Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Wat een heerlijk voorrecht om zo samen te komen in de naam van onze Heer en Verlosser Jezus.! De eerste keer is dat ik hier mag zijn.
Mijn naam is Niek. Ik ben getrouwd met Janneke. We hebben drie prachtige kinderen. De oudste is 18 en de jongste 7. We wonen in Veenendaal. Het is vijf jaar geleden dat ik de stem van de Heer verstond.
Toen heb ik mijn baan opgezegd en ben ik naar Londen verhuisd met ons gezin om een studie te volgen. Ik heb twee jaar les gehad aan een seminarium om toegerust te zijn om het woord te mogen delen.
Dan kom je terug en dan ligt zo'n bediening niet zomaar voor het oprapen. Dus ik ben benieuwd wat de Heer nog verder in ons leven gaat doen. En op dit moment werk ik ergens bij een bedrijf wat software maakt.
En daar ben ik heel dankbaar voor. En af en toe mag ik ergens spreken. En vandaag is dat bij jullie. Nou ik wil beginnen met...
Het is een spannende tijd. Ik weet niet hoe ik met jullie zit. Ik probeer met mijn zoon en een vriend van mijn zoon binnenkort op vakantie te gaan naar Zwitserland. En dan komen de vragen natuurlijk.
Heb jij die corona app al geïnstalleerd? En heb je dat groene vinkje? Ja, want dan komen we bij een grens. In dit geval Zwitserland of Duitsland of een ander land.
En dan moet je je spulletjes op orde hebben. Er wordt gevraagd om een bewijs dat je gezond bent. Nou, dat kan je op twee manieren voor elkaar krijgen.
Of je bent gevaccineerd. Dan hoef je er niet zo over in te zitten. Dat weet je. Die prik heb je gekregen dan. En daar ben je zeker van. Maar je kunt er ook voor kiezen.
En met goede redenen denk ik ook. Om dat niet te doen. Daar ben je helemaal vrij in. Maar dan zul je een test moeten doen. Om aan te tonen dat je gezond bent. Nou, en dat deed me denken aan een oud lied.
Ik weet niet of jullie het kennen. Want we zijn zelf ook onderweg natuurlijk. Naar een hele andere grens. We zijn onderweg naar de grens van het beloofde land.
De nieuwe hemel en de nieuwe aarde. En ik ken een oud lied van Johan de Heer. En dat klinkt. Ieder uur, iedere stap brengt ons nader. Bij de grens van leven en dood.
Heeft de heiland jouw paspoort getekend. Met zijn bloed dat hij reddend vergoot. Belangrijke vraag. Nog is het tijd.
De Heer geeft gena. De toegang is vrij door Golgotha. Jezus ging voor. Hij wacht aan de grens. En dan weer die vraag. Is jouw paspoort getekend, o mens?
Ja, je hebt natuurlijk geen letterlijk paspoort. Wat door het bloed van Jezus getekend is. Geen geel boekje wat je uit je zak kan trekken.
Waarmee je kan checken. Ben ik klaar om die grens over te gaan. Aan het eind van mijn leven. Of als hij plotseling terugkomt.
Er is ook geen app waarbij je dat even kan uitlezen. Die je dan tegen je hart houdt. Of ergens. En die jou dan vertelt. Ja, het is in orde met jou. En toch.
Is het een belangrijke vraag voor jou en mij. Om te weten. Zit het goed? Zit het goed? Ik neem aan dat ook al kom je hier. En mag je overtuigd zijn van je redding.
En mag je Jezus volgen. Dat soms die vraag toch door je leven speelt. Is het niet voor jezelf. Dan is het misschien wel door anderen. Want ook vandaag de dag.
Juist door de coronatijd. Denk ik dat deze vraag nog meer dan ooit is gaan spelen. Misschien ben jij wel iemand. Of ken je mensen in je omgeving. In je familie. Of collega's.
Die eerst altijd trouw naar de kerk gingen. Betrokken waren. Ja, en toen zaten ze plotseling in de pyjama op de bank. En konden ze seppen naar verschillende gemeentes en sprekers.
En nu zijn we nog anderhalf jaar verder. En denken we, ja. Wil ik dat eigenlijk nog wel? Ga ik dat nog doen? Terug naar zo'n kerkgebouw? Wat is het eigenlijk, christen zijn?
