook door tot half Soedan van het huidige Soedan.
Niet onaanzienlijk rijk was dat. Dat was best een belangrijk koninkrijk in die tijd. En de regering werd toen gevormd door de koningin moeder.
De moeder van de koning. En ze had als ambtstitel, koningstitel, Kandake. Zoals de faro's in Egypte als koningstitel faro hadden.
Terwijl ze Toetmozes heette of een andere Toetmozes. Of wat voor toet. Dat was de koningstitel faro. En zo was het in Ethiopië. De koningstitel, de ambtstitel, dat was Kandake.
De moeder is van de koning. Het was eigenlijk regentes. Maar zij regeerde in die tijd. En deze naamloze man, die was, ja, die had haar vertrouwen.
En die was minister van Financiën geworden. Het was echt een machthebber. Nou staat er in onze vertaling de kamerling. Snap je waarom ze dat vertaald hebben met kamerling?
Want in het Griek staat heel eenvoudig dat het een uineug was. Een ontmande, een gecastreerde. En het komt alleen maar hiervoor in het Grieks, in Handelingen 8.
En ook in Matthäus 19 komt dat voor. Het was dus, ja, ze hebben het vertaald met kamerling. Maar eigenlijk had er ontstaan, het was een ontmande. En in die tijd was dat eigenlijk wel normaal, dat een man die een hoge positie had, en met het koninklijk huis te maken had, dat hij ontmand werd.
Nou, het hoeft niet per se door een operatie of wat dan ook gebeurd te zijn. Want als we nou eventjes Matthäus erbij pakken, Matthäus 19, Daar komt dat woord uineug ook voor.
Daar staat in Matthäus 19 vers 12. Er zijn immers gesnedenen die zo uit de moederschoot geboren zijn.
En er zijn gesnedenen die door de mensen gesneden zijn. En er zijn gesnedenen die zichzelf gesneden hebben. Drie soorten ontmanden kan je zijn.
Je kan zo geboren zijn. Je kan je zo hebben laten opereren. Ik weet niet of het vroeger zo zag zinnig allemaal ging. Of je hebt het zelf gedaan. Maar in ieder geval, als je aan het hof van de koning kwam, als man, dan moest je wel gecastreerd zijn, ontmand zijn.
Zodat je de vrouwen aan het koninklijk hof geen kwaad kon doen. Dat je ook nooit kon zorgen dat je nageslag kreeg, waardoor je misschien een aanval op het koningshuis zou kunnen doen. En deze man, die had een geschiedenis, een verleden.
Hij was ontmand. En dan mag je machthebber zijn, een minister van Financiën, vooraanstaand, een overwaardigheid bekleden, maar hij had wel een verleden.
Iets waar hij misschien niet helemaal trots op was. Dat misschien altijd wel een indruk, impact op zijn leven heeft gehad. Deze man ging naar Jeruzalem.
En dan kan je je afvragen, wat moest hij nou in Jeruzalem doen? Hij hoefde daar natuurlijk niet naartoe te gaan, vanwege zijn functie. Want dan had hij beter naar Rome kunnen gaan, want de Romeinen die overheersten.
En in Jeruzalem had hij als machthebber, als minister van Financiën, weinig tot niks te zoeken. Maar ja, dat staat er ook niet in de Bijbel. Hij ging naar Jeruzalem om te aanbidden.
Vraai, te aanbidden? Hij uit een heidens land gaat naar Jeruzalem om te aanbidden. En dat was niet zomaar iets. Hij woonde daar in Ethiopië in die tijd.
En om in Jeruzalem te komen, moest hij om te beginnen eerst door zijn eigen land. Vervolgens moest hij heel Egypte door. Toen ook nog een stukje over de Siniewoestijn, dan nog Scana in. En uiteindelijk kwam hij in Jeruzalem.
Nou, het was al gaf, denk ik, een duizend kilometer. En dat ging hij dan maar even doen, alleen maar om te aanbidden. En dan kan je je afvragen, wie ging hij daar eigenlijk aanbidden?
Nou, ja, het ligt eigenlijk voor de hand om te denken, hij ging daar de God van Abraham, Isaac en Jacob aanbidden. Want andere goden waren er daar niet in Jeruzalem. Ja, in de tijd van Salomo wel, maar in de tijd van de heer Jezus lees ik dat niet zo.
