Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen, broers, zussen. Goed om weer met jullie het woord te mogen openen.! Goedemorgen. En ook natuurlijk de kijkers thuis. Het zal u waarschijnlijk ook wel opvallen, maar in onze maatschappij tegenwoordig is ontzettend veel aandacht voor de fysieke gezondheid.
We zijn heel erg bezig met wat we allemaal in onze mond stoppen. En dan zie je ook vandaag steeds meer producten. Als je bijvoorbeeld ochtends aan het ontbijten bent, wat dan aangeeft wat er niet in zit.
Dus vegan, glutenvrij of 30% minder suiker. Dus vooral aangeven wat er allemaal niet in zit, want kennelijk is dat dan beter voor het lichaam.
Is het gezonder. En natuurlijk soms ook juist wel aanprijzen wat er wel in zit. Een van de mooiste vind ik altijd die op potten pindakaas. Die staat erop bevat pinda's.
En dan denk ik, joh, nou is goed dat je het zegt. Ik dacht al zoiets. Ik kan sporen van noten bevatten. Oké, goed om te weten. Dus we zijn daar heel erg mee bezig.
En natuurlijk ook sporten. We moeten fysiek vitaal en jong blijven. Dus we zijn allemaal hard aan het hardlopen of naar de sportschool aan het gaan. We trekken ons helemaal suf met smartwatches en smartphones.
Allemaal op basis van de laatste wetenschappelijke inzichten hoe we nu gezond moeten leven en wat je wel en niet moet doen. Hartstikke mooi.
Ik las een mooie quote van elders Huxley. Die zei, de geneeskunde heeft zo'n enorme ontwikkeling doorgemaakt dat er nagenoeg geen gezonde mensen meer over zijn.
Er is altijd wel iets. En ik ben hier natuurlijk niet om gezondheidsgoeroes te pesten. Want heel eerlijk, ik trap er zelf ook altijd in. Ik ben ook altijd bezig met wat ik wel en niet eet en met gezond leven.
Dus daar gaat het mij niet om. Het is goed om daar je bewust van te zijn. Maar de aandacht die dat heeft, wat op zich wel mooi is, en hoe scherp we daarop zijn, dan vraag ik me ook af, zijn wij net zo scherp waar we ons geestelijk mee voeden en wat we binnen laten?
Nou en daarover wil ik nadenken vanmorgen, over die vraag. Waarmee voeden wij ons geestelijk? En ik wil dat doen aan de hand van een geschiedenis in Matthäus 16. En dat zijn in wezen twee verhalen, twee geschiedenissen die direct achter elkaar gebeuren, die ook alles met elkaar te maken hebben.
Het is een beetje een tweeluik. We gaan eerst de eerste vier versen lezen van Matthäus 16. Waar we de Heer Jezus zien in gesprek met de fariseeën en sadduzeeën.
En daarna, verderop lezen we straks vanaf vers 5 en verder, en dan is de Heer Jezus in gesprek met zijn discipelen. En dan zul je ook wel zien dat die verhalen alles met elkaar te maken hebben.
Maar als het ware ook weer op zichzelf staan. Nou, laten we beginnen met het lezen van de eerste vier versen in Matthäus 16. Er staat, en de fariseeën en de sadduzeeën kwamen naar hem toe om hem te verzoeken.
En ze vroegen hem of hij hun een teken uit de hemel wilde laten zien. Maar hij antwoordde en zei tegen hen, Als het avond geworden is, zegt u, mooi weer, want de hemel is rood.
En smorgens, vandaag storm, want de hemel is somberrood. Huigelaars, de aanblik van de lucht weet u wel te onderscheiden. En kunt u de tekenen van de tijden niet onderscheiden?
Het verdorven en overspelige slacht verlangt een teken. Maar hun zal geen teken gegeven worden dan het teken van Jona, de profeet.
En hij verliet hen en ging weg. Eerst even tot zover. Dus de fariseeën en sadduzeeën, die hier in één adem worden genoemd, als het ware het één groep, die komen hier naar de Heer Jezus toe.
Terwijl het in wezen twee groepen zijn, maar daar komen we straks nog wel even over. En die komen naar de Heer Jezus toe om hem, en zo staat er ook expliciet, om hem te verzoeken. Dus zij hadden een agenda.
Ze kwamen met een agenda, met een vraag bij hem. Van Heer geeft u ons een teken. Kijk en op zichzelf genomen, als je een teken zou vragen, zou misschien niet eens gek zijn.
