Gods reddende hand

Spreker

Henk Geurts

Date
Aug. 1, 2021
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen boeders en zusters. Wat fijn dat ik hier nu officieel mag zijn. Vorige keer was het een invalbeurt, maar dat ik nu met u mag spreken uit het woord van God.

En ik wil gelijk beginnen met te lezen uit Daniel 1. Een heel bijzonder boek dat Daniel. Ik ben er volop mee bezig om alle hoofdstukken helemaal uit te werken.

Ik zit nu in hoofdstuk 9 zelf om daar een compleet gedeelte, een complete studie van te maken. Juist omdat het zo'n bijzonder brief is. Het is een van de laatste boeken in de Joodse Bijbel.

Niet zoals bij ons bij de profeten, maar bij de geschriften. En ik wil lezen met u een gedeelte uit hoofdstuk 1. We lezen daar.

Daar staat de Heere.

En vers 9. God gaf Daniel de genade en barmattigheid bij het hoofd van de hovelingen.

Want het hoofd van de hovelingen zei tegen Daniel, ik ben bevreesd voor mijn Heer de Koning die uw eten en uw drinken heeft vastgesteld. Want waarom zou hij zien dat uw gezichten er slechter uitzien dan die van de andere jonge mannen van uw groep?

U zou bij de Koning mijn hoofd met schuld beladen. Toen zei Daniel tegen de kamerheer, de bewaker, die het hoofd van de hovelingen had aangesteld over Daniel, Hananya, Mizzel en Azaria.

Stel uw dienaren toch tien dagen op de proef en laat men ons plantaardig voedsel geven, zodat wij dat eten en water zullen willen drinken. En laat dan in uw tegenwoordigheid ons uiterlijk en het uiterlijk van de andere jonge mannen die de gerechten van de Koning eten bezien worden.

En doe dan met uw dienaren naar wat u ziet. Hij luisterde naar hen in deze zaak. Tien dagen stelde hij hen op de proef. Aan het einde van de tien dagen zag men dat hun uiterlijk knapper was en zagen zij er gezonder uit dan alle jonge mannen die van de gerechten van de Koning aten.

Toen gebeurde dat de kamerheer hun gerechten en de wijnen zij moesten drinken wegnam en dat hij hun plantaardig voedsel gaf. En daar vers 17 zien we voor de derde keer dat God geeft.

Aan deze vier jonge mannen nu gaf God kennis en verstand van allerlei geschriften en wijsheid. En Daniel gaf hij inzicht in allerlei visioen en dromen. Tot zover dit gedeelte.

Even opvallend wat we lezen voordat we iets over gaan zeggen. Drie maal zien we dat God geeft. Dat zal ik ook laten terugkomen in mijn beschouwing.

De heren gaf Joachim de Koning van Juda in zijn hand in vers 2. Dan zou je zeggen is dat nou een geven of is dat nou een nemen. Maar God gaf in vers 9.

God gaf Daniel genade en barmhartigheid. En vers 17. Aan deze vier jonge mannen nu gaf God kennis. Gemeente van de heer Jezus Christus hier in Baren.

Eigenlijk gaat Daniel 1 over tieners. Want Daniel en zijn vrienden waren. We kunnen dat zo ongeveer uitrekenen. Om en nabij de veertien jaar oud.

Toen ze werden weggehaald uit hun familie. Uit hun land. Om daar aan het hof van Nebekadnezer een heropvoeding te krijgen. En ik begin eigenlijk met een vraag aan al diegenen die zich jong voelen.

Laat ik maar zeggen tussen de veertien en de twintig. Er zullen hier niet veel bij zijn. Maar goed. Als je jong bent. Hoe zou je het vinden? En denk dan maar aan je kinderen of je kleinkinderen.

Je bent veertien jaar oud. En dat je plotseling zonder steun van je ouders overgebracht wordt naar bijvoorbeeld Turkije. Om daar in het geweldige paleis met zijn duizend kamers van de heer Erdogan.

Omgescholden worden tot een soort moslimdeskundige. En dan mag je ook nog gratis naar de taal bij leren. Dat is een onwaarschijnlijk moeilijke taal Turks. Maar goed. Wat zou je daarvan vinden?