En daar ging hij naartoe. God, die had een plan met die man.
Ik vind dat zo mooi, hè. God houdt de enkeling in de gaten. Die man, die moest duizend kilometer reizen, in zijn reiskoets, papade ervoor misschien.
Natuurlijk had hij ook zo'n bescherming bij zich, dus dat was een heel convooi wat er naartoe ging. En God had die ene man op het oog. Die man, die ging naar Jeruzalem niet alleen om te aanbidden, maar hij ging daar ook een kiosk binnen.
En hij kocht daar een bijbelboek, een bijbelrol. Ja, misschien kocht hij er wel meer, dat weet ik niet, maar we hebben gelezen, hij las uit Jezaja. Dus hij heeft de boekrol Jezaja in ieder geval gekocht.
Nou ja, wat doet die man nou met een boekrol van Jezaja? In welke taal zal die eigenlijk geschreven zijn, die boekrol? Oude Testament, Jezaja, Hebreeuws.
Kon die man vast niet lezen. Maar ja, in die tijd was er ook al de Septuaginta. Het Oude Testament was al een paar eeuwen voor Christus, was die in het Grieks vertaald.
En Grieks was in die tijd de wereldtaal. Dus die minister van Financië heeft ongetwijfeld wel Grieks gekend. Want het was een vooraanstand man. Die was gewend te praten met mensen in andere landen, Grieks.
Dus hij zal ongetwijfeld de Septuaginta gekocht hebben. Jezaja in het Grieks. Laat even die man zitten in zijn wagen.
Op de terugweg naar huis. En dan gaan we naar Jeruzalem. Handelingen 6. Laat ik het hem even bijpakken.
Handelingen 6. De eerste paalverse.
En toen in die dagen de discipelen talrijker werden, ontstond er gemor bij de Grieks sprekende tegen de Hebraïën. Omdat hun weduwe bij de dagelijkse verzorging verwaarloosd werden.
En de twaalf riepen de menigte der discipelen bij een en zeiden, het bevredigt niet dat wij met veronachtzaming van het woord gods de tafels bedienen. Dus de weduwe helpen.
Zie dan uit broeders naar zeven mannen onder u, die goed bekend staan, vol van geest en wijsheid. Opdat wij hen voor deze zaak aanstellen. Maar wij zullen ons houden aan het gebed en de bediening van het woord.
En dit voorstel vond bijval bij de gehele menigte en zijn kozes. Stephanus, een man vol van geloof en heilige geest, Philippus, Broghorus, Nicanor, Timon, Parmenas en Nicolaus, een jodengenoot uit Antiochieën.
Hen stelden zij voor de apostelen die, na gebeden te hebben, hun de handen oplegden. Er gebeurde wat in Jeruzalem. De Grieks sprekende weduwe, ja die spraken niet het Hebreeuws, niet het Aramees, dus die waren niet zo in tijl.
En de apostelen, die hoorden dat. En ze zeggen nou, er moet toch voor die weduwe ook gezorgd worden, voor die Grieks sprekende.
En toen kozen ze zeven mannen uit. En een van die mannen, dat was Philippus. Als je nou goed geluisterd hebt naar die zeven namen, dat zijn allemaal Griekse namen.
Dus die mannen kwamen allemaal uit Grieks sprekende families. Ze spraken dus van huis uit Grieks. Nou het ging ook over die weduwe die Grieks spraken. Dus het is logisch dat de Grieks sprekenden daar aan de orde kwamen.
Philippus kon dus ook Grieks spreken. Ja die man daarin, die reiskoets op weg naar huis in Ethiopië, sprak ook Grieks. Al weet je, God is bemachten om je ineens een vreemde taal te laten spreken, terwijl je nooit geleerd hebt.
Zo'n God hebben, dat kan niet. Maar meestal maakt hij gewoon gebruik van normale omstandigheden. En kiest hij met zorg uit wie hij op je levenspad brengt.
Of bij wie jij op het levenspad moet komen. Philippus. Het was een man die vol van wijsheid was ook en vol van Gods geest.
En wat doet hij Philippus? Hij was diaken, ja later werd dat woord pas ingevoerd in de Bijbel. Maar hij moest dus voor de weduwe zorgen. Maar hij had wel preekbevoegdheid.
