Jacobus 1

Spreker

Auke Stoelinga

Date
Oct. 31, 2021
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Het is nog veel mooier als dat ook realiteit is in de praktijk van alle dag. Want daar gaat het natuurlijk om. Het gaat niet om dat het woorden zijn. Maar het gaat erom dat het realiteit is in de praktijk van vandaag en morgen en alle dagen die nog gaan komen.

Dat is belangrijk. Ik wil wat zeggen vanochtend. Ik zet de bril maar een beetje zo op mijn neus. Want als ik lees zonder die bril, kan ik geen letter lezen.

Maar als ik met de bril op mijn neus naar jullie kijk, dan zie ik alleen maar vage figuren. Dat is ook niet alles. Dus vandaar. Ik wilde wat doorgeven uit Jacobus. Jacobus is een man van de praktijk. De brief van Jacobus.

Het eerste hoofdstuk. Hij is een man van de praktijk. Het gaat erom echt om dat je laat zien in je leven. Jullie, dat geldt natuurlijk net zo goed voor mij.

Alles wat ik tegen jullie zeg geldt voor mij ook. Dat we elke dag laten zien dat we bij de Heer Jezus horen. Daar gaat het om. Ik wil zo een korte soort inleiding heb ik.

En dan wil ik daarna drie punten eruit halen. Die doortrekken naar hoe een christen zou moeten zijn, volgens mij. Wat hier in Jacobus 1 staat. Ik zal eerst even het eerste vers lezen.

Want daar ga ik het zo meteen als eerste even over hebben. Daar staat Jacobus. Een dienstknecht van God. En van de Heer Jezus Christus. Groet de twaalfstammen in de verstrooi.

Straks lees ik het volgende stukje. En daarna nog een keer het laatste stukje. Even wat algemene dingen. De brief van Jacobus is geschreven door Jacobus.

Dat is waarschijnlijk een halfbroer van de Heer Jezus. Ze hadden dezelfde moeder. Maria, een andere vader. Halfbroer. Die brief is waarschijnlijk een van de eerste brieven die geschreven is in het Nieuwe Testament.

Jacobus is vermoord volgens de geleerde in 62 na Christus. Dus het zit waarschijnlijk in de periode tussen het jaar 45 en 62 is die brief geschreven.

En hij is geschreven aan christenen. Maar vooral aan Joodse christenen. De twaalfstammen in de verstrooiing staat hier. Dat is ook wel logisch. Het was een soort overgangsperiode. De periode van handelingen was het.

Het evangelie was natuurlijk in eerste instantie bij de Joodse mensen bekend geworden. En dat ging gaandeweg steeds verder uitgebreid. Vanochtend las Thies die tekst uit Epheser 3 naar de heidenen.

Wat Paulus met name gedaan heeft. Jacobus schrijft meer voor de Joodse mensen. Maar het is wel degelijk een brief die ons wat te zeggen heeft.

Er wordt geloof ik 18 keer over broeders gesproken. Broeders in Christus. Geloof heeft hij het een keer of 12 over, Jacobus. Want alles wat we doen, ook in de praktijk van ons leven, moet gebaseerd zijn op ons geloof.

Dat de Heilige Geest, als wij ons geven aan hem, de Heer, door ons heen kan uitwerken. Daar gaan we het om. Het is 31 oktober vandaag. Dus we moeten even van Luther denken. Even heel kort.

Maar Luther, het is hervormingsdag natuurlijk. Luther heeft heel veel, of laat ik het zo zeggen. God heeft Luther gebruikt om het licht te laten vallen op de rechtvaardiging door het geloof. Dat is ontzettend belangrijk.

Rechtvaardiging door geloof alleen. Niet door allerlei andere dingen, maar geloof alleen. Maar Luther was nog niet zo enthousiast over de Jacobusbrief. Die noemde het een brief van Stro. Later schijnt hier wel wat bijgedraaid te zijn.

Maar hij was niet zo enthousiast. Maar ik vind het toch wel een hele goede brief. Er staan heel veel dingen in waar we wat aan hebben. Ook in het hier en nu. Dus daar gaan we het over hebben.

Er staat hier, Jacobus, een dienst krijgt van God en van de Heer Jezus Christus. Groet de twaalf stammen in de verstrooiing. Dat had ik net ook gelezen. Jacobus was een halfbroer van de Heer Jezus. En er is iets gebeurd in het leven van Jacobus.

Want in eerste instantie was hij helemaal niet zo enthousiast. Er staat in Marcus 3 dat de moeder, Maria, en de broers van de Heer Jezus, dus ook Jacobus, dachten dat hij buiten zinnen was.

Hij was van het padje af. Hij was helemaal gek geworden. Dat dachten ze. Dat staat er in Lukas 3. Ze wilden hem eigenlijk weghalen. Johannes 7 staat dat zijn broeders niet, dus ook Jacobus, niet in de Heer Jezus geloofden.

Dat was Jacobus. Maar er is iets gebeurd in het leven van Jacobus. Wat een radicale, een enorme verandering in zijn leven teweeg heeft gebracht. Want als je nou deze aanheft leest.

De halfbroer van de Heer Jezus zegt, Jacobus, een dienstknecht van God en van de Heer Jezus Christus. Een dienstknecht. Eerst dacht hij dat de Heer Jezus buiten zinnen was.

Geloofde hij niet in hem. Hier zegt hij dat hij een dienstknecht is van de Heer Jezus Christus, van zijn broer. Dus er is een enorme verandering geweest. Hij zegt van de Heer Jezus Christus.

Heer, dat is het woord kurios. Dat is degene die alle macht heeft, zeg maar. Dat is nogal wat. Als je eerst niet geloofde en zegt hij is niet goed wijs. Dan gaat zeggen hij is de kurios.

Degene die alle macht heeft. En in vers 2, dat heb ik niet gelezen. Hoofdstuk 2 moet ik zeggen. Vers 1. Daar staat mijn broeders. Houdt uw geloof in onze Heer der Heerlijkheid.

Jezus Christus vrij van aanzien des persoons. De Heer der Heerlijkheid, zo noemt Jacobus. Die eerst niet in de Heer Jezus geloofde, noemt hem nu. Een enorme verandering heeft er plaats gevonden in het leven van Jacobus.