Ik hoor sommigen al zeggen. Boeiend. Gaaf. Interessant. Maar ik denk dat als je er eventjes over nadenkt. Dat je ineens wel andere gevoelens krijgt.

Denk je het maar eens helemaal in. Helemaal weg van je familie. In een ver land. In een omgeving. Een cultuur. Een taal. Een geloof. Totaal anders dan wat je thuis is meegegeven.

En dat is natuurlijk tegelijkertijd heel bedreigend. Hoe kun je daar ook nog overeind blijven? En dat leidt me tot de tweede vraag. En die is misschien wat meer op de ouderen gericht.

Hoe zou je het vinden als je zoon van veertien dat je die moest afstaan om aan het hof van de heer Erdogan een hervoeding te ondergaan? Hoe zou je zich voelen?

En dan denk ik even aan Hannah die haar zoon Samuel op vier, vijfjarige leeftijd volledig afstond. Volledig. Ik zou zeggen aan de goden overgeleverd met die hofnie en pina's.

Nu weet ik wel, je kunt als ouders soms wel meer bezorgd zijn als nodig. En ouders zijn wel eens heel snel bezorgd. Maar ik denk dat in deze zaak de situatie helemaal op zijn plaats is.

Want wie zou het niet verschrikkelijk vinden om je kinderen op zo'n vroege leeftijd helemaal te laten indoctrineren door een heel andere godsdienst, afgodendienst en een totaal andere cultuur.

Nu, die twee vragen aan jonge mensen en ouders plaatsen ons hier midden in het verhaal van Daniel 1.

Want dit is precies wat Daniel en zijn vrienden overkwam. Er kwamen ambtenaren binnen uit het oosten. Ja, maar eerst waren ze in Egypte geweest.

Uit het gebied waar nu Irak ligt. Iran ongeveer. En ze kwamen daar gereisd, ambtenaren van koning, de geweldige, machtige alleenheerser, die zichzelf godwaande, neerbekadnezer.

Dat is niet niks. Ongetwijfeld met militaire politie. En ze kozen de knapste jongens uit, uit de meest voorname familie, die er niet alleen goed uitzagen, maar ook geweldig knap waren.

En die namen ze mee om een soort stagiair te zijn. Later een soort van adviseur, zeg maar een soort denktank van Ebekadnezer. Dat zijn eigenlijk gijzelaars zou je kunnen zeggen.

Maar zo zou ik het toch niet willen noemen. Want het was om aanzien en eer van zichzelf te winnen met deze jongens. Daar moesten de knapste, de geleerdste jongens van alle volken erbij hebben, om een soort topadvies te krijgen.

Dat was de idee. En zo werden ook deze knapen aan het hof van de koning toegevoegd. En ze krijgen drie jaar een totale, totale herafvoeding.

In een andere taal, zelfs hun namen werden veranderd. Moet je nagaan. Terwijl deizer de namen van de kinderen vaak verbonden waren aan het verbond dat God met ze sloot.

Daniel, Hananya, Misael en Azarië. Van die lieflijke Joodse namen. waarin ze tot uitbedrukking brachten de ouders dat zij kinderen van het verbond waren.

El betekent Gods en Ja is de afkorting van Jawhe, Heren. En kijk nog eens naar die namen. Daniel, El, God is rechter.

Hananya, Jawhe is genadig. Er zit ook genade in. Misael, God is redder, geeft redding. En Azaria, komt de naam Jawhe weer, Ja, die afkorting.

De Heer is mijn helper. God had zijn naam met de namen van deze kinderen verbonden. En nu, wat doet Nebuchadnezzar? Zodra zij in het hof komen, verandert hij zelfs hun naam.

Daniel wordt Beltzazar, El, wordt Bel, Baal. En in plaats van de namen van God, komen er de namen van de afgehouden, bij alle vier.

Zo wordt hun geboortenaam, eigenlijk hun identiteit uitgewist. Moet je je voorstellen. Ik krijg ineens een andere naam. En daar heb je aan te houden. Waar de afgoden centraal in staan.

Je heet Isaac, je krijgt ineens de naam Mohammed. Aan het paleis van Erdogan. Zoiets doet zeer, maar is ook bedreigend. Zouden ze daar niet geestelijk totaal onderuit gaan?