Hij mocht ook het evangelie brengen. En wat zien we gebeuren in handelingen 8, voor ons gedeelte, wat we gelezen hebben. Handelingen 8.
Dan zien we dat die Philippus, die komt in de provincie Samaria. Misschien in de stad Samaria, dat is mij niet helemaal duidelijk zoals het in de vertalingen staat.
Maar in ieder geval in de provincie Samaria. En dan staat er in vers 5, handelingen 8 vers 5. En Philippus daalde af naar de stad van Samaria en predikte hun de Christus.
En dat deed die kennis zo vol vuur. Ja, hij wist over wie hij sprak. Hij sprak daar over de gekruistige en de opgestane Heer.
De verheerlijke Heer. Die toen ook al ten hemel gevaren was. En Philippus wist het. Die Christus, de Heer Jezus Christus zit aan de rechterhand van God.
En hij kon daar die Samaritanen het evangelie brengen, het heil brengen. Dat alleen de weg tot behoud door het geloven in de Heer Jezus Christus is. En wat zien we in vers 12?
Toen zij echter geloof schonken aan Philippus. Die het evangelie van het koninkrijk God zei van de naam van Jezus Christus predikte. Lieten zij zich dopen, zowel mannen als vrouwen.
Nou, dat was kort maar krachtig. Die mensen hadden het evangelie gehoord. En wisten één ding. Ja, oude mens begraven. En in nieuwheid opstaan, van leven en verder gaan.
Vol leidschap. Maar ja, het was daar nog niet helemaal afgerond. Want vers 14. Toen u de apostelen te Jeruzalem hoorden dat Samaria het woord God zat aanvaard.
Zonden zij tot hen Petrus en Johannes. Die, daar aangekomen, voor hen baden dat ze de heilige geest mochten ontvangen. Want deze was nog niet, was nog over niemand van hen gekomen.
Maar ze waren alleen gedoopt in de naam van de Heer Jezus. Toen legden zij hun de handen op en zij ontvingen de heilige geest. Petrus werd erbij geroepen. Want die had een bediening gekregen van zijn meester.
Om de sleutels van het koninkrijk te gebruiken. En op de eerste pinksterdag had hij die sleutels van het koninkrijk voor de eerste keer gebruikt. Toen de joden en de jodengenoten daar bij elkaar waren.
En Petrus, die sprak daar. En die opende de mogelijkheid, de deur, dat de joden en de jodengenoten Gods geest konden ontvangen.
Hier had Philippus het evangelie gebracht. Maar Philippus had die sleutels niet gekregen. Maar Petrus wel. En daarom moesten Petrus en Johannes ging mee naar de Samaritanen komen.
En Petrus gebruikte voor de tweede keer de sleutels van het koninkrijk van God. En de heilige geest kwam over de Samaritanen. Samaritanen. Ik zeg dit bewust zo, omdat het past in ons thema.
Philippus had haar, nou je zou zeggen, resultaat op zijn prediking. Nou als je als spreker op resultaat moet letten, dan zit je mis.
Je mag als spreker alleen maar zaaien. Heerlijk is dat om te zaaien. Dat moet je wel goed doen. Het goede zaad. Maar de vrucht, daar heb je geen enkele zeggenschap over.
Wat dat doet de heer. Een heerlijke ontlasting. Een spreker hoeft niet meer te overtuigen. Weet u dat? Om alleen maar te getuigen van zijn heer en meester.
Een geweldig ontspannen iets. Maar ja, je moet wel goed doen. Je moet wel volledig zijn. Maar de heer doet werk. Maar wat is het mooi voor een evangelist. Om te zien dat datgene wat je mocht zaaien, dat dat vrucht voortbrengt.
En die Samaritanen, tientallen kwamen tot bekering. En dan komt er een engel bij Philippus.
Weet u wel, Philippus? Je moet naar een eenzame weg gaan. De weg die van Jeruzalem afdaalt. Jeruzalem ligt hoog. Naar Gaza, in het zuiden van Kanaan.
Tegen de Middellandse Zee aan. In de richting van Egypte. Een eenzame weg. Daar moet je naartoe. Weet je of u wel eens een engel ontmoet hebt in uw leven?