Weet ik mezelf nog wel christen? Hoe gaat dat? Of je hebt kritische collega's. En die bevragen jou. Van, ja. Hoe zit dat nu? Jij leeft met God.
Maar ja. Is dat niet een soort manier om om te gaan met pijn en verdriet? En ja. Er zijn miljoenen mensen op de wereld die een hele andere God geloven.
Ja. Waarom zou jouw Jezus dan wel de waarheid zijn en een andere godsdienst niet? Lastige vragen. Vragen die we, waar we niet voor moeten weglopen, maar die we in de ogen moeten kijken.
En dan komt het uiteindelijk op jou persoonlijk aan of je weet wie jouw redder is en dat het werkelijkheid is dat je, als je sterft, hem in de ogen kunt kijken.
Want dat is een geestelijke realiteit die je niet tastbaar kunt maken. Een realiteit dat je verzegeld bent door de Heilige Geest. En verzegelen, een zegel ergens op drukken, dat is dat stempeltje wat jij en ik nodig hebben.
Dat we door de geest dat zegel hebben ontvangen en dat die stem in ons is gaan leven die met onze geest getuigt dat we kinderen van God zijn.
En dat is waar ik het vanmorgen over wil hebben met jullie. En dat is ook precies de vraag die Johannes heeft gesteld. Johannes was al oud geworden.
Apostel Johannes. En hij heeft een aantal brieven geschreven. En ik wil met jullie een stukje lezen uit de eerste brief van Johannes. 1 Johannes. En dan hoofdstuk 2 vers 28.
Het zijn maar een paar versen, vijf versen die ik met jullie wil lezen. 1 Johannes hoofdstuk 2 van vers 28.
En dan tot en met hoofdstuk 3 vers 3. En ik ben gewend om dat te lezen in de herziende statenvertaling. Maar welke vertaling je leest dat is niet zo heel belangrijk.
En nu. Lieve kinderen. Blijf in hem. Opdat wij vrijmoedigheid hebben wanneer hij geopenbaard zal worden en niet door hem beschaamd gemaakt worden bij zijn komst.
Dus wat Johannes hier doet is hij zegt tegen ons ook vanmorgen blijf in Jezus.
Dat je op die dag dat je hem gaat ontmoeten vrijmoedigheid zult hebben. Dus ook Johannes brengt ons toe naar dat moment waarop we hem zullen ontmoeten en dat het in orde moet zijn.
Dat we vrijmoedigheid hebben wanneer hij geopenbaard zal worden. En dat we dan niet beschaamd hoeven zijn. Dat we zonder schaamte onze Jezus, onze Redder kunnen ontmoeten en in de ogen kunnen kijken.
Als u weet dat hij rechtvaardig is dan weet u dat ieder die de rechtvaardigheid doet uit hem geboren is. Dus je kunt ook naar je eigen leven kijken.
Of je de dingen doet die passen bij God. Als je ziet dat je rechtvaardig doet. Dan kan het niet anders of je bent uit God geboren.
Dat is wat Johannes hier zegt. En dat zegt hij omdat er ook allerlei mensen zijn die daar aan gaan trekken. Van ja maar is het wel goed met jou? Zit het wel? Je moet toch eigenlijk nog wel iets hogers meemaken.
En ook dat kom ik tegen. Ik weet niet of dat bij jullie hier speelt. Maar het er mensen zijn die zoeken naar tekenen en wonderen en krachten. En die bestaan. Zeker.
Maar die zijn nooit het bewijs van jouw redding. Dat gaat over jouw leven. Of je rechtvaardige dingen doet. En als je dat ziet dat dat voortkomt uit je hart.
Dan is dat van God. En niet van jezelf. En dan is het alsof Johannes als hij aan het schrijven is. Even meegenomen wordt. Hij heeft dat net zo gezegd.
Lieve kinderen. Blijf in hem. En hij heeft gezegd dat we dan uit God geboren zijn. Als we rechtvaardige dingen mogen doen. En dan bedenkt hij zich. Ja we zijn uit God geboren.
We zijn kinderen van God. En dan zegt hij. Zie. Kijk. Let eens op. Moet je kijken. Hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft gegeven.
Dat wij kinderen van God worden genoemd. En dat is de kentekst voor vanmorgen. Dat ik jou mee wil nemen vanmorgen. Kijk eens.