Versmelten met die cultuur. Zegt leer dan ook het Akkadisch, de taal, alles. Hierover gaat het in Daniel 1. Midden in de actualiteit. En laat het wel wezen.

We zitten dichter bij huis dan we denken. Ik noemde nou wel Turkije, Iran. Maar kijk eens naar de samenleving van vandaag. Die van ouds christelijk genoemd werd.

Maar stilzwijgend hebben wij hier ook een babelcultuur gekregen. Een babelcultuur waar onder andere de mens in het middelpunt staat. En dat lezen we ook verder. Ik denk als het ware al een beetje al vooruit in de andere hoofdstukken.

Maar dat moet ik een beetje mee uitkijken natuurlijk. Maar de mens staat volkomen in het middelpunt. De mens is God en daaromheen de afgoden. Dat is kenmerkend voor de hele babelonische cultuur.

De mens in het centrum en daaromheen de afgoden. Bel, Marduk, de mammon. Net over gehoord over de mammon. Of over je eigen eer.

Om te kijken hoeveel die keer je getrekt wordt. Zo herkennend. Baalde God van de vruchtbaarheid.

En van de seksualiteit. Waar het vol van was daar in babel. Waar de porno en de porna hoogtij vieren. Maar ik denk, wat dacht je van Marduk?

Dat zou ik willen zetten voor de technologie. Hoe wordt op dit moment niet geweldig ingezet? Alles is technologie. Je hoeft geen plantje meer te zaaien. Bij wijze van spreken.

Want je kunt precies aan je appjes zien waar het is. Dat is heel simpel dan. Maar alles zal op technologie gegooid worden. Onze nieuwe God. Alles. Kunstmatige intelligentie.

We zullen er nog van op kijken. Prachtige mogelijkheden waar ik niet zomaar wil afwijzen. Maar waar is ons vertrouwen op gesteld? Nu, Daniel 1.

Dat wat legendarisch aandoende verhaal. Van de wijze grijze oudheid. Het wordt een spiegel waarin we ons eigen gezicht zouden mogen herkennen. Wat ons eigenlijk nu overkomt.

Daarom is het belangrijk om te luisteren naar de boodschap. Wat God voor jong en oud heeft. Want wat is die boodschap voor de jongeren? En dat wil ik noemen in die drie woordjes die ik net noemde.

Drie keer staat er diezelfde term. De Heere gaf. De Heere gaf. En God gaf. En God gaf. En het loopt als een rode draad door dit hele hoofdstuk heen.

En die woorden staan natuurlijk niet voor niets in het hoofdstuk. Ze staan aan het begin. Aan het midden. En aan het eind. Daniel wil daarmee zeggen.

Naast de zuigkracht van de hele cultuur om je heen. Die groot is. Is daar de levende realiteit van God op wie je aankan. Een God die je niet alleen laat.

Die je geeft wat je nodig hebt op het beslissende moment. In ieder geval zou je denken. Is die eerste God gaf niet een beetje raar? Ik kan nu zeggen.

God laat je niet alleen. De Heere heeft dit gedaan. Dat Nebukotnezer. Dat volk. In ballingschap voerde. Het was toegezegd. Het was beloofd. Op grond van wat ze gedaan hadden.

En hij heeft lang gewacht. Hij is lang geduldig geweest. Maar je mag weten. In de ballingschap waarin we nu zitten. Waarin je zo beïnvloed wordt.

Dat God je niet alleen laat. Ook al wordt er gevloekt in je klas. En ze benaderen je met een schenier. Omdat jij wel gelooft.

Of waar het gewoon is om uitdrukkingen te gebruiken. Of vloeken te gebruiken. En waar het ongewoon is dat jij het niet doet. Dat is wat de Daniel en zijn vrienden overkwam.

Het was totaal anders. Moet je eens voorstellen hoe die mannen daar mee omgingen. En als we zo'n geschiedenis lezen. Dan is het eigenlijk. De manier.

Die mij treft. Zo Daniel en zijn vrienden er mee omgaan. Weet je wat mij treft. En dat is misschien wat we vandaag draagbaar eens missen.

