Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Wij zijn weg met een ieder van ons gaat.! De donkerheid en de duisternis die oprukt, dat wij mogen schijnen als lichtende sterren, zoals Paulus dat schrijft aan de Filippensen, mogen schijnen als lichtende sterren tussen een ontaard en verkeerd geslacht.
We weten dat de wereld uit het lood geslagen is na de zondeval. Maar we zien ook dat die ontaarding hand over hand toeneemt.
En dat dat zich met name ook in de mensheid wordt openbaar. In alles wat men tegenwoordig aan kromme dingen recht maakt.
En aan rechte dingen krom maakt. En we niet meer kunnen spreken straks over een man, over een vrouw, over een huwelijk, over een babytje wat geboren is uit ouders, uit een vader en een moeder.
Het is schrikbarend wat er allemaal gebeurt. Maar, nogmaals, wij mogen als kinderen van God ons onderscheiden en schijnen als lichtende sterren.
Want er zijn, naast dat er enorm veel spot is en de spot alsmaar toeneemt en ook gelovigen meer en meer belachelijk gemaakt worden en het woord van God onderuit geschoffeld wordt.
Zijn er ook mensen die, naar aanleiding van dat wat er allemaal plaatsvindt, mensen zijn die gaan zoeken en gaan vragen naar de God die wij mogen dienen.
En ik hoop zo van harte dat wij, ja, ook zo als gemeente hier in Bunschoten en wij in Ter Apel en op zoveel plaatsen, ja, ons op die wijze positief mogen onderscheiden.
Ik wil vanmorgen met jullie nadenken. Ik heb een, ik ben vandaag ook een beetje modern. Ik ben natuurlijk nog een jonge man van bijna zestig.
Ik kreeg laatst een brief in de bus van het pensioenfonds. Van vroeger toen ik nog in de bouw gewerkt heb. Ik wist dat niet eens meer, maar toen stonden er ineens met dikke letters van u bent bijna zestig.
Ik dacht, u? Daar had ik eigenlijk geen rekening mee gehouden. Maar, afijn, ik wil een keer werken met een powerpoint.
Dus het kan best helemaal verkeerd gaan. Jullie zijn een beetje proefkonijn. En het is ook niet de bedoeling dat ik dat steeds ga doen, want ik hou er eigenlijk niet zoveel van. Want ik wil zo graag dat het woord van God, ja, dat dat op de kandelaar mag staan.
En dat we daarna gaan luisteren. Want luisteren naar het woord van God, dat wordt ook steeds moeilijker. Wij willen alles visueel hebben. Maar tot stilte komen.
En luisteren naar het woord, dat wordt alsmaar moeilijker. En toch is het geloof uit het horen van het woord van God.
Dat blijft staan. We gaan lezen. Uit Genesis hoofdstuk 37. En ik val midden in de geschiedenis van Jozef, de zoon van Jacob en Rachel.
En ik ga er een klein beetje van uit dat u die geschiedenis kent. En het is een geweldig mooie geschiedenis, de geschiedenis van Jozef.
Typologisch, zoals we dat noemen. Een geweldige heenwijzing en getuigenis. En een heenwijzing naar de komst van de Heer Jezus Christus. En hoe hij zou zijn en wat hij allemaal zou doen.
Zijn hele bediening hier op aarde. Zijn lijden, zijn sterven, zijn opstanding. Maar ook zijn koningschap. Alles kun je daar ook uit distilleren.
Maar daar gaat het me vanmorgen niet zo om. Ik wil u vanmorgen bemoedigen. En daarom lees ik even vanaf vers 10.
Van hoofdstuk 37. Toen hij dit aan zijn vader en zijn broers vertelde. En dan gaat het dus over de dromen die Jozef vertelde.
Bestrafte zijn vader hem en zei tegen hem. Wat is dat voor een droom die je gehad hebt. Moeten wij namelijk, ik, je moeder en je broers soms naar je toe komen.
Om ons voor jou ter aarde neer te buigen. Zijn broers waren jaloers op hem. Maar zijn vader hield de zaak in gedachten. Eens gingen zijn broers weg om het kleinvee van hun vader te hoeden bij Sichem.
Toen zei Israël tegen Jozef. Wijde je broers het vee niet bij Sichem. Ga, stuur, ik stuur je naar hen toe. En hij zei tegen hem, zie hier ben ik.
En hij zei tegen hem, ga toch en zie de welstand van je broers en de welstand van de kudde. En breng verslag aan mij uit. Zo stuurde hij hem het dal van Hebron uit.
En hij kwam naar Sichem. Een man trof hem aan, want zie hij was aan het ronddwalen op het veld. En de man vroeg hem, wat zoek je? Hij zei, ik ben op zoek naar mijn broers.
Vertel mij toch waar ze aan het wijden zijn. Toen zei de man, zij zijn van hier opgebroken, want ik hoorde hen zeggen, laten we naar Dothan gaan.
Jozef ging zijn broers achterna en trof hen aan bij Dothan. Zij zagen hem al van ver. En nog voor hij in hun nabijheid gekomen was, beraamden zij een listig plan tegen hem om hem te doden.
Ze zeiden tegen elkaar, zie daar, kom die meester dromer aan. Nu dan, kom, laten wij hem doodslaan en hem in een van deze putten gooien.
En wij zullen zeggen, een wild dier heeft hem opgegeten. Dan zullen wij eens zien wat er van zijn dromen terechtkomt. Ruben hoorde dat en wilde hem uit hun hand redden.