Als je bedenkt dat daar iemand dan rondloopt en die zegt dat hij de macht heeft om zonden te vergeven. Dat hij het ware brood uit de hemel is. En dus dan is het misschien niet eens zo gek om te vragen om een teken, zodat je ook kan zien van ja, bent u wel wie u zegt dat u bent?
Maar deze vraag hier legt juist het ongeloof en het verharde hart van deze fariseeën en sadduceeën bloot. Want ze waren niet geïnteresseerd in dat teken.
Nee, ze hadden in wezen al hun mening vaststaan. En bovendien, een paar hoofdstukken verder, in Matthijs 12, hadden ze precies dezelfde vraag gesteld. Toen had de Heer Jezus dat ook in die situatie geweigerd.
Dus ze wisten ook de uitkomst en ze wilden die uitkomst ook gebruiken tot hun voordeel. Om daarmee te laten zien van nou zie je wel, de Heer doet geen teken als wij daarom vragen. Maar dat was dus om hem te verzoeken, want de Heer Jezus had al ontzettend veel tekenen gedaan.
Hij had al blinden genezen. Hij had lammen weer doen opstaan. Hij had demonen uitgedreven. Hij had op wonderbaarlijke wijze brood vermenigvuldigd.
Allemaal zichtbare tekenen die de Heer Jezus deed. Waaraan de fariseeën en sadduceeën konden zien van, dit zou wel eens de Messias kunnen zijn.
Maar ze hadden hun mening al vaststaan. Dus het was er niet te doen om het teken, om een oprecht antwoord te zoeken. Nee, ze wilden dat gebruiken tot hun eigen voordeel en bevestigd worden in hun overtuigingen.
Want afgezien van dat de Heer Jezus al tekenen ook had gedaan, was hij bovendien zelf dat teken. Geboren in Bethlehem, uit Juda, uit het nageslacht van David.
En bovendien voorgegaan door Johannes de Doper, die hem aankondigde. En deze fariseeën en sadduceeën die uitstekend onderwezen waren in de provincieën, die hadden dat allemaal kunnen herkennen.
En toch, al die aanwijzingen die zich voor hun ogen afspeelden, die weigerden zij. Die wilden ze niet tot zich laten doordringen, dat werd allemaal terzijde geschoven. En de bewijslast werd als het ware steeds hoger en hoger en onredelijk hoog.
En die fariseeën en sadduceeën, die worden hier, zoals ik al zei, in één adem genoemd, alsof het één groep is. Terwijl dat in werkelijkheid twee totaal verschillende groeperingen waren. Die vaak juist ook tegenover elkaar stonden.
Die het helemaal niet met elkaar konden vinden. De fariseeën, die stonden vooral bekend om hun religieuze invloed. Die leefden de wet zeer nauwkeurig naar.
Die wilden daardoor ook rechtvaardig worden voor God, door nauwgezet alle voorschriften te volgen. Met alle voorschriften die ze er zelf nog een keer omheen hadden bedacht. Ze geloofden bovendien niet alleen in het letterlijk geschreven woord van God, het oude testament zoals wij dat vandaag hebben.
Maar ook in de mondelingenoverleveringen, in de tradities, om daarna te leven. En als er vragen waren over de wet, dan werd er naar hun geluisterd.
Ze waren de religieuze, gezaghebbende mensen in die dagen. De sadduceën, die hadden vooral politiek veel invloed.
En die worden vaak ook wel genoemd met de Herodianen, waar ze aan verwant zijn. Er zit de macht in die dagen. En zij gebruikten eigenlijk religie meer als een middel om invloed te krijgen in de samenleving.
Het was ook een hele rijke groep. Ze waren welgesteld. Maar deze groep geloofde niet in een geestelijke wereld. Daar geloofden ze niet in.
In engelen of in een geestelijke onzichtbare wereld, daar geloofden ze niet in. Ze geloofden ook niet in opstanding uit de dood. Daar hadden ze ook niks mee. Dus daar, op dat punt, hadden de fariseeën en sadduceeën ook wel discussies.
Daar konden ze het niet met elkaar over eens worden. Maar op dit punt, in hun tegenstand naar de Heer Jezus toe, hebben ze elkaar gevonden.
In hun weerstand naar Jezus. En onder het mom van de vijand van mijn vijand is mijn vriend, trekken ze hier samen op om Jezus te verzoeken.