Lef. Ze hebben lef. Ze hebben moed. Om op een heel concreet punt te zeggen. Tot hier toe. En niet verder. Hoe halen ze het in hun hoofd.

Hier doen we niet ermee. En dat was net bij hun op het punt van eten en drinken. Nou u kent in het oude testament de voedingsverordeningen. Die waren niet gering. En bij hen was het het punt wat ze wilden maken.

Niet van we gaan eventjes een grote mond zetten. Maar hier konden ze niet mee overeenstemmen. Het had net zo goed een conflict kunnen worden op een ander punt. Dat er gevloekt werd.

Of er ontzettend veel gezopen werd. Of op het overspel. Of iets dergelijks. Of gezult niet stelen. Maar bij hen spitste dat helemaal toe.

Op het concrete punt van de overtreding van de spijswetten. Want de koning had een menu uitgestubbeld. En dat menu. Dat waren spijzen aan het hof.

Die waren groots. En daar groeide je van. En daar werd je gezond van. Laten we zeggen. Roosbief. Tartaar. En van alles en nog wat. Varkensvlees. Wijn. Heel veel wijn.

Dat zien we al in hoofdstuk 5. Als daar de boekalen tekort komen. En ze roeren de tempel. Het tempelgerij aan. Nou mochten de Israëlieten ook wijn drinken.

Maar dat vlees. Daar waren speciale spijswetten voor. En bepaalde dieren mochten niet gegeten worden. Die waren onrein. Dat weet u wel. En op dat punt zeggen Daniel en zijn vrienden. Nee.

En heel voorzichtig proberen ze. Dit aan te kaarten. Wie begrijpt. Als zo'n opzichter. Dat niet toepast. Wordt hij gelijk gedood.

Dan is hij ongehoorzaam aan de koning. Aan God. En dan ziet u toch weer die cultuur van Babel. Koning Nebuchadnezzar bepaalt het menu.

Ze moeten er goed uitzien. De look. Het uiterlijk. Het moet uitstraling hebben. Vandaag is het niet heel anders op andere gebieden.

Maar de lichaamscultuur speelt een enorme rol. In Bunschoten hangen de weg vol met allemaal plakaten over wat je allemaal aan je lijf kunt doen. Weken. Al maanden zelfs.

Je moet de knapste van de knappe worden. Maar Daniel en zijn vrienden zeggen. Hier doen we niet aan mee. Hebben we daar lef of niet? Hebben we daar lef om een overheid ongehoorzaam te zijn?

Want die overheid was hun gegeven. God had dat hun gezegd. We zien de heer Jezus ook weinig tegen de Romeinen protesteren. Dat was gegeven.

Het was profetisch bepaald. Hij had wel een grote mond tegen de fariseeën. Die huigelaars waren. Maar niet zozeer naar de Romeinen. Heel eigenaardig is dat. Dat hij er geen opstand uit niet breekt.

Maar hier doen zij niet aan mee. En broeders en zusters. Jongens en meisjes die hier misschien zitten. Trouw aan God blijkt altijd uit iets kleins.

Wie als christen leeft in een ongelovige wereld. Die komt altijd voor dat soort beslissingen te staan. Lach je wel om een smerige mop bijvoorbeeld. Zoiets kleins. En dan lag je een beetje soms zuur mee.

Omdat je je toch wat schaamt. Omdat je dan wel mee wil doen. Ik noem maar wat. En je moet ook niet staan te preken. Ik herinner me nog dat van een student.

Die in Utrecht in de tijd. Even geleden. Vertelde die. Hij was geen lid van de Christelijke Vereniging. Maar van een studentenkoor.

En al zijn medestudenten waren niet christen. Toen vroeg hij hem een keer. Waarin ben jij nou anders? En zij zei ja. Ja. Ja. En nu weet Utrecht was altijd een stad met ontzettend veel fietsen.

Ik weet niet hoe het nu is. Ja. Ik weet het. Een fiets stelen. Dat die langs de kant staat. Of ergens. Je neemt de fiets gewoon mee. Dat is geen probleem. Dat doe ik niet.