Hoe groot die liefde van onze hemelse Vader is. Die jij over ons uitgestort hebt. Staat er in het Grieks. Dat wij kinderen van God worden genoemd. En dan staat er eigenlijk nog achter.
En dat zijn wij ook. Bij mij in mijn herzienestatenvertaling hebben ze dat weggelaten. En dat komt omdat. De herzienestatenvertaling is een herziening. Van de statenvertaling.
En die hebben ze al gemaakt. Vijfhonderd jaar geleden. En toen wisten ze nog niet van alle. Vondsten. En manuscripten. Maar in de oudste manuscripten van het Nieuwe Testament.
Staat dat zinnetje er nog achter. Dat we kinderen van God worden genoemd. En dat zijn wij ook inderdaad. Volgens mij staat dat in de NBV er wel bij.
En daarom kent de wereld ons niet. Omdat ze hem niet kennen. Geliefde. Nu zijn wij kinderen van God. En het is nog niet geopenbaard. Wat we zullen zijn. Straks.
Als hij terugkomt. Maar we weten. Dat als hij. Als Jezus geopenbaard zal worden. Dat we aan hem gelijk zullen zijn. Want we zullen hem zien.
Zoals hij is. Wauw. Kijk je daarnaar uit? Het lijkt me wel spannend. Maar ik kijk er wel naar uit.
En ieder die deze hoop heeft. Die reinigt zich. Zoals hij rein is. Johannes schrijft deze brief aan mensen.
Aan een gemeente. Waar er andere leraren langs zijn gekomen. En die zeggen. Ja maar er moet nog wat bij. En eigenlijk draaien die leraren de dingen voor de gelovigen om.
Die zeggen. Als je in je leven laat zien. Dat je de juiste dingen doet. Dan pas weet je. Of je gered bent.
En Johannes draait het om. Die zegt. Als je Jezus kent. Als je door uit hem geboren bent. En als je deze hoop op hem hebt.
Ja dan ga je als gevolg daarvan. Jezelf reinigen. En dat is eigenlijk ook. Dat verschil tussen. Tussen die twee manieren.
Waarop wij dat groene vinkje in die app kunnen krijgen. Het ene is. De vraag. Ben je. Niet ziek.
Dan ben je blijkbaar gezond. Dus als je die PCR test doet. En die test laat zien dat jij niet ziek bent. Nou dan ben je gezond. Dan mag je door. Maar dat moet dan binnen 72 uur gebeuren.
Dat moet je elke 72 uur weer opnieuw checken. En het andere is. Ben je gevaccineerd. Want als je gevaccineerd bent.
Dan kun je niet ziek worden. Tenminste. Dat denken we allemaal. Dat moeten we nog gaan meemaken natuurlijk. Maar even voor de vergelijking. En dat is een belangrijk verschil.
in jou en mij geestelijk leven. Als wij onszelf afvragen. Of we kinderen van God zijn. Kunnen we dat op twee manieren. Toetsen. We kunnen elke. Dag.
Opnieuw naar onszelf kijken. En zoeken. Naar vruchten. En dat is op zich een goede check. Maar als daar je zekerheid van je geloof vanaf hangt.
Dan ben je elke 24 uur weer in twijfel. Of jij wel door de test komt. Of je wel rustig kunt gaan slapen. Wat belangrijk is.
Is dat je. Het omdraait. Dat je mag weten. Dat je wederom geboren bent. En dat je vernieuwd bent. Dat je van dood levend bent.
Dat je gestorven bent aan de ziekte. Aan de zonde. Aan het virus. Maar dat je opgestaan bent in een nieuw geestelijk leven. En dat. Je daaruit.
Mag afleiden dat je. Gered bent. En. Bij God hoort. Wat een grote liefde.
Heeft God de Vader ons gegeven. Dat we kinderen van God. Zijn genoemd. Hij heeft ons. Aangenomen. Als zijn kinderen.
En dat is ook. Dat zegel van de Heilige Geest. Wat we. Als het goed is. Horen klinken. En horen getuigen. Met onze geest. Namelijk. Abba. Vader. Vader.
Vader. Elk jaar. Ergens in februari.
Dan gebeurt er iets bijzonders. In het. In het Oostenrijkse plaatsje. Leg. Ik weet niet. Wie. Wie meteen weet. Wat daar gebeurt. In leg. In februari. Ja. De koninklijke familie.
