De brief aan Pergamus

Spreker

Henk Geurts

Date
Sept. 19, 2021
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders en zusters, fijn dat ik in uw midden mag zijn en het woord mag doorgeven.! Ik begin met mijn dooptekst, en die hoor ik eigenlijk steeds meer mee geconfronteerd de laatste tijd, waarin staat, ik kom spoedig, houd vast wat gij hebt, opdat niemand u kroon nemen.

De openbaringen 3 vers 11. En ik lees ook een stukje uit dat openbaringen. Ik heb daar nu de afgelopen maanden een zeer intensieve studie van gemaakt van het hele boek.

En dat geef ik ook in de vorm van bijbelstudies elders. Maar dit werd ik echt bij bepaald van de week, eigenlijk eind van de week.

En ik wil u dat graag doorgeven. Het gaat over de brief aan Pergamos, de derde brief, dat vind je in vers 12 van hoofdstuk 2.

Of hoofdstuk 2, dat weet ik eigenlijk niet, ik heb hier staan vers 12, maar dat vindt u dan wel als u het opslaat, van Pergamos. En een heel best aangrijpend iets, omdat natuurlijk, het is een openbaring van de Heer Jezus zelf.

Er staat altijd boven de brief, openbaring van Johannes, maar het is een openbaring van de Heer Jezus zelf. En als er iemand de Heer Jezus kende, als mens, maar ook als God, was het wel Johannes.

Paulus heeft hem ook ontmoet. Zover ik weet, heeft hij hem niet in zijn leven gekend. Maar hij heeft hem ontmoet, letterlijk, niet als in een visioen. Maar Johannes heeft hem echt gezien, betast.

En heeft ook, toen hij bij de vader was, een openbaring gekregen. Dat is heel apart, dus het is echt een openbaring van de Heer Jezus, die hij aan Johannes doorgaf. En, nou, daar zou ik zoveel over kunnen zeggen, wat ik niet ga doen, maar een stukje uit Pergamos.

En dat is ook wel een beetje een tijdreden, zou ik willen zeggen. En hij schrijft in vers 12, en schrijft aan de engel van de gemeente in Pergamos. Dit zegt hij die het tweesnijdende, scherpe zwaard heeft.

Ik ken u werken en weet waar u woont, namelijk, waar de troon van Satan is. U houdt vast aan mijn naam, en u hebt geloof, het geloof in mij niet verlogend.

Zelfs niet in de dagen van Antipas. Mijn trouwige tuige die gedood werd bij u, waar de Satan woont. Maar ik heb enkele dingen tegen u, namelijk, dat u daar mensen hebt die zich houden aan de leer van Biliam, die Balak leerde voor de Israëlieten een struikelblok neer te leggen, opdat zij afgoden of versvouden eten en een hoererij bedrijven.

Zo hebt u er ook die zich houden aan de leer van de Nicolaiten, en ik haat dat. Bekeer u en zo niet, dan kom ik spoedig bij u en zal ik tegen hen oorlog voeren met het zwaard van mijn mond.

Wie oren heeft, laat hij horen wat de geest tegen de gemeente zegt, aan wie overwint zal ik van het verborgen mannen te eten geven. Ik zal hem een witte steen geven, met op die steen een nieuwe naam geschreven, die niemand kent, dan wie hem ontvangt.

Tot zover. Even een berichtje na dit gedeelte, maar eigenlijk zou ik kunnen zeggen, dat is eigenlijk precies waar ik op doel onder andere, ik las gisteren net in een mail die ik elke twee weken van Bijbels beraad krijg, over Schotland, zo even Schotland.

Het land waar, zeg maar, het land van de reformatie, het land waar echt Bijbelse mensen grootgebracht werden, het land wat echt, nou je zou kunnen zeggen, tot heel lang een christelijke natie was.

Maandagmorgen komen de leraar op school, de basisschoolleraren, en ze hebben het ook al thuis te post gekregen, maar ze zullen het ook daar bekend maken, dat zij niet meer de beschikking en de zeggenschap hebben over kinderen, vanaf vier jaar, hoort u goed, vanaf vier jaar, arme kinderen, dat kinderen als zij een jongetje zijn en ze voelen zich een meisje, dan beslissen zij zelf persoonlijk, ook de ouders niet, ook de leraar hoeft er niets over te zeggen, mogen zich ook niet laadunkend erover uitlaten, of zij zich nou laten gendereren, laat ik het zo maar zeggen.

Zo maar even zo'n berichtje. En zover is het hier nog niet in die zin dat het verplicht gesteld wordt, maar het laat niet lang op zich wachten of dit wordt een Europese regel. Ik zeg het niet in dreigende zin, maar even om een beeld te geven in wat voor tijd we leven.

Nederland liep ook heel erg voorop, als christelijke natie, met de abortuswet, met het homohuwelijk, en al die andere zaken, en misschien binnenkort ook wel met een nieuw kabinet, met levensbeëindiging, met zoiets van, en u weet tot welke hoek dat komt.

En in deze situatie, misschien anders, wordt hier de gemeente aangeschreven in Pergamus. Pergamum wordt ook wel genoemd, ik zal het door elkaar gebruiken.

Qua beschaving, een geweldig cultureel centrum. Je zou het met Amsterdam kunnen vergelijken. Maar religieus, het hoogste wat er was in die tijd.

Pergamum betekent ook hoge rots. Het lag ook 300 meter hoog boven het land uit. Met uitzicht op alle kanten.