Zo zie je dus dat een startpositie van mensen totaal verschillend kan zijn, waar ze vandaan komen. Maar dat ze toch uiteindelijk op hetzelfde punt belanden.
Iemand kan spiritueel zijn, zoals men dat dan noemt. Geestelijk voorkomen, misschien zelfs kerkelijk zijn.
Geloven, wellicht in een hiernaam als in een God, maar niks te maken willen hebben met Jezus. Niet willen luisteren naar wat hij te zeggen heeft.
Hem afwijzen. Want mensen kunnen ook puur materialistisch zijn. Dus alleen maar geloven in datgene wat je ziet, wat je waar kan nemen.
Niet geloven in een geestelijke wereld. En ook vanuit dat startpunt niks met de Heer Jezus te maken willen hebben. Het startpunt zegt niet altijd iets over of iemand openstaat voor het evangelie of niet.
Maar beide die kenmerken zich door een redenatie van dat God aan hun voorwaarden moet voldoen. Ik geloof alleen in een God, zeg maar.
Dat is wat ze zeggen. Ik geloof alleen in een God die voldoet aan de voorwaarden die ik neerleg. Aan het plaatje dat ik heb. Daar moet hij aan voldoen. Hij moet me bevestigen in mijn overtuigingen.
Mijn positieve woorden toespreken. Nooit tegenspreken. En voldoen aan het plaatje dat ik van hem heb. Maar dat is geen God.
Per definitie niet. Dat is een zelfgecreëerd beeld. Dat is een pop. Een zelfgecreëerde afgod. Die in wezen ten dienste staat van jou.
In plaats van dat jij ten dienste staat van God. In wezen een geïdealiseerde versie van jezelf. Dat is waar de fariseeën en sadduceeën zeg maar naar op zoek zijn.
En u heeft wellicht wel eens vaker gehoord van de fariseeën en sadduceeën. En wij maken daar altijd een soort karikatuur van. Dat waren hele fundamentalistische slechte mensen.
En op die manier door daar een soort karikatuur van te maken kunnen we ons ervan distancieren. Zo zijn wij niet. Dat zouden wij echt nooit doen.
Maar toch. En dat gaan we straks wel lezen. Waar schuurt de Heer Jezus voor deze hartgesteldheid? Waar schuurt hij de mensen hiervoor? Maar de meesten die hier vanmorgen zitten.
Die zullen hier niet gekomen zijn om God ter verantwoording te roepen. Om van hem een beeld te maken die overeensteemt met hun beeld.
Maar misschien voor de enkeling die hier zit vanmorgen. Die hier misschien heen moest. Of hier om onverklaarbare redenen toch naar zit te kijken. En die in wezen zegt van.
Ja, de Heer Jezus. Maar daar geloof ik niet in. Dan wil ik tegen je zeggen. God roept je. Hij roept je.
Hij ziet je. En hij wil jou ontvangen. En hij wil antwoorden geven op een heleboel vragen. Maar kom wel naar hem toe met een open houding.
Met een lerende houding. Met een vragende houding. En niet met een voor vastgezet beeld. Ik had laatst een gesprek met een man.
Echt waar. En die zei van. Ja, kan God niet wat geüpdate worden? Een soort God 2.0. Die dan zeg maar wat dingen zegt.
En een Bijbel zeg maar. Wat overtuigingen verkondigt. Die gewoon wat overeenkomt met de hedendaagse opvattingen. Zoals wij daar vandaag de dag over denken.
Zou dat niet kunnen? Dat is natuurlijk compleet waanzin. Dat is zoiets als dat jij of ik tegen onze man of vrouw zeggen.
Nou, ik wil dat jij precies zo bent. Zoals ik wil dat jij bent. En dat jij mij nooit tegenspreekt. Dat jij mij altijd gelijk geeft. Dat je mij nooit bevraagt.
En dat je altijd doet wat ik van jou vraag. Ja, dan heb je geen relatie. Dan wil je in wezen alleen maar omringd worden met jezelf.
In een zelfgecreëerd universum. Maar dat is niet wie God is. God spreekt ons soms ook tegen. En gaat het schuren.
En dat is maar goed ook. Dus laten we God ook God zijn. Geven we hem ook die ruimte. Want als we dat niet doen. Zoals deze fariseeën en saduceeën die hun hart verharden.