Hoe? Nou, dan kunnen we denken alleen maar naar Gissen. Misschien door de wonderen die hij gezien heeft. Misschien door het lijden aan het kruis. Hoe de Heer Jezus daar leed. En wat hij zei. Vader vergeef het hun aan het kruis.

Moet je eens even voorstellen. Vader vergeef het hun. Terwijl je gekruisigd wordt. Dat is onvoorstelbaar eigenlijk. Misschien is hij onder de indruk gekomen van de opstanding van de Heer Jezus.

Dat weten we niet. Maar er is een enorme verandering gekomen in het leven van Jacobus. En dat zie je soms wel vaker in de Bijbel. Van Abraham lees je dat de Heer der Heerlijkheid hem in Mesopotamie verschenen was.

Wat deed Abraham? Hij had de Heer der Heerlijkheid gezien. De grootheid, de almacht. Alles wat God had, had hij gezien. En hij woonde in Ur. En hij liet het allemaal achter en ging weg.

Dat moet wat betekend hebben. Stel dat we jullie de Heer der Heerlijkheid zien. Ga je dan verhuizen uit Blarikum? Of jou uit Baren? Dat moet een enorme impact op Abraham hebben gemaakt.

Dat hij de Heer der Heerlijkheid zag. Hij liet alles achter. Ging op pad en wist niet eens waar hij zou komen. Jezaja, dat is ook zo'n voorbeeld. Jezaja 6. Die ziet de heiligheid. Een ander aspect is dat.

Die ziet de heiligheid van God. En die zegt, wee mij. Ik ben een mens. Ik ben onrein van lippen. Ik ga ten onder. Die zag de heiligheid van God. En die veranderde helemaal daar.

En die zei, ik zend mij. In het Nieuwe Testament heb je Petrus met de visvang. Petrus, een ervaren visser. Hebben de hele nacht gevist. Dan zegt de Heer Jezus, gooi net eens aan die kant uit.

En dan is het bom vol. De bootjes zitten helemaal vol met vis. En dan valt hij ook aan de voeten van de Heer Jezus. Enorm onder de indruk van de Heer Jezus. Door dat wonder wat hij gezien heeft.

Johannes op Padmos, die ziet, en Peter is denk ik, of Johannes op Padmos, die ziet de opgestaande Heer. En dan spreekt hij over woorden als witter naar sneeuw.

En wol heeft hij het over. En over vuur. En over de heerlijkheid. En over goud. En die is ook enorm onder de indruk van de Heer Jezus. En valt als dood aan zijn voeten. Dat zijn zo'n paar mensen uit de Bijbel die enorm onder de indruk zijn gekomen van wie de Heer Jezus is.

Vanuit verschillende invalshoeken. En dan brengt dan de vraag. Het zijn vanochtend misschien meer vragen dan antwoorden. Maar hoe zit dat met u? Hoe zit dat met mij? Ben ik nog onder de indruk van wie de Heer Jezus is?

En van wat hij gedaan heeft? Wat hij nog doet, doet mij dat nog wat? Raakt mij dat nog in het hart? Is mijn hart daar nog brandend van? Als ik dat bedenk.

Of is het iets wat ik al zo vaak gehoord heb? En dan gaan we weer. Het is zo goed om daarover na te denken. Wat de Heer Jezus voor je gedaan heeft. En wat hij voor je betekent.

En dat je onder de indruk komt van hem. Want eigenlijk is het onvoorstelbaar dat hij die in de hoogste hemel was. En de grootste heerlijkheid. Bereid was om die geweldige heerlijkheid.

En die harmonie. Die gemeenschap met de vader. Hij was bereid om dat op te geven. En naar deze aarde te komen. Mens te worden. En hij wist waar hij aan begon.

En hij kwam hier te midden van allemaal ellende. En zonde. En onreinheid. En hij wist dat de mensen hem niet moesten. En toch kwam hij. En toch leefde hij hier. En heeft hij dat aangedurfd en gedaan.

En heeft hij geleefd naar het kruis toe. En is hij gestorven. En denkt daar eens over na. Van wat dat betekent moet hebben. Ik zei het net. Vader vergeef het hun. Want ze weten niet wat ze doen. Als je dat zegt aan het kruis.

Als je gekruisd wordt. En zegt tegen je moordenaar. Vergeef het hem. Dat is toch onvoorstelbaar. Zijn wij nog onder de indruk van die heer. Die heiland die zo groot en zo machtig is.

En die zo diep is gegaan. Voor ons. Voor mij. Jacobus die was onder de indruk. Er was een enorme verandering gekomen. En ik hoop ook in ons leven. Dat er een enorme wijziging mag komen.

Dat we weer diep onder de indruk zijn van hem. Dan staat hier. Groet de twaalf stammen in de verstrooiing. Dat kun je ook anders vertalen. Je kan dat ook vertalen als.

Wees tevreden in de verstrooiing. Dat klinkt misschien een beetje gek als ik dat zeg. Maar als ik dan doorlees. Dan staat er. Houdt het voor enkel vreugde mijn broeders. Als u in veel lijn verzoekingen valt. Dat is ook een beetje gek. Voor vreugde houden als u in verzoekingen valt.

Die woorden zijn heel nauw verband. Dat groet. En dat vreugde. En ik denk eigenlijk dat het misschien wel beter is. En ik zal dat zo proberen toe te lichten. Om te lezen van. Wees tevreden.

Twaalf stammen. De gelovigen. In de verstrooiing. En waarom denk ik dat? Verstrooiing. Dat is in het Grieks. Dat is diaspora.

Dia dat is door. Spora dat is zaaien. Dus die twaalf stammen. Die zijn eigenlijk door de verdrukking. Ze zijn verstrooid vanwege hun geloof.

Ze zijn als het ware gezaaid. In verschillende landen. En waarom zaaien nou iets? Dat is het doel van zaaien. Ik heb daar een schoonzoon zitten.

Die boer is. Die weet dat vast. Maar ik zal het zelf zeggen. Je zaait om uiteindelijk te oosten. Je zaait om vrucht te krijgen. En ik denk dat God. Die alle omstandigheden gebruikt.