Ze zien er soms niet uit. Maar ze hebben ogen. Ze hebben hemelse ogen. Ze kijken als een christen. Ik heb er ooit een ontmoet.
Maar we laten achter. Dan gaat het hele verhaal niet vertellen. Wat heeft diep indruk op ons gemaakt? In de woestijn. Dat is wel. Hij zag er maar show veel uit.
Had wat lang haar. Hij kwam in een auto die er niet uitzag. Zat vol met troep. Je zou niet verwachten dat je dan een engel kreeg. Maar het was er wel eentje.
Heeft ons 20, 30 kilometer voor ons uitrijdend de weg gewezen. Waar wij geen weg meer wisten. En we kwamen erachter. Dat moet een engel geweest zijn uit de hemel.
Hij sprak van elke taal wel een paar woorden. Zei hij. Hij wist ook niet de weg. Want hij moest het onderweg ergens vragen.
Ja, een engel is niet alwetend. Dat is alleen onze God. Maar hij hielp ons wel. Want het zijn gedienstige geesten. Die ook in het mensenlichaam kunnen komen.
Zoals die zuster. Gevallen met een racefiets. Ergens op een ruive kavelingsweg. Midden in de polder. Ze was gevallen. En ineens stond er een man naast haar. Hielp haar overeind.
En zorgde dat ze weer verder kon. En toen ze hem wilde bedanken was hij weg. Toen was hij weg. Philippus ontmoette een engel. En die engel zei. Ga van opdracht.
Ga naar de eenzame weg tussen Jeruzalem en Gaza. En weet je wat Philippus deed? Hij ging terstond. Hij ging niet in discussie. Hij ging.
Want hij wist het. Dat moet een engel van de heren zijn. En wat hij zegt. Ja dan kan je gehoorzamen. Of je kan het niet doen. Dat is met een kind van God ook. Je kan iets in je hart krijgen.
Wat je moet doen. En dan kan je aan gehoorzamen. Maar je kan het ook links laten liggen. Maar Philippus ging. Was ook niet naast de deur.
Hij was waarschijnlijk in Samaria. En hij moest wel naar Gaza. En daar heeft hij ook wel eventjes over moeten lopen. Dat was waarschijnlijk ook een 70 kilometer. Precies 60.
Maar zo ver was het wel. Had geen brommer. Hij moest echt. We hadden ze zien op een ezel. Nee dat staat er ook niet. Want hij rende naar die wagen toe.
Lezen we later. Hij liep dus. Het kan wat kosten. Als je een opdracht krijgt. Moesten we hem vandaag dat zendingsgebied. Hij moest het verlaten. Zoveel.
Zoveel vrucht. En nou naar een eenzame weg. En daar gaat hij. Wat een timing van God. Weet je dat.
Dan komt er uit Jeruzalem. Zo'n Ethiopier. Zo'n donker gekleurde man. En dan komt er een andere man. Komt er ergens uit Samaria. En dan op een gegeven moment.
Kruisen die elkaar zwegen. Op het. Precies op het juiste moment. Daar zit die man. Die Ethiopier. Die ontmande. En die zit daar te lezen.
Ik weet niet of hij bij hoofdstuk 1 begonnen is. Ja de hoofdstukken waren toen nog niet aangegeven in de Bijbel en de verse. Die hebben wij er zelf later bij gezet.
Maar ik weet niet of hij bij Jezaja 1 begonnen was. Maar dan heeft hij een heel stukje achter de rug. Begint u vanmiddag. Maar dan begin je met Jezaja 1. En ga maar door totdat je bij hoofdstuk 53 bent.
Nou ik weet niet of u het redt. Vanmiddag. En die man zit. En zoals het de gewoonte was in die tijd. En dat is een goede gewoonte. Ook voor nu. Hij las hard op. Al die gasten die om me heen meereisden.
Die hoorden het ook. In het Engels. Die hebben ook geluid. Of in het Engels. Het was natuurlijk Grieks. Ja nou ja zo gaat het. Snap jullie wel.
In het Grieks. We waren er ongetwijfeld bij. Die ook wel Grieks kenden. En er begon die Ethiopiër. In hoofdstuk 1. En hoofdstuk 2.