De stad waar het eerste pergament werd gemaakt. Een boekenstad, een cultuurstad. Je kon alles weten, je kon alles lezen.

Wetenschap, een academisch centrum. Er stond er ook een enorm altaar voor de oppergod Zeus. Zeus, zeggen sommigen, zo schrijf je het.

En aan de voeten van het altaar, de afbeelding van allerlei afgoden. De stad waar de troon van Satan staat, wordt wel gezegd. De oppergod van de afgoderij had zijn hoofdtroon in die stad.

Alle andere goden waren bij, welkom. Maar als je je maar schikte onder Zeus. Dan is het niet zo simpel om in zo'n stad de Heer Jezus als Heer te beleven en te beleiden.

Als Zeus zich als Heer presenteert. En een van de goden van die stad was ook de afgod Esculapius. Je ziet zijn afbeelding vaak bij de apotheek.

Een staaf met een slang eromheen gedraaid. Maar waar die stok en die slang eromheen draaien, doet je vaak denken als je de Bijbel nog een beetje kent. Die slang met die stok, weet je nog wel. In de tijd van de woestijn, Israëls hadden gezondigd.

Ze waren weer aan het murmureren, aan het mopperen. En toen kwamen er allemaal slangen en die betende mensen. Maar Mozes, bij monden van de Heere, die stak een slang op een staak.

En als hij daar in geloof naar keek, kwamen redding en genezing. Maar Satan is er een Heer en een Meester in, om iets goeds van God zodanig te verdraaien, dat het ook iets goeds lijkt.

In dit geval genezing en redding. En dat hangt in al onze apotheken. Bijna niemand denkt die dat ziet, als je het nog wel eens opmerkt tenminste, denkt aan de kopere slang en de woestijn, als je dat ziet.

Maar ik denk ook dat niet zoveel mensen meer denken zoals Kees dat net liet zien bij de regenboog, aan Gods trouw met zijn schepping. Nee, als wij hier een regenboogvlag zouden zien, dan wordt er onmiddellijk gedacht aan het LABT gebeuren, in plaats van Gods belofte van trouw.

Zo, zo erg zijn we eraan toe. Zelfs een tijdje was dat ook toen Greenpeace de regenboogvlag, zeg maar, want er worden ook andere betekenis aangegeven, inbracht.

Dat zelfs, ik herinner me nog dat Jozes zei, die regenboogvlag, die regenboog moeten we maar niet meer te veel zeggen. Niet realiserende, dat je daarmee natuurlijk een klein beetje je Bijbelse wapens uit handen geeft.

Natuurlijk mogen wij de regenboog hanteren, graag, Gods trouw. Maar de angst kan dan zo zijn dat men dan je op het verkeerde spoor brengt. Stel dat hier die vlag zou hangen.

Het kan dus zomaar zijn dat dingen die we zien, waarvan we denken het is oké. Het lijkt op iets wat in de Bijbel staat, maar het komt van de troon van Satan.

Dat was in Pergamum in elk geval zo. En dan de keizercultus. Waarbij de stadhouder, de proconsul, recht mocht spreken.

Pilatus was zo'n stadhouder, die mocht recht spreken, die mocht een doodsoordeel uitspreken. Hij was rechtelijk verantwoordelijk. Bij rechtspraak mocht hij ook het zwaard voeren.

En dat deed hij ook. Deze proconsul kon op eigen bevel executies uitvoeren. Ook daar in Pergamum. Klaar. En in die stad komt er, lezen we hier, een ander zwaard.

Een tweesnijdend zwaard. Het zwaard van de Heer Jezus. Maar dan wel een zwaard uit zijn mond. En dat moet voor die gemeente heel veel betekend hebben.

Moet je je voorstellen, je bent hier bij elkaar. En je krijgt zo'n brief. En daar zou ik nog zo veel over kunnen vertellen. Maar dan zou de dienst echt te lang duren. Het komt misschien in later instantie nog wel.

Maar dat moet voor de gemeente veel betekend hebben. Dat zij in die mengelmoes van afgoderij Christus konden beleiden. Dat kostte gewoon hun kop.

Dat lees je ook. Over één persoon, Antipas, die gedood werd. Zomaar in die gemeente. Nu weet ik niet of de brief, dat openbaringenbrief, want Johannes was zeg maar, laat ik maar zeggen, de bischop, de voorganger, de pastor van al die gemeentes waaraan geschreven is.

Ik zou wel eens willen weten wat die brief die eraan kwam teweeg heeft gebracht. Maar wie namens God spreekt in een goddeloze cultuur, spreekt ook als een zwaard.

Er is niemand die houdt van zwaarden die snijden. Er wordt altijd een zwaard tegenovergesteld. Dat doet de pro-kunsel in Pergamum, de stadhouder.

Maar als je in onze tijd kijkt met onze overheid en de normen en waarden. Alles wordt eraan gedaan om het evangelie van de Heer Jezus uit te roeien.

Je mag alles geloven wat je wil. Behalve één ding. Staan voor de waarheid in Jezus Christus. De liefde mag je nog brengen, maar de waarheid, dat doet pijn, dat snijdt.

En dat was ook de situatie in Pergamum. Er is echter niets onzichtbaar voor hem die troont. Alles ligt ontbloot en zichtbaar voor zijn ogen.

Aan wie wij allemaal rekenschap moeten afleggen. Pergamum. Aan wie ga je rekenschap afleggen? Aan het zwaard van de pro-kunsel? Of aan het zwaard van de Heer?