En laat meewerken naar goede. Deze mensen die zijn verstrooid. Vanwege hun geloof. Die zijn gezaaid. Als het ware elders. Om vrucht te dragen. Voor de heren. Zodat het evangelie.

Daar zou gaan opwassen. En daar voet aan de grond zou gaan krijgen. Want het is nogal wat. Als je dan tevreden moet zijn. Want dat zegt Jacobus hier eigenlijk.

Wees tevreden. Je bent verjaagd. Je moet vluchten. En dan ben je ergens anders. En dan zegt God toch. Wees tevreden. God door Jacobus heen. Omdat je daar tot zegen kunt zijn.

Nou hoe is dat nou bij ons. Als ik het even iets ruim meer trek. Hoe gaan wij om met moeilijkheden. Hoe ga ik om met moeilijkheden. In de praktijk van elke dag. Zie ik daar de hand van God in.

Dat ik denk. De heren gebruikt u het. Die omstandigheden. Om mij te doen groeien. Om mij meer naar het beeld van uw zoon. De heer Jezus te vormen. Want als het ons allemaal goed gaat. Als het mij alleen maar voor de wind gaat.

Dan denk ik dat ik amper groei in de heer Jezus. Juist door moeilijkheden. Juist door zorgen. Of ziekte. Verdriet. Of pijn. Of wat dan ook. Word je gedrongen. Naar de heer Jezus.

Terwijl. Voorspoed. En welvaart. En al dat soort dingen. Het is. De ene kant is natuurlijk fijn. Maar. Je zakt zomaar weg bij de heren. Denk zomaar. Onwillekeurig misschien.

Dat je hem niet nodig hebt. Het is zo belangrijk. Dat we beseffen. Als we in de moeilijkheden zitten. Dat we ons afvragen. Heren. Wat wilt gij. Dat ik doen zal. Wat wilt u mij leren.

Door deze omstandigheden. Deze mensen. Die werden verjaagd. Die werden gezaaid. Nou. Misschien worden wij ook wel. Op een bepaalde manier gezaaid. Of gebruikt ons ergens.

Of verandert hij ons. Om iets van de heer Jezus. Te laten zien. Aan de omgeving. Die in nood is. En dat is denk ik. Heel belangrijk. Dat we dat beseffen. En dat we proberen te leven.

Vanuit dat vertrouwen. Dat niets. Maar dan ook helemaal niets. De heren uit de hand loopt. Hij heeft alles in zijn hand. Hij weet van het begin. Het einde. Ook in onze persoonlijke levens.

En hij gebruikt echt. Alle omstandigheden. Het staat in de Bijbel. Dat hij alle omstandigheden gebruikt. Dan moeten we dat ook geloven. En eraan vasthouden. En ook vertrouwen. Als de omstandigheden moeilijk zijn.

Oké. Ik zei straks. We gaan drie punten. Hier uithalen. Uit deze paar stukjes.

Die. Ik wil doortrekken. Naar ons christen zijn. In deze tijd. Het eerste is. Dat Jacobus zichzelf. Een dienstknecht. Van God. En van de heer Jezus Christus. Noemt. Een dienstknecht.

In het Grieks. Is dat het woord. Doulos. En een. Doulos. Een slaaf. Een dienstknecht. Die was gekocht. Dat is het eerste. Gekocht. En betaald. Beseffen wij nog.

Dat wij zijn gekocht. En betaald. Met de allerhoogste prijs. Die. Maar mogelijk is. Het offer. Van de heer Jezus Christus. We gaan straks avondmaal vieren. Dan mogen we denken. Aan.

Wat hij voor ons gedaan heeft. Aan zijn. Leiden. Aan zijn sterven. Aan zijn opstanding. Maar dat moeten we eigenlijk. Elke dag doen. Wij zijn dienstknechten. Die zijn gekocht. En betaald.

En. Ja. Je raakt soms een beetje gewend aan die woorden. Ik hoorde pas. Dat was van Arie Derover. In een podcast. Een vergelijking. Die is maar heel. Nou ja.

Hij gaat wel een beetje mank. Maar die toont toch wel een beetje aan. Wat een offer is. Die zei. Stel dat wij hier. Plaats het maar even naar ons toe. Een bus zouden huren. En we zouden met die bus op reis gaan.

We gaan naar Griekenland. En we stappen daar op de boot met z'n allen. En we varen naar Lesbos. We komen aan. We gaan naar zo'n vluchtelingenkamp. En we zeggen tegen die mensen. Ik heb het over een offer.

Hier heb je mijn sleutel van mijn huis. Ga maar naar Holland. Je mag met de bus terug. Je mag in mijn huis. En ik neem jouw plaats in. Dat lijkt me een aardig offer.

Maar het is nog geen vergelijk. Met het offer wat de heer Jezus Christus voor ons gedaan heeft. Het is nog geen vergelijk. Als wij daar zouden. Die sleutel zouden geven. Nou misschien blijf je in leven. Misschien kun je het nog weer in toekomst opbouwen.

Misschien kun je weer een keer terug. Ergens ernaartoe. Hij gaf zijn leven. Het kostbaarste wat hij had. Zijn leven gaf hij voor ons. Het raakte mij dat voorbeeldje.

Dat doet jullie misschien niks. Dat weet ik niet. Maar het was wel een offer. Maar zijn offer is vele, vele malen groter. En hij heeft ons gekocht en betaald. Met de allerhoogste prijs.

Het zijn kostbaar en dierbaar bloed. En we zijn van hem. Dat is het tweede ook. We zijn dienstknecht, gekocht. Het tweede is we zijn van hem. Want hij heeft ons gekocht. En hij heeft ons betaald.

Dat betekent dat mijn tijd van hem is. Is dat ook zo in de praktijk? Heb je een vraag? Is dat zo in de praktijk? Kan de Heerde over mijn tijd beschikken? Of zet ik liever een film op?

Of ga ik liever sporten? Of ga ik liever wat anders doen? In plaats van Gods woord te lezen? Of een broeder of zuster op te zoeken? Is het in de praktijk ook zo? Dat de Heerde over mijn tijd, jullie tijd kan beschikken?