Hij zei, laten wij hem niet om het leven brengen. Ruben zei ook tegen hen, vergiet geen bloed. Gooi hem in deze put die in de woestijn is en sla niet de hand aan hem.
Hij zei dit om hem uit hun hand te redden en hem naar zijn vader terug te brengen. En het gebeurde toen Jozef bij zijn broers was gekomen, dat zij Jozef zijn gebaat uittrokken, het veelkleurige gebaat dat hij droeg.
En zij namen hem en gooiden hem in de put. De put nu was leeg. Er stond geen water in. En dan een stukje uit hoofdstuk 42.
En daar vinden we de broers tegenover Jozef, als Jozef onderkoning is in Egypte.
En ik lees vanaf vers 19, waar de broers het volgende zeggen. Als u eerlijke mensen bent, laat dan uw broers, een van uw broers, gevangen blijven in het huis waar u in hechtenis bent.
Uw echter, ga koren brengen om de honger van uw gezinnen te stillen. En breng uw jongste broer naar mij toe, dan zullen uw woorden bewaarheid worden en zult u niet sterven.
En zij deden zo. Toen zeiden ze tegen elkaar, werkelijk, wij zijn schuldig vanwege onze broer. Wij zagen zijn zielsbenauwdheid toen hij ons om genade smekte.
Maar wij gaven hem geen gehoor, daarom komt deze benauwdheid over ons. Ruben antwoordde, dan heb ik het jullie niet gezegd. Zij wisten echter niet dat Jozef het verstond, want er was een tolk tussen hen.
Toen wende hij zich van hen af en huilde. Daarna keerde hij naar hen terug en hij sprak met hen. En hij nam Simeon uit hun midden en liet hem voor hun ogen vastbinden.
Jozef gaf opdracht hun zakken met koren te vullen, bij ieder het geld in zijn zak terug te leggen en hun proviant voor onderweg te geven.
En zo deed hij men voor hem. In vers 28, hij zei tegen zijn broers, mijn geld is teruggelegd.
Zie toch, het zit in mijn zak. Toen ontzonk hun de moed. En bevend zeiden zij tegen elkaar, wat is dit dat God ons heeft aangedaan.
Ik heb hierboven gezet uit de put op de rots. Ik ga een plaatje vertonen.
Kijk, het is er al. Dat gaat snel hier. Ik heb nog niks gedaan. Geweldig. Ja, ik moet jullie zeggen, we gaan geen spelletje doen.
Maar ik wil dit voorbeeld van dit spelletje wel gebruiken. U kent dit spelletje waarschijnlijk nog wel. In ieder geval de ouderen onder ons. Ganzenborden, ja.
Nou, hoe ben ik hierop gekomen? Dit eenvoudige spelletje, dat heeft nogal wat impact gehad in het leven van Weilen, Johannes de Heer.
U kent hem wel van de Johan de Heer bundel. Nou, ik weet niet of jullie hier nog wel eens een Johan de Heer lied zingen. Wordt wel heel stil, hè.
Nou, wij zingen ze in de Ark best nog veel, omdat wij natuurlijk een generatie hebben, onze doelgroep, van mensen die in de seniorenleeftijd zijn.
Maar ik moet u zeggen, ik hou zelf ook enorm veel van deze liederen. En ja, dat zijn teksten die een boodschap in zich dragen.
Als ik bijvoorbeeld denk aan het lied, wanneer ik bijvoorbeeld een putervaring heb, zoals we dan vanmorgen over willen denken.
Dan denk ik bijvoorbeeld aan het lied. Geef uw lot in handen van uw vader. Laat uw toekomst over aan de Heer.
Hart vol onrust. Zie, zijn licht komt nader. En zijn almacht werpt de bergen ten eer. Zij die lopen, hebben niets te vrezen.
Schoon zij lopen, worden zij niet moe. Nooit zal het strijden hun te moeilijk wezen. In de storm zendt God hun vrede toe.
Zij die bidden, hebben niets te vrezen. En zo gaat het verder. Wat een boodschap, hè. En wat is het goed als je soms in een moment in je leven kent, waarvan je het gevoel hebt, ik ben in de put terechtgekomen.
En weet u, Johannes de Heer was een man van God. Hij heeft geweldig veel meegemaakt. Hij is getuige geweest van de opwekking in Wales in de vorige, in 1800 moet ik dan zeggen.
Begin 1900. Hij heeft het zoeklicht op mogen richten. Het blad het zoeklicht. Hij heeft die liederenbundel samen mogen stellen.
En zelf ook liederen gezongen. Hij was ook een soort profeet. Hij heeft het profetisch woord verkondigd op vele plaatsen. Toch was deze man, kende ook in zijn leven momenten dat hij in de put zat en een inzinking nabij was.
En vandaar dat ganse bord spelletje. Want Johannes de Heer werd kort nadat zijn vrouw was overleden, werd hij uitgenodigd bij zijn kinderen en kleinkinderen op ouderjaarsavond.
En hij dacht, ja ik ga voor de kinderen, maar zijn hoofd en zijn hart was vol verdriet. En hij was de inzinking nabij om niet meer verder te willen.
Hij kon ook niet verder. Hij ontbrak kracht en moed. En er was maar één ding wat door zijn hoofd maalde. Zo definitief zijn vrouw weg.
Zijn schoonzus was overleden in datzelfde jaar. Een aantal vrienden waren overleden. En dan zijn ze daar op die ouderjaarsavond bij elkaar.
En dan roept één van die kinderen, opa doet u ook mee? En opa besluit om mee te doen. Ik kom daar straks nog even op terug.
