Gods trouw aan Israel faalt nooit

Spreker

L. Janse

Date
Oct. 3, 2021
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Ook van mijn kant een hele goede morgen.! Fijn om weer in jullie midden te zijn en samen na te denken over het woord van God.

! Tera bedankt ook voor je getuigenis. Fijn om dat een keer levensecht te horen.! Mooi! Wij zongen zojuist over liefde, over trouw, diende ander.

En ik wil vanmorgen met jullie nadenken over het thema Godstrouw aan Israël faalt nooit. Het is vandaag Israëlzondag.

En ik wil met jullie vanmorgen gaan kijken naar de boodschap van Romeinen hoofdstuk 11. Ik zou je willen vragen om dat met mij op te zoeken. Romeinen hoofdstuk 11.

En voordat we het gaan lezen even twee opmerkingen. Eén is, Israël is een spannend actueel thema.

In verleden, heden en in de toekomst. Het land, dat kleine landje aan de Middellandse Zee. Ik denk dat je kan zeggen de meest gespannen regio waar de VN en DU zich mee bemoeien.

En je ziet ook dat dat in de kerken, in de theologie, altijd wel de pennen bezighoudt. Als je daarop zou googlen, dan vind je allerlei visies van hoe God met Israël zou werken.

En hoe de kerk, de gemeente van de Heer Jezus zich daartoe zou moeten verhouden. Ik ga me vanmorgen niet wagen aan een alles sluitende boodschap. Wat ik vanmorgen wil doen, en ik zie dat primair als mijn roeping, om het woord van God aan u uit te leggen.

En met name hier de boodschap van Romeinen hoofdstuk 11. Dus het punt wat Paulus in dit hoofdstuk wil maken, dat wil ik ook tot punt van de preek van vanmorgen maken. En volgens mij, samengevat, is dat Gods trouw aan Israël faalt nooit.

Dat is mijn eerste opmerking. En het tweede is, dat gaan we op deze manier doen. Ik wil de vraag die Paulus stelt in vers 1, die gaan we zo lezen, daar stelt hij de vraag, heeft God zijn volk verstoten?

Dat is de vraag die hij beantwoordt in dit hoofdstuk. Heeft God zijn volk, het etnische Israël, verstoten? Die vraag gaan we met elkaar beantwoorden. En wat ik wil doen, is dat we op basis van dit hoofdstuk, daarom gaan we ook het hele hoofdstuk gedurende de preek lezen, geeft Paulus daar vier antwoorden op.

Vier antwoorden. Waarom dat niet zo is. Die vier antwoorden wil ik met u langslopen. En dan wil ik afsluiten de preek met, wat kunnen wij hiervan leren? Wat betekent dat nu in mijn persoonlijk leven? Want je kunt zo zitten, misschien landt dat ook zo bij jou, als je hoort dat ik vanmorgen over Israël ga spreken.

Dat je denkt, oh, dan krijgen we weer zo'n echte Bijbelstudie. Met allemaal pikante details. Heb je niet gewoon een boodschap die je kan toepassen in het dagelijks leven? Gewoon waar ik iets mee kan.

En nu? Nou ja, ik snap die vraag wel. En ik ben ook geneigd, ik zeg dat eerlijk, om het snelst over die thema's te preken. Ik houd daar ook van.

Om praktisch over het hart, over het christelijk leven, over het huwelijk, over de gemeente te spreken. Maar de Bijbel heeft ook hoofdstukken die bijvoorbeeld over dit thema gaan. Dus het gaat niet direct over mij.

En dat kan een beetje moeilijk zijn. Het gaat niet direct over mij. Maar misschien is dit helpend. We zijn vanmorgen ook niet allereerst hier voor onszelf. En we zijn ook niet allereerst om iets over mij te horen.

Maar we zijn hier allereerst voor God. Maar ik wil mijn boodschap afsluiten. En daarom zeg ik dat. Met een aantal opmerkingen die wij van dit hoofdstuk kunnen leren. En wat wij daarmee kunnen in ons leven.

Wat leren wij hier over God? Het gaat dan ook niet primair over Israël. Maar over de God van Israël. Oké, dat even als twee opmerkingen vooraf.

We gaan de eerste zeven versen lezen. En gedurende de preek lees ik ook de overige versen. Romeinen hoofdstuk 11. Lees met me mee. Ik zeg dan. Heeft God zijn volk verstoten?

Volstrekt niet. Ik ben immers ook een Israëliet. Uit het nageslacht van Abraham. Van de stam Benjamin. God heeft zijn volk dat hij van tevoren kende.

Niet verstoten. Of weet u niet wat de schrift zegt in de geschiedenis van Elia. Hoe hij God aanspreekt over Israël. En zegt. Heren uw profeten hebben zij gedood.

En uw altaren afgebroken. En ik ben alleen overgebleven. Ook staan ze mij naar het leven. Maar wat zegt het goddelijk antwoord? Tegen hem.

Ik heb voor mijzelf nog 7000 mannen overgelaten. Die de knie voor het beeld van Baal niet gebogen hebben. Zo is er dan ook in deze tegenwoordige tijd.

Een overblijfsel ontstaan. Overeenkomstig de verkiezing van de genade. Maar als het door genade is. Is het niet meer uit werken.

Anders is het genade geen genade meer. En als het uit werken is. Is het geen genade meer. Anders is het werk geen werk meer.

Even tot zover. Heeft God zijn volk verstoten? Is dat een relevante vraag? Heeft God zijn volk Israël verstoten?

Kunt u die vraag begrijpen? Dat Paulus die stelt. Ja. Ik denk dat die te begrijpen is. Omdat de geschiedenis van Israël. Ook als Paulus dit schrijft.

Zeg maar. 40, 50, 60 na Christus. In die tijd. Lijkt het zo te zijn. Dat God zijn volk Israël verstoten heeft. Hij heeft in hoofdstuk 9 uitgelegd.