Dat geldt voor de portemonnee. Ons geld, onze middelen. Is het geven van de collecten een sluitpostje? Of denken we, de Heerde heeft alles voor mij over gehad.

Hij mag over mijn portemonnee beschikken. Over mijn geld beschikken. Dat is ook zo met onze gaven, onze capaciteiten. Waarvoor gebruiken we die? Gebruiken we die voor onszelf?

Of gebruiken we die in de gemeente? Tot opbouw van een ieder. Het is belangrijk, denk ik, om dat te beseffen. Dat we zijn gekocht. We zijn zijn eigendom. Als we zijn eigendom zijn, dan heeft hij ook recht op alles wat van ons is.

Hij heeft ons met huid en haar gekocht. En is dat zo in de praktijk van alle dag? Dat is misschien goed om vanmiddag over na te denken. En het derde, een slaaf die gekocht en betaald was, het eigendom was.

Die moest ook gewoon gehoorzamen aan het woord van God. Het woord van zijn eigenaar, van degene die hem gekocht had. Nou, wij zijn ook gekocht en betaald. Gehoorzamen wij aan Gods woord.

Doen wij, dat is heel praktisch, dat kunnen we vandaag doen. Doen wij wat hij zegt, wat hij vraagt, als wij zijn woord lezen, als wij zijn woord overdenken. Denk er maar over na vanmiddag.

Zijn wij dienstknechten? Dat is het eerste wat ik door wil trekken naar ons christen zijn. Tweede, dan ga ik eerst even lezen van hoofdstuk 1 vers 2 af tot en met 18.

Dat gaat erom, zijn wij mensen, zijn wij geloven, christenen, die stand houden in verzoeking. Ik ga het eerst even lezen. Weer even een slokje. Houd het voor enkel vreugde, mijn broeders, wanneer gij in velelei verzoekingen valt.

Want gij weet dat de beproefdheid van uw geloof volharding uitwerkt. Maar die volharding moet volkomen doorwerken, zodat gij volkomen en onberispelijk zijt en in niets tekortschiet.

Indien echter iemand van u in wijsheid tekortschiet, dan bidde hij God daarom, die aan allen geeft, eenvoudig weg en zonder verwijt. En zij zal hem gegeven worden. Maar hij moet bidden in geloof, in geen enkel op zich twijfelende.

Want wie twijfelt, gelijkt op een golf van de zee, die door de wind aangedreven en opgejaagd wordt. Want zulke mens moet niet menen dat hij iets van de heren zal ontvangen, innerlijk verdeeld als zij is.

Ongestadig op al zijn wegen. Laat de geringe broeder roemen in zijn hoogheid, maar de rijke in zijn geringheid. Want als een bloem in het gras zal hij vergaan.

Want de zon komt op met haar hitte en doet het gras verdorren. En zijn bloem valt af en de schoonheid van haar uiterlijk verdwijnt. Zo zal ook de rijke met zijn ondernemingen verwelken. Zalig is de man.

Zalig, dat is in het Grieks Makarios. Ik weet niet, de meest ouderen misschien. Die kennen die oude bischop van Cyprus en later Griekenland. Aarsbischop Makarios, ken iemand die nog?

Nou, Makarios, dat is zalig. Gelukkig, zeg maar. Gelukkig is de man die in verzoeking volhardt. Want wanneer hij de proef heeft doorstaan, zal hij de kroon des levens ontvangen die hij beloofd heeft aan wie hem lief hebben.

Laat niemand als hij verzocht wordt zeggen, ik word van Gods wegen verzocht. Want God kan door het kwade niet verzocht worden. En hij zelf brengt ook niemand in verzoeking. Maar zo vaak iemand verzocht wordt, komt dit voort uit de zuiging en verlokking van zijn eigen begeerden.

Daarna, als die begeerden bevrucht is, baart zij zonde. En als de zonde volgroeid is, brengt zij de dood voort. Dwaalt niet, mijn geliefde broeders. Iedere gave die goed en elk geschenk dat volmaakt is, daalt van boven neer van de vader der lichten, bij wie geen verandering is of zweem van ommekeer.

Naar zijn raadsbesluit heeft hij ons voortgebracht door het woord, het logos, het woord der waarheid, om in zekere zin eerstelingen te zijn onder zijn schepselen. Wil de dienstknechten zijn van de Heer Jezus, zoals ik net geprobeerd heb te vertellen.

En als we met verzoeking te maken hebben, dan is het ook goed om te volharden in verzoeking. Eerst even, wat is verzoeking? Als ik het even in mijn eigen woorden zeg, denk ik verzoeking is een situatie of een gebeurtenis die erop gericht is om ons te doen struikelen.

Niet het woord van God te doen. Om gehoorzaam te zijn aan het woord van God, dat is denk ik een verzoeking. Dat is een poging, een situatie, waardoor je ontrouw bent eigenlijk.

Niet gehoorzaam bent aan het woord van God. Dat is een verzoeking. Verzoeking komt van de verzoeker. Denk maar aan de Heer Jezus, de verzoeking in de woestijn. Dat is de Satan die verzoekt.

En God laat dat toe. We hebben gelezen, God kan door het kwade niet verzocht worden en hij zelf brengt ook niemand in verzoeking. Hij kan door het kwade niet verzocht worden. God is de hoogste, de allerhoogste. Die staat overal boven.

En hij brengt zelf ook niemand in verzoeking. Maar hij gebruikt wel, hij laat het soms toe, verzoekingen, omdat het ons kan doen groeien. Als verstandhouder. Het kan ons doen groeien in ons geloof.

Het kan ons doen groeien naar het beeld van de Heer Jezus. Nou staat hier, houdt het voor enkel vreugde, mijn broeders, wanneer hij in vele lijf verzoekingen valt. Het liefste zou hij helemaal geen verzoekingen hebben, denk ik, van nature.

Maar hier staat, het staat er echt, houdt het voor enkel vreugde. Dus we moeten de verzoekingen, de moeilijkheden die op ons afkomen, zien, denk ik, als een mogelijkheid om te kunnen groeien in ons geloof. Om te laten zien dat we stand houden.