Ik ken uw werken, Zater. Ik ken uw werken. Namelijk daar waar de troon van Zater is. Weet je, als je de brief, het Bijbelboek goed leest, mag je dit op je eigen gemeente toepassen.

Al die gemeentes die hebben een historische lijn, maar ze hebben ook een eigen lijn. Elke gemeente heeft zijn aspect, want die wordt geëvalueerd. Daar mag je persoonlijk, het is Gods woord, ook voor nu.

En de Heer beseft heel goed waar wij nu staan in deze tijd. De hele wereld ligt in de boze. Het is het domein van de tegenstander. Het is de plek waar het koningschap van Gods tegenstander functioneert.

En op die plek hou je vast aan mijn naam en heb je mij niet verlogend. Zelfs niet in de dagen van Antipas lees ik hier net, de trouwe getuige die is gedood. Jullie leven bij de troon van Satan.

Zeus, de redder. Esculapius, de duivelse namaak. Dat is waar deze mensen mee te maken hebben. Maar ze hielden vast aan de naam van de Heer Jezus.

Ze bleven actief beleiden en volharden in de waarheid en het geloof. Ze bleven vasthouden. Jullie hebben het geloofstaat er in mijn naam niet verlogen. Tenmidden van de vele wegen die werden verkondigd.

Jullie hielden vast aan één weg. Één waarheid, één leven. Jezus, Christus, tenmidden van zovele wegen. Ze hielden hem vast. Maar trouw, jongens en meisjes.

Mensen, lieve vrienden, laat ik het zomaar eens zeggen. Trouw aan Christus is gevaarlijk. Het gaat je wat kosten. Maar, hij geeft wel je identiteit als getrouwe getuige weer.

Je leeft in een boze wereld. Heerlijk om bij elkaar te komen, om te zingen van de liefde van Christus, tenmidden van al die afgooterij. Maar nu komt er iets waar de Heer Jezus zelf problemen mee heeft.

Dat evalueert hij. Dat lees je in vers 14. Er staat, ik heb enkele dingen tegen u, namelijk dat u daar mensen hebt. Dat zijn ze niet allemaal, maar er zijn mensen in de gemeente.

Die zich houden aan de leer van Biliam. Die Balak leerde voor Israël een struikelblok neer te leggen, opdat zij afgooteroffers zouden eten en hoererij bedrijven.

U hebt mensen die daar zijn, die dat doen. En het wordt ook toegelaten dat ze er zijn. Er wordt verwezen naar de leer van Biliam.

Dat doet mij denken aan de geschiedenis van Numerie. Balak ziet het volk aankomen, de koning, en huurt een profeet, want hij denkt, dit gaat fout, want dat kost mij de kop en mijn land.

Want Israël trok ze door de woestijn en ze waren bijna in Kanaan. En hij bedenkt een middel, hoe kan ik dat volk verslaan? En dan huurt hij een profeet in, om het volk te vervloeken.

Dat lukt niet. De Heer houdt het tegen, de Heer zegent juist. Biliam wil een vloek uitspreken en dan brengt hij een zegen. Maar hoe zal Balak dan Israël overwinnen, als het na drie, vier keer niet lukt?

Woerend is hij op Biliam. En dan bedenkt Biliam een heel slim plan. En daar wil ik met jullie iets dieper op ingaan. De leer van Biliam is om voor elkaar te krijgen, hoe het volk van God een andere weg inslaat.

Weg van God in plaats van de weg van God. En die strategie is eigenlijk heel simpel. Maar werkt heel effectief. Twee volken leven zo dicht bij elkaar.

Die ontmoeten elkaar ook. Advies van Biliam. Nodig de Israëliet uit op een feestje. Gewoon vriendelijk zijn. Relaties leggen. Contacten bouwen.

Verbinding. Toverwoord. Wat kan er nu kwaad om naar een feestje te gaan? We hoeven niet in de afgoden te geloven. En het zijn wel onze buren.

Daar kun je toch goede contacten mee hebben. Dat is maar beter ook. Goede contacten. Van goede contacten komen echte genegenheden. Daar komen huwelijken van. Gemengde huwelijken.

Waardoor afgoderij binnenkomt in de gezinnen van de Israëlitische mannen. En de vermenging leidt tot geestelijke uitholling. Tot onreinheid. Tot afgoderij. Tot hoererij.

En je vermengt je met de goden. Noem je dat maar religieuze hoererij. Je hecht je aan die mensen. Die niet met God leven. Maar ze zijn zo vriendelijk op het eerste gezicht.

En ze zijn ook vriendelijk. En vervolgens wordt de macht van Israël totaal verbroken. Door een indirecte aanval op hun moraal.

En ik geloof, voeders en zusters. Dat het proces is precies waar het met z'n allen in zit. Ho, Henk.

Wat is er mis met je buren te zitten eten en samen te eten? Het zijn misschien geen christenen, maar je ziet wel toch genegenheid voor elkaar. En je nodigt ook mensen uit om met elkaar te eten.

Ja, zo scherp wil ik het ook niet stellen. Moet je me goed begrijpen. Maar goed. Laat ik een beter voorbeeld geven. Je bent een jongen. Of een meisje.

Je wilt best graag verkering, toch? Ze hebben al die vriendjes en zo hebben verkering. Of vriendinnetjes. En je wordt verliefd op iemand die de Heer Jezus niet kent. Wat kan er nou fout mee zijn?

Oké, we horen nou wel dat een ongelijk span moet je niet aangaan met een ongelovige. En bovendien is dat wel specifiek voor dit de bedoeling, die tekst. En als het liefde is.