En ze hebben misschien wel gedacht. Houd die man eindelijk eens een keer op. Hij ging door maar lezen. En toen kwam hij bij Jezaja 53. De versen 7 en 8.
We hebben ze gelezen. Van. Moet ik even het goede erbij pakken. Gelijk een schaap werd hij ter slachting geleid. En gelijk een lam stemmeloos is tegenover zijn scheerders.
Zo doet hij zijn mond niet open. En daar kon Philippus aan lopen. Ja Philippus die wist ook niet wat hij moest gaan doen op die weg. Laten we eerlijk wezen. Hij moest alleen maar naar die weg.
Een avontuur voor een kind van God. Dat je soms ergens naartoe gestuurd wordt. En je weet niet wat. Wat er dan gaat gebeuren. Trouwens. Het leven van een kind van God is helemaal een avontuur.
Laten we nou eerlijk wezen. Je weet nooit wat er gebeurt. Waar je. S'morgens stap je uit je bed. En je weet niet wat er aan het eind van de dag allemaal gebeurd is. Zo zal Philippus ook vergaan zijn.
Nieuwsgierig. Wat moet ik nou op die eenzame weg eigenlijk doen. En zoeken. En dan ziet hij de reiskoets rijden. Met een gevolg eromheen.
Ja hij heeft natuurlijk ook al door dat het een hoogwaardigheid bekleder is. Die zit heus niet zomaar in een karretje. En dan krijgt hij van binnen. En hij weet het. Dat moet Gods geest zijn.
Die in mijn hart spreekt. En hij wist het van binnen. Dat hij naar die koets moest. En dan moest hij naartoe rennen. Dat is bijna humor als je erover nadenkt.
Een beetje fantasie. Maar dat is voor de christen ook wel goed. Zal die wagen stapvoets gereden hebben? Denk het niet. Zat er duizend kilometer voor de boeg.
Dat doe je niet stapvoets. Want dan is hij pas aan het eind van zijn leven daar. Dat zat best een beetje vaat in. En dan kon Philippus eraan. En God zei. Geest zei hem.
Voeg je bij die wagen. En het staat er ook. Hij liep er snel heen. Hij moest op een holletje. En dan liep hij open koets.
En dan loopt hij zo langs. Loopt hij zo naast die koets. Heeft hem ingehaald. En dan hoort hij daar op dat moment. Die Ethiopier. Je zaai je 53 vers 7 en 8 lezen.
Precies op dat moment. De timing van de hemelse regisseur. En dan Holland. Naast die kar. Naast die koets. Je ziet het zo voor je.
En die kamerling. Die minister heeft het helemaal niet door. Want die is zo vol van wat hij leest. Want hij begrijpt het niet.
En dan ineens hoort hij een stem naast die koets van. En dan begrijpt hij. Wat begrijp je ook wat u leest. Verstaat u het. Ja. Hoe zou ik het begrijpen als niemand me uitlegt.
En dat is zo mooi wat er staat. De minister van Financiën. Die wil een leerling worden. Van een naast hem rennende onbekende man.
En dan zegt hij stap in. En Philippus gaat naast hem zitten. Hij. De evangelist. De Grieks sprekende Jood. En naast die donker gekleurde man uit Ethiopië.
En dan gaat hij het uitleggen. Hij mag spreken over Jezus. Yeshua. En uitgaande van het woord. Uit Jezaja. Gaat hij vertellen.
Wie dat schaap en dat lam is. Gaat hij vertellen over Jezus. Die naar de aarde gekomen is. Nog niet zo'n jaar daarvoor. Als mens geworden.
Die als een mens kon voelen. Als een mens kon denken. Een mens die verdriet had gehad. Die bang was geweest. Die in nood was geweest.
Terzijde geschoven. Die precies kon aanvoelen hoe een mens in elkaar zit. Omdat hij zelf een mens geweest was. En dan gaat hij vertellen over zijn kruising.
Dat hij dat gedaan had voor zondagen. Voor een ieder die het leven in zichzelf niet zag zitten. En dat hij een evige verzoening had aangebracht.
In zijn plaatsvervangend leiden en sterven op Golgotha. Maar dat niet alleen. Dat die Jezus was opgestaan uit de doden. En dat hij de hemel was doorgegaan.