En er zijn twee doelen, denk ik, van verzoeking. En de eerste, dat is één in het heden, die staat hier in vers 4. Als we verzocht worden, dan moeten we proberen het te volharden. Maar het gaat niet per se om die volharden.

Die volharding moet volkomen doorwerken, zodat gij volkomen en onberiselijk zijt en in niets tekort ziet. Als wij stand houden in verzoeking, dus het woord van God, volgen en niet loslaten, dan zullen we, zoals hier staat, volkomen en onberispelijk zijn.

Dan gaan we meer lijken op de Heer Jezus. Dat is het doel van verzoeking in het hier en nu, volgens mij, in het heden. Zolang we hier leven. In het tweede, dat is vers 12, dat is meer gericht op de toekomst.

Waarom de verzoeking is, zalig of gelukkig is de man die in verzoeking volhardt. Want, wanneer hij de proef heeft doorstaan, zal hij de kroon des levens ontvangen, die hij beloofd heeft aan wie hem lief hebben.

De kroon des levens, dat woordje voor kroon is Stephanos. En dat is een soort Laurierkroon, gevlochten zo. En die werd ook gebruikt bij de Olympische Spelen.

Als mensen een geweldige prestatie hadden gedaan, dan kregen ze zo'n Stephanos, zo'n Laurierkroon. En zo wacht ons ook, als wij volharden in de verzoeking, die beloning van de Heer, die kroon van de Heer, zeg maar.

Want hij heeft het beloofd aan wie hem lief hebben. En als we volharden, dus enerzijds een doel in het heden, anderzijds een doel in de toekomst, dat we die kroon zullen krijgen. En dat is iets om je naar uit te strekken ook.

Nou wordt in dit stukje wat ik gelezen heb, over twee soorten verzoeking gesproken. De ene is het eerste deel, tot en met vers 11. Dat is verzoeking in zijn algemeenheid.

En het tweede is verzoeking van binnenuit. Het kan gebeuren dat je ziek wordt. Het kan gebeuren dat je ontslagen wordt. Het kan gebeuren dat er allerlei moeilijkheden op je pad komen.

Daar kun je niks aan doen. Dat is verzoeking van buitenaf. Hoe ga je daarmee om? Dat is heel belangrijk. Dat we ook in die omstandigheden die van buitenaf komen waar we niks aan kunnen doen, dat we zien op de Heere God.

Dat we vertrouwen op de Heere God. Dat we vasthouden aan de Heere God. We hebben heel gauw de neiging om te gaan zien naar de omstandigheden. Maar dan gaat het eigenlijk al fout.

We moeten vasthouden aan de Heere. Hij is de Allerhoogste, zei ik net al. Hij is de Almachtige. Hij weet precies wat goed is. Hij gebruikt alle omstandigheden. En als we dat echt geloven, dan mogen we ook geloven dat die moeilijke omstandigheden door hem gebruikt zullen worden.

Dat zien we misschien niet op dat moment. Maar dat is misschien later. Misschien ook niet. Misschien in de hemel. Ik weet het niet. En misschien zie je het ook wel later. Maar hij gaat het gebruiken om ons volkomen en onberispelijk te doen zijn.

En dat is belangrijk, dat we dat vasthouden. Dat we beseffen niet, nou zit ik in de moeilijkheden, maar dit is een kans die de Heere mij geeft om te groeien in hem. Dat is een heel andere invalshoek.

En dat is denk ik heel belangrijk om te proberen zo te leven en te proberen vasthouden aan wat de Heere God zegt. Die andere, dat is die verzoeking die van binnenuit komt, dat is wel heel boeiend wat hier staat.

Dat is eigenlijk hier een beetje omschreven hoe het proces verloopt als je verzocht wordt door begeerten van binnenuit. Er staat in vers 14, zo vaak iemand verzocht wordt, komt dit voort uit de zuiging en verlokking van zijn eigen begeerten.

Als wij goed weten hoe dit werkt, en doorhebben hoe dit werkt, en dat is allemaal niet zo moeilijk, dan kunnen we ons ook goed tegen wapenen. Als dat gebeurt. Je hebt twee partijen bij verzoeking van binnenuit.

De een is je eigen begeerte, je eigen verlangens. En die worden geprikkeld, getriggerd door iets van buitenaf. Ik noem nu maar even een knappe man of een knappe vrouw. Ik ga zo nog wat zeggen over iets wat daar verband mee heeft.

Dat is denk ik ook heel herkenbaar. Want seksuele onreinheid is iets wat in deze tijd enorm is. En waarschijnlijk ook in de gemeente. Stel dat je een knappe man of een knappe vrouw ziet.

En je laat je gedachten, daar kun je niks aan doen. Dat gebeurt, die zijn er, dat is maar fijn ook, dat is heel goed. Alleen het gaat fout als je je gedachten de loop laat gaan. En gaat denken, wat zou ik allemaal kunnen doen?

En als je dat beseft, zo werkt het. Want kijk, er staat hier, zo vaak iemand verzocht wordt, komt dit voort uit de zuiging en verlokking van zijn eigen begeerte. Als je dat ziet en je merkt, mijn gedachten gaan met mij aan de haal.

Dan begint die zuiging en die verlokking, die begint dan eigenlijk. Dan moet je eigenlijk meteen stoppen. En zeggen, heren, dit wil ik niet. Ik wil met u leven, ik wil rijn leven. Ik wil uw wil doen.

Corrie de Boomen die zei in dit verband, je kan niet voorkomen dat de vogels boven je hoofd vliegen. Dat je iets moois ziet of iets wat je graag wil hebben, of noem maar wat. Wat je wel kunt voorkomen is dat die vogels een nestje op je hoofd bouwen.

En dat doe je, een nestje op je hoofd laten bouwen, als je het toegeeft aan die zuiging en aan die verlokking. Als je je gedachten maar door laat gaan en door en door en steeds sterker wordt. Het trekt je helemaal van God af, het suikt je van God af, het verlokt je.

En dan, als je dat wel laat gebeuren, dan bevrucht het. Dan bevrucht het. En als het bevrucht is, dan komt er een verkeerde daad. Een zondige daad. En als je dat vergelijkt met de geboorte, dan heb je een ijsel en je hebt een zaadje.