Maar even over dat ganse bord spelletje. Waarom heeft dat ganse bord spelletje dan iets te vertellen? En was het uiteindelijk tot een voorbeeld voor Johannes de Heer?
Namelijk omdat er ook, ja er komt van alles in voor. Er wordt gesproken over de herberg en over een put waar je op in kunt komen. Een brug waarover je kan gaan.
Zelfs je kunt in de dood terechtkomen. Terechtkomen. En ook in een gevangenis. Nou, zo was dat spelletje vroeger. Ik denk dat dit vandaag de dag niet meer mag.
Maar alfijn. Het is een spelletje wat heel realistisch is. Nu, ik ga even naar een tweede. Er wordt dus ook gesproken over de put.
En ik begrijp wel dat Johannes de Heer helemaal geen zin had om in die put terecht te komen. En de kinderen die joelden wanneer een van hen in de put kwam.
Want dan moest een ander hem of haar er weer uit verlossen. Maar in de put zitten, ja dat betekent dat je eigenlijk rustig af moet wachten totdat er een medespeler komt en jou eruit haalt.
In de put zitten, dat betekent dat je in verlegenheid kan zijn.
Dat je allerlei dingen mist. Dat je eigenlijk niets meer voor handen hebt om verder te kunnen. Wij zeggen wel, als je in de put zit, dan ben je neerslachtig.
Dan heb je niet zoveel perspectief. Dan ben je somber. Dan zie je geen oplossingen. Dan lijkt het alleen nog maar dat je horizontaal kan kijken en naar beneden gericht kan zijn.
En je zit in het donker. Geestelijk kun je dat zo hebben. Dat noemen we een putervaring. Nou, dat is ook niet aantrekkelijk om daaronder in die put terecht te komen.
Slechts van boven bij een put, een letterlijke put, komt licht naar binnen. Als je in de put zit, dan ben je meestal, zoals ik al zei, naar beneden toegericht.
Dan zie je eigenlijk alleen maar je zorgen en datgene wat je dan mist. Dan lijkt dat verdriet en pijn en wat je dan ook hebt meegemaakt of waardoor je ook in de put terecht gekomen bent.
En ook vandaag de dag nu met het vallen van het blad. Het is misschien, ja we zouden er misschien om lachen. Maar ik merk dat er heel veel mensen, de laatste tijd word ik zo gebeld door mensen die in de put zitten.
Door mensen die om eigenlijk wat wij zouden vinden iets heel kleins, zo neerslachtig worden. En dan zeggen wij heel gauw, ja dat heeft te maken met het vallen van het blad.
Nou oké, in deze periode van het jaar gebeurt dat. Niet iets om om te lachen of zo, want voor sommige mensen is dat heel serieus.
En ik word met huilende mensen geconfronteerd. Die zitten in de put en die zitten net als dat jongetje. Het liefst weggedoken alleen in een hoekje.
Want hoe vaak is het niet zo dat als je in de put zit, dat je het gevoel hebt dat niemand je begrijpt. En dat je je eigenlijk schaamt om iemand erbij te roepen of iemand om hulp te vragen.
Laat staan om naar God te gaan. Want dat hoor ik ook, dat mensen zich schamen om ermee naar God te gaan.
Omdat ze zeggen, ja dat kan toch niet dat ik depressief ben of dat ik in de put zit. Of dat ik ja zo onderuit ga door deze of die gebeurtenis.
Toch is het zo dat er alleen slechts van bovenaf hulp kan komen in zo'n situatie.
We hebben gelezen van Jozef dat Jozef in de put gegooid werd. We hebben gelezen dat Ruben zei, vergiet geen bloed, gooi hem in deze put die in de woestijn is.
En dat is ook gebeurd. En als we een klein beetje met elkaar ons proberen te verplaatsen op dat moment dat Jozef daar aankomt.
En dat hij eigenlijk benieuwd is. En vol belangstelling zijn broers opzoekt. En met hen wil praten en naar hun welstand wil vragen.
Dat diezelfde broers uit hetzelfde gezin. Dat hun haat als het ware als een vulkaan omhoog welt.
En ze het plan al direct klaar hebben om Jozef te doden. Daar kon Jozef in eerste instantie niet zoveel aan doen. Dat ze hem haten.
En dat had ook te maken met vader Jacob. Die toch op een verkeerde manier Jozef meer lief had dan die andere zoons. Zo staat dat er letterlijk.
En dat is pijnlijk in een gezin. Want als je zou merken dat vader of moeder het ene kind voortrekt boven het andere kind.
En veel meer liefde en veel meer vreugde blijkt te hebben voor de een dan voor de ander. Dat is verschrikkelijk pijnlijk. Misschien zitten hier vanmorgen wel mensen die zeggen ja dat heb ik meegemaakt.
Ik denk aan een schoonzusje van mij. Die was geboren uit een tweeling. Maar de ene zus daar werd alles mee gedaan.
Die mocht altijd met moeder mee. En de andere werd afgewezen. Met alle gevolgen van die. Een mens die eigenlijk tot op vandaag de dag nog in de kreukel zit.
Weet je, gooi hem maar in een put. Hoe kun je in een put terechtkomen? Je kunt in de put terechtkomen door toedoen van anderen.
Zoals Jozef dat overkwam. Door toedoen van zijn broers werd hij in de put gegooid. Door toedoen van zijn broers werd hij afgewezen.
Door toedoen van zijn broers werd hij gehaat. Werd hij uiteindelijk vastgebonden. En verkocht als koopwaar.
Hij betekende niet. Tot die ontdekking kwam hij. Hij betekende niet. Weg met hem. En u mag gerust even aan de Heer Jezus denken.