Die in wezen hun mening al klaar hebben. Dan wordt het op een gegeven moment heel stil. En dat zullen we straks ook zien. Maar de Heer Jezus die houdt ze eerst nog wat voor. En die zegt. Jullie kijken naar het weer.
Jullie observeren het weer. En op basis van jarenlange observaties. Weet je op een gegeven moment van. Oké, je heeft vanavond rood. Rooie lucht.
Morgen mooi weer. En ochtends wolken met rooie lucht. Oh, dat kan wel eens gaan regenen. En heel goed dat jullie dat doen. Zo kijken jullie naar de wereld om je heen. En je observeert.
En je concludeert. En je leert daarvan. En op basis daarvan maak je beslissingen. Maar als het gaat om geestelijke zaken. Dan wordt er in een keer een onredelijke maatstaf gehanteerd.
Dan wordt alle logica overboord gegooid. En dan worden er in een keer dingen gevraagd die totaal niet passend meer zijn. Dat is wat jullie doen, fariseeën en sadduceeën.
En dan noemt hij ze ook huigelaars en overspelers. Dat zijn stevige woorden. Als hij dat zegt. Huigelaars en overspelers. Maar dat is wel precies wat hier aan de hand is.
Want een huigelaar en een overspeler. Dat kenmerkt zich doordat ze A zeggen. Maar B doen. Aan de ene kant bijvoorbeeld zeggen. Ik ben je beste vriend.
Maar aan het moment dat je weg bent. Achter je rug om roddelen. Zeggen dat je iemand altijd trouw blijft. Maar ondertussen naar iemand anders gaat.
En met iemand anders het bed deelt. Dat is in wezen wat de fariseeën en sadduceeën doen. Die zeggen wij willen God eren. Maar als God daadwerkelijk tot hun komt. Met alle bewijzen die daar mee kwamen.
Dan zeggen nee. U willen we niet. En dat ging op een gegeven moment zelfs zover. Dat toen dit teken van Jona gebeurde.
Toen de Heer Jezus opstond uit de dood. En er Romeinse soldaten waren. Die daarvan getuigden. Dat zij de fariseeën en sadduceeën. Hun geld gaven. En zeiden van nou vertel maar wat anders.
En verspreid maar een leugen. En op die manier stopten ze het in de doofpot. Wat ook weer aangeeft wat hun daadwerkelijke motief was. En geeft God dan nooit een teken.
Bewijst hij zich dan nooit. O zeker. Ik denk aan zoveel voorbeelden in de Bijbel. Ik denk aan een Gideon. Gideon die tot twee keer toe een teken vroeg aan God.
En dat kreeg. Maar ik denk ook aan Thomas. De ongelovige Thomas. Die eerst de Heer Jezus wilde zien met zijn lid tekenen. Voordat hij het zou geloven. En hij kreeg ze te zien.
En zo zijn er talloze voorbeelden van mensen die. Ja. Die die tekenen hebben gezien. Maar ik denk ook bijvoorbeeld aan de complexiteit. Van de schepping waarin we leven. En hoe vernuftig zeg maar.
Dat hele systeem in elkaar zit. Wat niet anders kan. Dan dat dat spreekt over een intelligent wezen. Over een God. Die daarachter moet zitten.
Die dat heeft ontworpen. Maar ik denk ook bijvoorbeeld aan een teken van. De hoeveelheid. Manuscripten die wij hebben. Van de Bijbel. Van het Nieuwe Testament.
Dat is zo overweldigend veel. Er is geen enkel ander boek in de wereld. Met zoveel. Manuscripten. En kopieën. Daarvan.
Waardoor we kunnen zeggen. Dat de Bijbel die wij vandaag hebben. Klopt. En betrouwder is. Er zijn zoveel getuigenissen van mensen. Die een persoonlijke ervaring.
En een ontmoeting hebben met God. Dus God geeft zo vaak een teken. Maar het is een wereld van verschil. Hoe men tot hem komt. Komt men.
Om bevestigd te worden. In eigen overtuigingen. Die men al heeft. Of komt men met een open houding. Om daadwerkelijk ook onderwezen te worden.
En Jezus zegt. Ik geef geen teken. Ja ik geef het teken van Jona. De profeet. En dat teken. Dat kenmerkt zich.
Doordat het zich juist wat verbergt. Doordat het zich wat onttrekt. Aan het zicht. Want zoals Jona in de walvis zat. Drie dagen en drie nachten.