Die gaan samen, dan negen maanden wachten. En dan is er blijdschap. Maar bij verzoeking is er geen blijdschap. Wat dan gebaard wordt is zonde. En dat is altijd de dood, staat hier.

De dood. Scheiding met God. Dus het is ontzettend belangrijk om te beseffen, word ik nu verzocht? Gaan mijn gedachten met me aan de loop of andere dingen?

Proberen het zo snel mogelijk stop te zetten en te zeggen, heren, dit wil ik niet. Wilt u maar helpen. Want het brengt de dood voor, staat hier. Als de zonde volgroeid is, brengt zij de dood voor. En dood is altijd scheiding met God.

Niet in de zin dat we verloren zijn, als we een kind van God zijn. Maar wel in de zin dat het contact met God, de gemeenschap met God, die is verbroken op het moment dat wij zondigen. Dus dat is heel belangrijk dat we dat beseffen.

En dit is best een lastige. Iemand heeft dus gezegd, zonde, smaakt zoet.

Of lijkt zoet, lijkt zoet, maar smaakt altijd bitter. En zo lijkt het ook. Het lijkt soms heel mooi, het lijkt soms heel fijn. Maar het smaakt altijd bitter. Don Francisco, dat was zo'n zanger.

Uit mijn jeugd, ik werd ook al wat ouder. En die had het over een liedje, daar had hij het over candy coated sin. Dus zonde als een snoepje verpakt. Dus het smaakt aan de buitenkant zoet, maar aan de binnenkant zonde.

En dan zonde brengt er dood voor. En dat is gewoon jammer, want dan mis je het contact met God. Dan ben je ook niet bruikbaar voor God. Zonde van de tijd. Dan zijn er denk ik drie middelen, manieren om verzoeking te weerstaan.

De eerste die wordt hier genoemd in vers 5. Als iemand echter van u in wijsheid tekortschiet, dan bidden hij God daarom. Het eerste wat we denk ik moeten doen als we verzocht worden, is de Heere God bidden.

Niet dat hij de verzoeking weghaalt denk ik, want het is juist een kans om te groeien. Maar dat we leren om te volharden, te vertrouwen op God. En dat is iets wat echt elke dag voor kan komen hoor.

Dit soort zaken kan elke dag voorkomen. Mogen we God daarom bidden die een allen geeft, eenvoudig weg en zonde verwijt. En het zal hem gegeven worden, staat er ook achter. We moeten wel bidden in geloof.

Niet twijfelend. Niet bidden van Heere, wilt u het wegnemen? Maar eigenlijk wil ik het toch wel. Heere, echt bidden in geloof. Dat is belangrijk. Het tweede wat we kunnen doen als we verzocht worden, dat deed de Heere Jezus ook, die zei, er staat geschreven.

Dat is in Matthäus 4, er staat geschreven keer op keer, de verzoeker kwam en telkens weer zei hij, er staat geschreven. En daarom is het denk ik ook zo belangrijk dat we elke dag dat woord lezen, dat woord overdenken.

Zodat we ook als we verzocht worden kunnen gaan staan op dat woord, wat er in dat woord van God staat. Dat we weten wat er staat. En dan kunnen we ook zeggen, hey Satan, er staat geschreven. Als je de Bijbel niet leest of slecht leest of je leest, maar je weet niet eens meer wat je gelezen hebt, dat heeft niet zo heel veel zin.

Het gaat om het lezen, overdenken en ze later ook kunnen gebruiken als we verzocht worden, om te kunnen weerstaan. Kunnen weerstaan. Er staat geschreven, dat deed hij telkens weer.

En als ik nu naar, even naar Genesis 39. Dan komt nog een derde mogelijkheid die we kunnen doen. Dat gaat over Jozef, die verkocht was naar Egypte.

En die werkte bij Potiphar. En die kwam in de verzoeking, ik zal het even lezen. In vers 39, vers 7. Hierna sloeg de vrouw van zijn heer, dus van de faro, haar oog op Jozef en zei, kom bij mij liggen.

Dat is een aardige verzoeking voor een man, denk ik. Maar hij weigerde en hij zei tot de vrouw van zijn heer, zie, mijn heer bemoeit zich met mij naast zich, met niets van wat er in huis is en alles wat hij heeft, heeft hij in mijn hand gegeven.

Niemand is in dit huis machtiger dan ik. En hij heeft mij niets onthouden dan alleen u, omdat gij zijn vrouw zijt. En dan komt er een geweldige zin, die is goed om uit het hoofd te leren.

Hoe zou ik dan dit grote kwaad doen? En zondigen tegen God, hoe zou ik dan dit grote kwaad doen? Jozef was een man, maar omgekeerd kan natuurlijk net zo. Iedereen krijgt met verzoeking te maken.

En ofschoon zij dag aan dag tot Jozef sprak, voldeed hij niet aan haar wens bij haar te gelegen en omgang met haar te hebben. Dan had het zover maar even. Zoals we Jozef kennen vanuit de geschiedenis, was hij echt een gelovige man.

Dus die zal echt gebeden hebben. Die zal echt naar de Heer gebeden hebben toen hij verzocht werd. Hij zegt ook, hoe zou ik dan dit grote kwaad doen? En zondigen tegen God, dat wist hij, omdat hij God kende.

Hij kende zeg maar zijn Bijbel, hij was nog heel klein toen. Hij wist wel wat God wilde. Wij kunnen de hele Bijbel nu lezen. En het derde wat Jozef deed, dat is vluchten. En dat is denk ik heel praktisch.

Als je verzocht wordt, je kunt soms ook gewoon even wat anders gaan doen. Of iemand opzoeken, iemand praten. Je zinnen verzetten, je gedachten verzetten, je daden verzetten. Weg uit de situatie dat je wordt verzocht.

Dat is denk ik gewoon een hele praktische hulpmiddel. En je moet denk ik heel goed uitkijken wat je doet. Toen Israël in de woestijn was, werd het altijd op de zwakke plek aangevallen.

Amalek, dat was een eeuw gedurende vijand, die viel ze altijd aan op de zwakke plek. Wij worden ook op onze zwakke plek aangevallen. Altijd. Ieder heeft zijn eigen zwakke plek. En voor de ene is dat misschien seks en voor de andere is dat misschien geld en de andere weet ik veel wat.

