Het kleine meisje en Naaman

Date
Sept. 12, 2021
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal, shalom. Inderdaad, het feest van de Bazuin was afgelopen week en deze week is Yom Kippur, maar ik dacht ik ga daar toch niet over spreken.

! Althans, de Heer heeft me daar in ieder geval niet bij bepaald. Ik had ook de shofar wel mee kunnen nemen, maar dat is ook dus niet gebeurd. Ja, ik zit eigenlijk een beetje te dubben tussen twee bijbelgedeelten, ook wat de liederen betreft.

Maar laten we toch maar gaan naar 2 Koningen 5. 2 Koningen 5, een heel bekend gedeelte over de genezing van de Aman.

2 Koningen 5. En we lezen tot en met vers 19 van dat hoofdstuk.

2 Koningen 5. Ik lees uit de Zine Statenvertaling. En daar staat, Naaman, de bevelhebber van het leger van de koning van Syrië, was een aanzienlijk man in de ogen van zijn heer en van hoog aanzien, want door hem had ik ben de Syriërs verlossing gegeven.

Deze man was een strijdbare held, maar hij was mee laat. En er waren benden uit Syrië getrokken, die een klein meisje uit het land Israël als gevangenen weggevoerd hadden. Zij was in dienst bij de vrouw van de Aman.

Zij zei tegen haar meesteres, Och, was mijn heer maar bij de profeet die in Samaria is. Dan zou die zijn mijn laatstheid bij hem wegnemen. Toen ging Naaman zijn heer vertellen, Zo en zo heeft dat meisje dat uit het land Israël komt gesproken.

Daarop zei de koning van Syrië, Kom, ga op weg. Ik zal een brief aan de koning van Israël sturen. En hij ging heen en nam tien talent zilver, zesduizend sikkelgoud en tien stel gewaden met zich mee.

En hij bracht de brief bij de koning van Israël, waarin stond, nu dan, Wanneer deze brief bij u aangekomen is, zie, heb ik mijn dienaar Naaman naar u toegestuurd, opdat u zijn mijn laatstheid bij hem wegneemt.

En het gebeurde, toen de koning van Israël de brief gelezen had, dat hij zijn kleren scheurde en zei, Ben ik dan God, om te doden en om leven te maken, dat deze man iemand naar mij toestuurt, om bij een man zijn mijn laatstheid weg te nemen?

Want voorwaar, besef toch en zie, in dat hij een voorwensel tegen mij zoekt. Maar het gebeurde, toen Elisa, de man gods, hoorde, dat de koning van Israël zijn kleren gescheurd had, dat hij een boodschap naar de koning stuurde, Waarom hebt u uw kleren gescheurd?

Laat hem toch naar mij toekomen? Dan zal hij weten dat er een profeet in Israël is. Zo kwam Naaman met zijn paren en met zijn wagen, en hij bleef voor de deur van het huis van Elisa staan.

Toen stuurde Elisa een bode naar hem toe, om te zeggen, Ga heen, en was u zevenmaal in de Jordaan? Dan zal uw vlees weer gezond worden, en u zult rein zijn. Maar Naaman werd erg kwaad, en ging weg.

Hij zei, Zie, ik zei bij mijzelf, hij zal vast en zeker naar buiten komen, voor mij gaan staan, de naam van ik ben zijn God aanroepen, zijn hand over de plaats strijken, en de melaatsheid wegnemen.

Zijn niet de Abana en de Farpar, de rivieren van Damaskus, beter dan alle wateren van Israël? Zou ik me daar niet in kunnen wassen en rein worden? Zo keerde hij zich om, en vertrok in woede.

Toen kwamen zijn dienaren naar voren, spraken tot hem en zeiden, Mijn vader, als die profeet u iets moeilijks opgedragen had, zou u dat niet gedaan hebben? Hoeveel tenminu hij tegen u gezegd heeft, was u, en u zult rein zijn.

Daarom daalde hij af, en dompelde zich zevenmaal onder in de Jordaan, overkomt zich het woord van de man Gods. Zijn lichaam werd weer gezond, als het vlees van een kleine jongen, en hij werd rein.