Die dat eigenlijk op een totaal gelijke wijze heeft meegemaakt. Onder zijn eigen broedervolk. Het Joodse volk.
Weg met hem. Moet je je voorstellen. Wat doet dat met de mens? Wat zou dat met jou? Wat zou dat met u doen? Wat zou dat met mij doen? Als je op zo'n wijze daarbij je totaal niet van verwacht dat je eigen vlees en bloed, je eigen broers en zussen je op zo'n wijze zouden behandelen.
En zouden laten blijken. Wij willen dat hij niet meer leeft. Weg met die persoon. Je kunt ook op een andere manier in de put terechtkomen.
En daar heb ik al wat over gezegd. Dat kan door de ongevraagde omstandigheden waar je niet naar gezocht hebt, maar wat je overkomt in dit leven.
Daar kunnen we allemaal over meepraten. Aan niemand gaat het voorbij. Dat je pijnlijke momenten in je leven hebt. Dat je mensen moet loslaten die je zo dierbaar zijn, die je lief zijn.
Dat je hart vervuld wordt met rouw zoals dat was bij Johan de Heer. Wat kunnen dingen zoals ziekte?
Wat kunnen moeiten die je ervaart op je werk? Of voor jongeren op school? Wat zijn de talloze dingen die ons als mens enorm kunnen treffen, kunnen raken, zodat we de nachten niet meer in slaap kunnen komen en we wentelen heen en weer en krijgen het benauwd.
En we springen maar weer uit bed. En we worstelen maar en we proberen de dingen op een rijtje. Dat kan een ieder van ons overkomen.
En ik denk als we elkaar zouden bevragen vanmorgen, vertel jij eens wat of vertelt u eens wat. Ik denk dat we dan hier wel van de week kunnen blijven.
En het zijn zaken die ons in de put kunnen werken. Maar er is nog een manier waardoor je in de put terecht kunt komen.
En ik denk dat dat ook een van de minder leuke dingen is die ik ga noemen. Maar het kan ook zijn door het toedoen van jezelf. Het kan zijn doordat je zondigt en zonden niet beleidt.
Maar met die zonden heimelijk blijft lopen en je ze niet uitlevert, ze niet beleidt, niet erkent dat het fout is, maar je het verbergt.
En dat kan op een bepaald moment gaat dat als een hamerslag in je geweten werken.
Of het put je geestelijk leven uit. En het kan zomaar zijn dat je helemaal geen enkele gedachte meer hebt aan het feit dat God met niemand te vergelijken is.
Dat God jouw vader is. Dat God degene is die voor jou zorgt. Die in jouw leven de eerste plaats wil hebben. En voor jou wil zorgen.
En jou wil gebruiken. Zijn zoon in jouw leven wil openbaren. Dat kan compleet weg zijn. En dan is het eigenlijk te wensen dat je daardoor in de put terechtkomt.
Zeg ik iets verkeerds? Nee. Ik ben zo dankbaar dat ik weet waar ik over praat, dat ik zelf ook een keer door een compleet verkeerde levensstijl, toen ik 24 jaar was, enorm in de put terecht kwam.
In een zwart gat. En dat kwam omdat God me niet kon bereiken. Ik allerlei dingen in mijn leven meezeulde.
Maar God heeft ingegrepen. Weet u nog, die put, waar alleen van boven hulp kon komen? Dat mocht ik ervaren. En gelukkig is het als je dan ontdekt, dat je door eigen toedoen ook bepaalde zaken in stand houdt, waardoor je leven in de put geraakt.
En dat er een oplossing is. Nu. Wij hebben dus gezien, dat die broers zijn namen hem en gooiden hem in de put.
De put nu was leeg en er stond geen water in. Jozef in de put. En ik heb dit plaatje van dat jongetje erbij gezocht.
Want ik denk, ja, dat... Dat jongetje, dat beeldt eigenlijk uit wat het betekent. Hier zit ik alleen. Eenzaam.
Met pijn. Niemand begrijpt mij. En het liefste bouw je dan een dakje om je heen. En dan kruip je weg. Ja. Ze verkochten hem aan de Midianieten.
En zo is de Heer Jezus ook verkocht. Door Judas. Dus houdt u dat in gedachte. De Heer Jezus is eenzelfde weg, de diepste weg gegaan.
Toen zeiden zij tegen elkaar, werkelijk wij zijn schuldig vanwege onze broer.
Dat is dus wat we lazen in hoofdstuk 42. Het bleek namelijk dat die broers, die raakten ook in de put.
Terwijl ze iemand anders, die eigenlijk bij hen hoorde, in de put gegooid hadden. Maar door die daad raakten zij zelf in de put.
Het duurde wel even, want er was bijna 25 jaar verstreken. Maar het blijkt dat deze broers er nooit los van geweest zijn.
Want toen het verkeerd ging daar in het hof en Jozef hen als onderkoning bits behandelde. Toen dachten ze, wat hangt ons nu boven het hoofd?
En ze zeiden tegen elkaar, werkelijk wij zijn schuldig vanwege onze broer. Wij zagen zijn zielsbenauwdheid. Zielsbenauwdheid, zie je dat? Wij zagen zijn zielsbenauwdheid.
Hoe medogeloos waren deze broers. Hoe medogeloos is de wereld van vandaag de dag. Hoe medogeloos is de Satan.
De mensenmoorder van den beginnen. De vader van de leugen. De overste van deze wereld en van deze duisternis.
Hoe medogeloos. Dat is niet uit God. Nee, dat is uit de boze. Uit de duisternis. Wij zagen zijn zielsbenauwdheid.