Wat kan God er tegen hebben? Liefde. Liefde. Er zijn zoveel mensen in de wereld die geen christen zijn. En waar je zoveel oprechte liefde ziet en toegewijdheid.

Zou God dat werkelijk verbieden? Nee, toch? Er worden zoveel relaties en vriendschappen die in onze familie spelen. En onze kleinkinderen. Of misschien je eigen kinderen.

Relationeel en emotioneel genoodzaakt. Om relaties gewoon te erkennen. Het gebeurt gewoon. En aanvaard je ze. Ook al zijn ze. Al zegt men dat ze goddeloos zijn. En wij vinden dat emotioneel heel moeilijk om dat tegen te spreken.

Dat is ook emotioneel moeilijk. Maar dat is juist het verbindingsprincipe wat Biljam aanlegt. En we zoeken toch de verbinding. Dat is toch het toverwoord.

Als je de objectieve waarheid van Gods woord niet aangevallen kan worden met geloven en weten. Dan zal de boze onze gedachten proberen. Niet die te veranderen.

Maar door emoties te binden. En relaties die niet van de heren zijn. En in de tijd van Biljam en het volk Israël moeten dat aangrijpende taferelen zijn geweest.

Als je nummerie 25 bijvoorbeeld leest. Van een Midianitische vrouw. Dan grijpt dus Mozes in. En die heeft een man leren kennen van Israël. En die hebben een relatie.

En ze houden van elkaar. En ze hebben misschien ook wel kinderen. Ik weet het niet. Ze hebben wat opgebouwd. Maar Mozes zegt. Dit moet uit elkaar. Dat kan niet. Dan staan ze voor de plaats van de ontmoeting waar ze de heren ontmoeten.

En niemand weet wat te doen. Het is toch verschrikkelijk als je het ziet. Een liefdesrelatie. Daar kom je toch niet tussen. Tot de hoge priester Pinaas komt.

En dan vertrekt hij het oordeel. Weet u. Dat is moeilijk. Ik vind dat moeilijk als ik dat lees. Toen ik het las ook. Lange tijd geleden voor het eerst. En dan lees je de Bijbel weer door.

Dan kom je nu weer. Groot. Ik heb er emotionele moeite mee. Ik snap wel dat God zegt dat bepaalde dingen niet kunnen. Maar dit. Als ik mensen zie die genegenheid voor elkaar hebben.

Een homo stel bijvoorbeeld. Of iemand die gelovig is en ongelovig. En dan zeggen. Dit kan niet. Dit is niet aan Gods wil. Dit is onrein. Wie ben ik om dat te zeggen?

Het is toch de Heer die dat moet beoordelen. Het is toch zo. Er staat ook in Gods woord.

Er is een zwaart in mijn mond gegeven. Om iets te zeggen. Het zwijgen hierover. Maakt dat gewoon deze dingen doorgaan.

Tweeouderschap. Drieouderschap. Wat ik net noemde. Genderisme. De wolf in schaapsvacht. komt naar binnen. Het deelnemen aan de sociale activiteiten en de relaties.

De huwelijken die eruit voortkomen. Maken dat het deel wordt van wie het volk is. En het ondermijnt hun geestelijke daadkracht. Je kunt niet meer het woord van God zo brengen. En de gemeente wordt besmet met een heidense geest.

Ze noemen het met een moeilijk woord. Laat het een keer gebruiken. Syncretisme. Vermeng gewoon alles. Tolereer alles. Laat de liefde heersen. Eigenlijk alles. En natuurlijk zeggen we in de gemeente.

We tolereren geen agressie. We tolereren geen egocentrische seksualiteit. Waarom doen we zo moeilijk over het huwelijk? Waarom zo moeilijk over het huwelijk van man en vrouw.

En allerlei alternatieven die bij wet toegestaan worden. En vanuit de maatschappij op ons afkomen. Waarom? De overheid zegt het toch. Die mag je. Die moet je. Toch gehoorzamen.

Laten we trouwens de mensen omturnen. Maar weet u. Dit is een denken. Wat 30 jaar geleden. Ondenkbaar zou geweest. Niet omdat we tot betere inzichten in de Bijbel komen.

Maar omdat we emotioneel meegenomen worden. Ik weet nog toen Dries van Acht. Ik zou niet keihard durven zeggen antisemiet. Maar die heel erg anti-Israelis.

Vocht tegen de abortus. En alles deed. Hij zou zelfs de abortus kliniek zou die zelfs bezetten. Dat de mensen er niet in konden. Maar hoe meegegaan is met de emotie.

En nu is het een vrouwenrecht. Je doodt geen kinder. Het is een vrouwenrecht. Als ik niet wil dat het geboren wordt. Mag ik het als vrouw besluiten weg te halen. Het weg te halen. En er worden compromissen gesloten op relationele gronden.

Er was een tijd dat we de waarheid wilden kennen. Ik zeg nu dat het nu niet zo is. Maar het is wel anders dan toen. Die tijd was ook niet erg goed.

Ik weet nog goed. Baptisten stonden tegenover pinksterbroeders. Greformeerden tegenover evangelische. En nog veel meer. En hier en daar nog wel te zien. En in plaats van elkaar lief te hebben.

Hebben ze elkaar gewoon afgemaakt. Toen wij hier kwamen wonen in het dorp. Zatten we midden onder de klederdrachten. En er was maar één kerk waar ze een eigen hemel hadden. Ging er een grapje rond. Dat was de vrijgemaakte kerk. En ontkent.