Die. Die gaat daar. Lekker skiën. En dan is er altijd. Het traditionele fotomoment. Ik geloof dat het. Afgeschaft is. Maar goed. Tot voor enkele jaren. Terug gebeurde dat. En het was in.
Een aantal jaren. Ik weet niet meer welke jaar het was. 2011. 2011. Dat was extra verrassend. Want. Prins Friso. En Mabel. En hun dochtertjes.
Die waren er voor de verandering. Ook een keer bij. Dus. Konden er. Eindelijk. Een sneeuwfoto worden gemaakt. Met. De hele. Complete familie. Beatrix.
Haar drie zoons. Schoondochters. En al haar kleinkinderen. Nou. En op een gegeven moment. Wilde Beatrix. Als oma. Ook wel. Poseren. Met alleen maar haar kleinkinderen.
Op de foto. Dat leek haar een mooi moment. En. Op een gegeven moment. Liep er. Steeds. Iemand. Heel hinderlijk. Door het beeld heen. Je kent dat wel. Er zitten twintig van die fotografen.
Met zo'n telelens. En. Er liep continu. Iemand door het beeld. Dus. En. Een van die fotografen. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die.
Die. Die. Die. Die. Die. près turist. Die. Die. Die. Die. près因. Die. Die. prèsatzter. Die fotograaf had nog niet helemaal door wie er tot de familie behoren.
Maar heb jij dat al gehoord? Heb jij dat al gehoord van je hemelse vader? Want Satan is een aanklager. En elke dag komt hij langs om ons op de zeef te leggen.
En om die aanklacht in onze gedachten te werpen van, maar zit het wel goed met je? En heb je dan je hemelse vader al horen zeggen, ja, maar dat is mijn dochter.
Dat is mijn zoon. Dat is belangrijk. Dat jij zijn dochter of zijn zoon bent.
Jezus zegt als hij rondgaat tijdens zijn leven met de discipelen. Volwaar, ik zeg jullie, als jullie niet veranderd worden en worden als een kind, dan zul je het koninkrijk der hemelen beslist niet binnen gaan.
Ja, wat is nu worden als een kind? Vaak wordt dat uitgelegd als kinderlijk eenvoudig geloven. Ja, dat is ook wel een stukje daarvan. Dat je het heel eenvoudig op een kinderlijk niveau leert kennen.
Maar wanneer gedraagt een kind zich nou echt als kind? En toen ik daarover nadacht, moest ik denken aan het moment dat ik mijn zoontje meenam voor het eerst naar school.
En hij vond het superspannend. En wat deed hij? Hij liep naast mij. En toen we door de deur van de school gingen, toen pakte hij mijn hand. Want hij wilde weten dat zijn vader bij hem was.
Dat is worden als een kind. Dat jij elke dag, elk moment, in alles wat je meemaakt, in vaders hand knijpt.
Om te willen weten dat hij er nog is. En ik geloof dat als je dat doet, dat hij ook af en toe terugknijpt. Is dat wat je verlangt?
Is dat wat je vraagt? Is dat hoe je elke dag wakker wordt en denkt, heer vader. Vader, bent u er nog? Hier ben ik weer. Ik mag weer wakker zijn.
En ik wil met u door deze nieuwe dag. Dat voortdurende Abba. Vader. En dat kan een hele nieuwe ontdekking zijn.
Tuurlijk wist je dit al. Waarschijnlijk bid je altijd hemelse vader. Dat heeft hij ons ook geleerd in het onze vader. Onze vader. Maar dat hij jouw vader is.
En dat jij zijn zoon of dochter bent. En dat je onderdeel bent van zijn gezin. En dat niets je daaruit kan verwijderen. Dat kan een enorme nieuwe ontdekking zijn in je geestelijk denken.
Er was dus een man, Sean Wesley. Hij werd door God gebruikt voor een machtige opwekking in Engeland. Waarbij tientallen duizenden mensen tot geloof zijn gekomen.
Maar hij was eerst de leider van een groep jonge mannen. En die groep noemde zichzelf de Holy Club. Dan moet je je voorstellen dat ik met een groepje mannen elke ochtend ga bidden. En allerlei goede dingen doen.