En daar goedkeuring van zijn rechtvaardige vader had gekregen. En dat er toen een mogelijkheid was gekomen. Om als mens wederom geboren te worden.
Door het geloof in die Jezus. Ik denk dat die kamerling ademloos geluisterd heeft. En wat heeft hij veel begrepen.
Die kamerling. Ik zal nooit vergeten. Dat een leerling. Die van een kerk. Van een bijbel. Van God niks af wist.
Tot bekering kwam. En hij kocht een bijbel. Net zoals die kamerling daar. Hij kocht een bijbel. Statenvertaling.
Niet zo simpel. Vertaling. Zo heel. Zo dicht en makkelijk. De statenvertaling kocht hij. Ja wist hij veel. Hij las hem in drie weken door.
En hij begreep er zoveel vat. In drie weken. Dat is wat Gods geest doet. En zo zal het dan met die kamerling ook gebeurd zijn. Met die minister. Toen Philippus aan het praten was.
Ik sta niet bij hoe lang hij het deed. Misschien was hij net zoiets als Johan Schep. Die zie kans om in drie minuten het evangelie uit te leggen. En dan buigen je knieën nog ook voor de heren.
Zo gaat dat. Misschien had Philippus meer tijd nodig. Ja. Philippus had nog even geleven. Die had ook de tijd. Dus of dat hij nou meer dan een honderd kilometer verder ging.
Dat denk je dan helemaal niet aan. Als je de kans krijgt om over de heer Jezus te spreken. En die donkere man.
Hij begreep het. Voor helemaal. En toen had God gezorgd dat ze langs een meertje reden. Langs een meertje. Ook toevallig.
Ja zie je. Als je op de heren let is er veel toevallig. Maar hij stuurt het wel. En dan ziet hij. Voor het eerst kijkt die kamerling waarschijnlijk een keer naar buiten. Oh meertje.
Hij zegt. Zie daar water. Wat verhindert mij om gedoopt te worden. Hij had kennelijk ook gelijk dooponderwijs gekregen van Philippus. In één adem door zo.
Ja zegt Philippus. En nou staat er een tekst in de Bijbel die eigenlijk in de oude handschriften en in heel veel andere handschriften niet staat.
Dat is vers 37. Handeling 8 vers 37. En hij zei. Dus eerst nog even voor.
Van zie daar water. Zegt die kamerling. Wat is er tegen dat ik gedoopt word. En dan komt dat vers 37. Wat eigenlijk niet in de oude handschriften voorkomt.
En in heel veel andere handschriften ook niet. En hij zei. Indien jij van ganser harte gelooft. Is het geoorloofd. En hij antwoordde en zei. Ik geloof dat Jezus Christus de Zoon van God is.
Nou. Ireneus. Die leefde zo omstreeks in het jaar 180. Na Christus. En die kende deze tekst al. Dus het is waarschijnlijk een toevoeging.
Een handelingen. Maar die wel bijbels is. Want er komt heel simpel uit. Dat voordat je gedoopt wordt. Je eerst wel een geloofsgetuigenis moet uitspreken.
En dat vraagt Philippus dan ook. Indien jij van ganser harte geloofd. Is het geoorloofd.
Nou. Die kamerling. Die geloven het woord van God. Van haver tot God. Van begin tot eind. Geen twijfel mogelijk. Je zaai.
Dat was het woord van God. En hij geloofde in die man van smarte. En in dat lam. En hij geloofde in het schaap. Dat was de enige zaligmaker die er bestond.
En zijn hart was misschien al toebereid. Hij hunkerde naar die verlosser. Die zaligmaker. En hij geloofde met heel zijn hart. Dat hij Jezus Christus de enige weg ten leven was.
En hij zegt het dan ook. Ik geloof dat Jezus Christus de Zoon van God is. Iemand van die twee heeft zijn gegeven om die wagen te stoppen.
Dus hier was het Philippus wel. En dan stoppen ze daar bij dat meertje. En die gasten die er omheen waren. Die begeleiding. Die hebben even met open mond gekeken.
Wat gaat er nou gebeuren? Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt. En daar stappen ze het water in. Ik denk van eerst Philippus. En daar gingen ze samen.
Ik heb altijd geweldig respect voor iemand die een ander doopt in zijn eentje. Ik ben geen doper. Ik ben net als Paulus. Maar ik heb ooit wel mensen gedoopt in de Jordaan.
Gelukkig waren we met z'n tweeën. Want als ik alleen geweest was, was de eerste zuster verdronken. Daar kan je zeker van zijn. De broeder met wie ik doopte, die was gelukkig een sterke vent.
Er zat een halve meter water boven dat fruitje. En we hebben ze weer boven kunnen krijgen. Philippus gaat dan met die kamerling het water in zijn uppie.
En hij doopt daar die kamerling. En dan gebeurt er iets bijzonders. Er komt een blijdschap in het hart van die kamerling.
Dat hij alles vergeet en niks en niemand meer ziet. Dat staat er zo mooi met dat ene woordje. Vers 39.
Nam de geest des heren Philippus weg. En de kamerling zag hem niet meer. Want hij ging zijn weg met blijdschap. Er kwam een blijdschap in het hart van die zwarte man.
Die donkere man. Dat hij zag alleen maar de heer Jezus nog. En dat Philippus weg was. Die onbekende jood. Had hij helemaal geen heren meer in.
En hij is zijn reiskoets weer ingestapt. Philippus vergeten. De mens valt ertussen uit. En de heer Jezus heeft alles voor het zeggen.
En zo was het hier. Hij kreeg een berg met blijdschap in zijn hart. Ongekend. En ongetwijfeld is hij toen verder gaan lezen. In Jezaja.
Daar kan je zeker van zijn. En toen kwam hij bij Jezaja 56 terecht. Kun je die paar versen ook lezen? Jezaja 56. 3 tot en met 5.
Jezaja 56. De versen 3 tot en met 5. Laat dan de vreemdeling die zich bij de heren aansloot niet zeggen.
De heren zal mij zeker afzonderen van zijn volk. En laat de ontmanden niet zeggen. Zie ik ben een dorre boom. Want zo zegt de heren van de ontmanden. Die mijn sabbat onderhouden.
En verkiezen wat mij behaagt. En vasthouden aan mijn verbond. Ik geef hun in mijn huis. En binnen mijn muren een gedenkteken. En een naam beter dan zonen en dochters.
Ik geef hun een eeuwige naam. Die niet uitgeroeid zal worden. Oh wat ging er voor die man een wereld open. Toen hij in Jeruzalem kwam. Toen mocht hij niet verder komen dan de voorhoofd van de heidene.
Want hij was een ontmanden. En nu een plaats in de tempel van God. De blijdschap in zijn hart zal nog veel groter geworden zijn.
Even nadenken wie die Ethiopische man eigenlijk was. Ja, hij kwam uit Ethiopië. Minister van Financiën.
Een ontmanden. Maar welke heiden gaat er eigenlijk naar Jeruzalem om te aanbidden? Dat is geen heiden.
Dat doe je niet als heiden. Welke heiden gaat er naar Jeruzalem om een Joods geschrift te kopen? Dat doet geen heiden. Dat kan alleen maar iemand zijn die een Jood is.
En deze Ethiopië. Het is heel eenvoudig. Hij was een Jood. En weet je waarom ik dat denk en het zeker weet? Philippus mocht helemaal niet naar een heiden.
Want wat schrijft Paulus in handelingen 10? Wanneer hij bij Cornelius komt, een heidense man.
En het was Petrus naar een heidense man. Had die als God voor die tijd al heel duidelijk gemaakt dat wat bij de mensen onrein is, bij God niet onrein is.
Petrus was bereid gemaakt om naar een heiden te gaan. En wat zegt hij als hij bij Cornelius in huis komt? Even kijken dat ik het gelijk goed kan vinden.
Daar staat, zegt Petrus tegen Cornelius, een heiden. Gij weet hoe het een Jood verboden is zich te voegen bij of te gaan tot een niet-Jood.
Handelingen 10, vers 28. En datzelfde gebod gold ook nog voor Philippus. Want Gods geest was nog niet uitgestort bij de heidenen.
Maar Philippus moest wel naar die Ethiopiër. En je kan er vanuit gaan, die Ethiopiër was een Jood. Niet vreemd. Hij hoorde waarschijnlijk tot de Falassia's.