Toen keerde hij terug naar de man Gods, hij en zijn hele gevolg. Hij kwam en ging voor hem staan, en zei, zie toch, nu weet ik dat er op de hele aarde geen God is, dan in Israël.

Nu dan, neem toch een geschenk aan van uw dienaar. Maar hij zei, zowaar ik ben leeft, voor wiens aangezicht ik sta, ik wil het niet aannemen. En hij drong bij hem aan om het aan te nemen, maar hij weigerde het.

Naaman zei daarop, zo niet, laat dan toch aan uw dienaar een last aarde gegeven worden, zoveel als een span mijldieren dragen kan. Want uw dienaar zal geen brandoffer of slachtoffer meer brengen aan andere goden, dan alleen aan ik ben.

In deze zaak mogen ik ben uw dienaar vergeven, wanneer mijn heer het huis van Rimmel zal binnengaan om zich daar neer te buigen, en hij op mijn arm, op mijn hand zal leunen, moet ik mij in het huis van Rimmel ook neerbuigen.

Als ik me zo zal neerbuigen in het huis van Rimmel, laat ik ben uw dienaar in deze zaak dan toch vergeven. Toen zei hij tegen hem, ga in vrede.

Tot zover dit gedeelte uit de Bijbel. Ja, nadat het Rijk van Salomo gesplitst is in een noordelijk Rijk en in een zuidelijk Rijk, het noordelijk Rijk tien stammen, zuidelijk Rijk twee stammen, noordelijk Rijk dat de naam Israël draagt, en het tweestammen Rijk dat de naam Juda draagt, dan is het heel bijzonder dat God in zijn geweldige genade twee heel belangrijke profeten geeft in dat noordelijke Rijk.

Elia en Elisa. Twee profeten die er best behoorlijk uitspringen in het Oude Testament, in de Tanach, waarvan Elia eigenlijk nog veel duidelijker zichtbaar wordt, niet alleen in het Oude Testament, maar ook in het Nieuwe Testament wordt hij diverse keren genoemd.

Elia, een oordeelsprofeet. Een profeet die de boodschap van het oordeel brengt. Een profeet die staat voor de gerechtigheid en de heiligheid en de onkreukbaarheid van de God van Israël.

Elia, een geweldig beeld van Johannes de Doper, en het is ook in de dagen van de Heer Jezus dat de Heer Jezus zegt, ja, als jullie het aangenomen zouden hebben, dan zou inderdaad Johannes de Doper Elia geweest zijn, want zo heeft de Heer natuurlijk ook in Malachi uiteindelijk aangekondigd, voordat de grote en doorluchtige dag des Heren komt, zal ik de profeet Elia zenden.

En Johannes de Doper heeft in die zin iets van die profetie vervuld. Maar uiteindelijk zal Elia dus toch nog terugkomen, misschien een van die twee getuigen uit openbaring.

Elia dus een beeld van Johannes de Doper, en Elisa eigenlijk veel meer een beeld van de Heer Jezus. Ze volgen elkaar dus op in het Oude Testament, en ze volgen elkaar op in het Nieuwe Testament.

En zoals Elia, Elisa roept om uiteindelijk profeet te worden, zo is het Johannes de Doper die de Heer Jezus doopt, en in feite hem daarmee zijn openbare bediening, als het ware, opent stelt.

Nou, die Elisa is wat dat betreft een heel andere profeet als Elia. Elisa is eigenlijk de profeet van de wonderen. Allerlei wonderen gebeuren er door zijn handen.

Bij Elia zijn er ook een paar wonderen gebeurd, maar bij Elisa springt dat er eigenlijk heel erg uit. Toen Elia ten hemel voert, toen had Elisa ook gezegd, mag er twee delen van uw geest op mij zijn?

En dat gebeurt eigenlijk ook. Er gebeurt sowieso al diverse dingen die dan vermenigvuldigd worden ten opzichte van Elia. Nou, deze Elisa die dus blijkbaar in Samaria woont, deze Elia speelt een hoofdrol in de geschiedenis die we samen hebben gelezen, maar daarnaast is er iemand die een hele belangrijke rol speelt, maar die eigenlijk helemaal niet zo opvalt.

We hebben gezien dat in Damaskus, in Syrië, het huidige Syrië nog steeds natuurlijk, dat daar een Naaman is, de bevelhebber van het leger van Syrië.