Aan het zicht ontrokken. Zo was ook de Heer Jezus. Aan het zicht ontrokken. En stond hij op. Op de derde dag. En er zijn nog meer parallellen.
Met de profeet Jona. En zijn leven. En zijn bediening. Want. Ik neem even een sokje water. Zoals Jona.
Door de bestuurders van de boot. Overboord werd gegooid. Zo werd de Heer Jezus. Door de bestuurders van het land. En de leiders van het volk. Overboord gegooid.
En aan het kruis genageld. En doordat Jona. In het water viel. En daardoor. De zee weer rustig werd. En bekoelde. Zo werd Gods.
Gods toren bekoeld. Door de dood. Van de Heer Jezus Christus. Aan het kruis. Waardoor hij een middel werd. Tot verzoening. Voor alle mensen. Ook voor die leiders.
En Jona. Die kwam uiteindelijk weer. Na drie dagen. En drie nachten. Op het land. Zo stond ook de Heer Jezus op. Op de derde dag. En sommigen die denken nu.
Ja maar er zit toch een verschil in. Drie dagen. En drie nachten. Bij Jona. Hoe zit het dan met de Heer Jezus. Dat is een Joodse. Idiomatische uitdrukking. Die gewoon hetzelfde zegt.
Als wij zeggen in het Nederlands. Drie dagen. En drie nachten. En op de derde dag. Dan lijken dat twee verschillende dingen. Voor ons. Maar in. Op Joodse manier van uitdrukking.
Zeg ik nou twee keer hetzelfde. Dat de Heer Jezus. Dus opstond. Op de derde dag. Is nog een parallel dus. Met het leven van Jona. En Jona.
Die ging vervolgens. Naar. De Nineviten. Naar. De niet-Joden. Om daar. Redding te verkondigen. Om daar de redding van God.
Te prediken. En ze kwamen daar tot geloof. En zo. Wordt vandaag. Door de prediking van Jezus. Komen ook niet-Joden. Heidenen. Tot geloof.
En. Dus daarin zie je. Die parallellen met het leven. Die bediening van Jona. In het leven. En de bediening van de Heer Jezus Christus.
En dat is het teken. Dat hen voorgehouden zou worden. Dat. Zich misschien wat aan het zicht onttrekt. Dat je niet. Direct ziet. Maar. Wanneer je durft te kijken. Met aandacht. Met een open houding.
Je het wel degelijk ziet. Niet. Maar ook dat teken. Weigeren ze. Ja. En dan wordt het stil. Dan staat er ook. Ze werden achtergelaten. En hij verliet hen.
En ging weg. En dan wordt het stil. En dan wordt het. Duister. Rondom de mens. Zoals het licht in de wereld kwam. Maar de mens. De duisternis.
Liever had dan het licht. En het licht weer. Wegtrok. Zo zie je dat hier ook gebeuren. Dus als we naar hem toe gaan. Moeten we naar hem toe gaan.
In geloof. Zoals Hebraïe dat ook zegt. In Hebraïe 11 vers 6. Want wie tot God komt. Moet geloven dat hij is.
En dat hij beloont. Wie hem zoeken. En dan gaan we naar het tweede gedeelte van de geschiedenis. Vanaf vers 5. En dan staat.
En toen zijn discipelen aan de overkant gekomen waren. Bleek dat zij vergeten hadden broden mee te nemen. Jezus zei tegen hen.
Kijk uit. En wees op uw hoede. Voor het zuurdeeg van de fariseeën. En de sadduceeën. Zij spraken erover met elkaar. En zeiden. Dit zegt hij.
Omdat wij geen broden meegenomen hebben. En Jezus die dat wist. Zei tegen hen. Waarom spreekt u er met elkaar over. Kleingelovigen. Dat u geen broden meegenomen hebt.
Ziet u het nog niet in. En herinnert u zich niet. De vijf broden voor de vijfduizend. En hoeveel korven u opgehaald hebt. En ook niet de zeven broden voor de vierduizend.
En hoeveel manden u opgehaald hebt. Waarom ziet u dan niet in. Dat ik tot u niet over brood gesproken heb. Toen ik zei. Dat u op uw hoede moest zijn. Voor het zuurdeeg.
Van de fariseeën. En de sadduceeën. Toen begrepen zij. Dat hij niet gezegd had. Dat zij op hun hoede moesten zijn. Voor het zuurdeeg van het brood. Maar.