En wij noemen onszelf de Holy Club. Nou dan zou je toch wel denken. Nou nou nou nou nou. Je hebt het wel een beetje in de bol. Maar dat was Sean Wesley. En God heeft hem gebruikt. En hij deed.
Hij had een uiterst strikt religieus leven. Kijk op zaterdag vierde hij de Sabbat. En op zondag vierde hij natuurlijk de dag van de Heer. Hij ging naar gevangenissen.
Hij ging naar weeshuizen. Hij zamelde geld in voor het onderwijs van kinderen in de sloppenwijken. Hij bracht daar voedsel en onderwijs. Alleen later in zijn leven.
Nadat hij tot een soort van volledige geloofsovergave aan Jezus alleen voor redding was gekomen. Toen heeft hij een keer opgeschreven.
En dat kunnen we nu nog lezen. Hij zegt. Ik en mijn vrienden. Wij zaten vast in de boeien van onze eigen zelfrechtvaardigende religie.
Dus alles wat hij deed. En hij keek erop terug. Hij noemde dat religie. Dat is een beleidenis zeg. Hij zegt daarbij. Ik had toen het geloof.
Hij had wel het geloof. Daar was hij wel zeker van. Het was niet zo dat hij niet gered was toen. Maar hij zegt. Ik had toen het geloof van een slaaf. En niet van een zoon.
Dat is eigenlijk de kern van wat ik vanmorgen aan jou wil vragen. Waarvan ik geloof dat God het aan je wil vragen. Hoe leef je? Leef je als slaaf?
Of als zoon? Of als dochter? Kijk. Wanneer ben je nou een slaaf? En wanneer ben je een zoon of dochter?
Een slaaf die denkt als iemand die continu wordt afgerekend op zijn of haar prestaties. Dat het allemaal loon naar werken is. Maar als zoon of dochter.
Dan ben je werknemer of medewerker eigenlijk. Geen werknemer. Je neemt geen werk tegen betaling. Je bent medewerker. In het familiebedrijf van vader. En jij bent daar.
Omdat hij wil dat jij een plek inneemt in dat bedrijf. In het Koninkrijk der Hemelen. En niets kan jou daaruit laten vallen. Want je bent en blijft familie.
Hij heeft jou daar alleen een plek gegeven om het te leren. Met vallen en opstaan. En dat is helemaal niet erg. Hij staat niet aan het eind van de maand met een functioneringsgesprek te wachten. Geen tijdelijke contracten in het Koninkrijk der Hemelen.
Hoe sta je erin? Moet je steeds presteren en jezelf bewijzen? Misschien wel hier in de gemeente. Misschien wel dat je toch heel erg je best doet. Om het goed te doen als broeder of zuster.
Maar leef je dan toch niet stiekem in de angst. Dat je op het matje geroepen kunt worden. Ben je toch. En daar betrap ik mezelf ook wel vaak op. Dat je toch diep van binnen in zit over wat anderen van je vinden.
En zullen zeggen. Ben je kritisch naar anderen. En kun je eigenlijk zelf maar moeilijk overweg met kritiek.
Of durf je te falen. Durf je een keer een potje te breken. Ik vond dat ook moeilijk als vader.
Dan gingen mijn kinderen. Mijn dochter. Onze oudste is onze dochter. Die wilde dan heel graag gaan helpen in het huishouden. En ook de vaatwasser uitruimen. Ja en dan ging er wel eens wat om.
Dan viel er wel eens een kopje. En dan was het stuk. En ik vond dat dan zonde. Jammer. Kopje kapot. En mijn vrouw die moest mij echt leren van.
Ja maar wat wil je nu? Wil je nu dat je dochter. Met al haar ziel en zaligheid jou wil helpen. En mag er dan een keer een kopje kapot gaan van. Joh een euro.
Dat is toch veel belangrijker. En hoe denk je dan dat onze hemelse vader is? Misschien zit je hier wel. En heb je jezelf afgevraagd. Ja wat beteken ik nu?
Wat kan ik nu doen? Misschien wel in de gemeente. Of voor mijn buurman. Of op mijn werk. En heb je die vraag eigenlijk al jaren. Maar durf je niet die stap te zetten.
Om uit te stappen. En actief te zijn. Want je denkt. Ja maar als ik het dan verkeer doe. Ja dan kan ik maar beter in mijn hoekje blijven zitten.