Ik wil dat niet. Dat is gewoon puur stelen. Ik weet eens een keer dat iemand van mijn kinderen uit Amsterdam kwam. Met een fiets. Had hij gekocht voor 5 euro. Want dat had niets.

Nou dat zal wel heling zijn geweest denk ik. Maar op dat punt kun je merken. Dat je anders bent. In het klein. Of je bent 18.

Je hebt een vriendin. Ga ik nu wat iedereen doet. Iedereen doet. Ik zie het bij mijn eigen zoon. Met mijn vrienden in een tweepersoonssteentje op vakantie. Of doe ik het niet.

Heb je weer zo'n keus. Kies je bewust. Het klein. Het klein. Voor een kleine minderheid. Of misschien in je eentje. Of misschien in je eentje. Voor wat de heer van je vraagt.

Of ga je de kant op die iedereen op gaat. En dat kan in het gebruik van consumptieartikelen. Roken. Middelen die verslavend werken. Middelen die genot geven. Doe ik het.

Of doe ik het nu niet. Nu kan ik wel van iemand anders een keuze bepalen. Maar ik denk dat elke tiener. En iedereen.

Ook jezelf als volwassenen voor bepaalde keuzes komt. Dus dan doe ik daaraan mee of niet. Ga ik hier tegenin of niet. Durf ik een Daniel te zijn of niet. Dare to be it Daniel.

Dare to stand alone. Alone. Zij stonden alleen. Dit komt als een appel op mij ook af. Als ik dit nou weer lees.

Als ik dit nou weer overdenk. Ik hoop ook op jullie. Durven wij in het dagelijks leven alleen met God te rekenen. Alleen met God. Ik kan je zeggen dat zijn niet de slechtste momenten hoor.

Want dan kom ik toch weer terug bij die drie kernwoordjes. En dat zijn ook de momenten waarop de Heer laat zien dat hij er is. En dat is de boodschap van Daniel 1 voor iedereen. En vooral voor jonge mensen.

Hij is er. Hij geeft. Hij geeft. Dwars door de geschiedenis heen. Dwars door het nieuws heen. Dwars of nieuws of nepnieuws of wat je ook wat mag zeggen.

Helpt God je daardoor heen. Want laten we nou eerlijk wezen. Dit was toch eigenlijk een zelfmoordactie. Om dit koninklijke voedsel te weigeren. En daarmee de koning tegen de haren in te strijken.

Die koningen en dat soort koningen. Maar de Heer gaf staat er. Dat ze de gunst wonnen van de hoogste ambtenaar van het hof. Oké. Het was een beetje gekonkel tussen die ambtenaren zelf.

Want Daniel werd tot een lagere toebedeeld. En daar had hij niet zozeer die verantwoording. Ook daar was men natuurlijk corrupt zoals dat zo vaak gaat. Maar uiteindelijk heeft de Heer het gezegend.

Een bovennatuurlijke zegen rusten op het gedrag van deze jongens. En menselijke wijze gesproken zouden ze er slechter uit moeten zien.

Maar God grijpt in. Hij geeft op bijzondere wijze zijn zegen. Dat is kort gezegd boodschap 1. Durf op het goede moment te zeggen.

En reken met de realiteit van God. Hoe moeilijk dat ook is. Esther, je hebt voor hete vuren. Jullie hebben voor hete vuren soms gestaan. En dat je dan rekening houdt met wat? Wat gaat God doen?

Dat hij je helpt. Als je met toch twee ploegen. Of met drie gaat. Terwijl je eigenlijk dat plan niet had. Want je komt niet beschaamd uit. Maar nu het tweede punt.

Misschien meer voor uzelf. Waarom zijn wij overbezorgd? Laten we het nog eens eerlijk wezen. De afgelopen periode. Er waren al best zorgen van. Periode van angst en zorgen.

Discussie. Hou je de gemeente bij elkaar met voor- en tegenstanders over alles? Want u denkt toch niet dat alleen uw kinderen in een Babylonische cultuur zijn beland.

Maar dan wil ik Daniel iets in een wijder perspectief zetten. Moet je je voorstellen. Daniel 1 begint. Notabene. Dat het volk weggevoerd wordt naar het land Siniar.