Een man die groot was, aanzienlijk, in het Hebraïe staat er eigenlijk Gadol, groot, maar groot natuurlijk niet qua gestalte, maar qua aanzien.

En hij was een man die ook gerespecteerd werd, omdat de God van Israël door hem aan Syrië verlossing had gegeven.

Dat is heel bijzonder. Dat hebben ze daar waarschijnlijk natuurlijk nooit gezien of erkend als zodanig, maar de God is het die uiteindelijk over het hele wereld gebeuren gaat, en dat blijkt natuurlijk eigenlijk ook uit deze geschiedenis.

Ik ben heeft de Syrië's verlossing gegeven door Naaman. Maar deze man, dat was niet alleen een geweldige vechtersbaas, hij was belangrijk voor de koning van Syrië, maar er was een groot maar, en dat was, hij was melaads.

En melaads in de tijd van de Bijbel, dat was ongeneeslijk, behalve God kon alleen genezen. Melaadsheid is naar mijn inzicht niet hetzelfde als lepra vandaag, soms wordt dat wel gezegd, maar als je in de Bijbel kijkt, over de dingen die beschreven worden over melaadsheid, is het toch anders dan lepra.

Voor ons misschien een onbekende ziekte, die toen in die tijd, zowel in het Oude Testament als in het Nieuwe Testament, er nog steeds was. Maar in ieder geval het was een ongeneeslijke ziekte.

En nu is het God, die een geweldig plan heeft met deze Naaman. Een geweldig plan heeft uiteindelijk ook met de bevolking van Damaskus. En daar gaat hij een klein meisje voor gebruiken.

Er waren benden uit Syrië getrokken, die een klein meisje uit het land Israël als gevangenen weggevoerd hadden. En dat ene zinnetje, dat is eigenlijk cruciaal, dat is ontzettend belangrijk.

In de eerste plaats natuurlijk dat God door dat meisje iets geweldigs gaat doen. Maar ik wil ook vanmorgen even stilstaan bij dat meisje zelf.

In mijn vertaling staat er dus een klein meisje. En dan zou je zeggen, meisje, dat is al een verkleinwoord. Dus het is in ieder geval een jong ding geweest. Maar dat woordje meisje, dat Hebreeuwse woord wat er staat, dat wordt bijvoorbeeld ook gebruikt voor Rebecca.

Rebecca, Rebecca die met Isaac gaat trouwen. Dus dat ze daar bij de bron, daar in Haran, komt om die kamelen te drenken.

En dan staat er ook datzelfde Hebreeuwse woord, het meisje. De oude vertaling, staat de vertaling, vertaalt vaak jonge dochter. Diezelfde uitdrukking wordt ook gebruikt voor Rut de Moabitische.

Nou, daar kan je niet voor zeggen dat dat natuurlijk nog een klein meisje was. Ze was al een keer getrouwd geweest, was een weduwe. Maar er staat wel het woordje klein voor. Een klein meisje, een kleine jonge dochter.

En dat woordje klein wijst natuurlijk toch wel naar dat ze jong geweest moet zijn. Misschien een jaar of tien of twaalf, dat blijft gissen natuurlijk. Niet veel jonger denk ik, maar in ieder geval.

Zij is als meisje weggevoerd door die benden uit Syrië. Zij komt dus uit het tienstammenrijk.

Het tienstammenrijk dat bekend stond, zeker ook in de dagen van Elia en Elisa, maar dat was eigenlijk al begonnen bij hun eerste koning, Jerobeam, dat ze afgeweken waren van het dienen van de God van Israël.

Jerobeam had een soort eigen idee godsdienst ingericht. Dat leek wel in bepaalde opzichten op die godsdienst die God ingesteld had bij de Horeb, maar was totaal anders.

Het was een godsdienst naar eigen ideeën. Een menselijk geïnspireerde godsdienst. En in die tijd leefde dat meisje. En in die dagen leefde zij dus in een land wat eigenlijk afgoden diende.

De kalveren in Bethel en in Dan. En daarnaast waren er allerlei offerhoogden, waren er priesters uit allerlei delen van de bevolking aangesteld. Als je priester wilde worden, dan kon je solliciteren.

En dan kon je dus zo priester worden, terwijl oorspronkelijk godsbedoeling was dat alleen uit de stam Levi de priesters zouden komen. Dat meisje woonde dus met haar ouders daar in dat tienstammenrijk.

Tenmidden van een volk wat afgoden diende. In ieder geval wat niet de God van Israël diende zoals hij gediend wilde worden. Als Elia op een bepaald moment helemaal in zak en as zit en vlucht voor Izebel en komt op de Horeb, dan zegt hij, ik ben alleen overgebleven, zegt hij.

En ze staan mee naar het leven. Ja, zegt God. Maar ik heb er nog zevenduizend overgelaten, die hun knie niet voor de baal hebben gebogen. En ik geloof dus dat de vader en moeder en dat dat meisje, dat die daarbij hoorden.

Dat meisje heeft in haar korte zijn bij haar ouders waarschijnlijk toch, toch heel veel dingen meegekregen van de God van Israël.

Want dat blijkt natuurlijk uiteindelijk uit wat ze gaat zeggen, uit dat ene zinnetje wat ze zegt. Maar wat moet dat voor dat meisje geweest zijn? Weggevoerd te worden vanuit je huis, vanuit je gezin, vanuit je familie, vanuit je volk en dan in een vreemd land te komen met een vreemde taal, een vreemde cultuur, hoewel die cultuur misschien niet zo verschrikkelijk veel verschilden tussen Israël en Syrië.

Maar in ieder geval met een godsdienst die de afgoderij uiteindelijk hoog had staan. Wat moet dat voor dat meisje geweest zijn?

Wat een verdriet, wat een angst. En als je kijkt hoe er vandaag mensen op de vlucht zijn, hoe mensen weggevoerd worden. Denk maar natuurlijk aan de situatie met IS, met de jezidis.

En nou ja, zo zijn er talloze voorbeelden ook vandaag in onze samenleving en de afgelopen jaren. Waar mensen op de vlucht zijn of waar mensen weggevoerd worden, waar kinderen ontvoerd worden, misbruikt worden.

In zo'nzelfde situatie zat dus ook dat meisje hier uit Israël. Ze werd als gevangene weggevoerd en komt dan in een vreemd land en uiteindelijk, hoe dat precies gegaan is, is dat via de slavenmarkt gegaan?

Of is er gewoon dat Naaman haar al uitgezocht had en is er in dienst bij de vrouw van Naaman gekomen? En het hele bijzondere is dat zij dus, ondanks dat ze dat allemaal heeft meegemaakt, dat zij toch vol overgave blijkt te dienen in dat huis.

Dat ze niet, zeg maar, als een soort reactie gezegd heeft, nou ik ga hier weinig of niks doen, want ik ben hier natuurlijk ook niet vrijwillig.

En kijk eens wat ze me aangedaan hebben. Ze is niet weggezonken in een soort zelfmedelijden, maar het is een meisje wat uiteindelijk gericht is ook op het welzijn van de mensen om haar heen.

Ze is in dienst bij de vrouw van Naaman, een jong meisje. Dat woordje jong, dat wordt soms ook gebruikt in de betekenis van onbelangrijk.

De minste staat dan tegenover minste, dat is datzelfde woord, en meeste. Kom je vaak tegen in de Bijbel, de minste en de meeste. De onbelangrijke en de belangrijke.

Het was een heel eenvoudig meisje. Maar ze had dingen van huis uit meegekregen en dat heeft ze bewaard. En dat is het geweldige respect voor de God van Israël en voor degene die in de dienst van die God van Israël stonden.

Het is heel wat anders als die jonge lui daar uit Bethel, wat we kunnen lezen in een paar hoofdstukken hiervoor, die dan Elisa uitschelde voor kaalkop, kaalkop.

En uiteindelijk vervloekt Elisa ze en komen er berinnen uit het woud en die verscheuren 42 van die kinderen. Dat is natuurlijk verschrikkelijk, maar aan de andere kant, wat is daar de grondslag van?

Hoe hebben de ouders van die kinderen, hoe hebben die gesproken over de profeet? Over de dienstknecht van God? Dit meisje is totaal anders.

Ze heeft een geweldig respect voor de dienstknecht van God, waarvan ze weet dat hij dus in Samaria woont. Ze was in dienst bij de vrouw van de Amal.

En dan staat er en ze zegt tegen haar meesteres, Och, was mijn heer maar bij de profeet die in Samaria is. En uit dat woordje Och, daar blijkt haar bewogenheid uit.

Ze is bewogen met de situatie van haar heer, van de man van haar meesteres. Hij is meelaats.

En ja, dat is iets wat haar heeft aangeraakt, wat haar uiteindelijk tot die uitspraak brengt. Hoe is ze tot die uitspraak gekomen? Is ze daar binnen mee bezig geweest?

Of is dat zomaar plotseling dat ze dat spontaan zegt? Want dat is nogal wat wat ze zegt. Och, was mijn heer maar bij de profeet die in Samaria is.

Dan zou die zijn meelaatsheid bij hem wegnemen. Wat een gigantisch geloof openbaart zich hier. Bij zo'n heel klein jong meisje.

Zo'n heel klein radertje in dat plan dat God heeft, met betrekking tot Naaman, met betrekking tot Damaskus. En de vraag die op mij en op jou en op u afkomt, willen wij zo'n onbelangrijk radertje zijn in Gods plan?

Wij leven ook te midden van een wereld die bol staat van goddeloosheid. We leven in een wereld die van goddeloosheid is.

En het lijkt wel alsof ze steeds verder van goddeloosheid afgaat. En in zo'n wereld vraagt God van ons om trouw te blijven aan de God van Israël. Aan Yeshua, aan de Heer Jezus.

Om hem te volgen. En om ook oog te hebben voor de mensen om ons heen. Met zijn bewogenheid. Hij was met ontferming bewogen over de scharen.

Omdat ze waren als verloren schapen zonder header. Hebben wij dat? Ken je dat? In je leven de bewogenheid voor de mensen om je heen. Mensen die zonder god leven.

Mensen die op weg zijn naar de hel. Ken je die bewogenheid? Ben je bereid om daar ook uiteindelijk mensen een weg te wijzen? De weg te wijzen naar die grote profeet.

Namens de Heer Jezus. De Zoon van de levende God. Dat meisje zegt. Was die maar bij de profeet in Sermria.

Dan zou die hem van zijn meelaatsheid genezen. Dan zou die zijn meelaatsheid bij hem wegnemen. Wat een ontzettend groot geloof. Want dat was nog nooit gebeurd. Elisa had nog nooit iemand van zijn meelaatsheid genezen.

Daar zegt de Bijbel helemaal niks over. Nog nooit was er iemand genezen van meelaatsheid. En het is de Heer Jezus die later in de synagoge van Nazareth zegt.

Er waren in de dagen van Naaman veel meelaatsen in Israël. Maar wie is er gereinigd? Naaman de Syriër zegt hij. Er waren heel veel meelaatsen in Israël.

Maar er is geen een van die meelaatsen geweest die dacht. Hé ik ga naar Elisa toe. Ik ga naar de man gods toe. Want bij hem is genezing.

Niemand. Niemand van het uitverkoren volk van God. Ging naar de profeet. Maar uiteindelijk wel naar Naaman.

En waarom ging Naaman? Omdat er een meisje was. Een Joods meisje wat hem wees. Op de redding die er was bij Elisa. Ongelooflijk.

Dat dat meisje dat door het geloof zegt. Ze zegt niet. Nou als je bij de profeet is. Dan is er een grote kans dat hij van zijn meelaatsheid weggenomen. Van genezen wordt.

Nee ze zegt. Dan zou die zijn meelaatsheid bij hem wegnemen. Het staat voor 100% vast. En Naaman zijn vrouw gelooft dat. Dat is wel bijzonder.

Want dat was eigenlijk een ongelooflijk verhaal. En ze vertelt het aan haar man. En die gelooft het ook. En Naaman die gaat dan naar zijn koning.

Naar zijn heer. En die gelooft het ook. Dus al drie heidenen. Die de boodschap horen. En geloven. Aangaande de profeet.

En wat is het geweldig. Dat wij vandaag ook. Onder heidenen leven meestal denk ik wel. Dat we ook die boodschap mogen brengen. Die boodschap dat er redding is.