Maar zo denkt vader niet. Hij zegt. Ga het maar doen. En als het faalt. Dan vind ik het belangrijker. Dat jij het geprobeerd hebt. Met jouw liefde voor mij. Om voor mij de vaatwasser uit te ruimen.
En dat er dan soms iets stuk gaat. Alles gaat met vallen en opstaan. De rechtvaardige die struikelt zevenmaal. Maar hij staat weer op. En zeven keer is.
Zou ik maar zeggen. Altijd weer. Hij houdt geen tellertje bij. Echt niet. Ja. We hebben niet de geest van slavernij ontvangen.
Maar de geest van adoptie. Het is niet dat God ons drijft negatief.
Door angst voor de straf. Uit schuldgevoel. Of uit faalangst. Maar hij wil ons motiveren positief.
Uit het kinderlijk verlangen. Om hem te willen dienen. En dan. Dan is dat. Heilige leven. Waar we echt wel op moeten letten. Waar we naar mogen kijken.
Waar we onszelf op mogen toetsen. Maar dat is een gevolg. Ja. En dat lezen we ook in de Johannesbrief. Ik zal het voorlezen. Ik vond het mooi dat het vanmorgen al uit Romeinen werd gelezen.
Die wederliefde. Hoofdstuk 4 vers 9. Hierin is de liefde van God aan ons geopenbaard. Dat God zijn enige geboren zoon in de wereld gezonden heeft.
Op dat wij zouden leven door hem. Hierin is de liefde niet dat wij God lief hebben gekregen. Maar dat hij ons lief had. En zijn zoon zond als verzoening voor onze zonden.
En daarom. Vanmorgen. Deze boodschap. Kijk. Zie.
Hoe groot de liefde is. Die de vader over ons uitgestort heeft. Dat hij ons kinderen van God noemt. Hij heeft ons zo geroepen om kind te zijn.
Hij heeft ons overgezet in zijn gezin. Er was een keer een jongetje op een lagere school. En die was geadopteerd. En daar werd hij heel erg mee gepest. Al die andere kinderen die zeiden. Jij hoort er niet echt bij.
Jij bent geadopteerd. En op een gegeven moment toen maakte hij de klik. En hij had ontdekt wat hij terug moest zeggen. En hij zei dan. Ja. Maar ik weet tenminste zeker.
Dat mijn vader en moeder van mij houden. Ja. Blijkbaar zaten er andere jongens en meisjes in de klas. En dat is natuurlijk dan wel verdrietig. Die daar niet helemaal zeker van waren.
En ik hoop dat deze morgen voor jou een nieuw moment is. Dat je niet tot die categorie van mensen behoort. Die zich dat zelf blijven afvragen. Ben jij wel geliefd? Gaat het goed? Houd mijn hemelse vader van mij.
Maar dat dit het nieuwe moment is. Dat je mag beseffen. En erop mag gaan staan. Maar ik weet zeker dat God van mij houdt. Want hij heeft mij geadopteerd. Want dat is wel belangrijk. Dat we dat helder houden.
Want er zijn ook christenen die beweren dat ieder mens een kind van God is. Maar dat is niet wat de Bijbel ons leert. En dat lezen we bijvoorbeeld in dat andere, in het evangelie wat dezezelfde Johannes heeft geschreven.
In hoofdstuk 1 vers 14, nee vers 11 en 12. Hij kwam tot het zijne, maar de zijne hebben hem niet aangenomen. Maar alle die hem aangenomen hebben, hun heeft hij de macht, de autoriteit gegeven, kinderen van God te worden.
Namelijk die in zijn naam geloven. Dus er is wel een voorwaarde. Om kind van God te zijn. Om overgezet te worden uit het koninkrijk van de duisternis en het koninkrijk van de zoon van zijn liefde.
En dat is dat je hem hebt aangenomen. En dat je mag geloven in zijn naam. En daar kun je niet meer... Ja, dan ben je wederom geboren. En dat kan niet meer ongedaan gemaakt worden.
Hoe gaan we dat nu in de praktijk brengen vanaf vandaag? En om dat aan je hart te leggen, heb ik nog een laatste mooi verhaal. Het verhaal van Bill Havens.
Bill Havens... Het verhaal van Bill Havens gaat over de Olympische Spelen. Het was in de aanloop naar de Olympische Spelen van 1924.