Dat God soeverein. Dat betekent. Als een alleen heerser. Zijn weg met Israël. En de heidenen gaat. Hij is de pottenbakker.

De mensen zijn het leem. Ook Israël. En de heidenvolken. En God kneedt zoals hij wil. Hoofdstuk 9. En hoofdstuk 10 heeft hij uitgelegd. Dat Israël ongelovig is.

Dat Israël gestruikeld is. Over de Messias Jezus Christus. En daarom begint hij in hoofdstuk 11. De vraag te stellen. Heeft God zijn volk dan verstoten? Is Israël dan einde verhaal?

Dat is eigenlijk de vraag. Is het gewoon klaar met Israël? Is dat een begrijpelijke vraag? Nog een keer ja. Want als je kijkt naar de geschiedenis van Israël. Bevrijd uit het land Egypte.

In het boek Joshua verdelen ze het land. En dan begint het boek richteren. En dan zie je eigenlijk dat. Je zou bijna zeggen. Tot op de dag van vandaag. Dat Israël faalt.

Om in de roeping van God te leven. Met als dieptepunt. De verwerping van de Messias. Jezus Christus. Ik zou willen zeggen. De nationale verwerping.

Als volk. Hebben ze Jezus verworpen. Tot op deze dag. Dat is een pijnlijk verhaal. En God stond profeten. Jezaja, Jeremia, Hosea. Met de meest indrukwekkende boodschap.

Denk bijvoorbeeld aan een profeet als Hosea. Die met een hoer trouwde. Met Gomer. Om de ontrouw van Israël duidelijk te maken. En de andere kant. De trouw van Israël aan een ontrouw volk.

Maar er kwam nauwelijks nationaal herstel. Soms even. Je leest dat in Koningen en Kronieken. Maar het viel weer terug. En als je de geschiedenis een beetje kent.

Weet je dat. In het jaar 70 na Christus. Dat is nog niet als Paulus dit hoofdstuk schrijft. Maar wordt Jeruzalem door de heidenen vertrapt. En vanaf dat moment is het land.

Het beloofde land. Een soort. Nou ja. Ik zeg het even kort door de bocht. Een soort moeras. Met weinig teken van leven. Israël in de diaspora. En door de eeuwen heen.

Hebben theologen. En dat is misschien wel goed. Om dat voor morgen te zeggen. Dat gezien als het bewijs. God heeft zijn volk verstoten. God heeft het meerdere keren met Israël geprobeerd. Hij heeft zijn best gedaan.

Hij zond uiteindelijk de Messias naar hen. Maar Israël wilde niet. En God is verder gegaan met het spoor van de heidenen. Hier en daar vind je een gelovige jood.

Maar dat is het dan ook wel. In die kiem. In die situatie. In die bedding. Is de vervangingsleer gegroeid. Waar eigenlijk wordt gezegd.

Israël heeft afgedaan. De beloften zijn nu voor de kerk. En de bedreigingen die zijn voor Israël. Nou daar kan je veel over vinden. Over die zogenaamde vervangingsleer.

Maar je kan denk ik samenvatten zeggen. Dat is een soort terugkerend virus van hoogmoed. Waarom? Doen we Israël tekort? Ja. Maar vooral de trouw van God aan Israël.

Die staat vooral op het spel. Vanmorgen ben ik hier niet zozeer. Om het handelen van Israël te rechtvaardigen. Dat doet het woord van God helemaal niet. Helemaal niet.

Maar het gaat om één van Gods eigenschappen. En daarmee komen we al een beetje bij ons eigen leven. De vraag die we vanmorgen behandelen is niet zozeer. Is Israël nog een thema?

De vraag die we behandelen vanmorgen. Is God betrouwbaar? That's the question. Doet God wat hij beloofd heeft. Of kunnen mensen reageren op God.

Waardoor God voortdurend zijn plannen wijzigt. En hij woorden die hij eens gesproken heeft. Niet meer vervuld. Omdat mensen weigeren. Kan je dat zeggen? Is God betrouwbaar?

En daarom zegt Paulus dat. Paulus gaat ervan uit. Aan zijn lezers in Rome. Dat die vraag bij hen opkomt. Heeft God Israël dan verstoten? Is God dan onbetrouwbaar?

Doet God wel wat hij zegt? Vind je dat een belangrijke vraag? In jouw leven? Is het wel eens een issue voor je? Heere God, bent u echt betrouwbaar? Sta je wel eens momenten in je leven op een moeilijke situatie?

Op een kruispunt in je leven? Misschien in tijden van tegenslag? Dat je met de belofte van God bezig bent. En dat je zegt, maar gaat het nu ook echt gebeuren? Ik sprak laatst een voorganger.

Die al dertig jaar lang in een gemeentewerk prachtig werk heeft gedaan. Werd vorig jaar ziek van COVID. Werd ernstig ziek. Werd geïntubeerd. In slaap gebracht.

Achttien dagen van de wereld geweest. De artsen kwamen hem vertellen in het ziekenhuis op de intensive care. Over een uur brengen we je in slaap. En hij vertelde mij, hij was laat bij mij, hij is er doorheen gekomen.

En zei Leander, hij zei, je ligt daar niet als voorganger in een bed. Je ligt daar ook niet met je gemeente in bed. Hij zei, je hebt een blauw hemdje aan.

En in dat ene uur is alles wat belangrijk is eigenlijk op één nagel te schrijven. Namelijk, is God werkelijk betrouwbaar?

Heer Jezus, is het werkelijk goed tussen u en mij? Je troost jezelf dan niet met de gedachte dat je honderden mooie preken hebt gehouden.

Je troost jezelf dan niet met de gedachte dat je het altijd zo goed bedoelde. De vraag die overblijft is, is de belofte van God werkelijk betrouwbaar? Hele belangrijke vraag.

Doet God wat hij zegt? Weet ik dat als ik niet meer uit deze coma kom, weet ik dan dat ik mijn ogen zal opslaan in de eeuwigheid met de Heer Jezus?