Tienduizenden Falassia's zijn uit Ethiopië gekomen in de jaren 1980 of zoiets. En daarna, naar Israël. En als je weet dat er op dit moment een minister is in het Israëlische parlement, die in Ethiopië geboren is.
Haar naam is Pnina Tamona Shata. Een Ethiopische minister in het kabinet van de Joodse regering.
Is een Joodin. Goed, hij ging terug naar Ethiopië, die man. Met een hart vol blijdschap. U hoeft met mij natuurlijk niet eens te zijn dat het een Jood is.
Dan veranderd in mijn denken niks. Maar het was hij wel. Daar kunt u wel zeker vast zijn. En hij ging terug. Aan de buitenkant, er staan ergens bij dat hij zwart was.
Maar hij was wel donker gekleurd. Zoals de Joden een donker gekleurde huidskleur hebben. Maar zijn hart was wit, net zoals die zoenen met die twee klinkers, dinges ervoor, lettergrepen ervoor.
Van binnen was hij wit. Gewassen door het bloed van het lam. En dan ging hij naar Ethiopië, naar een duister land. Dan zagen de mensen wel zwart. En dan ging hij terug.
Maar zijn blijdschap straalde zijn ogen uit. Wij leven op dit moment ook in een duistere wereld.
En hoe is het met onze blijdschap gesteld? Bent u ook vol blijdschap? In deze tijd. Of let nu meer op de omstandigheden?
Dat kan ook. Dan is die blijdschap, nou, die wordt wel getemperd als je op de omstandigheden let. Op datgene waar je het niet mee eens bent, let.
Dan kan die blijdschap niet doorbreken. Weet u? Die man was gericht op de Heer Jezus. Als wij gericht zijn alleen op de Heer Jezus.
Dan leek je wat minder op de omstandigheden. En dan lees je ook niet meer alle sites die om je oren vliegen. Dan leek je op de Heer Jezus.
En dan weet je het. We leven in een spannende tijd. De grote verdrukking is aanstaande.
Maar wij hoeven niet op die grote verdrukking te letten. Wij mogen letten op onze geweldige toekomst. Die boven is. Misschien is u wel ziek.
Of ik. We hebben een hemelse regisseur. Houd daar rekening mee. En die gebruikt alle dingen. En die wil verheerlijk worden in en door hem heen.
Wees blij in de Heer. Is een opdracht aan ons vandaag. Wees blij in de Heer. Daar heeft deze wereld iets aan. Dat ze onze blijdschap gaan zien.
Want dan kunnen ze zich afvragen wat hebben die wat wij niet hebben. En hoe heb je nou die blijdschap? Daar eindig ik mee met een tekst. Uit.
Dan moet ik even kijken wat ik hem kan vinden zo gauw. Het was. Ja. Johannes 15. De bron van onze wijsheid. Van onze blijdschap.
Ja. Ook van onze wijsheid. Johannes 15. Geloof maar dat die Ethiopiërs.
Ze hebben het gezien toen hij thuis kwam. Dat hij als een ander mens thuis kwam. Dat hij wegging. Hij mocht levenslang die blijdschap praktiseren.
Omdat hij verbonden was aan de Heer Jezus. Aan zijn hemelse vader. En dan staat er in Johannes 15. vanaf vers 9. Zegt de Heer Jezus.
Gelijk de vader mij heeft lief gehad. Heb ik u lief gehad. Zegt hij deze discipelen. Blijf in mijn liefde. Indien gij mijn geboden bewaart.
Zult gij in mijn liefde blijven. Gelijk ik de geboden van mijn vader bewaard heb. En blijf in zijn liefde. Dit heb ik tot u gesproken. Ook vanmorgen.
Omdat mijn blijdschap in u zij. En uw blijdschap vervuld worden. De Heer Jezus zag op zijn vader. Wat zijn vader deed.
Deed hij ook. Zijn vader heeft hem lief gehad. En zo heeft de Heer Jezus ons lief. En we mogen in die liefde blijven.
En als we zo leven. Dan wordt de blijdschap van hem. Die we van hem ontvangen hebben. Die wordt vervuld. Wat een zegenrijk leven hebben we dan.
Tot eer van hem. Onze Heer Jezus Christus. Amen.