Dat God op nog meer plekken in gemeentes en kerken werkte. Toen kwam de eukumene van het hart. Kent u die term nog? We moeten elkaar niet afrekenen op secundaire geloofspunten.

Want de eenheid is er toch in Christus. En zijn offeren voor de zonde. Het is de kern van het evangelie die ons samenbindt. We gaan geen moeilijke discussie voeren over de volwassen doop. Kinderdoop.

De heilige geest. De gaven van de geest. De doop in de geest. En nog veel meer andere thema's die ons verdelen. Op zich natuurlijk wel een goede houding. Dat je naar elkaar luistert.

We zijn wel iets kwijtgeraakt. Namelijk. De ijver om de waarheid te kennen. Heb lief. Maar de waarheid.

En als we ons hier niet meer in verdiepen. Is het gevolg dat we ons ook niet meer bezighouden met waar we bezig zijn. Geloof. Wat geloof ik nu? En waarom geloof ik dat dan?

Ja meestal is het omdat mijn ouders dat zo hebben doorgegeven. Maar waar staat het in de Bijbel? Hoe zit het nu precies in elkaar? Ik wil het zelf onderzoeken.

Die houding is weggeroofd. En toen gebeurde het wat mensen al jaren geleden voorspelden. De abortuswet. Het homohuwelijk. Meer ouderschap wat binnenkort gaat komen.

En nog veel meer samenleven. Samen wonen. Nog even. En waar het op dat gebied gaat ook kantelen in de gemeente. En even los hoe je daarover denkt.

De waarheid kantelt. Hoe wij denken kantelt in elk geval. We zijn de objectiviteit van Gods woord gaan vervangen door hartseucumenen.

Een vorm van genegenheid losgekoppeld van de waarheid. En we dachten die secundaire geloofspunten die zijn niet zo belangrijk.

Maar stap voor stap komen ook de andere dingen onder druk. Het hoofdprobleem is niet de discussiepunten over die ethische problemen. Die standpunten over seksualiteit en huwelijk.

Het hoofdprobleem is dat we die standpunten emotioneel gaan invullen. Ja maar mijn kind. Het is dan mijn kind. Moet je kijken hoe lief hij hem heeft. Of haar heeft. En ze is ongelooflijk.

Maar ze is zo ontzettend lief. En ze heeft belangstelling. Bovenal. Hebben we het los. Niet alleen omdat de Bijbel anders zegt. Maar we hebben het losgekoppeld van het karakter van God zelf.

Wat heeft God nu tegen seks voor het huwelijk? Bijvoorbeeld. Het mag niet maar waarom niet? Waarom zeg je het altijd Henk als je mensen huwelijkcursus geeft? Als je van elkaar houdt en elkaar gewoon trouw belooft.

Oké toch. En vervolgens hebben we de normen van Gods waarheid verengd tot regeltjes die we moeten of niet mogen. Maar waarover het gaat is dat God spreekt over seksualiteit niet in regelvorm maar in karaktervorm.

Hij is heilig. Rijn. Onbesmet van het kwade. Hij zoekt zich een bruid. Uniek. Exclusief. Hij bereidt voor haar een bruiloftsmaal. Hij is een woning voor haar in het klaarmaken.

En het huwelijk wordt op een bepaald moment, zo heet het dan, geconsumeerd. In de context van volkomen heiligheid en reinheid. Een bruid en een bruidegom.

Die in verwachting met elkaar een eenheid vormen. In waarheid. Eenheid. Licht. Zuiverheid. Omdat God zo is. Niet omdat hij die regeltjes heeft gemaakt omdat God zo is.

God is zo. Hij heeft bepaalde gedachten over seksualiteit. En over het huwelijk. Omdat Christus en zijn gezag en de gemeente en haar onderdanigheid weer spiegeld moeten worden in een man en zijn gezag.

Dienstbaar gezag. Omdat het het beeld is van Christus en de gemeente. En uiteindelijk van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. En dat beeld van God.

En hoe dat vertaald wordt in onze relaties. Een getuigenis is van de waarheid die in Christus is. Waarvan hij getuigt. Hij kwam toch om van de waarheid te getuigen. Ik ben de weg.

De waarheid. En het leven. En omdat dat belangrijk is, denk ik echt. Broeders en zusters in deze gemeente. Jongens en meisjes. Moeten wij voor die normen en waren willen strijden.

Niet om de regels te houden. Of om conservatief te blijven. Kijk. Jouw leeftijd zal wel een rol spelen. Maar om ervoor te zorgen dat in elk geval in ons midden het beeld van God niet wordt uitgevaagd.

Want dat is nu aan het gebeuren. Het gaat niet om de regels. Het gaat om het karakter van God. En alle alternatieve samenlevingsvormen. Alle losse seksualiteit.

En ik hoor de schreeuwers altijd zaterdag of vrijdag aan het langskomen. De gillen van alles maar uit. Hebben ze sinds de midden onder de drugs, denk ik. Waar onze overheid aan meewerkt.

Campagnes waar condooms gratis worden uitgedeeld. En weet u, als God niet zou bestaan vind ik het prima. Dan heb ik wel wat gemist in mijn leven. Dan is er geen enkele reden om het tegen te houden.

Maar als God bestaat, dan is dat een bedreiging voor onze losse moraal. En die losse moraal kan er niet anders van uitgaan dat God niet bestaat. En als hij bestaat, dan moet zijn karakter anders ingevuld worden.