Let eens op de woorden. Op het woord Siniar. Siniar komt maar één keer in de Bijbel voor. En dat is in Genesis 11. Het hele land begint bij de torenbouw van Babel.

Ur der Galdeeën. Daar kwam Abraham vandaan. Vlak bij Babel. Het land Siniar. Weet u, als ik nu zou zeggen. Een beetje een anachronisme moet ik zeggen.

Het past niet in de tijd. Het is net of je zegt. Ik ga op vakantie naar. Sorry dat ik het noem. Nazi Duitsland. Dan refereren je naar iets wat 80 jaar geleden plaatsvond.

Met de nazi's. Eigenlijk doet de schrijver zoiets hier ook. Ze werden teruggevoerd naar Siniar. God deed dat he. Dat wil zeggen. Het land waar Abraham uit weggeroepen was.

Omdat dat land was van de Babyloniërs. De plaats waar mensen hun toren bouwden. Om zich sterk te maken. Niet voor God. Tegen God. Daar werd Israël naar teruggevoerd.

En inderdaad. Het gaat in Daniel. Dan ook naast hoogst individuele beslissingen. Voor hoogst individuele mensen. Toch ook om het wijdere kader.

Gods regering van de wereldmachten. God gaf dit. God deed dit. Ja het was een straf. Maar als God een straf geeft. Zit er ook een zegen aan vast. En ik denk inderdaad.

Daar gaat het ook over. Je zou kunnen zeggen. Dat niet alleen het Davidisch koningschap wordt vernederd. Want Jojekim. Was een koning van Juda. Wordt ook meegevoerd.

Naar zaad van Abraham. Maar de heren voert hen zelfs terug. Tot. Voor de verkiezing van Abraham. Het is alsof de verkiezing van Abraham. Teniet wordt gedaan. Ze worden weer teruggevoerd.

Naar Siniar. Naar Babel. God zet de klok terug. En dat is in de eerste plaats. Gericht. Gericht. En wie weet.

Is er wel iemand die zegt. Ja. Nu zeg je al drie keer God gaf. Maar dit is niet bepaald. Een God geven. Dit is eigenlijk meer nemen. Want inderdaad. De heren leverden Jojekim.

Aan de koning van Babel uit. Dat was toch eigenlijk. Niet geven. Maar daarbij wil Daniel zeggen. Je hebt in dit gedeelte een voorgrondsgeschiedenis.

Het nieuws wat je leest. Maar je hebt ook het achtergrondsnieuws. Als je het nieuws hoort. Moet je altijd naar de achtergrond kijken. Ik kijk zes maanden al.

Geen nieuws meer zelf. Ik probeer juist naar de achtergronden te kijken. Vanuit de schrift. Maar wij lezen vaak de kranten en de berichten. En het is het nieuws. Prima. Maar wat gebeurt erachter.

Wat doet God? Waar is God mee bezig? God is bezig met een plan. En daarom is het profetische woord. Waar ik de vorige keer zo op terugkwam. Zo essentieel.

Een heilsplan voor alle volkeren. En daarvoor kiest hij Israël uit. En ik breng het direct over naar de gemeente. Want daarvoor kiest hij ook de gemeente. De gemeente van Jezus Christus.

Om in zijn naam dat plan aan alle mensen en alle volkeren uit te dragen. Maar als dat volk faalt. Dan draait God de klok terug. Zelfs ook voor de gemeente.

En dat komt hij met gericht. Het oordeel begint bij het huis van God. Zo lees ik het. En ik denk nu letterlijk aan de woorden die staan in 2 Koningin 24.

Dat ging over deze Babylonische ballingschappen. Waarlijk dit overkwam Juda. Naar het woord is heren. Wegens het onschuldig bloed dat in Jeruzalem vergoten was.

God deed het niet zomaar als willekeur. Van dat mag ik. Dat doe ik. Ik ben de machtigste. God is een genadig en een logische God. Vanuit hemels perspectief.

Maar ze hadden bloed vergoten. Ze hadden de heren verlaten. Ze hadden de weduwe en wezuwe in de steek gelaten. Ze waren corrupt geworden. En de heren kon dat niet vergeven als het volk niet naar hem toe kwam.

En dit staat hier ook letterlijk zo in Koningin. Lees maar na. En nu denk ik aan die geweldige golf. U kent dat bekende woord. Dat is al heel nieuw meer. Van secularisatie waarin Europa en Nederland terecht gekomen is.

De totale godsverlating zou ik willen zeggen. Van onze jonge jeugd. Maar wat hebben wij er als kerk, als gemeente van gemaakt. Onze vervolging.

Waar we hard aan mee gewerkt hebben. Ook de Nederlandse kerken. Aan de joden. De geweldige kerkelijke twisten. Hoeveel kerkgenootschappen zijn er niet geweest. Bunschoten plukte nog de vluchten van.

Gelukkig zijn er nu heel veel toenaderingen. En ontdekken ze. Ja, nu dit aan de hand is. Dan moeten die vuurhaarden maar eens gedoofd worden. En die vragen moeten wij bij Daniel ook onszelf stellen.

Want de god die Israël in ballingschap wegvoerde. Vanwege hun zonden. Is nog steeds dezelfde god. Is echt niet anders. Het is een god die handelt in gericht.

Als het volk niet trouw is aan die roeping. Om dat heilsplon van god te verkondigen. Ook aan de volkeren. Te beginnen bij Israël. Nu hoor ik u al denken.

Dit is een somber verhaal. Nee, dat denk ik niet. Want die andere twee woorden. En het verder verloop van heel het boek. Maken duidelijk dat diezelfde god.

Die slaat in het gericht. Ook de god is. Die Israël weer een compleet nieuw begin geeft. En die redt en die uitredt. Het is niet altijd een eenvoudig boek. Je moet er echt uren op zitten.

Om het uit te puzzelen en uit te pluizen. Maar daar moet je er maar moeite voor doen. Dan kijk je maar eens een keer een paar avonden. Minder Netflix. De eerste keer staat er.

En de heren gaf hen over aan het gericht. Maar daarna de tweede keer. Maar het was de heren die uitredde. En die begint. En de tieners zijn de voorhoede.

Hij begint nu met een nieuwe groep. Met een kleine nieuwe groep. Vier jongens. Ja, het waren intelligente jongens. Maar die gebruikt god ook. Hij heeft een nieuw begin.

En straks keert hij terug naar Jeruzalem. En we zien dat de Messias wordt geboren. Daniel maakte hele geschiedenis mee. Van twee rijken. En zelfs nog een deel van het derde rijk.

Pas rond zijn negentigste. Zal hij waarschijnlijk overleden zijn. Ongekend. En deze jongens. En we weten hem toevallig van Daniel zelf. Is gebruikt aan het hof van Ebukenezer.

Is zou ik kunnen zeggen. Een vriend van hem geworden. En ook van Darius. Heeft invloed gehad. Vooruit het woord van God. Omdat hij met zijn God rekening hield. In alle opzichten.

Maar het evangelie moet naar het einde der aarde. Te beginnen bij het volk van God. Daar nu handelt het boek Daniel over. Onze wereld wachten. Zeker.

Maar in die achtergrondsgeschiedenis is het Gods regering. Door heel Daniel heen. Dat moet u ook zo zien. Leren zien in deze tijd.

Natuurlijk is de boze machtig. Natuurlijk kost het Michael de Aartsengel verschrikkelijk veel moeite. Om met Daniel te komen. Want hij strijd moest leveren. De hemelse gewesten voeren strijd. Enorme strijd.

En zal ook proberen u te verblinden. En zal ook proberen overheden te beinvloeden om ons te verblinden. Zoals het hier gebeurt. Maar als je met God rekening houdt. Dan leer je de achtergrondsgeschiedenis te zien.

Het handelen van God. Er zit zeker een stuk gericht in die ballingschap. Zeker. Ook de kerk in ballingschap. Ik denk plannen aan de VU.

Hoe Abraham Kuiper. Waar misschien zoveel commentaar op is. Maar op zijn knieën gelegen heeft. Elk avond. De Heer aangeroepen heeft. En geworsteld heeft. En de universiteit heeft opgericht.

De VU. Nou die klok is al lang teruggedraaid. Je bent niet wetenschappelijk als je bewijzen en spreken een scheppingsgeloof hebt. De klok is volkomen teruggedraaid.