Dat er verlossing is. Dat er genezing is van zonde en schuld. En ongerechtigheid. Door het geloof in de Heer Jezus. Naaman gaat dus.

Uiteindelijk op advies van dat meisje. Naar. Israël. En dan. Is natuurlijk de vraag.

Ja dat meisje heeft dat gezegd. En toen ging ze gewoon weer door met haar werk. Natuurlijk dan ging ze mee door met haar werk. Maar zou ze niet met een biddend hart doorgegaan zijn met haar werk. Ze had wat gezegd.

Maar ja. Zou er misschien ook geen twijfel gekomen zijn in haar hart. Van. Ja dat heb ik nou wel gezegd. Maar. Zou dat nou wel gaan gebeuren. Dat zou je toch ook wel kennen.

Maar het is uiteindelijk. Denk ik. Vermoed ik. Dat zij daar toch biddend mee bezig geweest is. Dat ze het aangezicht. Iedere keer opnieuw het aangezicht van God gezocht heeft.

Of hij die reis van haar man. Van haar Heer. Wilde zegenen. En dan komt uiteindelijk een aanman met die brief. Bij de koning van Israël.

En als hij dan die brief gelezen heeft. Dan scheurt hij zijn kleren. Zegt hij. Ben ik dan God? Dan om dood en leven te maken. Want ja eigenlijk. Als je meelaats was. Was je. In principe eigenlijk al dood.

Dus hij komt. Bij een Joodse man. En die gelooft die boodschap niet.

En als Elisa dan hoort dat hij zijn kleren gescheurd heeft. Dan zegt Elisa. Stuurt hij een bode. Laat hem toch naar mij toekomen. Dan zal hij weten dat er een profeet in Israël is.

Ook hier weer zo bijzonder. Want Elisa was natuurlijk ook gewoon een mens. Zoals jij en ik en u. Maar hij geloofde dat God hier een bedoeling mee had natuurlijk. Hij had ook nog nooit een meelaatse genezen.

Maar hij geloofde dat God hem hier ging gebruiken. En zo wil God ook jou en mij en u gebruiken. In zijn dienst. Om voor een ander tot zegen te zijn.

Om een ander te wijzen. Uiteindelijk natuurlijk op de Heer Jezus. Naaman die komt met zijn paarden en met zijn wagen. En hij bleef voor de deur van het huis van Elisa staan.

En dan zie ik in mijn geest. Ik zie daar Naaman staan. Een beetje in onze tijd vertaald. Dan staat hij daar met zijn Porsche. En hij blijft lekker in de auto zitten. En hij heeft al zijn idee gevormd van hoe het zal gaan.

Maar Elisa stuurt een bode. Net zoals hij een bode naar de koning gestuurd had. Stuurt hij ook een bode naar Naaman. Die voor zijn deur staat. En dan zegt hij ga heen.

En was u zevenmaal in de Jordaan. Dan zal uw vlees weer gezond worden. En u zult rein zijn. Heel simpel. Heel eenvoudig. Maar ook eigenlijk heel ingrijpend. Naaman die wordt witheid.

En dan gaat hij weg. En hij zei. Ik zei bij mijzelf. Hij zal vast en zeker naar buiten komen. Voor mij gaan staan. De naam van ik ben zijn God aanroepen.

Zijn hand over de plaats strijken. En de melaatsheid wegnemen. Had al helemaal zich een idee gevormd. Van hoe dat zou gaan. Hoe Elisa. Hoe die profeet het moest doen.

En zijn er vandaag niet zoveel mensen ook. Misschien heb je dat zelf eigenlijk ook wel. Dat je een idee hebt gevormd. Van ja maar zo moet God werken. Of zo werkt het. Er zijn heel veel mensen die natuurlijk denken.

Van ja maar. Ik moet eerst dit doen. En ik moet dan dat doen. En zus doen. En ik moet die ervaring hebben. En dan pas. Nee het is heel simpel.

Ga heen. Was u zevenmaal in de Jordaan. Dan zal uw vlees weer gezond worden. En u zult rein zijn. De aanman die is kwaad. En die zegt van ja maar. De rivieren in Damascus.

Die zijn nog veel mooier en schoner. Dan dat kleine modderige stroompje. De Jordaan. Ik weet niet hoe het toen was in die dagen. Maar dat is in Israël geweest. Nou dan is het eigenlijk. Een soort brede sloot.

Althans waar wij waren. Hij heeft er zo zijn idee over. Hij zegt dan kan ik me toch ook wassen. En zo zijn er ook een heleboel mensen.

Die denken van ja maar als ik het op die manier doe. Dan kan ik toch ook wel gered worden. Dan kan ik toch ook wel in de hemel komen. Als ik nou maar gewoon netjes leef. Als ik ieder het zijnde geef. Als ik niet lieg en bedrieg.

Ja dan zal God mij toch wel accepteren. Bij de tentcampagne waar ik het met Bert nog even over had. Daar was ik hier een man. Die zei van. Als ik er niet kom dan komt niemand er. Nou.

Dat getuigt nog niet van nederigheid. Uiteindelijk deze naaman. Die is zeer gezegend. Met zijn personeel. Dat personeel.

Dat komt er naar voren. Zijn dienaren kwamen naar voren. En zeggen tegen hem mijn vader. Dat is heel bijzonder. Je ziet dat er een bepaalde relatie is. Niet zozeer van baasknecht. Maar meer van een vader met zijn zonen.

Met zijn kinderen. Naaman zijn naam betekent aangenaam. Bemindelijk. Welgevallig. En dat was hij ook. Het was een innemende persoon.

Ondanks dat hij natuurlijk zo kwaad werd. Was het gewoon een innemende persoonlijkheid. En zijn dienaren zeggen. Mijn vader. Als die profeet u iets moeilijks opgedragen had. Zou u het dan niet gedaan hebben?

Hoeveel te meer nu hij tegen u gezegd heeft. Was u. En u zult rein zijn. Ja dat was ook zo. Hoeveel mensen zijn ook niet bereid.

Om van alles te doen. Om uiteindelijk de hemel te beërven. Maar het is zo simpel. Zo simpel dat. Ja gelovende heer Jezus.

En u zult behouden worden. Werd gezegd tegen de vangen bewaren van Filippi. Hij daalde af. En dompelde zich zeven maal in die oran.

Hij daalde af. Kijk en dat is het punt. Hij moest afdalen. Hij moest naar beneden. Er was een man die altijd gewend was om hoog te staan. Op zijn strijdwagen.

In zijn positie. Maar hij moest afdalen. En dat is nou het moeilijke voor ons mensen. Om af te dalen. Om de minste te willen zijn. Ook als broeders en zusters onder elkaar.

En nederig te zijn. Ten opzichte van elkaar. Hij moest afdalen. En hij daalde zich af. En dompelde zich zeven maal onder in de Jordaan. Overkomstig het woord van de man van God.

En zijn lichaam werd weer gezond. Als het vlees van een kleine jongen. En hij werd rein. Ongelooflijk zeg. Nou we weten niet hoe oud die man was. Maar zijn vlees werd weer rein.

Als het vlees van een kleine jongen. Dat is een hele tijd geleden voor mij. Mijn vlees is niet zo rein meer. Als toen ik zo jong was. In de zin van allerlei dingen. Die je aan je lichaam krijgt.

Aan je huid krijgt. Maar. Dit gebeurde. Een geweldig wonder. Mooi om dat te zien. Zijn vlees werd weer gezond. Als het vlees van een kleine jongen.

En dat was door dat kleine meisje. Door dat kleine meisje. Werd hij. Lichamelijk weer. Als een kleine jongen. Natuurlijk. Qua. Situatie van zijn huid.

En dan keert hij terug. Naar de man van God. Hij is een hele gevolg. En hij kwam. En hij ging voor hem staan. Kijk. Zo'n groot verschil. Ten eerste kwam Elisa naar buiten. Maar hij ging voor hem staan. Hij kwam van zijn strijdwagen.

Of wat voor wagen die ook had. Hij kwam er vanaf. Stukje nederigheid. Hij vernederde zich. En dan zegt hij. Nu weet ik dat er op de hele aarde. Geen God is dan in Israël.