Voor het onderricht. Van de fariseeën. En de sadduceeën. Dus. Hier komen we met een andere groep. Mensen te maken. Eerst hebben we een groep gezien. Van mensen die niet wilden zien.
En hier zien we een groep. Van mensen die gaandeweg. Gaan. Zien. De discipelen. En. De discipelen. Die krijgen hier. Een waarschuwing. Van de Heer Jezus.
En. Dat gaat compleet langs hen heen. Ze pakken het totaal niet. Ze zijn. Op een gegeven moment. Met een bootje. Naar de overkant van het water. Gegaan. En ze zijn alleen maar bezig. Met de lunch.
En uit Marcus. Een lezen. Of Marcus. In Marcus lezen we dan. Dat zij één brood. Bij zich hadden. En dus. De Heer Jezus. Die geeft hun. Een stukje geestelijk onderwijs. Maar zij zijn.
Totaal gericht. Op de lunch. Die straks komen gaat. Dus. Ja. Wat leert dat ons. Is dat zij. In wezen niet. Ja.
Zich. Zich bezig konden houden. Op dit punt. Met het geestelijke niveau. Maar nog veel te veel. Gericht waren. Op het. Aartse niveau. Daarin. Bleven hangen. Bleven hangen in. Ja.
In een triviaal probleempje. Als. Wat gaan we straks eten. En herinnerden ze zich niet meer. Wat God eerder had gedaan. Maakte zich druk van.
Ja. Is dat ene broodje wel genoeg. Terwijl ze daarvoor. Kort daarvoor. Wonderen hadden meegemaakt. Dat God vanuit. Vijf broden. Een hele menigte van. Vijftien. Twintigduizend mensen.
Had gevoed. Dus dat. Geen enkel probleem zou zijn geweest. Maar zij zijn weer. Met de blik. Naar beneden. En zo.
Kan dat voor ons ook vaak gaan. Dat wij. Vergeten. Te herinneren. Wat God in het verleden heeft gedaan. Dat de blik weer. Naar beneden. Gericht is. Dat we gericht zijn.
Op. De problemen. Die zich in ons leven afspelen. En dat kunnen reële problemen zijn. Je kan daadwerkelijk. Een probleem. Een financieel probleem hebben.
Bijvoorbeeld. Of opzien. Tegen een medische ingreep. Die je staat te wachten. Of een geschil met je baas. Dat kunnen echte problemen zijn.
Maar in het licht van. De eeuwigheid. In het licht van zijn koninkrijk. Zijn die problemen toch ook altijd weer. Triviaal. En klein.
En de Heer Jezus. Die brengt ze dus in herinnering. Wat hij eerder heeft gedaan. En ik denk dat wij vaak inzicht missen. Geloof missen.
Omdat we niet goed herinneren. Wat God in het verleden al heeft gedaan. Dat we dat zo makkelijk weer vergeten. In wezen allemaal een soort. Structureel geheugenverlies hebben.
Herinner jij je nog goed. Het moment dat jij tot geloof kwam. Hoe je je toen gedragen voelde door God. Herinner jij je nog. Hoe hij jou door.
Zware problemen heen trok. Dat hij jou droeg. En dat je wist van ja oké. De problemen zijn er. Maar ik ervaar zijn vrede. En zijn liefde. En zijn nabijheid.
Herinneren we dat nog. We vergeten dat zo vaak. En daarom is het zo belangrijk om onze Bijbel te blijven lezen. Om te blijven bidden.
En ook vooral ook om die gemeenschap met gelovigen te blijven zoeken. Om elkaar daar aan te blijven herinneren. Ik vond het net wel mooi met dat filmpje met die lifeline.
Dat is een beetje hetzelfde he. Wat jij net ook vertelde Bauke. Dat je. Je kan aan zo'n lifeline hangen. Maar op een gegeven moment zit je dan zo vast. Zo in dat circuitje.
Of dat ding waar je overheen moet. Over die touwladder of zo. Dat je helemaal vergeet dat je vast zit. En begin je helemaal spastisch te doen. En word je helemaal bang.
En ik sta ook te bibberen als een rietje als ik daarboven sta. Je zit vast. Hij heeft jou vast. Ben je je daarvan bewust? Herinner je je dat?
En daarom is het zo belangrijk om ook die kring van gelovigen te hebben. Om anderen eraan te herinneren. Wat God heeft gedaan. En vooral ook wat hij gaat doen in de toekomst. En ook om zelf herinnerd te worden.
Aan wat God heeft gedaan. En gaat doen in de toekomst. We gaan niet naar een kring of een bidstond. Om altijd nieuwe dingen te horen. Maar ik denk ook vooral om herinnerd te worden.
En deze waarheden diep in ons te prenten. Zodat we ook onszelf verheffen. En niet blijven zitten op dat aardse niveau. Maar onze blik richten op omhoog. En het daarvan verwachten.
En de Heer Jezus die legt eigenlijk hier de gelijkenis. Want zo noem ik het maar even. Aan hun uit. De gelijkenis van dat zuurdezen. En dat is het verschil met de discipline.
De discipline hadden niet het wonderlijke, bijzondere vermogen. Dat zij de Heer Jezus altijd direct begrepen als hij wat zei. Nee, ook zij begrepen hem vaak niet.
Maar het verschil met de discipline is, is dat de Heer Jezus hun de gelijkenissen altijd wel uitlegde. Vaak als hij dan gelijkenissen sprak voor een menigte. Dan legde hij die daarna uit aan zijn discipline in klein verband.
En zo doet hij dat hier in wezen ook. En zien ze in waar het nu werkelijk om gaat. En dan gebruikt de Heer Jezus dus dat beeld van het zuurdezen. En het zuurdezen, dat is al een heel oud beeld.
Ook toen al. Dat gaat al helemaal terug tot aan Exodus. Toen het volk Israël uit Egypte werd geleid. Toen moesten zij het paaslam klaarmaken. Het Pesach voor het eerst vieren.
En dat moesten ze doen met ongezuurde broden. Zonder zuurdezen. En ook in de offers die werden gebracht, in de spijsoffers, moest het altijd van ongezuurd brood zijn.
Wat is dat beeld van zuurdezen? U kent het wellicht, maar voor degenen die het niet kennen. Zuurdezen is een natuurlijk gist. Dat kan je heel makkelijk maken.
Je pakt een beetje meel of bloem. En je doet er wat water bij. Dat roer je door elkaar heen. En dan zet je het weg en dan laat je het een dagje staan. En dan gaat dat gisten.
Dan komt er een fermentatieproces op gang. Komen de zuren vrij. Komt er lucht in. En de volgende dag doe je weer een beetje zuurdezen en een beetje water.
Dan roer je weer. Laat je weer verder gisten. En wonderlijk genoeg, zoek het maar op, moet je dat zes keer doen. Dan heb je een goede starter. Bij zes denk ik toch aan het getal van de mens.
Maar goed. Dan heb je dus een zuurdezen. En als je dan een brood gaat maken, dan pak je nieuw meel. En dan pak je wat van dat zuurdezen.
Dat heeft lopen gisten, heeft lopen fermenteren. En dat voeg je bij dat nieuwe deeg toe. Dat voeg je eraan toe. En daarmee ga je dan je brood maken. Dus, simpel gezegd, is zuurdezen, is brood van gisteren.
Brood van gisteren dat je aan het brood van vandaag toevoegt. En het idee is, het beeld wat de Bijbel geeft in Exodus, en ook wat de Heer Jezus hier laat zien, is van, voeg het oude niet toe aan het nieuwe.
Neem Egypte niet mee in je verlossing. Maar laat het achter. Neem die oude natuur niet mee in die nieuwe natuur die jij hebt gekregen.
Vermeng dat niet met elkaar. Maar wees een nieuw deeg. En daarom vieren wij ook het avondmaal met matzes. Met ongezuurd brood.
Omdat wij een nieuw deeg zijn. Een nieuwe schepping zijn. En daar waarschuwt de Heer Jezus voor. Voor die hartgesteldheid. Voor toch weer dat oude binnen laten komen.
Meenemen. Het cynisme. Het scepticisme. Het ongeloof. Daar waarschuwt de Heer Jezus voor.
Voor dat ongeloof. Voor dat verharde hart. En de Heer Jezus zou er niet voor waarschuwen als dat niet een reëel gevaar zou zijn voor ons. Ik waarschuw mijn kinderen voor gevaar in het verkeer.
Let op. Maar ik ga ze niet waarschuwen voor ratelslangen in de tuin ofzo. Want die zijn er niet. Dus daar ga ik ze niet mee belasten. Maar waar ik ze wel voor waarschuw is ook een reëel probleem.
En zo geldt dat ook hier. De Heer Jezus die waarschuwt voor een reëel probleem. Voor dat zuurdezen wat weer binnen kan komen. En Paulus die zegt op een gegeven moment ook in handelingen 20.
Als hij afscheid neemt van de oudste dag. Handelingen 20 vanaf vers 29. Dat hij waarschuwt voor wolven die in de gemeente zouden binnensluipen. Die discipelen zouden wegtrekken achter zich aan.
In wezen de zuurdezen ook naar binnen brengen. Dat is een gevaar. En dat kan op vele verschillende manieren gebeuren. Maar laat ik drie voorbeelden noemen.
Ter illustratie. Bijvoorbeeld. We leven vandaag de dag in een informatie maatschappij. We worden omringd met bulten.
Massas aan data. Aan informatie. En je kan de hele dag rondstruinen op internet. Een theorie hier. En een nieuwsbericht daar.
En een complottheorie daar. En een mooi filmpje hier. En daar kan je de hele dag mee voeden. En door nieuwsgierigheid gedreven.
Kan je daar zomaar in verzeildraken. Steeds dieper in terechtkomen. Waarin je als het ware in een soort fuik van berichtgeving komt. Door de algoritmes op internet.
Waarin je steeds meer van dezelfde berichten toegespeeld krijgt. Dezelfde filmpjes. Waardoor je steeds meer verder overtuigd wordt in die beelden die daar worden geschetst.
In de overtuigingen die daar worden neergelegd. En begint je geestelijke wereld zich als het ware steeds meer op een virtueel domein zich af te spelen. Maar heb je niet de gemeenschap van gelovigen om je heen.
Om je heen waar je echt interactie mee hebt. Waar je je gedachten aan kan slijpen. Waar je mee kan optrekken. En raak je de eenvoud en de vreugde van het evangelie langzaamaan kwijt.
Of een ander voorbeeld. Je ziet precies waar het misgaat in de gemeente. En je kan de vinger zo op de zere plek leggen. Of je ziet dat in iemands persoonlijke leven.
Je ziet precies wat er misgaat. En je hebt waarschijnlijk ook helemaal gelijk. Goed onderbouwd. En het klopt. Maar vervolgens neem je zelf geen enkele verantwoordelijkheid.
Om ten dienste te staan van Christus. En van zijn lichaam. En help je die broer of die zus of de gemeente niet om ook te groeien.
Maar blijf je staan aan de zijlijn. Om aan te geven wat er allemaal niet klopt. Of dat je ronduit ervoor uitkomt.
Dat jij ook verre van perfect bent. We zijn allemaal zondaren toch? Dat geven we dan ook toe. Ja nee, we zijn allemaal zondaren. Maar ondertussen ook denken.
Nou, dat ene zondige ding wat ik dan heb. Zo erg is dat nou ook weer niet. En wezen als een excuus om dat maar gewoon zo te laten. En daar niet mee aan de slag te hoeven.
Dat is zuur deze. Dat altijd klein begint. Maar steeds verder zich uitbreidt. En dat is waar Paulus de Corinthiërs ook voor waarschuwde.
Een gemeente die geestelijk voorkwam. Die zich geestelijk voordeed. Maar ondertussen wel zonde toeliet in de gemeente. En dat ook gewoon liet bestaan.
Daar niet tegen optrad. En dan zegt Paulus in 1 Corinthe 5 vers 6 en 8. Weet u niet dat een klein beetje zuurdeeg het hele deeg doorzuurt?
Verwijder dan het oude zuurdeeg. Opdat u een nieuw deeg zult zijn. U bent immers ongezuurd. Want ook ons paaslam is voor ons geslacht.
Christus. Daar heb je die connectie weer met Exodus. Dat we een nieuw deeg zijn. Laten wij dus feest vieren. Niet met oud zuurdeeg.
Ook niet met zuurdeeg van slechtheid en boozadigheid. Maar met ongezuurde broden. Van oprechtheid en waarheid.
Dus waarmee omring jij je? Waarmee voed jij je? Ben je bereid om dat zuurdeezen wat je ziet in je leven om dat weg te doen?
Om een nieuw deeg ook daadwerkelijk te zijn. Herinner je wat God in het verleden heeft gedaan? En herinner jij anderen eraan?
Zodat je samen ook met een kring van gelovigen mag groeien om een ongezuurd deeg te zijn.
En we feest mogen vieren. Zoals Paulus hier ook zegt. We feest mogen vieren in oprechtheid en waarheid. Amen.