Lang geleden. Nog geen televisie en zo. Maar toen waren er al wel Olympische Spelen. In Parijs dat jaar. En Bill Havens, die was een veelbelovende Kanoer.
En hij woonde in Canada. En hij was geselecteerd. En alles zag er eigenlijk wel naar uit dat hij kans ging maken op de gouden medaille. Hij was erg goed.
Ja. Maar een paar maanden voordat de Spelen werden gehouden, hoorde hij dat zijn vrouw waarschijnlijk het eerste kind zou gaan ter wereld brengen van hun samen.
Als hij op de Olympische Spelen in Parijs zou zijn. En ze vertelde hem dat ze het zelf kon redden. Maar dat ze niet wilden dat Bill Havens deze mooie mijlpaal, die medaille daarvoor zou gaan missen.
Maar hij verraste iedereen. Hij schreef een brief aan het Olympische Comité dat hij niet meedeed. Hij koos ervoor om thuis te blijven in Canada bij zijn vrouw.
Om dat moment mee te maken dat zijn kind geboren zou worden. En op 1 augustus gebeurde het inderdaad. Hij begroette zijn zoon Frank.
En hoewel hij zich altijd afvroeg wat er had kunnen gebeuren als hij niet thuis was gebleven. Had hij nooit spijt van die beslissing.
Hij bleef zich toewijden aan zijn zoontje Frank. Hij stortte zijn leven in zijn kleine jongen. Deelde met hem zijn liefde voor het kanoën. En 24 jaar verstreken.
En de Olympische Spelen werden gehouden in Helsinki. In Finland. En die keer werd zoon Frank gekozen om deel te nemen aan het onderdeel kanoën.
En dat was natuurlijk, ja dat was 1908. Er was nog steeds geen televisie en misschien wel een beetje radio. Maar communiceren op lange afstand ging ook niet per e-mail of WhatsApp. Maar met een telegram.
Ja en de dag na de wedstrijd ontving vader Bill in Canada een telegram. Met de volgende tekst. Lieve papa.
Bedankt. Voor het wachten tot ik geboren was. Toen in 1924. Ik kom naar huis. Met de gouden medaille.
Je liefhebbende zoon Frank. Veel mensen hebben die beslissing van Bill Hevens afgekeurd. Maar voor Bill Hevens was dit alles waard.
En nu naar jou en mij. Wie won in dit verhaal nu de medaille? Zoon of vader? Allebei.
Jezus. God in mens. God zelf. Hij had zijn moment kunnen pakken.
2000 jaar geleden op Golgotha. Maar hij deed het niet. Hij liet zich aan het kruis nagelen. Wat verlies leek.
Dat is winst voor ons. Hij heeft 2000 jaar gewacht tot jou. Als zijn kind. Zie hoe groot de liefde is die de vader ons gegeven heeft.
Dat hij jou zijn kind heeft gemaakt. De zoon van God werd zoon van mensen. Zodat wij mensenkinderen van God zouden worden.
Hij stortte zijn leven in jou en mij uit. Al die jaren. En hij wil. Dat jij en ik thuis komen met overwinning.
Dat jij en ik leven vanuit die positie. En vanuit die liefde die hij ons gegeven heeft. Heel de schepping staat er in Romeinen 8. Kijkt met rijkhalsend verlangen uit.
Naar het openbaar worden van jou en mij als kinderen van God. Jij en ik. Wij eren God het meest. Als we leven als kinderen. Vanuit het vertrouwen.
Dat hij altijd voor ons is. En dat hij nooit tegen ons is. En dat. Ja. Dat we zo leven. Als zoon. Als dochter. Dicht bij het vaderhart van God.
Pekker schrijft. Een theoloog. Hij zegt. Ik ben een kind van God.
God is mijn vader. De hemel is mijn thuis. En iedere dag. Brengt me dichter naar hem toe. Mijn verlossen. Dat is mijn broer. En iedere gelovige.
Is ook een broer of zus van me. Wat een heerlijk getuigenis. Wat kun je doen? Wat kun je doen? Ga afronden met een klein lijstje met dingetjes die je kunt doen.
Om dit je eigen te maken. Want je hebt het nu gehoord. Je hebt het scherp op het netvlies. Maar hoe verandert het je nu? Hoe neem je het nu mee? