Vertrouw op God

Spreker

J.H. Meinema

Date
Oct. 17, 2021
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders en zusters. Het is goed om bij elkaar te komen vanmorgen ook weer als gemeente van de Heer Jezus Christus.

! En ook elkaars wel en wee te horen zo bij de mededelingen. Te vragen naar elkaars welstand, maar wat is het ook ontzettend belangrijk om elkaar te bevragen of aandacht te hebben voor onze geestelijke welstand.

En daar zijn we natuurlijk ook voor bij elkaar vanmorgen, om het woord van God te lezen, daaruit te horen, zijn stem te verstaan en een stukje onderwijs te ontvangen.

En zoals ik vanmorgen dan uit het Oude Testament iets wil behandelen uit Jezaja 36, ben ik altijd geneigd om eerst even te lezen uit Romeinen 15.

Om daaruit ook te verstaan dat ook datgene wat in het Oude Testament aan ons gegeven is, het gaat niet over ons, maar het is wel voor ons.

En wij kunnen daar geweldig diepe geestelijke lessen uit leren. Ik lees in hoofdstuk 15 Romeinen 15 vers 4 en 5.

En dat is aan de gemeente van de Heer Jezus geschreven, want alles wat eertijds geschreven is, is tot onze onderwijzing eerder geschreven.

Opdat wij in de weg van de volharding en vertroosting door de schriften de hoop zouden vasthouden. En de God van de volharding en van de vertroosting mogen u geven, onderling eensgezind te zijn in overeenstemming met Christus Jezus, opdat u eensgezind met één mond de God en Vader van ons Heer Jezus Christus verheerlijkt.

Dat is ook één van de doelen waarvoor we vanmorgen bij elkaar zijn. Ik wil vanmorgen met u nadenken over kracht en moed door het vertrouwen op God en op de Heer Jezus Christus.

En daarom wil ik graag met u lezen Jezaja 36. Het is heel mooi dat broeder Auke vanmorgen aandacht vroeg en ons een opdracht meegaf om eens na te denken over de grootheid van God zoals dat ook in Jezaja 40 beschreven wordt.

Hoe groot en hoe machtig hij wel niet is. En het is mooi om ook in dit hoofdstuk, wat daaraan vooraf gaat, daar ook bij bepaald te worden.

Ik lees vanaf vers 1. In het veertiende jaar van koning Hiskia gebeurde het dat Sanerib de koning van Assyrië optrok tegen alle versterkte steden van Juda en ze innam.

De koning van Assyrië zond de commandant van Lachis naar Jeruzalem naar koning Hiskia met een sterke legermacht.

Hij stelde zich op bij de waterloop van de bovenvijver op de hoofdweg naar het blekersveld. Toen ging Eljakim de zoon van Hilkiah het hoofd van de hofhouding de stad uit naar hem toe met Sepna de schrijver en Joa de zoon van Asaf de kanselier.

Daarop zei de koning commandant tegen hen zeg toch tegen Hiskia. Dit zegt de grote koning, de koning van Assyrië.

Wat is dit voor vertrouwen dat u koestert? Ik zeg, maar het is lippentaal. Er is beraad en gewestkracht voor de oorlog nodig.

Op wie stelt u nu uw vertrouwen? Dat u tegen mij in opstand komt. Zij u vertrouwt op die geknakte rietstaf op Egypte, maar als iemand daarop leunt, dringt hij in zijn hand en doorboord die.

Zo is de vareo de koning van Egypte voor allen die op hem vertrouwen. Als u tegen mij zegt, wij vertrouwen op de Heere onze God, is hij het niet van wie Hiskia de hoogten en altaren verwijderd heeft?

En heeft Hiskia niet en tegen Juda en tegen Jeruzalem gezegd, voor dit altaar moet u zich neerbuigen? Nu dan, ga toch een weddenschap aan met mijn Heer, de koning van Assyrië.

Ik geef aan u 2000 paarden, als u van uw kant daarvoor de ruiters kunt leveren. En hoe zou u ooit een aanval kunnen keren van een enkele landvoogd van de geringste dienaren van mijn Heer?

U vertrouwt voor uzelf echter op Egypte, vanwege zijn strijdwagens en ruiters. Nu dan, ben ik buiten de wil van de Heere tegen dit land opgetrokken om het te gronden te richten?

De Heer heeft tegen mij gezegd, trek tegen dit land op en richt het te gronden. Toen zeiden El-Jakim, Sepna en Joa tegen de commandant, spreek toch Aramees tegen uw dienaren, want dat verstaan wij.

Spreek tegen ons geen Judees ten aanhoren van het volk dat op de stadsmuur is. Maar de commandant zei, heeft mijn Heer mij alleen naar uw Heer en naar u gestuurd om deze woorden te spreken?

Is het ook niet naar de mannen die daar op de muur zitten, om hun te zeggen dat zij met u hun eigen uitwerpselen zullen eten en hun eigen urine drinken?

En de commandant stelde zich op, riep met luide stem in het Judees en zei, luister naar de woorden van de grote koning, de koning van Assyrië.

Dit zegt de koning, laat Hiskia u niet bedriegen, want hij zal u niet kunnen redden. Laat Hiskia ook u niet doen vertrouwen op de Heere door te zeggen, de Heere zal ons zeker redden.

Deze stad zal niet gegeven worden in de hand van de koning van Assyrië. Luister naar Hiskia, luister niet naar Hiskia, want dit zegt de koning van Assyrië.

Geef u aan mij over, kom uit de stad naar mij toe, dan mag ieder eten van zijn eigen wijnstok en ieder van zijn eigen vijgenboom en ieder water drinken uit zijn eigen put, totdat ik kom en u meevoer naar een land als uw eigen land.

Een land van koren en nieuwe wijn, een land van brood en wijngaarden. Laat Hiskia u niet misleiden door te zeggen, de Heere zal ons redden.

Hebben de goden van de volk in ieder zijn eigen land gered uit de hand van de koning van Assyrië? Waar zijn de goden van Hamad en Arpad? Waar zijn de goden van Sefervaim?

Hebben zij Samaria dan soms uit mijn hand gered? Wie onder al de goden van deze landen zijn er die hun land uit mijn hand gered hebben? Zou de Heere Jeruzalem dan wel uit mijn hand redden?

Maar zij zwegen en antwoordden hem. Antwoordde hem met geen woord, want het gebod van de koning was dit. U mag hem niet antwoorden.

Toen kwam El-Jakim, de zoon van Hilkiah, het hoofd van de hofhouding, met Sepna, de schrijver en Joa, de zoon van Asaf, de kanselier, in gescheurde kleren naar Hiskiah toe.

Zij vertelde hem de woorden van de commandant. Zodra koning Hiskiah dat hoorde, gebeurde er dat hij zijn kleren scheurde, zich in een rouw gewaard hulde en het huis van de Heere binnenging.

Verder stuurde hij El-Jakim het hoofd van de hofhouding, Sepna, de schrijver, en de oudste van de priesters, gehuld in rouw gewaarden naar Jezaja, de profeet, de zoon van Amos.

Zij zeiden tegen hem, dit zegt Hiskiah, Deze dag is een dag van benauwdheid, bestraffing en belediging. Ja, de kinderen staan op het punt geboren te worden, maar er is geen kracht om te baren.

Misschien zal de Heer uw God de woorden horen van de commandant, die zijn Heer de koning van Assyrië gestuurd heeft, om de levende God te honen. En hij zal hem straffen om de woorden die de Heer uw God gehoord heeft.

Wilt u dan een gebed opzenden, voor het overblijfsel dat er nog te vinden is? Toen kwamen de dienaren van de koning, Iskiah bij Jezaja. En Jezaja zei tegen hen, Dit moet u tegen uw Heer zeggen.

Zo zegt de Heer, Wees niet bevreesd voor de woorden die u gehoord hebt, De woorden waarmee de knechten van de koning van Assyrië mij gelasterd hebben.

Zie, ik geef een geest in hem, dat hij een gerucht zal horen en zal terugkeren naar zijn land. Dan zal ik hem in zijn land door het zwaard neervellen.

Tot zover. Eigenlijk zouden we al die hoofdstukken tot veertig moeten lezen. Want de geschiedenis gaat verder en het is ook één geheel.

Het is één geschiedenis met een aantal gebeurtenissen die daar plaatsvinden. En waarin we bepaald worden bij koning Iskiah.

En ik zeg bij koning Iskiah, maar ten diepste worden wij bepaald bij de Heer God. De almachtige God.

Die met niemand te vergelijken is. Zoals we ook vanmorgen hoorden uit Jezaja hoofdstuk veertig. Kracht en moed door vertrouwen op hem.

Ik wil jullie als het ware eigenlijk meenemen in gedachten naar Jeruzalem. We gaan met elkaar, gaan we vanmorgen ongeveer 2700 jaar terug in de tijd.

Wij leven in een totaal andere tijd. Maar het is goed als je zo'n geschiedenis leest. Dat je daar ook personen tegenkomt die de Heer het diende.

Maar dat je ook personen tegenkomt die God lasterde. Dat je doorlaat dringen dat die mensen wel in totaal andere omstandigheden leefden.

Maar dezelfde God dienden. En dat zij ook op eenzelfde wijze, zoals wij dat hebben, moeten handelen met de omstandigheden waarin wij verkeren of waarin wij terechtkomen of wat er op ons afkomt.

En ook wij, net als Hiskia en zoals de profeet Jezaja, hebben daarin te maken met de Heere God.

Die wij dienen. Die wij volgen. Die wij lief hebben. Omdat hij ons lief heeft. Die God die vertrouwen vraagt.

Vertrouwen op God is een enorm belangrijk thema in de schrift. Ik denk dat je het vindt vanaf de eerste bladzij tot de laatste bladzij van het Woord van God.

Dat het daar ten diepste om gaat. Waarom? Omdat God zelf degene is die de bron is van al het leven. Die ook degene is die u en mij geschapen heeft.

Met een doel dat wij God zouden dienen. God zouden eren. God zouden gehoorzamen. God zouden aanbieden.

Op God zouden vertrouwen. God die heeft zichzelf bekend gemaakt door middel van het Woord van God. Door zijn eigen Woord.

God bedient zich van woorden. Woorden die wij kunnen lezen. En wij zeggen dan God spreekt door zijn Woord. En we hebben een Bijbel vol.

Dat woord dat vertelt wie God is en wat hij wil. En wat hij ook naar u en naar mij. En wat hij naar het volk Israël bracht. Wat hij naar Adem en Eva zei.

Enzovoort. En al die personen in de Bijbel. Die worden erbij bepaald wie God is. En God vraagt eigenlijk aan elk persoon.

Aan elk mens hier op aarde. Gelovig of niet gelovig. Om op hem te vertrouwen. Om op hem ons vertrouwen te stellen.

Op hem te bouwen. En hij zegt daarvan. In Romeinen 10. Dat al wie zijn gelooft. Al wie zijn vertrouwen op hem bouwt.

Die zal nooit beschaamd uitkomen. En broeders en zusters is een thema. Wat mij zelf ook enorm bezighoudt. Omdat wij in de tijd waarin wij leven.

Er ook bij bepaald worden. Hoe belangrijk het is. Dat waar je je vertrouwen op stelt. En dan heb ik het over kinderen van God. Dan heb ik het over gelovigen.

Wij. Waar vertrouwen wij op. Wij christenen. Wij zeggen. Zo heel vaak. Wij vertrouwen op de Heer. Als ik het dan nu zou vragen vanmorgen.

Op wie vertrouwt u. Op wie vertrouw jij. Dan zult u waarschijnlijk allemaal zeggen. Ja. Ik vertrouw op de Heer. Ik heb mijn vertrouwen op hem gesteld. Toen ik tot geloof mocht komen.

Net als die gevangenbewaarder in Philippi. Die van de apostel Paulus hoorde. Toen hij in zijn nood riep. Wat moet ik doen om behouden te worden. En toen gaf Paulus dat eenvoudige.

Maar geweldig diepe woord. Dat geweldige antwoord. Stel je vertrouwen op de Heer Jezus Christus.

En je zult behouden worden. Dat staat vast. Daarnaast is het zo dat wij als kinderen van God ook in ons hele leven er eigenlijk vanuit de schrift bij bepaald worden om in vertrouwen op God onze weg te gaan.

En ik zei u al. Dat als wij bijvoorbeeld vanmorgen zoals we dan Jezaja 36 en 37 en die hoofdstukken tot 40 voor onze aandacht hebben.

En daar bepaald worden bij bepaalde personen. En daar bepaald worden bijvoorbeeld bij Hiskia. Koning Hiskia de koning van Juda.

Dat deze koning een man was waar een kenmerk in zijn leven er als het ware boven uitsprong.

En dat was dat hij een man was die vertrouwde op God. Dat hij een man was die een gebedsleven had.

We lezen maar liefst vijf keer van Hiskia dat hij in het gebed voorging. Of dat hij in een bepaalde omstandigheid naar het huis des Heren ging.

En daar in gebed tot God ging. Vertrouwen op God en bidden hoort blijkbaar bij elkaar.

En ik denk dat wij dat allemaal beamen. Want als je niet op God zou vertrouwen, waarom zou je dan tegen hem spreken? Waarom zou je dan de noden of de moeiten of de omstandigheden waarin je verkeerd of in terecht bent gekomen, waarom zou je die dan bij de Heere God neerleggen?

Waarom zou je iemand de hulp roepen waarin je het vertrouwen niet hebt dat hij zou helpen? En daarom broeders en zusters wil ik u zo graag vanmorgen meenemen en bemoedigen.

En mijn verlangen is dat wij als kinderen van God, dat wij mensen zijn die echt op God durven te vertrouwen.

Dat niet alleen zeggen. En nogmaals, al zou ik jullie vanmorgen vragen, dan zouden jullie allemaal zeggen, ja, ik vertrouw op God. Maar wat is daarvan over of waaruit blijkt dat wanneer je in bepaalde situaties van het leven terechtkomt of met dingen geconfronteerd wordt?

Zoals Hiskia hier met iets enorm bedreigends wordt geconfronteerd. Hij noemt dat in benauwdheid terechtgekomen te zijn.

Hiskia die heeft met twee dingen te maken tegelijkertijd. Hiskia heeft te maken met de koning van Assur, Sanherib.

Hiskia is moedig geweest tegenover deze koning door de belasting niet meer te betalen die deze koning eiste.

Hij was de machthebber van de toenmalige wereld. Hij had grote macht. Geen volk, geen leger, geen natie hield stand tegen de kracht en de macht van deze koning.

En nu komt deze koning, althans zijn legers in eerste instantie, komen naar Jeruzalem.

En broeders en zusters, wij verplaatsen ons dus even 2700 jaar terug en gaan als het ware in gedachten naast Hiskia staan.

En misschien zijn er wel soortgelijke omstandigheden waarin u, waarin jij vandaag verkeert, waarin wij mogelijk verkeren.

Dat wij misschien met iets te maken hebben wat als een machtig en krachtig iets op ons afkomt. En waar wij als ware, ja, het ervaren als dat wij enorm zwak zijn.

En dat het ons angst inboezemt, dat het ons verdriet geeft, dat het ons verwarring schenkt, dat het ons in benauwdheid brengt.

Want dat gebeurde namelijk ook met die drie afgezanten die Hiskia naar die commandant had gestuurd. Want als zij terugkomen bij Hiskia, dan staat er dat zij hun kleren gescheurd hebben toen zij de woorden vertelden aan Hiskia, de woorden van die commandant van het Assyrische leger.

Dat geeft dus aan dat zij in een toestand kwamen, dat bleek eerst niet, zij hebben dat aangehoord en zij zijn teruggegaan de stad in en zij zijn bij Hiskia gekomen.

En toen bleek wat het met hen gedaan had, die woorden van die commandant. Toen bleek dat zij, ja, dat het hen diep in hun leven geraakt, want ze scheurden hun kleren.

En zo komen ze bij Hiskia en Hiskia hoorde datgene wat er gebeurd was en Hiskia doet exact hetzelfde. Hij scheurde zijn kleren en hij hult zich in een rouwgewaard.

Hiskia ervoer datgene wat op hem afkwam, de woorden die uitgesproken waren van die commandant.

Dat was als het ware exact hetzelfde als dat iemand iemand een geliefde heeft verloren. En als u, en wie heeft dat niet meegemaakt, dat je iemand die heel dicht bij je stond, je man of je vrouw of een kind of een vader of een moeder of geliefde.

Als zo iemand overlijdt, als je zo iemand los moet laten, dan doet dat pijn in je leven. Dat is niet alleen verdriet, maar dan kan verdriet enorm veel pijn doen.

Dan heb je echt pijn in je lijf. En zo moet Hiskia zich op dat moment gevoeld hebben. Die man die zijn vertrouwen op God stelde.

Die drie afgezanten hadden exact dezelfde ervaring. Het tweede waar Hiskia mee te maken had, was dat hij ziek werd.

Waarschijnlijk is hij ziek geweest in die periode van die hoofdstukken 36 tot en met hoofdstuk 39.

Is hij ziek geweest, ziek geworden, ook terwijl daar die bedreiging van dat Assyrische leger was.

En even later dat leger, waarvan blijkt uit de hoofdstukken die komen, dat dat leger om de stad ligt. 185.000 man.

En dit leger, dat had een spoor van vernielingen achter zich gelaten. Samaria was al lang onder de voet gelopen.

Het Tienstammerijk was als het ware al gedeporteerd. En elke koning die nog probeerde weerstand te bieden op welk land ook, werd onder de voet gelopen.

En een spoor van vernieling, van dood en verderf, liet deze legermacht achter zich. Dus dan moet je je voorstellen, die legermacht die ligt daar om Jeruzalem.

En wij zitten daar en wij staan daar bij Hiskia. En wij roepen net als Hiskia uit, dit is een dag van benauwdheid.

Dit is een dag van benauwdheid. Hij zegt dat in vers 3 van hoofdstuk 37. Zij zeiden tegen hem, dit zegt Hiskia, deze dag is een dag van benauwdheid, bestraffing en belediging.

Ja, de kinderen staan op het punt geboren te worden, maar er is geen kracht om te baren. Zo voelde Hiskia zich. De vrouwen weten wat dat betekent als je geen kracht hebt om te baren.

Dan moet... Nou ja, ik ga niet in detail streven, laat ik dat maar niet gaan doen. Maar weet u, Sarah was 90 jaar toen zij in verwachting was van Isaac.

En dan staat er zo geweldig geschreven in Hebreeën 11 in die rij van geloofsgetuigen, dat Sarah heeft door het geloof kracht ontvangen om te baren.

God gaf haar de kracht, wat eigenlijk voor een vrouw van 90 onmogelijk was om nog een kind te baren. Maar God had haar de kracht en dat was omdat zij vertrouwde op de Heerde God.

Mooi hè? Hier staat, er is geen kracht om te baren. Hiskia voelde zich krachteloos.

Het beetje kracht wat hij mogelijk nog in zich had en moed, dat zonk hem in de schoenen. Kennen wij dat, broeders en zussen? Stel dat wij in zo'n situatie terechtkomen.

Dat er geen kracht in je overblijft. Of dat je zo enorm opziet tegen de dag van morgen.

Of als je geconfronteerd wordt met ernstige ziekten, zoals Hiskia ook ziek werd, ten dode toe. Hij zou daaraan sterven. Maar we zien in deze beide gevallen wat Hiskia doet.

Ondanks het feit dat hij zich zwak voelt, dat hij pijn heeft van binnen, dat hij in benauwdheid verkeert, dat hij ziek is, dat hij een nare boodschap heeft gehoord en dat hij eigenlijk geen perspectief heeft naar de mens gesproken voor de dag van morgen.

In al die gevallen, in al die omstandigheden, maakt Hiskia het juiste besluit.

Kijk, die drie hovelingen, die vertellen alleen maar aan Hiskia wat er aan de hand is, wat die commandant uitkraamt.

Hiskia hoort het ook en hij ervaart het op dezelfde wijze, maar Hiskia, er staat in vers 1, overstuk 37, dat hij in het huis van de heren binnen ging.

Waarom ging hij het huis van de heren binnen om te bidden? En Hiskia die gaat verder. Het is niet alleen het gebed wat hij belangrijk vindt, maar hij vindt ook het woord van God belangrijk.

En hij vindt het ook belangrijk om een boodschap te zenden naar de profeet Jezaja, de vertegenwoordiger van God, als het gaat om het spreken van de woorden van God.

Profeten waren de mond van God. En Hiskia die geeft blijk van het feit dat hij het belangrijk vindt dat hij naar het huis van de heren gaat en daar met de heren over deze toestand spreekt.

En dat hij vervolgens ook Jezaja raadpleegt en ook vraagt of hij wil bidden. We proeven ook wel een beetje in de boodschap die hij naar Jezaja zendt, dat er ook twijfel was in zijn hart.

Je zou kunnen zeggen, dat zeggen wij natuurlijk ook wel eens tegen elkaar. Als er wat aan de hand is, dan zeggen we ook tegen elkaar, vertrouw maar op God.

En hoe vaak wordt er dan opnieuw gezegd tegen jou? Ja, je kan makkelijk praten.

Ja, maar je moet er wel doorheen. Ja, en het is niet zomaar opgelost of het kan ook gewoon helemaal verkeerd aflopen. Ja, natuurlijk. En dat is heel normaal, daar hoeven we elkaar niet van te veroordelen.

Maar, God wil dat wij ongeacht de uitkomst, let wel, ongeacht de uitkomst, op hem vertrouwen.

Dat wij onze nood bij hem brengen. En dat wij het woord van God raadplegen. Jezaja doet dat.

Hij doet dat niet alleen wanneer daar dat leger voor de stad ligt. Maar hij doet dat ook als er uiteindelijk een keer een brief komt. Van diezelfde koning.

Een brief vol met laster. Eigenlijk een soort herhaling van dat wat we in hoofdstuk 36 gelezen hebben. Dat het vertrouwen op God, dat wordt belachelijk gemaakt.

Het was trouwens bekend dat Hiskia een man was die op God vertrouwde. Zoals het ook van ons bekend is. Althans, dat hoop ik.

Dat anderen ons kennen als mensen, die christenen. Dat zijn mensen die vertrouwen op God. Dat kun je zien aan die mensen. Dat ze op God vertrouwen.

Zij gaan mogelijk door dezelfde dingen heen als wij. Maar het zijn mensen die hebben een vertrouwen op een God. Wat ik niet ken. Zo zijn wij, broeders en zusters.

Getuigen. Als wij eenvoudig ons vertrouwen op God stellen. Onder alle omstandigheden. Hiskia die legt ook die brief.

Die spreidt die uit voor het aangezicht van de heren. En de heren die geeft antwoord. In hoofdstuk vers 14. Daar staat toen Hiskia de brieven uit de hand van de gezanten had ontvangen.

En die had gelezen. Ging hij naar het huis van de heren. Vervolgens spreidde Hiskia de brieven uit voor het aangezicht van de heren. En Hiskia bad tot de heren.

Heren van de legermachten. God van Israël. Die tussen de geribs troont. U bent het. U alleen bent de God van alle koninkrijken van de aarde.

U hebt de hemel en de aarde gemaakt. Dat kom je terug. Ook weer tegen in je zaaie hoofdstuk 40. Op een overtreffende trap.

En dan bidt hij. Nu dan Heer onze God. Vers 20. Verlos ons uit de hand. Dan zullen alle koninkrijken van de aarde weten dat u de heren bent. U alleen.

Zie je het? Een getuigenis. Als Hiskia hier bidt. Dan is hij erop gericht.

Dat God geëerd wordt. Om wie hij is. En om wat hij doet. Als hij God vergelijkt.

Met de koning van Assur. Waarvan gezegd werd. Zoals die commandant dat zegt. In 36. Vers 20.

13. En de commandant stelde zich op. Riep met luide stemmen. Het Judees. En zij luisteren naar de woorden van de grote koning. De grote koning van Assirië. En hij pocht over die koning.

En hij zegt. Die koning. Niemand kan je uit de hand van die koning bevrijden. Ook de heren niet. Al die andere afgoden. Van die andere volken.

Konden hun volken niet bevrijden. Niet redden. Uit de hand van mijn koning. En dat zal Hiskia niet kunnen.

En dat zal ook de heren niet kunnen. De God van Israël niet kunnen. Die is helemaal niets vergeleken. Met mijn koning. De koning van Assur.

Horen we daar niet de grootspraak van de Satan? Weet u. Assur. Dat is te vergelijken met een duistere macht.

Net zoals de Satan een duistere macht is. Net zoals de koning van Assur iemand is. Die de God van Israël lastert. Is de Satan die duistere macht degene.

Die bij voortduring God belastert. De Heer Jezus belastert. En op eenzelfde wijze probeert op mensen.

U en mij ook. Maar ook mensen die staan voor eigen rekening. Die leven in vertrouwen op dit of op dat.

Die mensen die worden misleid. Door de woorden van de Satan. Van de duisternis. En dat.

Je zou het zo ernaast kunnen leggen. Als ik. In paar versen even voor jullie aandacht vraag. Van vers 14 tot en met vers 18.

Als hij eigenlijk zegt. Wat betekent dat nou die God? In vers 14 staat. Dan staat er. Laat Hiskia u niet bedriegen. Een leugen.

Vers 15. Laat Hiskia u niet doen vertrouwen op de Heer. Vers 16. Luister niet naar Hiskia.

Met andere woorden. Luister ook niet naar de Heer. En dan gaat het zover. Dat hij de hele zaak verdraait. In vers 18. Laat Hiskia u niet misleiden.

Dat zijn nu juist kenmerken van de Satan. Een bedrieger. Een onbetrouwbaar iemand. Want hij is de vader van de leugen.

Zegt de Bijbel. Hij is de mensenmoorder van de beginnen. Hij is degene die ongehoorzaamheid wil.

In plaats van gehoorzaamheid aan de Heer. Zoals zij Adam en Eva verleiden. En hij is degene die misleidt.

Elk advies van de Satan. Elk belofte van de Satan. Is misleidend. Is leugen.

En als de Satan. Bij wijze van spreken. Bij monden van de koning van Assyrië.

Of die commandant. God lastert. Dan is dat een verschrikkelijk iets. En daar moeten wij totaal geen aandacht aan besteden.

Want hij zal dat ook bij ons doen. Hebben wij als kinderen van God niet een wapenrusting van God nodig? Wij kunnen niet zonder die wapenrusting.

Wij worden gewaarschuwd. Omdat er boze machten zijn in de hemelse gewesten. Die ook ons willen misleiden. Daarom hebben wij de helm van het heil nodig.

Degene die zijn woorden. Zijn brandende pijlen op ons afvuurd. Daarvoor hebben we het schild van het geloof. Of geloofsvertrouwen nodig. Om die brandende pijlen af te ketsen.

Af te weren. Enzovoort. Enzovoort. Nu. Hiskia vertrouwde. In tegenstelling. Van de koning. Van Assyrië.

Op een onzichtbare God. Terwijl de Assyrische koning. Wel een God had. Waar hij zich voor neerboog.

Als hij op een bepaald moment thuis is. En dat is ongeveer twintig jaar nadat de profeet Jezaja had gezegd. Dat hij door zijn eigen zwaard zou sterven.

Of door het zwaard zou omkomen. Dan zijn we ongeveer twintig jaar verder. En dan staat er. Het gebeurde nu. In vers 38 van hoofdstuk 37.

Het gebeurde nu toen hij zich in het huis van Nisroch. Zijn God. Een zichtbare God. Een afgod. Neerboog.

Dat Adramelech en Sarrezer zijn zonen. Hem met het zwaar doden.

Zij ontkwamen naar het land Ararat. Hij wordt gedood. Hij vertrouwde op zijn zichtbare God. Wij vertrouwen niet op een zichtbare God.

Wij vertrouwen op een onzichtbare God. Op de God. Die de schepper is van de hemel en de aarde. De Bijbel zegt het zo. Hoewel u hem niet gezien hebt.

Dat geldt ook voor ons. Hebt u hem toch lief. Hoewel u hem nu niet ziet. Ja, ook vandaag zien we hem nog niet.

Maar gelooft. Verheugt u zich met een onuitsprekelijke en heerlijke vreugde. En verkrijgt u het einddoel van het geloof.

Namelijk de zaligheid van uw zielen. Wij geloven in een God die we niet zien. En toch weten we, als het goed is, dat hij er is.

En dat is eigenlijk wat ik vanmorgen mee wil geven. Dat wij het woord van de Heer.

volledig moeten aanvaarden en vertrouwen. Als wij opgeroepen worden, om vanmorgen eens na te denken.

Ik was heel blij met die woorden van Auken. Hoe groot en hoe machtig God is. Wie God is. Dan zegt diezelfde God.

Vertrouw op mij. En steun op uw eigen inzicht niet. Ken hem in al uw wegen, dan zal hij uw paarden recht maken.

Of zoals in Psalm 37 vers 5. Wendel uw weg op de Heer en vertrouw op hem. En hij zal het maken.

Dat is wat er met Hiskia gebeurde. Hiskia ging naar de Heer toe. Met zijn benauwdheid. Met zijn ziekte. En wat het dan ook mag zijn.

Broeders en zusters, we gaan ermee naar de Heer. Heren. En we zeggen, Heren. Ik vertrouw op u. Ik kwam laatst een mevrouw tegen in de ark.

Zij was als gast bij ons en was twaalf jaar niet geweest. En ik zag haar zitten en ik dacht, ik ga eens even bij haar zitten. Want die mevrouw was al een wat oudere mevrouw in de zeventig.

En zij had een vrede over haar gezicht. En een blijdschap in haar ogen. Dat ik dacht van, ik ga eens vragen. Waar dat van komt.

Ik begreep het natuurlijk wel. Maar ik dacht, ik wil het eens horen uit haar eigen mond. En die mevrouw begon te vertellen. Ik zeg, joh. Kun je misschien iets vertellen hoe je de Heer Jezus hebt leren kennen?

En toen zei die vrouw. Ze zegt nu. Ze zegt. Ik heb verschrikkelijk veel meegemaakt. Ik zeg, waar ben je al die twaalf jaar geweest?

Ze zegt, je wil het niet weten wat mij overkomen is. En ik ga u dat natuurlijk niet vertellen. Maar het was verschrikkelijk om te horen.

Wat haar is overkomen was zo erg dat zij daardoor op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis geplaatst werd. Zoveel impact had het op haar leven.

Ik zeg, hoe ben je daar uitgekomen? Ze zegt, nou, ik was van oud-gereformeerde huizen. En ik wist maar één ding.

Dat is dat je nooit behouden kunt worden. Je moest het maar hopen. Ze zegt, en ik hoorde nog steeds tot die kerk. Ze zegt, en wij zongen alleen maar op salmen daar.

Ze zegt, maar eigenlijk gingen we naar de kerk en het deed ons verder niets. Het was traditie. En je leefde in de hoop dat het ooit nog eens mocht staan te gebeuren.

En toen zei ze, ze zegt, maar toen ik daar op die vreselijke dingen heb meegemaakt. Ze zegt, toen ben ik daar uitgekomen op een bepaald moment.

En toen had ik een enorm verlangen in mijn hart om naar de Heere toe te gaan. Ze zegt, ik was net thuis. En toen was het vlak voor paas en toen werd er in het dorp een samenkomst georganiseerd van de hervormde bondsgemeente.

Dus ook best wel een pittige kerk. Ze zegt, maar ja, daar werd omdat het op Goede Vrijdag was, of tegen Goede Vrijdag, werd daar ook een aantal gezangen gezongen.

Want dan werden ook alleen maar op salmen gezongen. Ze zegt, maar toen werd er een gezang gezongen. Ze zegt, en ik zat daar helemaal alleen. Ik kende verder niemand. En ik zat daar in die kerk.

En toen werd het lied gezongen. Mijn verlosser hangt aan het kruis. En wat er, u kent het wel, dat lied. En hij hangt daar ook om mijnentwegen.

Om mij hangt hij daar ook. Om het even wat Nederlands eens te zeggen. Ze zegt, op datzelfde moment, ze zegt, brak ineens. Het ligt door in mijn ziel.

Want ineens begreep ik. Zag ik het als ware voor mij. Mijn verlosser. Mijn verlosser. Het is mijn verlosser. Hij is ook voor mij gestorven.

Ineens brak het door. Ze zegt, mijn ogen gingen open. Ze zegt, mijn hele leven stond op zijn kop. En ik heb gehuild van blijdschap.

Ik werd uit mijn geestelijke, psychische toestand opgetild. En ik heb de Heer Jezus leren kennen. Ze zegt, en zo ben ik naar huis gegaan.

Met een zekerheid in mijn hart die nooit meer weggegaan is. Ze zegt, en degene die mij die vreselijke dingen hebben aangedaan.

Ze zegt, die kan ik vergeven. Ze zegt, die kon ik zo vergeven. Ze zegt, ik ben nu zoveel jaar verder. Ik zeg, maar heb je nog andere.

Ze zegt, ja, ik heb vijf kinderen, zegt ze. Ze zegt, en God heeft het gemaakt dat die vijf kinderen mij dragen.

Die doen alles voor me. Die zorgen voor mij. Ze zegt, ik weet, ik ben elke dag moet ik zeggen, Heere God, u bent er. Ze zegt, ik heb nog heel veel pijn. Ik heb littekens in mijn leven.

Ze zegt, maar ik vertrouw op hem. En hij zorgt voor mij. En ik denk, ja, broeders en zussen, dat is het. Ik dacht, ik heb die vrouw bedankt.

Ik heb gezegd, wat ben ik dankbaar. Dat jij getuigd, hoe eenvoudig zo ik was, dat jij getuigd van een leven met de Heer. En dat jij het aandurft om die God in alles te vertrouwen.

Ik zeg, want dat is een geweldige getuigenis. Dat kon je van haar zien. En ik hoop, broeders en zussen, ik hoop zo, dat wij niet alleen maar zeggen, ik vertrouw op hem.

Maar dat wij in alle omstandigheden werkelijk op hem vertrouwen. Het is misschien wel een hele eenvoudige boodschap van morgen. Maar het is wel een kernzaak.

Om zo door het leven te gaan. We weten niet wat er morgen nog gaat. Er gaat nog van alles gebeuren. Wij leven in een hele bijzondere tijd. En ook de Heer wordt als maar meer belasterd.

Dus Satan die woedt. En die weet dat hij korte tijd heeft. Maar, wie is er machtiger?

Wie staat er boven alle dingen? De Heere God die zegt van zichzelf, met wie zou u God willen vergelijken? Daar begon Auken mee.