Want we hebben altijd geloofd en gezien vanuit de schrift. Dan moeten we maar een paar bijbelversen veranderen. Dan krijgen we een nieuwe uitleg van de bijbel. Die is er ook al. En dat is het gevaar waarvoor we staan.

We zijn in de minderheid. Dat is waar de troon van Satan staat. En waarin je in die dreiging wordt meegezogen. Heel langzamerhand. Zou er een ijsje voor je.

En je gaat wel mee. En dan hoort u mij niet zeggen. Nu gaan we campagne voeren. En allerlei dingen die fout gaan in de maatschappij aankaarten. Maar we moeten beginnen in ons midden.

In ons eigen gezin. In ons eigen leven. Reinheid. En heiligheid. En daarin het karakter van God. Scherp te stellen. Vast te helpen. Vast te houden. Te proclameren.

Niet alleen met onze woorden. Maar in ons leven. Naar buiten. En ook naar binnen. Als onze kinderen ons kijken en zien. Dan zeggen ze. Ja. Ik zie niet een man die regels uitschrijft.

En zo moet het. Omdat ik het zeg. Maar het is goed. Het ene vloeit in het andere over. En als die regels de weerspiegeling zijn. Van zijn heerlijkheid. Dan zijn die regels heerlijk.

Ik heb altijd geleerd. In mijn pedagogiek lessen. Op de Drie Star in Gouda. Een geweldige school. Een kind wil regels. Wil grenzen. Maar als regels een weerspiegeling zijn.

Van wetticisme. Jij doet wat ik zeg. Omdat ik het zeg. Ja. Ik heb het echt wel gezegd vroeger. Omdat ik het zeg. Dan steken je kinderen in een keurslijf.

In een gevangenis. Waar het akelig is om te wonen. Maar vaak zit je dan zelf ook in een gevangenis. Want als je zegt. Ik zeg omdat ik het zeg. Dan ben je eigenlijk uitgepraat.

Maar het gaat om de ontmoeting met God. Met Jezus. Dat die intimiteit met God niet verloren gaat. En die mag niet vervaren door moraal. Met regeltjes.

Heb je genoeg regeltjes. Maar we kunnen alles al overboord gooien. En daarin neemt Biliam ons mee. In die processen. Zonder dat we het in de gaten hebben.

En dat maakt ons moeilijk. Om er iets van te zeggen. Want we zijn emotioneel betrokken. Ik ken een vriend. Ik ken een vrouw. Die abortus pleegde. En echt.

Het kon niet anders. Het zijn mensen die wij persoonlijk kennen. Als het iemand is. Als het iemand is ver weg. Kun je er makkelijk over oorden. Dan denk je. Is ver van mijn bed. Joe. Zeker Amsterdam.

Of zeker in die zondige omgeving. In Amerika. Los Angeles. Maar het raakt je pas. Als het je kleinkinderen betreft. Of je kinderen. Je zoon komt met een hartstikke lief meisje thuis.

Zo'n lief meisje. Maar wil niets van de Heer weten. Het is een familielid. In de gemeente. Of de buiten. En ik zie zo dat God bij hen aan het werk is.

Zeg je dan. En dan word ik ook in de wacht gebracht. In mijn emotie. Want je snapt het. Je wil naar ze luisteren. Als ik nuchter en waaksig ben. En ik kijk naar wat God zegt.

Is het klaar en duidelijk. We worden hier afgerekend. Ook wij. Volgens het principe van Pergamum. Waar onze emotionele verbondsluiting. Allianties liggen.

Waar onze genegenheden zitten. En we moeten inderdaad heel veel genegenheid hebben. Voor verloren mensen. Zeker. De Heer Jezus. Zijn ingewanden waren zelfs in beroering.

De Heer Jezus was vol van barmattigheid. Vol van genedigheid. Genegenheid. Vol van liefde. Maar het was wel barmattigheid. Die gekoppeld was aan het karakter van de Vader.

Waardoor zijn liefde voor het verlorene niet besmet werd. Door andere beelden dan het beeld van de drie enige Gods. Liefde en liefde is twee. Liefde onder de troon van Satan.

Is liefde waar heel veel mogelijk is. Waar je kan mengen. Vermengen. Maakt niet uit. Liefde onder de troon van God. Is liefde die laat zien wie Hij is.

Persoonlijk is. Vader. Zoon. Gezag. Ootmoedigheid. Onderdanigheid. Vrucht in overeenstemming met de reinheid.

En de heiligheid van God. Alles terugleidend naar zijn heerlijkheid. Die in hoofdstuk 4 van openbaring wordt genoemd.

Daar staat. Daar zegt Johannes. Heilig. Heilig. Heilig. Velen zouden liefde zullen zeggen. Liefde. Liefde. Liefde. Ja. God is zeker liefde. En ik doe er niets aan af. Maar God is ook liefde.

Maar zijn liefde is ook heilig. En het criterium is. Gelijkvormigheid aan zijn beeld. Wat in deze maatschappij wordt uitgevaagd. Waardoor je oorrijne liefde krijgt.

Anders dan de reine liefde waar God je toe oproept. En weet je wat je dan op een gegeven moment ontdekt bij jezelf. Het interesseert je niks meer. Je geweten is zo gebrand met het je denkt. Waar heb je het over?

Jij zit toch in. Jij zit. Een van mijn familieleden zei wel. Je zit in de middeleeuwen met je Bijbel. In de middeleeuwen. Maar ja. Als de gevoeligheid voor die dingen je afgenomen worden.

Omdat je er niet naar leeft. Kijk best naar drugsverslaafden. Die kunnen kei en keihard liegen. Ik denk dat er heel wat. Occulte demonie bij komt kijken. Als je zo beïnvloed wordt. En we dreigen daarin mee te gaan.

Want het moet gelegaliseerd worden. Eerste softdrugs. Wat al harddrugs zijn ten opzichte van vroeger. En we gaan gewoon mee. En we vinden het moeilijk om de boodschap over te brengen. En dat hoerierders.

Geldgierige. Overspelers. Schandknapen. Het koninkrijk niet zullen beërven. We weten wel beter. Maar we zijn voorzichtig om het te zeggen. En. Door het te zeggen heb je nog niks opgelost.

Dan signaleer je wel. Maar je lost niks op. Dat is weer iets anders. Maar er moet wel een vervolg op komen. Maar je moet eerst weten waar je voor staat. En of je er voor wil staan.

Mensen zijn zo op zoek naar innerlijk geluk. Naar innerlijk geluk. Misschien ben jij vanmorgen. Hoe welkom je ook bent. Wel daarvoor gekomen.

Iets van een opepper te willen hebben. Een emotionele bevrijding. En dan is ineens God de dienstknecht. Voor onze bevrijding van angst. Ons verdriet.

Onze eenzaamheid. En mijn moeilijk huwelijk. Ons ongemakkelijk voelen over onszelf. Maar daar is God geen dienstknecht van. Hij is wel als dienaar gekomen.

Om ons te bevrijden van de zonde. En ik vrees dat we door de maatschappelijke ontwikkelingen. Een andere evangelie krijgen. Ontwikkelen die iets wezenlijks veranderen.

En waardoor we het geestelijk leven verliezen. Het beeld Gods uitgedrukt in ons karakter. Onze relaties. En onze huwelijken. En daardoor missen we ook steeds meer het geestelijk leven.

En we aanvaarden nog wel de waarheid. Ja. Maar we missen al heel lang de intimiteit met God. De echte intimiteit met God. Door zijn geest. Omdat zijn geest bedroefd wordt.

Door al die emotionele coalities. Die wij sluiten met de zonde. Want ze klinken zo lief. En we voeden onze kinderen. Met slogans vol van geestelijke woorden.

Maar de vraag. Is dit het karakter van God? Ja ik geef toe. We zitten. In de tijd van Laodicea wordt genoemd.

We zitten in de tijd van Efeze. Waar liefde ontbreekt. Wel de kennis is. Maar hier is een gemeente. Waar kennis. Waar kennis ontbreekt. Waar wel liefde is. Maar deze is echt een gevaarlijke.

En ik wilde hem. Ik moest hem. Eerlijk waar. Vanmorgen doorgeven. En je neemt hem zomaar mee. Voordat je het in de gaten hebt. En hij staat er in vers 16.

Bekeer u. En zo niet. Dan kom ik spoedig bij u. En zal ik tegen hen oorlog voeren. Met het zwaard van mijn mond. Beweer een klein beetje. En de waard door het vers. Het was best een goede gemeente.

En dan moeten ze zich bekeren. Als ik u zou zeggen. Bekeer je. Dan loopt de helft weg. Want we zijn bekeerd. Zeggen we dan. Op de deur zie je er wel eens. Bekeerd ben ik al. Er zijn mensen in de gemeente.

Die zo door de leer van Biljan besmet zijn. Die misschien. Maar tegen mij toch niet. Ik ben niet besmet door die leer. Misschien mag ik u toch wat zeggen. Er staat.

Als je je niet bekeert. Dan kom ik spoedig. En dan zal ik tegen hen. Oorlog voeren. Met het zwaard van mijn mond. Misschien moeten wij ons wel bekeren. En moeten we. Is de nood gaan zien.

Bij de mensen om ons heen. En het belang van ons getuigenis daarin. Ons bekeren. En ik schrok een beetje toen ik het last. En erover nadacht.

Ons bekeren. Om ons terug te trekken. In onze schulp. En monddood gemaakt worden. Door onze relaties en connecties. Roep ik nu dat we onwijze dingen moeten gaan zeggen.

Of ook gaan demonstreren. Ja we moeten soms spreken. En natuurlijk ook zwijgen. We hebben wijsheid nodig. Maar je moet wel bereid zijn om te spreken als erop aankomt.

En dat is niet altijd leuk. En geen compromissen. Oogluiken toestaan. Op de terreinen. Waar je verantwoordelijkheid voor draagt. Durven ingrijpen.

Zeggen. Want als je niet ingrijpt. Komt Christus met zijn zwaard. Dat lees ik hierin. Toch een bekering. In dit geval was het een drama.

In Ephesus was zoveel waarheid. Zoveel kennis. Ik denk dat Ephesus. De gemeente was die het meeste wist. Kijk wat naar Paulus als ze die schrijft. En ze worden zwaar bekritiseerd.

En als eerste aangepakt. Waarheid kan kritiek worden en controle. Pergamos. Liefde. Maar geen waarheid waardoor liefde orijnheid wordt.

Wie oren heeft laat hij horen wat de geest tot de gemeente zegt. Maar ik heb een boodschap ook van troost. Er komt een geweldige belofte. Een geweldige belofte.

Aan wie overwint. Zal ik van het verborgen mannen te eten geven. En ik zal hem een witte steen geven. Met op die steen een nieuwe naam geschreven. Die niemand kent dan wie hem ontvangt.

Weet je het goed? Wie overwint. Aan wie overwint. Dat komt in elk van die gemeentes aan de orde. Voor de Heer Jezus is er niets hooploos. Maar hij moest dit evaluatiepunt even duidelijk noemen.

Er is altijd een weg tot overwinning. Ook in deze context. Ook voor jou en mij. Maar je moet niet stiletjes afwachten om het te overleven.

Heer kom spoedig. Kom spoedig. Ik zit hier in mijn kleine hokje in mijn holletje. Er is een oorlog die gestreden moet worden. Er kunnen best gewonden vallen. Antipas.

Er werd gedood om zijn getuigenis. Maar als je blijft staan bij het beleiden van er is één weg. Eén waarheid. Eén leven. Eén middelaar tussen God en mensen.

Jezus Christus. Het lam gods. Er is nergens ander heil te vinden. Oh dat beschrijft Johannes ook zo mooi in zijn brieven. Die hij er begeleidend mee stuurt.

Als hij openbaringen zegt. Hij heeft hem geraakt. Hij heeft hem gezien. Hij weet waar hij het over heeft. Terwijl de gemeentes in verwarring zijn. Want wat is nou het ware evangelie? Het enige geluk is bij hem.

De enige echte vrede is van hem. De enige ware liefde is door hem. En hoe hij zich presenteert door zijn woord. Het woord van God. Wij hebben allemaal het woord.

En dan komt er een overwinning die je ziel vervult. En dan zal hij van het verborgen mannen geven. Mensen in Pergamum. En ook in de tijd van Biljam namen deel aan de maatschappelijke activiteiten.

En een buik vulde met daar wat bezig was. En dat deed hen eigenlijk best wel deugd. En de heer zegt. Ik heb iets wat veel meer dan deugd doet. Wat echt verzadigt.

Het verborgen mannen. Weet u het kruikje mannen wat in de ark verborgen werd? Dat mag je in die zin als voorbeeld zien. Maar het verborgen mannen wat in je hart indaalt.

Door het woord van God. Het wil hij je echt geven. Het brood uit de hemel. O wacht, wie was het ook alweer? Hij zelf. Het verborgen mannen. Je krijgt deel aan mijzelf, zegt hij.

In plaats van deel aan de afgoderij. Ik geef je voedsel. Waar je nooit meer honger van krijgt. Dat is voedsel. Want ik ben het brood dat uit de hemel is neergedaald.

En ik zal je een witte steen geven. Ook zoiets. Er zijn verschillende gedachten over. En ik wil daarmee besluiten. Die stenen. Maar één uitleg.

Een steen wil in die tijd vaak als een soort toegangsbewijs. Gewijs. Gevraagd. Voor een toneeluitvoering. Of voor een feestmaal. Maar dit is een witte steen.

Wit is altijd reinheid. En als het een toegangskaartje is. Is het een toegangskaartje tot het grote bruiloftsfeest. Daar mag je je voedsel mee gaan halen.

Er is een bruiloft. Waar je je uitnodiging van hebt ontvangen. En waar je de steen toegangsbewijs is. En jouw naam staat erop.

Jouw naam. Hoe heet je? Jouw naam. Persoonlijk aan jou toevoegen. Niemand anders. Jouw naam drukt jouw identiteit uit. Ontvangen door genade.

En gereinigd wit door Christus. Maar je hebt een toegangskaartje. Je hebt een nieuwe identiteitskaart. Om te wonen in de stad van God waar hij woont.

In het nieuwe Jerusalem dat uit de hemel neerdaalt. Want je krijgt een nieuwe naam. En die nieuwe naam doet alles vergeten van het verleden. Als je nou je naam noemt.

Dan weten mensen al gelijk. Die je kennen. Dat, dat en dat. Van toen naar vroeger. Soms blijft je een steel altijd een dief. Maar een nieuwe naam. Op die steen. Jouw identiteit. Oh geweldig.

Ik kom spoedig. Staat er ook. Hou vast wat gij hebt. Opdat niemand uw kroon nemen. Begrijpt u? Wat je tekst mij zo aanspreekt. Hou vast wat je hebt. En als je erover leest.

Of over spreekt. Wil nog niet zeggen dat het in je hart is geopenbaard. Daarom hoop ik en bid ik dat de letters van de Bijbel. In je hart zullen springen.

Hou vast wat je dan hebt. Laat het niet verloren gaan. Ga het niet kapot relativeren. Als je ziet dat je eigen kinderen misschien niet meer meegaan. Maar juist op de Heer vertrouwen.

En voor ze blijven bidden. Er zijn brieven uit de hel. Maar dit is een brief uit de hemel. En ze zijn voor jou. En ook voor mij. Heer help mij.

Red mij. Vergeef mij. Ik wil u kennen. En zeg niet. Dat wist ik al. Wat hij nou zegt. Dat wist ik al. God is niet geïnteresseerd in wat je al weet.

Hij is geïnteresseerd of je hem wil ontmoeten. Persoonlijk. Ik bid zo toe dat je iets ontvangen hebt. Vanmorgen. Een stukje waarheid. Maar vooral een stukje blijdschap.

Niets. Iets tussenin. Of ook niet niks. Ontmoeting met hem verandert altijd wat aan je hart. En dat is ook de belofte voor Pergamum. Dat is de belofte voor jou.

Ook al moeten ze wel een beetje streng aangepakt worden. Wie overwint. Zal ik een verborgen mannen te eten geven. En een witte steen.

En op die steen. Een nieuwe naam. Geweldig. Een nieuwe naam. Niemand weet die naam nog. Alleen God. Die niemand kent. Dan wie hem ontvangt.

Amen.