Toen hij ons om genade smeekte. Jozef die heeft gesmeekt. Doe dat niet. Help. Ga niet zo met mij om. Maar, zo zeggen die broers dan.
Wij gaven hem geen gehoor. En ineens beseffen ze. Daarom komt deze benauwdheid over ons.
En ruwen antwoorden. Heb ik het jullie niet gezegd? Bezondig je niet aan deze jongen. Maar jullie luisteren niet. Zie nu wordt er vergelding geëist voor zijn bloed.
Ik heb het toch gezegd. Jozef of Ruben probeert zich. Ja, er toch enigszins van af te maken. Maar hij is net zo schuldig. Nou, Simeon die wordt voor hun ogen vastgebonden.
Door Jozef. Jozef deed dat met een bedoeling. Die wilde als het ware laten merken wat het betekent als je in de put gegooid wordt.
Als je afgewezen wordt. Als je in benauwdheid komt. En hij werd gebonden voor de ogen van die broers. En ze dachten, oh nee, daar gaat de tweede. En dan staat er.
Toen ontzonk hen de moed. En bevend zeiden zij. Hoort u ze nog roepen? Daar komt die meesterdromer. We haten hem.
We doden hem. Weg met hem. We verkopen hem. Hij is voor ons niet zwaar. En hier staan diezelfde mannen. 25 jaar later.
Bevend. En ze zeiden tegen elkaar. Wat is dit dat God ons heeft aangedaan? Bij mijn weten is dit de eerste keer.
En de enige keer dat ik die broers hoor spreken. Over het feit dat ze bedenken dat er een God is. Die verantwoording van hun vraagt. En eigenlijk zeggen ze nog niet eens dat God verantwoording vraagt.
Maar ze geven hem bijna nog de schuld. Want wat doet God ons aan? Terwijl ze zelf verantwoordelijk waren voor de daden die zij gepleegd hadden. Daar is wat anders voor nodig dan God de schuld te geven.
Daar is beleidenis van schuld nodig. Daar is erkenning nodig. Daar is geloof voor nodig om bevrijd te worden. Daar is voor nodig dat iets van buitenaf je uit de situatie, uit het net van zonde haalt.
En dat is zoals God dat heeft gedaan in de Heer Jezus Christus. Zoals hij zijn hand naar mij heeft uitgesteld.
Ik kon mezelf niet redden. Niemand hier in deze zaal kon zichzelf redden. En als u nog niet gered bent, dan kan niets u redden. Helemaal niets.
Dan alleen Gods hand in Jezus Christus. Die hand die doorboord is aan het kruis van Gogota. Die hand die uitgestoken is, die uitgestrekt is en de zon daar wil redden.
Want dit is een getrouw woord en alle aanneming waard. Zo schrijft Paulus aan Timotheus. Dit is een getrouw woord en alle aanneming waard. Dat Jezus Christus in de wereld is gekomen om zondaren te behouden.
Geen goede mensen. Geen mensen die zeggen van ik heb niks gedaan. Of eigenlijk is God de schuld. We vinden hier steeds hetzelfde terug als dat wat er gebeurde in de hof van Ede met Adem en Eva.
Ze gaven elkaar de schuld. Ze gaven de Satan de schuld. Enzovoort, enzovoort, enzovoort. Om de schuld maar buiten hun eigen leven te leggen. Gelukkig komen deze broers in grote benauwdheid terecht.
Want die benauwdheid kan hun wel eens tot redding worden. Dit even over Jozef.
Jozef in de put. Er waren meer mensen in de Bijbel die in de put terechtkwamen. Ik ga naar een volgende persoon. De profeet Jeremia. We lezen Jeremia 38 vers 6.
Zij namen Jeremia mee, de profeet van de heren dus, en wierpen hem in de put van Malkia, de zoon van de koning die op het binnenplein van de wacht was.
En zij lieten Jeremia met touwen neer. Nu was er geen water in de put, maar wel slijk. In dat slijk zakte Jeremia weg. Waarom werd Jeremia in de put gegooid?
Was dat zijn eigen schuld? Of overkwam hem dat zo? Maar nee, hij werd in de put gegooid, omdat de vorsten, de prinsen, de leiders, rondom koning Zedekia, hem haten.
En waarom haten ze Jeremia? Omdat Jeremia namens de heren God het woord verkondigde, zoals God wilde dat het verkondigd zou worden.
En hij verkondigde in de naam van de heren, dat Jeruzalem ontvolgd zou worden. Dat het volk gedeporteerd zou worden naar Babel.
En daar moesten ze zich aan overgeven. Dat was onafwendbaar. Maar luister naar het woord. En dan lezen we ze luisterde niet. In plaats van te luisteren, gaan ze Jeremia haten.
Ook Jeremia staat volkomen alleen. Er is geen profeet in de Bijbel, waarvan we weten en lezen, die zo geleden heeft als de profeet Jeremia.
Er wordt ook gezegd in diezelfde geschiedenis, dat ze hem slaan. Hij leidt om Christus wil. Zoals we laatst lazen in een artikel over broeders en zusters in Noord-Korea, die daar samen kwamen en opgepakt werden.
En de kinderen voor de ogen van de ouders opgehangen werden. En die kinderen konden gered worden, als die moeders zouden zeggen, wij zweren het geloof in Christus af, en wij geloven voortaan in de grote leider.
In Kiljung Ing heet die man, geloof ik. Dat is verschrikkelijk, broeders en zusters. En hebben die moeders hun geloof afgezonderd? Nee. Weet u wat een van die moeders zegt, zo zegt het artikel, die zegt tegen dat kind, wat op het punt staat om opgehangen te worden, ik zie je straks in de hemel.
Moet u voorstellen. Een putervaring. Een verschrikkelijke, diepe putervaring. Al die kinderen worden opgehangen, zo vertelt het artikel.
En daarna worden de moeders en andere ouders die er mogelijk bij waren, die worden op de weg neergelegd en er gaat een wals overheen. Allen omgebracht.
Dat gebeurt vandaag de dag nog steeds. In Noord-Korea. Maar op vele andere plaatsen. Er worden mensen gematteld. Waarom? Om het getuigenis, om het woord van God.
En dat gebeurde toen al met Jeremia. En dan moet u voorstellen, dan wordt hij in een put gegooid, want men wil hem het zwijgen opleggen.
En Jeremia, hoe zal hij dat ervaren hebben? We weten ook dat Jeremia enorm gehuild heeft om dat wat hij later allemaal zag.
Toen het volk weggevoerd werd. Toen de mensen dood op straat lagen. Toen het oordeel als het ware over Jeruzalem, over Judea kwam. Hij zegt in Klaagliederen 3, hij zegt, ik ben de man die ellende heeft gezien.
We zouden zeggen, Jeremia, jij verliest door deze put ervaring toch jouw geloof. Nou, het lijkt er soms op, want hij zegt, hij zegt net als Job op een bepaald moment als het lijden zo groot is, dat hij zegt, was ik maar nooit geboren.
En ik wil niet meer spreken over dat woord, maar als dat woord dan weer in zijn hart kwam, dan werd het als een brandend vuur en dan kon hij dat niet laten, want dan moest hij het opeten en dan werd het tot een brandend vuur en dan verkondigde hij weer wat God wilde dat hij zou zeggen.
Wat een moedige man, broeders. Moedige man. Waar haalde Jeremia de kracht vandaan? Waar haalde Jozef de kracht vandaan dat hij, toen hij weggevoerd werd door die Midianieten en daar in Egypte terecht kwam en van de ene put ervaring in de andere put ervaring terecht kwam.
Belasterd werd, belogen werd, afgewezen werd, in de gevangenis werd gegooid, vergeten werd voor de zoveelste keer. We lezen steeds.
En de Heere was met Jozef. Daar zit kennelijk het geheim. En dat is ook bij Jeremia zo, want we lezen van Jeremia uit de diepte van de put.
Wat deed Jeremia toen hij in de put zat? Uit de diepte van de put roep ik uw naam Heer. Hij wendt zich tot Heer.
Hij weet, er moet hulp van boven komen. Hier beneden is het niet. Ik kan het niet. Ik kom er nooit uit zelf. Ik kan alleen maar tegen die dikke muren kijken rondom mij.
En als ik naar beneden kijk, wordt het alleen maar donkerder. Er moet alleen maar hulp van boven komen. Daar kan ik het alleen van verwachten. Broeders en zusters, doen wij dat ook? Als wij in de put zitten.
Of als u gewoon neerslachtig bent. Laten we dan... We hebben niet allemaal zulke ervaringen als Jozef en als... Maar wij kunnen soms om de kleinste dingen neerslachtig zijn.
Omdat de zon niet schijnt de volgende morgen. Of omdat het niet zo lekker gaat. Of het werk. Of dat je misschien last hebt van je lijn. Omdat je te dik bent en je wil afvallen en het lukt niet.
Of je hebt te maken met een verslaving van roken. Of weet ik veel. Er is niet zoveel voor nodig om in de put te geraken, broeders en zusters.
Roepen wij met de nood waarmee wij geconfronteerd worden, de nood die we soms zelf veroorzaken of de nood die anderen ons aandoen, gaan wij daarmee naar de Heren.
Dat is wat Gods woord ons vanmorgen wil laten weten. Gaan wij ermee naar de Heren. Doen wij net als Jeremia. En Jeremia die is er zeker van.
Als alles ontvallen is, als er niets is waar hij op kan steunen, dan roept hij de naam van de Heren en hij zegt, U hoort mijn stem. Gelooft u dat?
Zal God ons horen? Als we dat zo aan elkaar vragen, dan zeggen, ja geloof je dat God jou hoort en ziet? Ja dat zeggen we allemaal. Ik denk dat er niemand is die zegt, maar als je nu in de put zit, of als het nu moeilijk is, of als je te maken hebt met rauw, of met verdriet, of met ziekte, of met wat dan ook, wat ons allemaal kan overkomen, wat doen we dan?
Roepen we dan naar de Heer? Of zuchten we naar de Heer? Misschien kun je niet eens roepen. Ik kon op een bepaald moment alleen maar help roepen, in mijn gedachten.
Ik kon het niet eens uit mijn mond krijgen. Ik heb gezegd, help, help, help. En God heeft geholpen. U hoort mijn stem, sluit uw oor niet voor mijn zuchten en mijn hulpgeroep.
Altijd als ik roep, geweldig, bent u nabij? De Heer is nabij. Niet ver weg.
En zeker niet van een kind van hem. Hij wijst ons niet af. Hij stopt ons niet in een put als we falen. Nee, hij wil ons juist naar zich toetrekken.
En hij gebruikt daar de moeiten en de benauwdheden vaak voor. En weet u, in de benauwdheid, ja, dan moet u me maar vergeven.
Maar dan zing ik heel vaak zo'n lied. Jan Hendrik, geef je lot in handen van je vader. Laat je toekomst over aan de Heer.
Of een hele oude psalm. Tijgend het er jacht ontkomen. Schreeuwt niet sterker naar het genot van de frisse waterstroom.