Maakt niet uit wat het is. Maar het is goed om je zwakke plek te kennen. Want als ik hoogtevrees heb, en dat zou een pijloze diepte zijn, dan zou het niet zo handig zijn als ik hier zou gaan staan en zo zou staan kijken. Als ik weet dat ik hoogtevrees heb, als ik weet dat ik gevoelig ben voor bepaalde dingen, dan moet ik me gewoon daar verre van houden.

Dat is denk ik heel praktisch al om te voorkomen dat je verzocht wordt. Hoe meer jezelf in de problemen brengt, hoe vervelender het wordt. Goed.

Verzoeking. Dus we zijn een dienstknecht als het goed is. We volharden hoop ik in de verzoeking van buitenaf. De verzoeking van binnenuit. En de derde is, dan ga ik even het derde stukje lezen vanaf vers 19.

Weet dit wel, mijn geliefde broeders. Ieder mens moet snel zijn om te horen, langzaam tot spreken. Dat is ook al heel praktisch. Als je met iemand praat, ik denk, nou ik heb het niet onderzocht.

Tegenwoordig moet alles wetenschappelijk bewezen zijn. Ik heb het idee dat veel meer mensen liever praten dan luisteren. Nou, dat is een hele praktische aanwijzing. Ieder mens moet snel zijn om te horen en langzaam om te spreken.

Dat is ook iets om mee naar huis te nemen misschien. Langzaam tot toren. Het staat niet dat we niet boos mogen worden. Maar we moeten niet snel boos.

Want dan kun je heel driftig worden in je drift, in je kwaadheid, in je kwaaie kopmachine verkeerde dingen zeggen. Jezus was ook boos, maar dat was een heilige toren die hij had. Zo mogen wij ook wel boos zijn, denk ik, als het terecht is.

Maar wel op een heilige manier, een reine manier. Want de toren van een man brengt geen gerechtigheid voor God voort. Leg dus af alle vuilheid. Dat is logisch. Een christen moet niet met vuilheid, met smerigheid te maken hebben.

Dat moeten we afleggen. En alle uitwas van boosheid. Nog een keer uitwas, maar wel, je mag wel boos zijn. En neem met zachtmoedigheid, en dat is heel belangrijk, je moet eerst afleggen.

En dan met zachtmoedigheid het in u geplante woord, het woord van God aan, dat uw zielen kan behouden. En wees daders van het woord en niet alleen hoorders, dan zoudt gij uzelf misleiden.

Want wie hoorder is van het woord en die dader, die gelijkt op een man die het gelaten mee geboren is, in een spiegel beschouwt, want hij heeft zich beschouwd, is heengegaan en heeft terstond vergeten hoe hij eruit zag.

Maar wie zich verdiept in de volmaakte wet, die van de vrijheid en daarbij blijft, niet als een vergetenachtig hoorder, toch als een werkelijk dader, die zal zalig zijn in zijn doen. Als iemand meent godsdienstig te zijn en daarbij zijn tong niet in toom houdt, maar zijn hart misleidt, dienst godsdienst is waardeloos.

Zuivere en onbevlekte godsdienst voor God de Vader is omzien naar wezen en weduwe in hun druk, en zichzelf onbesmet van de wereld bewaren. Pers 22 staat, wees daders van het woord.

Daar gaat het om dat we in de praktijk van vandaag dader van het woord zijn. Een paar weken, een maandje terug of zo, stond ik hier een keer met de mededelingen met zo'n spiegeltje. Ik kreeg hem niet eens open toen. Maar ik probeerde toen aan te laten zien wat hier eigenlijk staat.

Als je een spiegel hebt en je kijkt erin en je ziet dat je daar tampen staan bij je mond hebt zochtens, en je doet die spiegel weer weg en je doet er niks mee, dan staat hier, misleid je jezelf, eigenlijk ben je dan een grote suffer.

Dan kun je net zo goed niet in de spiegel kijken. Maar zo is het ook met het woord van God. Het woord van God werkt als een spiegel. En als wij het woord van God lezen en we zien daar dingen in die niet kloppen in mijn eigen leven, en we doen daar niks mee, dan ben ik net zo'n grote suffer als degene die die tampen staan laat zitten.

Dus het gaat erom, en iedereen snapt dat, dat als we het woord van God lezen, dat we ook doen wat er staat. Wees daders van het woord. En ik ben bang dat het daar toch nog heel vaak om allerlei redenen in fout gaat, in misgaat, dat we dat misschien van koppigheid, of dat we denken het beter te weten, of dat we onze eigen wil niet aan de heren willen geven, dat we geen dader van het woord willen zijn, terwijl het wel zouden moeten zijn eigenlijk daders van het woord.

Het mooiste zou zijn, Gods woord lezen, en je ziet dingen die niet goed zijn, dat je zegt, heren, ik beleid het u, ik ruim het op, en ik laat het na, ik doe het weg uit mijn leven.

Dat zou het mooiste zijn. Gebeurt niet altijd, want hij heeft zichzelf beschouwd, is heen gegaan en heeft de stond vergeten hoe hij eruit zag. Weet het niet eens meer. Eigenlijk heeft het geen enkele zin om dan het woord te lezen als je het zo leest.

Maar er staat nog een categorie, er staat wie zich verdiept in de volmaakte wet, die de vrijheid en daarbij blijft, dat is vers 25, niet als een vergetenachtig woorden, nog als een werkelijk dader, die zal zalig zijn in zijn doen.

Dus je hebt ook mensen die zich verdiepen in de volmaakte wet, die van de vrijheid. Hier staat het woord verdiepen, je kan het ook vertalen, het zit wel een beetje in het verdiepen, met buigen. Die buigt voor het woord van God, dus die het woord van God hoogacht en ook toepast, doet in de praktijk van elke dag.

En er ook bij blijft, niet als iemand die het meteen vergeet, maar als een werkelijk dader, die zal zalig zijn in zijn doen. Daar gaat het om, dat we buigen voor het woord van God.