En kijk eens naar het hele euthanasiebeleid. Euthanasiebeleid. Wie ligt er nog wakker van het abortusbeleid van onze regering. Wie ligt er nog wakker van. Als 30.000 kinderen. Tot de 24ste week. Omgebracht mogen worden.

Leven het humanisme. Leven de menselijkheid. En natuurlijk. Dan begrijp ik als je naar tv kijkt. Waar is God dan? Natuurlijk is de tv niet gericht op God.

We worden teruggevoerd naar die Babylonische cultuur. Hij gaf Joachim in de macht van de koning van Babel. Hij vernederde het Messiaanse koningschap.

Hij voerde Israël terug naar voor hun Abramitische verkiezing. Maar nu. Precies datzelfde meest akelige bericht. Vers 2. Over het gericht dat begint bij het huis van God.

Precies datzelfde bericht dat uitermate hoopgevend is. Want de God van het gericht is ook de God van de genade. Wanneer wij terugkeren. Wanneer we ons beschikbaar stellen voor hem.

En onze jongeren beginnen ook in de kleine puntjes weer voor de heren te kiezen. En dingen te weigeren. Gewoon nee te zeggen. Radicale keuzes te maken. Niet extreem te worden. Maar keuzes te maken. Dan gaat God weer een nieuw begin geven.

Midden in de geschiedenissen. Waar de rijken zijn. De rijken, de regeringen zijn. En waar rijken gaan. Daar is dat kleine volkje van Israël. Midden in Babel. Midden in Babel.

Een God gebruikt ze om zijn liefde aan de mensen over te dragen. Om ze zijn waarheid te verkondigen. Dezelfde God die gericht brengt. Brengt gunst. Kennis. Verstand. Geweldige openbaring.

Geinzicht. Hij slaapt met zijn rechterhand. Maar hij geneest en zegent met zijn linker. Houdt vast aan die godsregering die komt. Ook al staan we onder druk van wereldmachten.

En ook al zal de tijden misschien nog veel moeilijker worden. Maar dat is de boodschap van Daniel voor jong en voor oud. Wees niet bezorgd. Vertrouw op de hand van God. Die in de geschiedenis aan het werk is.

En in de hand van God moet u ook leren zien. In de geschiedenis in het groot. Maar ook in de geschiedenis van je kinderen en van je kleinkinderen. En nu de slotsom.

Zo ik zei. Het boek Daniel helpt ons om de hand van God te zien in de geschiedenis. In het verleden. Maar ook de toekomst.

Hij overziet het echt. Vertrouw daar maar op. Dank hem daar maar voor. In het groot. In het klein. Ook voor uw kinderen. Maak u zich daar geen zorgen over. Breng ze dagelijks voor het aangezicht van de Heer.

Zegende kinderen. Welke machten zich ook opmaken. Tot de beheersing van de wereld. En opent uw ogen maar. Lees maar veel. En laat u niet altijd zeggen.

Ja dit is conspiracy. Lees veel. Laat je informeren. En denk niet alleen aan het overheidsnieuws. Want ook dat wordt weer van hoger afgestuurd. God gaf.

God schonk. De Heer regeert. Zijn koningschap staat vast. Maar in de tweede plaats. Waar zijn wij? Waar zijn onze tienders?

Waar zijn onze twintigers? Onze dertigers? Onze tachtigers? Die lef hebben als Daniel. Die een nek uitsteken en zeggen. Hier doe ik niet aan mee. Hier maak ik me totaal afhankelijk van God.

God. En als hij me hier niet uitredt. Dan ga ik dan onder. Zoals die andere mannen zeiden. Toen bij die oven. Als de Heer ons redden zal. Zal hij ons redden. En anders. Dan zijn we ook gered.

Want dan zouden ze naar de hemel gaan. Naar hem gaan. Zulke mensen zoekt de Heer. Zulke mensen gaat hij gebruiken. Geloof me. Ik zeg het misschien wat geëmotioneerd.

Maar ik haal het uit het woord van God. Hem zij de eer. En de heerlijkheid. En de kracht. Tot in eeuwigheid. Amen.