Neem alsjeblieft een geschenk aan. Zegt hij. Nee zegt Elisa. Dat doen we niet. Geen geschenk. Hij drinkt aan. Nee. Ik neem absoluut niks aan. Nou wilt u mij dan wat geven.

Zegt hij. Wilt u mij een last aarde geven. Zoveel als een span mijldieren dragen kan. Waar heeft u dat nou toch voor nodig. Als je in een vreemd land geweest bent.

Dan kan je wel eens. Mag je eigenlijk heel voorzichtig mee zijn. Vanwege de douane. Maar dan kan je steen meenemen. Uit Israël een steen meenemen. Of misschien iets anders. Zo'n flesje met aarde. Van die mooie figuren erin.

Wil die iets hebben als een soort aandenken. Nee. Hij zegt. Want uw dienaar zal geen brandoffer of slacht. Of er meer breng aan andere goden. Dan alleen aan ik ben. Die aarde heeft hij nodig.

Om een altaar te maken. En hoe die daarbij komt. Dat weet ik ook niet. Want dat staat in de wet. Het staat in Exodus 20 vers 24. Hoe de joden een altaar moeten maken.

Exodus 20 vers 24. Exodus 20 vers 24.

U moet voor mij een altaar van aarde maken. En daarop uw brandoffers en uw dankoffers. Uw kleinvee en uw runderen offeren. Op elke plaats waar ik mijn naam zal laten gedenken.

Zal ik naar u toekomen en u zegenen. Dus een altaar van aarde. Ze mochten ook van steen. Volgende vers. Maar dat mochten ze dan niet behouden. Die mochten ze dus laten zoals ze waren.

Dus hij wilde een altaar. En dat is nou zo geweldig van dat meisje. Niet alleen is die door haar toedoen.

Door haar vrijmoedigheid. Door haar geloof. Is die naamman genezen. Maar is er ook voortaan een altaar. Gewijd aan de ik ben.

Aan de God van Israël in Damaskus. Een plaats van aanbidding. Wat is dat geweldig. De God van Israël wordt nu aanbeden.

Daar in Damaskus. Waar Rimon de baas is. De God. Want dat zegt dan naamman ook. Ja maar als mijn heer. De koning naar de tempel van Rimon gaat.

Dan moet ik hem begeleiden. En dan leunt hij op mijn arm. Op mijn hand. Arm. En als hij dan buigt. Moet ik ook buigen. Ja maar als ik me dan zo neerbuig. Wil ik ben mij dan vergeven.

Want ik wil eigenlijk natuurlijk helemaal niet buigen. Maar vanwege mijn situatie moet ik buigen. Had ik ook kunnen zeggen. Ja maar dan ga ik voortaan niet meer mee naar die tempel. Maar hij vraagt om van tevoren al vergeving.

En dan zegt Elisa tegen hem. Shalom. Ga in vrede. Inderdaad.

Hij mag in vrede gaan. Nou ik denk dat we met elkaar heel veel hebben kunnen leren vandaag van dat kleine meisje. Dat kleine meisje. Met zo'n geweldig groot geloof.

En wat zo trouw gebleven is aan de God van Israël. De God waarmee ze opgegroeid is. Haar vader en moeder hebben daarin haar ongetwijfeld bijzonder onderwezen.

En dat zij uiteindelijk het middel mocht zijn. Het kleine onderdeeltje in Gods plan met betrekking tot naar Aman. En om uiteindelijk niet alleen die man genezen te laten worden.

Maar ook dat voortaan er lof, eer en aanbidding in Damaskus wordt gebracht. Bij dat altaar dat gewijd is aan de God van Israël.

Waar de slachtoffers. Zegt hij. Waar slachtoffers en brandoffers gebracht werden. En die wezen natuurlijk ook weer naar de Heer Jezus. Dus al met al geweldig om te zien dat er uiteindelijk leven is.

Want Naaman was eigenlijk naar de mens gesproken door zijn melaatsen. Het was die dood. Maar er was leven door Elisa. En Elisa zijn naam betekent. Mijn God is redding.

Elishua. En hij is degene die God gebruikte. Prijs. De naam van God. Dat we deze geschiedenis mogen overdenken en mogen meenemen.

Ook in de week waar we vandaag aan begonnen zijn. Om hopelijk ook in de praktijk te brengen. Amen.