En ik denk, als we buigen voor het woord van God, of verdiepen zoals het hier aan staat, en wat er dan gebeurt is dat het in u geplante woord, dat gaat aan zijn werk doen.

Dan gaat het woord van God, wat in ons geplant is als christenen, als we buigen voor het woord, als we gehoorzaam aan het woord, dat gaat van binnenuit zijn werk doen. En dat gaat ons van binnenuit veranderen.

En dat maakt ons vrij, er wordt hier over vrijheid gesproken, vrij van de zondebanden die ons zo vaak omringen. Dan hebben we echt dat woord van God voor nodig, dat het van binnenuit ons gaat veranderen.

Dat we weer gaan lijken op het beeld van de Heer Jezus. Dat is één. Wat er ook gebeurt volgens mij, als we buigen voor dat woord, als we gehoorzaam aan dat woord, dan zullen we zalig zijn in ons doen, staat hier.

Dan gaan we meer zien, laat ik het maar zo zeggen, dan gaan we meer zien van wie de Heer Jezus is.

Ik lees even Johannes 14 erbij. Dan staat Johannes 14 vers 21, Wie mijn geboden heeft en ze bewaart, en is overdenkt en ermee bezig is, en mijn geboden mag ik Gods woord zeggen, wie mijn geboden heeft en ze bewaart, die is het die mij lief heeft.

En wie mij lief heeft, zal geliefd worden door mijn vader. En ik zal hem lief hebben, en mijzelf aan hem openbaren. Dus hier staat eigenlijk pas, nadat je gehoorzaam bent aan het woord van God, en dat woord doet en bewaart en overdenkt, en hem lief hebt, als je dat doet, dan zal hij zichzelf openbaren.

Als wij buigen voor dat woord, dan zullen we zalig zijn, want dan gaan we ook meer zien, van wie de Heer Jezus is. We moeten wel eerst buigen, onze eigen wil moet aan de kant, en moeten buigen voor dat woord.

En ik las een verhaaltje, ergens, het zou verzonnen zijn, maar ergens is een kathedraal, en als je daar naar binnen komt, het eerste wat je ziet, is een heel groot beeld van de Heer Jezus. En dat is heel onaantrekkelijk, en lelijk.

En er staat een bordje onder, kom dichterbij, en kniel. En als je dat dan doet, en je gaat dichterbij, en je knielt, en je kijkt omhoog, en je buigt, om het in deze termen te zeggen, dan heb je een totaal andere blik, op wie de Heer Jezus is, dan is het een prachtig, en een aantrekkelijk beeld, wat je dan ziet, als je vanuit die positie, vanuit die nederige positie, omhoog kijkt, naar wie hij is.

En daarom is het denk ik, ook zo belangrijk, om te buigen, iedere keer weer, te buigen, voor het woord van God, want dan gaan we, meer zien wie hij is, wordt hij steeds groter voor ons, wordt hij steeds kostbaarder voor ons, en dan vallen alle andere dingen, ook als vanzelf weg, het gaat er niet om, dat ik allemaal dingetjes doe, omdat het moet, dat heeft geen enkele zin, het gaat erom, dat ik van binnenuit veranderd word, en dat ik onder de indruk kom, van die almachtige en grote Heer, en dat kan, als we buigen, voor hem, als we bereid zijn, om te doen, wat hij van ons vraagt, elke dag opnieuw.

Ik heb nu, drie dingen zo genoemd, dienstknecht, volharder in de verzoeking, en dader van het woord, als je dan, als ik dan afsluit, en ik denk aan de Heer Jezus, er is niemand geweest, die zo'n dader van het woord was, als hij was, welzalig, de man die niet wandelt, in de rader goddeloze, die niet staat op de weg, ter zondaren, nog zit in de kring van de spotters, waar dan de Heer en wet, zijn welgevallen heeft, en die wet overpijnt, bij dag en bij nacht, dat gaat over hem, over de Heer Jezus, hij was een, iemand die altijd deed wat hij zei, en wat hij zei, dat deed hij, en op hem mogen we gaan lijken.

Verzoeking, ik heb het al genoemd, hij was het die, vasthield aan de Heer God, hij vertrouwde de Heer God, er staat geschreven, hij gaf niet toe, hij vertrouwde altijd op God, zelfs toen hij aan het kruis ging, op zalm 22 nog eens lezen, toen ook toen, vertrouwde hij op God, ondanks dat God hem verlaten had, vertrouwen ook wij, in de verzoeking, op hem, en de derde, een dienstknecht, hij was natuurlijk, de ware dienstknecht, de enige echte dienstknecht, die altijd gedaan heeft, dat God vroeg, en wij worden opgeroepen, om de gezindheid, van de Heer Jezus, de dienstknecht, ook te openbaren, dat lees ik als slot, Filipenzen, dat is een heel bekend vers, Filipenzen, even kijken hoor, vers, hoofdstuk 2, vers 5, laat die gezindheid bij u zijn, dus bij mij, bij u, bij ons, als we hier zitten, laat die gezindheid bij u zijn, welke ook in Christus Jezus was, die in de gestalte God zijnde, het gode gelijk zijn, niet als een roof heeft geacht, dus als een iets, wat hij vast wilde houden, en niet als een roof heeft geacht, maar zichzelf ontledigd heeft, een andere vertaling zegt, vernietigd heeft, hij heeft zichzelf vernietigd, en de gestalte van een dienstknecht heeft aangenomen, en aan de mensen gelijk geworden is, en in zijn uiterlijk als mens bevonden, heeft hij zich vernederd, en is gehoorzaam geworden, tot de dood, en tot de dood, tot de dood aan het kruis, daarom heeft God hem ook uitermate verhoogd, en hem de naam, boven alle naam geschonken, opdat in de naam van Jezus, zich alle knie zou buigen, van hen die in de hemel, en die op de aarde, en die onder de aarde zijn, en alle tong zou beleiden,

Jezus is Christus, is Heer, tot eer van God de Vader, ik zou willen eindigen met de oproep, laat die gezindheid in ons zijn, die ook in hem was, dan zullen we doen, wat we geloven, dan zullen we kunnen volharden, in de verzoeking, en dan zijn we ware dienstknechten, zoals hij dat ook was, en dan leven we tot eer van hem, Amen.