Op welke vergelijking zou u op hem willen toepassen? En dan wordt er gesproken over afgoden. Die zijn door mensenhanden gemaakt.

En dan zegt de Heere, weet u het niet? Hoort u het niet? Is het u vanaf het begin niet bekend gemaakt? Hebt u niet gelet op de fundamenten van de aarde?

Hij is het die zetelt boven het omtrek van de aarde. Waarvan de bewoners als springkanen zijn. Hij is het die de hemel uitspant als een dunne doek.

En uitspreid als een tent om in te wonen. En dan komt het, let op. Hij is het die vorsten maakt tot niets.

Rechters van de aarde maakt hij tot leegheid. Die vorsten maakt tot niets. Wie is de vorst vandaag de dag? Wie is de wereldbeheerser van deze duisternis vandaag?

De Satan. Voor hem geldt ook dat God het is. Die hem maakt als niets. Broers en zusters, dit raakt mijn hart.

Ik hoop dat het ook uw hart raakt. Dat u gesterkt wordt en zegt van, ik wil vanaf vandaag, wil ik, wil ik. Wat er ook gebeurt. Wat me overkomt.

Waar ik voorkom. Ik vertrouw op u. Weet u het niet? Hebt u het niet gehoord? De eeuwige God, de Heere. De schepper van de einde der aarde.

Die wordt nooit moe of mat. Er is geen doorgronding van zijn inzicht. En dan komt het. En dat heeft Hiskia ervaren.

Hij geeft de vermoeide kracht. Kracht. Ja. Ja. Dat heeft Jezaja ervaren. Die deze woorden mocht opschrijven. Hij geeft de vermoeide kracht.

En hij vermoeide kracht. Hij heeft de kracht. Dat heeft Hiskia ervaren.

Dat hij krachteloos was. Het is helemaal niet erg als we dat ervaren. Weet u? Dat is een zegen. Dat is een zegen als je zegt. Ik ben zwak.

Ik weet het niet heren. Hoe ik hiermee omga. Waarom? Ik weet niet waarom ik dit moet dragen. Of waarom dit mij overkomt. Ik ben zwak.

En Paulus die heeft hetzelfde geroepen. Als ik zwak ben. Ben ik machtig. Ja. Hij vermeerde sterkte aan wie geen krachtigheid. Jongeren zullen moe en afgemat worden.

Jonge mannen zullen zeker struikelen. Maar wie de heren verwachten. Zullen hun kracht vernieuwen. Die zullen kracht putten uit hem.

Zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden. Zij zullen snel lopen en niet afgemat worden. Zij zullen lopen en niet moe worden. Dat is onze God.

Broeders en zusters. Weet u? De naam Hiskia betekent kracht van de heren. Of de heren geeft kracht.

Nou. Die God is ook onze God. Maar God u en mij. Daar. Geweldig mee helpen.

Ik sluit af met een hele oude wetse psalm. Een bereimde psalm. Psalm 42. Die kent u wel hè.

Of niet. Die kennen we niet meer. Nou ja. Ik ben niet opgegroeid in een kerk met psalmen. Maar. Ik waardeer de psalmen wel. Weet u.

Er staat in psalm 42. Berijmd. Vers 5. Maar. De Heer zal uitkomst geven.

Hij die daags zijn gunst gebied. Dan komt het. Ik zal in dit vertrouwen leven. verhogen. En dat melden in mijn lied.

Ik zal zolang ik het licht geniet. Waar gaat het over? Hem verhogen. Met mijn lied. Ik zal zo.

En dan ben ik al kwijt. Wat? Ja. Ik zal zolang ik het licht geniet. Hem verhogen met mijn lied. En mijn hart.

Wat mij moog treffen. Juist. Wat mij. Tot de God des levens heffen. Dat is wat Hiskia deed. Wat David deed. Wat de Heer Jezus deed.

Toen de Heer Jezus. Aan een kruis gespijkerd was. Toen stonden de. Tegenstanders. Om het kruis. De Heer Jezus verkeerde als mens.

In de. Diepste benauwdheid. Die ooit een mens heeft meegemaakt. Toen werd er gezegd. Jij. Die je vertrouwen op God stelt.

Laat God jou dan verlossen. Als die welgevallen aan jou heeft. Ik zeg het nou bewust met. Niet met u. Zo spraken ze tegen de Heer Jezus. En de Heer Jezus die zweeg.

Deed de Heer Jezus niks. Nee. De Heer Jezus. Die vertrouwde God volkomen. Als mens. In zijn mens zijn. En hij ging de weg. Dat de weg die God met hem ging.

De beste weg was. En tot eer en verheerlijking van God. De Almachtige zou strekken. En zo gaat ook onze weg. Broeders en zusters. Als u.

Met duistere machten wordt geconfronteerd. Als u met overmacht wordt geconfronteerd. Als u in zwakheid neerzinkt. En dan. Tegen die achtergrond.

Je vertrouwen stelt op de Heer. Dan zal dat. Gezien en gehoord worden. In ons leven. En dan zal. Ons lied.

Maar ook het lied van anderen. Tot eer van hem opklinken. Amen.