Omdat zijn woord betrouwbaar is dat hij voor mij aan het kruis gestorven is. Dat is de vraag die telt. Is God betrouwbaar?

Paulus gaat die vraag beantwoorden met de situatie van Israël in zijn gedachte. Dat wel. En hij geeft vier antwoorden. En de eerste twee antwoorden, die noem ik gewoon heel kort, want ze zijn eigenlijk glashelder vanuit de eerste zes versen die wij gelezen hebben.

Het eerste zijn eigenlijk vier bewijzen dat God betrouwbaar is. Het eerste is een persoonlijk bewijs. Vers 1. Waarom weten we dat God betrouwbaar is? Trouw is aan Israël. Eén is, Paulus zegt, ik ben immers ook een Israëliet.

Uit het nageslacht van Abraham, van de stam van Benjamin. Een persoonlijk bewijs dat God trouw is. Paulus zegt, ik ben een Jood. En ik ben tot geloof gekomen in de Heer Jezus Christus.

Hier zegt hij, de man die deze pen vasthoudt. Ik die jullie apostel ben, ik ben een Jood. Ik ben tot bekeering gekomen. God heeft mij de ogen geopend.

Ik ben immers ook een Israëliet. Je zou kunnen zeggen, bewijs nummer 1 is een persoonlijk bewijs, waarin Paulus zegt, mijn verlossing bewijst dat God niet klaar is met Israël.

Paulus' bekering, die fanatieke fariseer, die orthodoxe Jood met pijperkrullen, die de weg van Jezus haten en vervolgde.

Brieven had om naar Damascus te gaan, om zij die Jezus beleden gevangen te nemen, te doden, de naam van Jezus te lasteren. Dat gebood hij hen, die man.

Ja, dat is allemaal zo bekend, maar weet je hoe wonder dat is. Die man is tot geloof gekomen. Zijn bekering is een sprankje hoop. En ik denk dat je zou kunnen zeggen, Romein 11 vers 1, de bekering van Paulus, is een soort mini, een soort mini prototype van de bekering van Nationaal Israël.

Hij zegt in 1 Timotheus 1, mij is barmhartigheid geschiet, opdat Jezus Christus in mij al zijn geduld zou tonen, tot een voorbeeld voor hen die later in hem zullen geloven tot het eeuwige leven.

Hij zegt, ik ben een voorbeeld van wat God later met Israël gaat doen. Vers 1, dat is een persoonlijk bewijs. Hoe weten we dat God betrouwbaar is aan Israël 1, Paulus komt tot geloof.

Wat is het tweede bewijs? Nou, dat is vers 2 tot en met 6. Je zou dat kunnen noemen, dat is een historisch bewijs voor de mensen die meeschrijven. We hebben een persoonlijk bewijs gehad, een bekering van Paulus. 2 is vers 2 tot en met 6 een historisch bewijs.

Want hij begint daar ineens vanaf vers 2 over Elia. Die denkt dat hij alleen is overgebleven. Vers 3. Uw profeet hebben ze gedood, uw altaar zijn afgebroken en ik ben alleen overgebleven.

Nou, dat is Elia, het Elia-syndroom. Ik ben de enige vrome nog. Nou, dan ken je het verrassende antwoord wat zegt God? Ik heb er nog 7000.

Dit verhaal maakt duidelijk dat God een overblijfsel achter de hand heeft. Er zijn er altijd geweest toen in de tijd van Elia tot op de dag van vandaag uit het Joodse volk die God trouw gebleven zijn.

Nieuw Testament is die Christus als Heer en Messias hebben aanvaard. Ook vandaag de dag. Hoewel weinigen, hoewel de gemeente grotendeels bestaat uit heidenen, zijn er ook altijd, ook vandaag, Joden geweest die Jezus hebben aanvaard als redder en verlosser.

Niet alleen Paulus, niet alleen de discipelen, niet alleen die 3000 in handelingen 2, maar tot op de dag van vandaag. Als je daar op googelt, je vindt nu dat er ongeveer 500.000 Messiaanse gelovigen zijn wereldwijd.

Ook in Israël, ook in Jeruzalem. Weliswaar verdrukt, ontzettend moeilijk om daar Jezus te beleiden als Jood. Maar er zijn er. Er is een, hoe noemt Paulus dat? Vers 5, kijkt u.

Zo is er dan ook in deze tegenwoordige tijd een overblijfsel. In het Engels een remnant. Dat betekent een klein hoopje. Overeenkomstig de verkiezing van de genade.

God zorgt ervoor dat het niet uitdooft. Maar het is wel door genade, vers 6, en niet door werken. Zij hebben Jezus aanvaard als redder en verlosser en beseffen, Hij heeft het gedaan.

Ook vandaag. Ook vandaag. Heb je wel eens een Jezus beleidende Jood ontmoet? Ik hoop dat je mensen in je omgeving kent. Ook zij zijn, net als Paulus, een voorbode van dat wat in de toekomst gaat gebeuren.

Geweldig. Geweldig. Laten we, als we voor Israël bidden, het stond op de mededelingenbrief, juist ook bidden voor hem. We gaan naar het derde bewijs.

Het derde bewijs dat God zijn volk niet verstoten heeft. En daarom lezen we verder vanaf vers 7. Wat dan? Wat Israël zoekt, vers 7, dat heeft het niet verkregen.

Maar het uitverkoren deel heeft het verkregen en de anderen zijn verhard. Zoals geschreven staat, God heeft hun een geest van diepe slaap gegeven. Ogen om niet te zien en oren om niet te horen.

Tot op de dag van heden. En dan komen er nog twee versen, 9 en 10, die vanuit het Oude Testament duidelijk maken dat Israël zich zou verzetten.

Israël verduisterd zou zijn. Vers 11, ik zeg dan, zijn zij soms gestruikeld met de bedoeling dat ze vallen zouden? Volstrekt niet. Door hun val echter is de zaligheid tot de heidenen gekomen.

Om hen tot jaloersheid te verwekken. Als dan hun val voor de wereld rijkdom betekent en hun verlies rijkdom voor de heidenen, hoeveel te meer hun volheid. Want tegen u, de heidenen, Paulus spreekt tegen heidenen, zeg ik, Voor zover ik de apostel van de heidenen ben, maak ik mijn bediening heerlijk, om daardoor zo mogelijk mijn verwanten wat het vlees betreft tot jaloersheid te verwekken en enigen uit hen te behouden.

Want als hun verwerping verzoening voor de wereld betekent, die wordt bedoeld de heidenwereld, wat betekent dan hun aanneming, de aanneming van Israël, anders dan leven uit de doden?

En als de eerstelingen heilig zijn, dan het deeg ook. En als de wortel heilig is, dan de takken ook. Als nu enige, Paulus gaat een beeld gebruiken, enige van die takken afgerukt zijn, en u, heidenen, die een wilde olijfboom bent, in hun plaats bent geënt, en mededeel hebt gekregen aan de wortel en de vettigheid van de olijfboom, beroem u dan niet tegenover de takken.

En als u zich beroemt, u draagt de wortel niet, maar de wortel u. U zult dan zeggen, de takken zijn afgerukt, omdat ik zou worden geënt. Dat is waar.

Door ongeloof zijn ze afgerukt, en u staat door het geloof. Heb geen hoge dunk van uzelf, maar vrees. Want als God de natuurlijke takken niet gespaard heeft, dan is het ook mogelijk dat hij u niet spaart.

Zie dan de goede tierenheid en de strengheid van God. Strengheid over hem die gevallen zijn, over u echter goede tierenheid. Als u in de goede tierenheid blijft. Anders zult ook u afgehouden worden.

En ook zij zullen, als zij niet in het ongeloof blijven, geënt worden. Want God is machtig hen opnieuw te enten. Want als u afgehouden bent uit de olijfboom die van nature wild was, en tegen de natuur in op de tamme olijfboom geënt bent, hoeveel te meer zullen zij die natuurlijke takken zijn, geënt worden op hun eigen olijfboom.

Tot zover. Hier onthult Paulus een derde bewijs. En denkt u met me mee. We hebben twee bewijzen gehad. Eén, het persoonlijke bewijs van Paulus.

En twee, het historische bewijs dat er altijd joden zijn geweest, die God trouw zijn gebleven. Nu zijn we bij het derde bewijs. En dat is fascinerend. Dat gaat een spade dieper. Je zou kunnen zeggen, dat is het heilsplanbewijs.

Paulus ligt hier wat op over Gods plan, met heidenen en joden. Die zet hij in deze groepen tegenover elkaar. Hij vergelijkt ze met twee soorten bomen.

En hij maakt hier heel duidelijk tussen die twee groepen dat er verschil is. Hij zegt allereerst in vers 7, het uitverkoren deel, vers 7, heeft het geloof verkregen en de anderen zijn verhard.

Met andere woorden, het was Gods plan, mysterieus maar waar, Gods soevereine plan, dat het merendeel van het Joodse volk verblind zou zijn voor de Messias.

En daar kun je de vraag bij hebben, maar waarom dan? God wil toch dat iedereen tot kennis van de waarheid komt? Hoe zit dat dan? En Paulus zegt, dat wil ik jullie uitleggen. Je moet er wel een beetje aan toe zijn.

Ik hoop dat je daar vanmorgen een beetje mee kan maken, dat je dit derde bewijs probeert te vatten. Hij zegt het in vers 11. Weer vragende wijs.

Lees met me mee. Zijn zij soms gestruikeld met de bedoeling dat zij vallen zouden? Is Israël, het ongelovige Israël, ongelovig geweest van Gods wegen, met de bedoeling dat ze zouden worden afgerukt en voor altijd afgerukt blijven?

Is dat soms Gods bedoeling? Wil God Israël uiteindelijk terzijde stellen om ze definitief tot val te laten zijn? En dan zegt hij opnieuw, volstrekt niet, typisch Paulus.

En dan zegt hij, door hun val, en dat woordje is eigenlijk ongelukkig vertaald, je moet eigenlijk zeggen, door hun struikeling, hun tijdelijke struikeling, is de zaligheid tot de heidenen gekomen, om hen, de joden, tot jaloersheid te verwekken.

Paulus zegt, er zit een reden achter. En dat is iets, broeders en zusters, waar ik even aandacht voor wil vragen. Dit is iets, waar de kerk door de eeuwen heen blind voor is geweest.

Vooral voor dit derde bewijs, dat God een plan had, dat het ongeloof van Israël, hoewel hen dat aan te rekenen is, wij kunnen dat niet uitleggen, God is God.

God is niet alleen trouw, God is ook soeverein. Hij kan meerdere belangen verweven tot één plan, terwijl wij denken, die belangen, die lijken te strijden met elkaar. Maar God rekent Israël haar ongeloof aan, en aan de andere kant, leert de schrift, daar zat een bedoeling achter.

Welke bedoeling? Vers 11, dat de zaligheid, de redding, het heil, tot de heidenen zou komen. Nou, als je hier vanmorgen zit, zoals ik, als iemand die tot geloof gekomen is, uit de heidenen, dan vind ik dat je hier even stil zou moeten zijn.

Als we dit als het ware schouder ophalen, tot ons nemen, dan missen we een bepaalde diepte, in het inzicht, in het plan van God.

En ja, dat klopt, want er staat in vers 8, God heeft hun een geest van diepe slaap gegeven. Ogen om niet te zien, en oren om niet te horen, tot op de dag van heden.

Wie heeft Israël in slaap gebracht? God? Dit snappen wij niet, hè?

God? Aan het eind van het hoofdstuk, daar komen we zo, barst Paulus uit in aanbidding. Wie heeft de gedachten van de heren gekend?

Wie is zijn raadsman geweest? Want ondoorgrondelijk en onnaspeurlijk zijn zijn wegen. Ik heb dat bij zo'n vers, hè? Hoe kan dat nou? Hoe zit dat nu? God geeft een diepe slaap, blindheid, doofheid, en hij bewijst dat met een aantal citaten, uit de psalmen.

En je ziet het ook in het boek Handelingen gebeuren, dat ze het niet zien, die joden. Ze zijn blind. Denk aan Handelingen 28. Paulus zit daar in zijn eigen gehuurde woning. Joden komen bij hem langs.

Hij legt vanuit de schriften uit dat Jezus de Christus is. De vervulling van de schriften. Hij legt de boodschap glashelder uit. En toch, ze zien het niet. De derde reden die Paulus aanvoert, dat hij zegt, ja, daar zit een plan achter.

Waarom dan? Wat is het plan? En hij zegt tegen u, de heidenen, versletting, opdat de zaligheid tot u, tot de Hollanders, tot de Chinezen, tot de Brazilianen, zou komen.

En daarmee zegt hij direct, er is geen sprake van een eeuwengeval, het is een tijdelijke struikeling, omwille van u.

Nu is het niet aan ons om God te bevragen. Zeker niet met een houding van, legt u maar eens uit wat u doet. Vraagt dat maar eens aan Job. Hij heeft dat een paar keer gedaan.

Aangespoord door zijn vrienden. God bevragen. Uiteindelijk liet God zich zien. Hoofdstuk 38 en 39. En Job zegt, ik leg mijn hand op mijn mond. Het is niet aan mij om God vragen te stellen.

Kom op. Dat is niet aan ons, om God te bevragen. God is God. Maar stel dat we God zouden vragen. Maar hoe doet u dat dan? Die zaligheid, via de heidenen, uiteindelijk weer bij de Joden.

Nou, dat zegt vers 11 ook, met de bedoeling, om hen tot jaloersheid te verwekken. En dit vers, wordt ook door Israël liefhebbers vaak verkeerd begrepen. Wij zeggen vaak, de heidenen zijn geroepen, om Israël tot jaloersheid te verwekken.

Dat is niet wat hier staat. Met dat gegeven, weten we ons ook een beetje ongemakkelijk. Hoe brengen wij nu Israël tot jaloersheid? Ja, we gaan daar met z'n allen vertellen over de heer Jezus.

Nou, met alle respect. Je zult zien, dat ook in het Joodse land vandaag de dag, de naam van Jezus niet bepaald gewenst is. En de naam van christenen, ook door ons vreselijke verleden, denk aan de holocaust als dieptepunt.

Het is moeilijk om naar de boodschap te verspreiden. Al zijn we wel geroepen om dat te doen. Ik waardeer hen die juist het woord van God teruggeven aan Israël. Maar het is niet makkelijk. Dit vers betekent iets anders.

Het betekent, het is een citaat uit Deuteronomium 32 vers 21, dat is iets om na te lezen, dat God zegt, ik ga Israël met de heidenen tot jaloersheid verwekken.

Wat er gebeurt is, je ziet het eigenlijk in het boek Hosea. Dat Israël vreemd gaat. Israël flirt met andere minnaars. En weet je wat God zegt? God zegt dat ook in Hosea 2 en Hosea 3.

Hij zegt, maar ik ga jullie weer verleiden. Weet je hoe ik dat doe, zegt hij? Door met anderen mijn liefde te bedrijven met de heidenen.

Dat jullie zien, de God van Israël vereenigt zich met het heidenvolk. Met zij die van nature niet Gods kinderen waren. God gaat daarmee een liefdesband aan. Dat vieren wij vanmorgen.

En God zegt, daarmee ga ik, hoofdletter, jullie tot jaloersheid verwekken. Ik ben getrouwd. Ik ben dankbaar voor een goed huwelijk.

Maar oh wee, als ik straks thuis zou komen en ik zie dat daar een andere man met mijn vrouw flirkt, dan gebeurt er iets in mij. Dat roept iets in mij wakker.

De liefde tot mijn vrouw. Ze is mijn vrouw. Dat is wat God met Israël doet. Dat God ziet wat, dat Israël ziet wat God met de heidenen doet. En dat Israël zal zeggen, maar deze God is onze God.

En dat ze de banden met haar oorspronkelijke minnaar zal aanhalen. De Heer Jezus Christus. Hun verwerping, vers 15, ik heb het gelezen, betekent verzoening voor de wereld.

En op een bepaalde manier zitten wij vermogen hier op onze stoel. En beseffen wij, het is door Israëls verwerping dat het heil naar ons gekomen is.

En dan begint Paulus dat beeld, dat zal bekend zijn met die wilde, de wilde olijfboom, heidevolken, en die tamme olijfboom. Absoluut Israël. Jeremia 11, vers 16, Hosea 14, vers 7, daar wordt Israël vergeleken met een tamme olijfboom, die God geplant heeft.

Daar zitten onvruchtbare takken aan, ongelovige joden. En God breekt die takken af, en endt er wilde takken van een wilde olijfboom op, zodat ze gaan delen delen in de zegeningen van die stam.

Welke zegeningen zijn dat? Nou, vers 17 zegt, dat is de wortel en de vettigheid. Dat is nog steeds beeldspraak. Wortel en vettigheid, je zou kunnen zeggen, dat is de aanneming tot kinderen, dat is het woord van God, dat is de heerlijkheid van de belofte, dat is dat we medeburgers zijn, en huisgenoten van God.

Oorspronkelijk laten we ons geen illusies maken, oorspronkelijk allemaal beloofd aan Israël. Door hun ongehoorzaamheid, vers 30, hebben wij ontferming gekregen.

We delen in de zegeningen die oorspronkelijk voor Israël bedoeld zijn. Wilde takken op die tamme olijfboom.

Takken afgerukt, dat zijn de Joodse ongelovige takken, en die wilde takken zijn daarop geënt. Vers 24 zegt, tegen de natuur in, want in de natuur gaat het meestal andersom.

Je zet een goede tak op een mindere stam, zodat die mindere stam uiteindelijk betere vruchten voortbrengt. Hier is het een goede stam met een slechte tak. Heidene, tegen de natuur in, zijn jullie geënt op die tamme olijfboom.

En Paulus' punt is dit, hij zegt, je ziet twee kanten van God, de strengheid van God, vers 22, over wie? Over het ongelovige Israël. Afgerukt. En goede tierenheid over u, de blinde heidenen.

En zijn punt is, er zit een plan achter. Denk niet dat God Israël verworpen heeft, God is bezig zijn plan uit te voeren. En de bedoeling is dat jullie erbij zouden komen.

Oké. Nou, ik maak het even persoonlijk. U zit in een Israël liefhebbende gemeente. Ik verwacht niet dat ik heel veel nieuwe dingen vertel, als ik Romeinen 11 aan u uitleg.

Misschien ook wel. Misschien ook wel. Misschien is het als nieuw voor u. Maar het kan wel zo zijn, dat je vanmorgen op je stoel zit, en je bent goed wakker, geestelijk goed wakker, daar hebben we voor gebeden, en je zegt, oké, maar wat, ik heb eigenlijk de plaats ingenomen van iemand anders.

Door genade. Wat zou dat met me moeten doen? Nou, dat is wat Paulus zegt. Nederigheid.

Hij zegt, beroem je niet tegen de natuurlijke takken. Zit hier vanmorgen niet op je stoel, en je zegt, ja, ik geloof wel in Jezus. Ik heb Jezus niet verworpen.

Hij zegt, dan is het mogelijk dat hij u ook niet spaart. Want als hij natuurlijke takken kon afhouden, dan ook wilde takken. Tussen twee haakjes. Hij bedoelt daar niet mee, Paulus leert hier niet afval van heiligen.

Dat je nu vandaag gered kan zijn en morgen verloren kan zijn. Dat is mijn overtuiging. Hij heeft het hier over volkeren. Hij heeft het hier over de joden als collectief en de heidenen als collectief. Dat God zich wendt, weg van de heidenen tot de joden.

Ik geloof dat dat ook gaat gebeuren in de toekomst. Daar komen we zo nog op. Maar geen hoge dunk, zegt vers 20. Beroem u niet. U draagt de wortel niet, maar de wortel u.

En het tweede is, wat kan ik hier dan van leren? Nou, dat God iets gaat doen met Israël, want Paulus zegt zo tussendoor, alvast wat hij later in het hoofdstuk duidelijk gaat maken, God is machtig hen opnieuw te enten.

Dus wij hebben als heidenen eeuwenlang gedacht, die dode takken, die zijn afgerukt en wij zitten in de olijfboom en daar liggen die dode takken. Ja, dat is einde verhaal. Paulus zegt, pas op, pas op, zegt hij.

God is bij machtig om hen opnieuw te enten. Want hier staat of valt zijn betrouwbaarheid mee.

Snap je? Het gaat niet zozeer om het feit dat die dode takken toch wel weer een beetje levend geworden zijn. Ze zijn hartstikke dood. Zoals wij van nature hartstikke dood waren. Ephesus 2.

Maar God is bij machten om hen opnieuw te enten. En daarmee komen we bij het vierde bewijs.

Ik zou dat willen noemen het toekomstige bewijs. Persoonlijk bewijs, historisch bewijs, het heilsplan bewijs. En nu het vierde bij het toekomstige bewijs. Want dat is zijn punt vanaf vers 25.

Hij zegt, laat ik het gewoon maar vertellen, zegt Paulus. Ik wil niet. Weest u mee, broeders, dat u geen weet hebt van dit geheimenis. Opdat u niet wijs zou zijn in eigen oog.

Niet eigenzinnig, niet eigenwijs. Dat er voor een deel verharding is over Israël gekomen. Totdat... En hier richt hij zich op de toekomst.

Daarom het toekomstige bewijs. Totdat de volheid van de heidenen is binnengaan. En zo, je kan ook zeggen, op die manier andere vertalers zeggen, en dan, op dat tijdstip, zal heel Israël zaliger worden.

Zoals geschreven staat, de verlosser, citaat Jezaja 59, de verlosser zal uit Sion komen en zal de goddeloosheden afwenden van Jacob. En dit is het verbond van mij met hen.

Wanneer ik hun zonden zal wegnemen. Zij zijn, daar maakt Paulus zijn punt nog een keer, weliswaar wat het evangelie betreft, vijanden vanwege u. Maar wat de verkiezing betreft, geliefden vanwege de vaderen.

Want de genade gaven en de roeping van God zijn onberouwelijk. Zoals ook u immers voorheen God ongehoorzaam was. Maar nu ontferming had verkregen, door hun ongehoorzaamheid.

Zo zijn ook zij nu ongehoorzaam geworden, opdat ook zij door de ontferming die u bewezen is, ontferming zouden verkrijgen. Want God heeft hen allen in hun ongehoorzaamheid opgesloten, om zich over allen te ontfermen.

Wat is dat toekomstige bewijs? Paulus zegt, vers 25, ik wil niet dat jullie geen weet hebben van het geheim wat er gaat komen. Hij zegt, er gaat een moment komen, dat de volheid van de heidenen is binnengegaan.

Israël is blind. Gedeeltelijk. Er is een klein verkiezing. Klein overblijfsel. Grotendeels blind. Maar het is gedeeltelijk. En het is tijdelijk.

Want het is een totdat. Oké. Er komt dus een moment in de historie, dat dat totdat is aangebroken. Wel totdat. Wat is dan de grens? Wanneer gaat God zich wenden tot Israël?

Paulus zegt hier heel duidelijk, als de volheid van de heidenen is binnengegaan. Dat betekent dat uit de niet-joden de volle oogst binnen is. Zij die door God gekend zijn van tevoren, wanneer ze ook allemaal daadwerkelijk geroepen zijn.

Gekomen zijn. En dan zal, zegt hier, de verlosser zich wenden tot Sion. Tot Jacob. Een andere naam voor het ongelovige Israël.

En Paulus zegt, zo zal. Op dat moment. En op die manier zal heel Israël zalig worden. Wanneer is dat? Ik kan je geen datum geven.

Dat zou erg onvolwassen zijn. Als we ons aan datumpolitiek wagen. Christenen moeten zich op meerdere terreinen daar niet toe laten verleiden.

Het kan heel erg interessant zijn om met dat soort informatie te komen. Maar laten wij bescheiden zijn. Laten we zeggen, God kent de tijden en de gelegenheden. Het komt u niet toe te weten de tijden of gelegenheden die de Vader in zijn eigen macht gesteld heeft.

Wanneer breekt het Koninkrijk van God aan? Wel een goede vraag. Stelde de discipelen ook. Geen domme vraag. Komt u niet toe de tijden of gelegenheden te weten? Maar hier leren we van Paulus.

Er komt een moment dat de verlosser naar Sion zal komen. Dat betekent, ik geloof dat dat letterlijk is, dat hij uit de hemel zal verschijnen. En op het dieptepunt van de historie van Israël.

Zoiets als wat de Bijbel noemt de grote verdrukking. Christus zal komen en zijn voeten zal zetten op de olijfberg. Zacharia 14 vers 4. En wat staat er dan?

Hij zal vers 26 de goddeloosheden afwenden van Jacob. Of in het beeld van de olijfbomen. Hij zal die dode takken pakken en ze enten. Wie worden er dan gered?

Joden. Ja, welke Joden? Heel Israël. De dan gelovigen. Ik moet zeggen, de dan levende Joden zullen de Messias zien.

Ze zullen zien wie ze doorstoken hebben. Altijd blind voor geweest. Nu gaan ze het zien. En ze zullen rouw over hem bedrijven. Het is door berouw, door bekering. En dan zullen ze hem zien.

Dat is door geloof. Het is nog steeds door berouw en door bekering. Door geloof dat ze Jezus zullen aanvaarden. Heel Israël op het moment dat hij zich naar hen toe beweegt.

Dit is een toekomstige belofte die voor Israël uitstaat. Waar eeuwenlang de ogen van gelovige heidenen voor gesloten zijn geweest.

Wat een geweldige toekomst. En dat past ons bescheidenheid. Dan zal het nieuwe verbond voor Israël ten volle en werking gaan. Waar wij al nu in mogen delen.

Dan zal het een werkelijkheid worden. Niemand zal maar zeggen, ken de heren, want ze kennen hem allemaal. Van de kleinste tot de grootste. En Paulus voegt er alsof het nog nodig is aan toe.

Vers 29. Want. Waarom gaat dit gebeuren? De genade gaven en de roeping van God zijn onberouwelijk.

Hij kan dat niet laten gaan. Vanwege trouw aan zichzelf. Vier bewijzen dat God Israël niet verstoot heeft.

Oké. Terug naar het huis, tuin en keukenniveau. Wat kunnen wij hiervan leren? Waarmee kunnen we God aanbidden?

Mooie gevraag. Als we dit zo lezen. Dit is niet bedoeld om je hoofd te verzadigen. Dat je zegt, yes, ik heb het weg verhelder. Dat is mooi. We zijn hier op dat onze harten zouden veranderen.

Ons leven zou veranderen. Wat leren wij hiervan? Hoe kennen wij God hierin leren kennen? Eén is, wij leren. God is soeverein. Dat woord is een beetje weg uit de kerken.

Soeverein betekent, hij is alleenheerser en hij doet wat hij wil en er vraagt niemand om toestemming. Ik bedoel dit niet onherbiedig.

Hij speelt met de volkeren. Dat klinkt eng. Een monopolist. Het is niet eng. Want God is volkomen goed en betrouwbaar.

Wij zijn een beetje bang van die alleenheersers. Weet je hoe dat komt? Als er hier op aarde alleenheersers zijn, hebben ze altijd een zondig hart. Dus ze zijn grillig en onbetrouwbaar. Een dik tot ariale vader.

Misschien heb je ermee te maken gehad. Kan onveilig zijn. Hij is machtig en sterk en slim. Maar is hij ook goed? Is hij ook betrouwbaar? Is hij ook veilig?

Weet je, het mooie is aan God. God is alleenheerser. Hij is soeverein. Hij zit op zijn troon. Hij speelt met Nebuchadnezzar.

Die denkt de heerser te zijn. God zegt, ik bepaal de tijden en de gelegenheden. Maar hij is niet alleen almachtig en soeverein. God is ook volledig goed en betrouwbaar.

Hij is warmhartig. Zijn naam is groot. Zing dat lied. En zijn hart is zacht.

Laat deze God maar alleenheerser zijn. Daar is de wereld mee gezegen. God is soeverein. Hij gaat zijn weg met Jood en Heidenen. Ik snap het niet helemaal.

Die pottenbakker. Paulus zegt in hoofdstuk 9. Leg je hand maar op je mond. Het is niet aan ons om God te bevragen. Laat God zijn gang gaan.

Hij is God. Ten tweede, God is trouw. Doet wat hij zegt. Heeft er iemand eeuwenlang God getart en gekrenkt in ongeloof zoals het volk Israël.

Heb je wel eens de profeten doorgelezen? Jeremia. Hosea. Zacharia. Moeilijk hè?

Ik zie soms in mijn gedachten die profeten dansen voor het volk Israël in de zin van zien jullie het niet? God gebruikt de meest uitzinnige beelden. En toch verdraagt hij ze.

In Hosea 11 staat dat God voedend is op Israël. Hoe durven jullie de baal de eer te geven van de vet en de olie die ik jullie gegeven heb?

Het is echt schandalig wat Israël doet. Hoe durven jullie? God is voedend. En de onheilsaankondigingen die Hosea geeft zijn niet mals. Niet mals.

God is echt boos. En dan een vers verder staat er Hosea 11. Hoe zal ik jullie prijs geven? Moet ik jullie laten vallen zoals Sodom en Gomorrah?

Mijn hart keert zich in mij om. Ik ben vol medelijden. Ik zal jullie opnieuw tot mijn bruid nemen. Ik ga jullie in de woestijn leiden.

Ik ga tot jullie hart spreken. Zodat jullie zullen zeggen mijn God. En ik zal zeggen mijn volk. Dan krijg ik tranen op mijn ogen. Je wordt al aangeraakt als je een vader hier een kind ziet vergeven.

Ik was vroeger niet zo'n brave jongen. Ik kwam soms diep in de nacht thuis. Dan zat mijn moeder te huilen beneden. Mijn vader kon dan echt boos zijn. Mijn moeder maakte bij wijze van spreken de fetus van mijn schoenen los.

Hier heb je nog wat water. Moet ik je even naar je kamer brengen? Daar kon ik niet naar kijken. Ik had haar zoveel verdriet gedaan. En toch was zij goed voor mij.

Dit is genade. Dit is God voor Israël. Hoe kan ik jullie prijs geven? Jullie die mij eeuwenlang tarten. En wij zijn niet beter.

Als wilde takken. God zegt. Ik ga. Ik ga naar jullie hart spreken. God is trouw. Hij is soeverein. En hij is trouw.

Weet je wat je ook kan leren? Dat is het derde. Voor je persoonlijk leven. Eén. God is soeverein. God is trouw. Dries. Ons siert bescheidenheid. Nederigheid.

Juist ten opzichte van het volk Israël. We zitten ergens een beetje op hun plek. Vierde.

Ons past bewogenheid. In plaats van trots. Paulus zegt in hoofdstuk 9 en hoofdstuk 10. Ik heb verdriet om jullie. Jullie zijn mijn verwanten naar het vlees. En ik bid voor jullie.

Hoofdstuk 10. Ik bid voor jullie. We hoeven het handelen van Israël niet goed te keuren. We hoeven ze ook niet zalig te spreken zonder een Messias. Omdat ze behoren tot het zaad van Abraham.

Dan heb je Romeinen 11 niet begrepen. Er komt pas redding voor Israël door de persoon van Christus. Hij moet komen. We hoeven hen handelen niet goed te praten. Maar we kunnen wel voor ze bidden. Bewogenheid.

In de wetenschap. Ik was net zo stekenblind. En tot slot. Ons past geloof. Voor herstel van nationaal Israël.

Romeinen 11 vers 25 en 26. Het gaat komen. God zal zijn belofte inlossen. Heel Israël zal zalig worden. En weet je. Als hun verwerping.

Verzoening voor de wereld betekent. Hoeveel te meer. Hun aanneming tot kinderen. Met andere woorden. Als ze tot geloof komen. Hun val betekent voor ons al verlossing.

Hoeveel te meer. Hun aanneming tot kinderen. Dat is. Leven uit de doden. Zegt Paulus. Als een gelovige jood. Alle dan levende gelovige joden.

Tot erkenning. Van de Messias komen. Ik sluit af. Je zegt. Je zegt. Moeilijk hoofdstuk.

Hoe God werkt met. Joden. Joden. Joden. Het is voor mij mysterieus. Nou je bent niet de enige. En weet je waar ons dit moet brengen. Tot aanbidding.

Tot aanbidding. We snappen dit niet. We hoeven dit ook niet bij elkaar te krijgen. Deze God is onze God. Hij is soeverein. En hij is goed. En hij is trouw.

Hij doet wat hij zegt. Op een bepaalde manier stoppen we met redeneren. En we gaan op onze knieën. Dat doet Paulus.

Aan het einde van dit hoofdstuk. En daaraan lees ik met u. Voor ik aan me zeg. De laatste paar versen. 33. O diepte van rijkdom.

Zowel van wijsheid. Als van kennis van God. Hoe ondoorgrondelijk zijn zijn oordelen. En onnaaspeurlijk zijn wegen.

Want wie heeft de gedachten van de Heer gekend? Of wie is zijn raadsman geweest? Of wie heeft hem eerst iets gegeven?

En het zal hem vergolden worden. Want uit hem. En door hem. En tot hem. Zijn alle dingen.

Hem zij de heerlijkheid. Tot een eeuwigheid. Amen. Zullen we samen danken? God van Abraham.

Isaac en Jacob. Wij eren en wij prijzen u. Wie heeft uw gedachten gekend? Wie heeft uw oordelen begrepen?

U bent hoogverheven. Soeverein. En toch bent u trouw. U houdt uw woord. U volvoert uw belofte. En dat maakt ons zo blij, Heer.

Dat u volledig betrouwbaar bent. En genadig. En genadig. Voor Israël. Israël. En ook voor blinde heidenen. Roemе. Zoals wij. Dank u. Dank u.

Heer. Dat we deel gekregen hebben. Aan de vettigheid en de wortel. Dank u. Dat we mogen delen in de zegeningen. oorspronkelijk aan Israël belooft.

Dank u dat u zich over alles zal ontfermen. Dank u dat u juist in de toekomst en we geloven dat het moment gaat komen uw trouw en uw goedheid juist aan Israël zal bewijzen.

En daarom bidden we, ook voor nu levende joden, wij bidden dat het woord wat onder hen uitgaat geloof mag wekken. Wij bidden om een redding van joden, dat ze mogen komen tot de erkenning van de Messie als Jezus Christus.

We buigen ons hoofd, heren, voor het feit dat we ons juist zo vaak tegen hen beroemd hebben. Dat we hen hebben afgeschreven omdat we meenden dat u hen had afgeschreven.

Vergeef ons dat, heren. En open onze harten met geloof voor wat u nu, maar in het bijzonder in de toekomst, voor uw volk Israël zal doen.

Wij prijzen u. Uit u, door u en tot u zijn alle dingen. U zij de heerlijkheid tot in alle eeuwigheid. Amen.