Zo verlangt mijn ziel naar God. Prachtig. Maar de Heer zal uitkomst geven.
Hij die daagt zijn gunstgebied. Zijn genadegebied. Zijn gunstgebied. Ik zal in dit vertrouwen leven en dat melden in mijn lied. Ik zal zijn lof.
Zelfs in de nacht. Zelfs in de put. Zingen. Daar ik hem verwacht. En wat mijn hart ook mag treffen. Ik mag het opheffen naar de Heer.
Dat is wat Jeremia deed. U hoort mijn stem. U bent nabij. U zegt mij. Jeremia. Dat is wat God zegt.
Hij antwoordt. Wees niet bang. Werd op dat moment de put ervaring direct afgesloten. Was het probleem direct weg? Nee helemaal niet.
Want als je Jeremia. Als je klaagliederen leest. De klaagliederen van Jeremia. Nou dat is echt verschrikkelijk. Daar word je niet vrolijk van. Om het nou even populair te zeggen.
Dat is echt verschrikkelijk. En dan kun je begrijpen dat die man. Dat hij in zijn eentje. Met misschien maar enkele getrouwen om zich heen. En hij in zijn dienst van de Heer.
Volharder. Door het woord te blijven verkondigen. Maar daarnaast. Vele nachten geworsteld heeft. Met al die dingen die hij voor zijn ogen zag gebeuren.
En ik denk het meest verdriet heeft gekend. Omdat het volk. Omdat de leiders. En de koningen. Niet luisterden naar de Heere God. Geef mijn portie maar aan Fikkie.
Zo werd er gedacht. Het woord van de Heere had geen enkele zin. En daar hadden we niets aan. Ik hoop niet dat hij vanmorgen iemand is die zo denkt.
Maar dat wij met elkaar. Zoals we hier zitten. Denken aan hem. Die zegt. Ook voor jou. Voor mij. In jou. In onze situatie. Ik ben erbij.
Wees niet bang. Wees niet bang. Wees niet bang voor wat er op dit ogenblik in de wereld gebeurt. Wees niet bang voor het coronavirus.
Ik zeg daarmee niet dat het coronavirus niet bestaat. Begrijp me goed. Maar het is. Wees niet bang voor de dood. Laat ik het dan zo zeggen.
Zoals een broeder van 95 jaar regelmatig bij het leger des heils komt. Om daar een bakje koffie te drinken.
En die oude broeder nog heel vitaal en met de Heer leeft. En zijn hulp en kracht van God verwacht.
En dan komt hij daar. En dan ziet hij daar de hele staf van het leger. Dus hij is allemaal bibberen en rillen. En allemaal zijn ze bang. En er is grote beweging onder die mensen.
En hij zegt. Hij zegt. Mag ik eens wat vragen? Hij had die gevraagd. Hij zegt. Hij zegt. Jullie hebben toch zo'n geweldige leus.
Hij zegt. Jullie zeggen toch altijd. Als iemand overlijdt. Die wordt bevorderd tot heerlijkheid. Hij zegt. Nou dat zou ik wel willen. Zo is die man.
Hij is 95. Hij zegt. Maar ik. Hij zegt. Hij zegt. Is dat dan niet zo? Bij jullie. Jullie zijn. Jullie zijn radeloos. En jullie geloven in God.
En jullie. Ja maar. Nee. Ja maar luister even meneer. Dat doen wij vandaag niet. Dat is uit de tijd. Bevorderd tot heerlijkheid. Of soep en brood.
Weet je. Of gered om te redden. Nee. Dat is niet meer. Dat was vroeger zo. Ja precies. Dat was vroeger zo. Eigenlijk zeggen ze.
Ik geloof in God. En heel vaak zeggen gelovige mensen. Ik geloof in God. Ik vertrouw op God. En we zingen de liederen.
We hebben het vanmorgen ook weer gezongen. Maar als het erop aankomt. Of er hoe maar dit te gebeuren. Dan blijkt hoe diep dat vertrouwen zit. En dat wij ondanks de nood. Als we misschien moeten uitroepen.
Ik weet het niet. Ik kan het niet. Ik wil eigenlijk niet verder. Er is maar één ding om te doen. Is naar de heren gaan.
En het bij de heren neer te leggen. Jeremia deed het. Er komt hulp van boven. Gods woord zegt. Dat hij nooit een bidder laat staan.
Gaat er niet om hoeveel dat je bidt. Of met welke mooie woorden dat je. Nee. Al is het maar een zucht. God ziet ons hart aan. Als we maar bidden.
Als we maar roepen. Als we er maar mee naar hem toe gaan. Broeders en zusters. Wie tot God gaat. Moet geloven dat hij bestaat. En een beloner is.
Van wie hem ernstig zoeken. Ik sluit af. Met nog een persoon die in de put zat. David.
Vuurig verwachtte ik de heren. Waar zat David in? David. Die zakte weg.
In de modderpoel. In het slijk van de modderpoel. Je zou kunnen zeggen. Hij zakte weg in de put. Hij kon er zelf niet uitkomen. Hij zat in drijfzand.
En hoe hard dat hij ook worstelde zelf. Hij kwam er nooit meer uit. Nee. Wat doet hij? Vuurig verwachtte ik de heren. Verwacht u het ook van de heren?
Verwachten wij het van de heren? Broeders en zusters. Verwachten wij het als het gaat om school? Om ons werk? Verwachten wij het van hem in ons huwelijk?
Verwachten wij het van hem in de opvoeding van de kinderen? Verwachten wij het van hem in het leiden van de gemeente? Verwachten wij het van hem in onze plaats innemen in de gemeente?
In het lichaam van Christus? Verwachten wij het van hem? David. Vuren verwacht ik de heren. En wat doet God? Toen neigde hij zich tot mij. Hij boog zich als het ware voorover.
Hij kwam naar David toe. Broeders en zusters. Dit is waar. Ik sta geen fabeltjes te vertellen. Laat het alsjeblieft door Gods geest gewerkt.
Diep doordringen in onze harten. Toen neigde hij zich ook tot mij. Kent u het? Kun je dat persoonlijk?
En hoorde mijn hulpgeroep. Hij trok mij op uit de kuil van het verderren. En het slijk van de modderpoel. Hij stelde mijn voeten op een rots.
En hij maakte mijn schreden. Mijn stappen vast. Toen David opgetrokken was. Wat gebeurde dan?
Dat staat erbij. Hij gaf mij een nieuw lied in de mond. Als het ware de zon brak door in zijn ziel. En hij werd geholpen.
Hij ervaarde dat ook in zijn leven. En hij wist het. God heeft mij opgetrokken en mijn voeten op de frots op een fundament gezet. En hij geeft mij een nieuw lied in de mond.
Waarom doet God dat? Waarom heeft God hem uit die put getrokken? Zodat God ook de lof uit zijn mond en leven kan terug ontvangen.
Want dat is wat God geeft. Hij geeft hem een nieuw lied in de mond. Een lofzang aan onze God. Mogen velen het zien. Dan komt ook het getuigenis. Broeders en zusters.
Wat zijn wij voor getuigen? Als mensen weten. Dat is een persoon. Die zegt op God te vertrouwen.
Met God te leven. Die gelooft dat hij straks in de hemel komt. Wat zien ze? Wat horen ze? Wat proeven ze van ons? Onderscheiden wij ons als lichtende sterren?
Mogen velen het zien en vrezen. En ook op de heren vertrouwen. Zie je? Dat is wat David heeft gedaan.
Hij vertrouwde op de heren. En hij mocht indirect een getuigenis zijn. Om ook anderen te bewegen. Een vertrouwen op God te stellen. Er was een Chinese man.
Die zat in een put. En die stelde dat zich eigenlijk zo voor. Toen die tot bekering kwam. Dat die als waar in een diepe put zat.
En hij vertelt. Ja, in zo'n put zat ik. En er kwamen van allerlei mensen langs die put. Met troostende, bemoedigende, versterkende woorden.
Een hart onder de riem steken. Zo kwam Confucius voorbij. Een groot Chinees filosoof. En hij zei. Joh, hou moed en ga door. En Boeddha kwam voorbij.
En vele andere religieuze heilige mannen. En ze zeiden allemaal bij de rand van die put. Nou, sterk hoor. We denken met je mee. Maar ze gingen wel verder.
En toen heeft die man, die Chinese man, gezegd. Hij zegt. Toen kwam de Heer Jezus voorbij. En de Heer Jezus, die bleef niet aan de rand staan. Maar die klom zelf in de put naar beneden.
En haalde mij eruit. Broeders en zusters. Johannes de Heer. Die zat bij zijn kinderen.
Bij dat bord. En laat hij nou telkens in dat vakje komen van de dood. Terwijl zijn vrouw net overleden was.
En die kinderen riepen iedere keer in koor. Want als je in het vakje van de dood kwam van dat ganzenbordspel. Dan moet je helemaal opnieuw beginnen.
En iedere keer de kinderen lachten. Die hadden natuurlijk geen begrip van opa's verdriet. Maar iedere keer doordat die kinderen zeiden. Opa moet opnieuw beginnen. Heeft opa het begrepen.
En heeft hij er een diepe les uit dat ganzenbordspel. Het was een balletje geleerd uit de mond van die kinderen. En hij dacht ik moet niet wegzinken in de put. Ik moet niet blijven zitten en geen navel staren.
Maar de Heer wil dat ik verder ga. En dat ik blijf dienen. Zolang als hij mij de adem geeft. En ik moet niet in een depressie terechtkomen.
Maar ik mag weten hij is bij mij. En hij gaat met mij mee om de loopbaan te lopen. David zei het. Hij gaf een nieuw lied in mijn mond.
Een lofzang aan onze God. En daar wil ik mee afsluiten. Om dat zelf ook te doen. En ik had de gitaar in de auto liggen. Maar die heb ik laten liggen.
Maar ik ga gewoon dit kinderlied zingen. En als u het kent mag u meezingen. Ik zing het a cappella. Ouderwetser kan het niet.
Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn. Zit je in het donker. Jezus zal er zijn. Is je hart vol zonde.
Jezus maakt je rein. Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn. Voor de Heer iets te wonderlijk zijn.
Kijk je weer zo somber. Jezus maakt je blij. Zit je vastgebonden. Jezus maakt je vrij.
Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn. Voor de Heer iets te wonderlijk zijn. Dan wordt alles anders.
Kan je zoveel meer. Kijk eens wat je aandert. Zit je aan de Heer. Samen met de Heer. Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn.
Voor de Heer iets te wonderlijk zijn. Toen ik in de put zat. Trok hij mij eruit.
Toen ik in de put zat. Trok hij mij eruit. Toen ik in de put zat. Trok hij mij eruit.
Zing ik glorie halleluja. Jezus redde mij. Amen. Ben zo blij. Ben zo blij. Jezus redde mij.
Ben zo blij. Jezus redde mij. Ben zo blij. Jezus redde mij.
Zing ik glorie halleluja. Jezus redde mij. Amen.渡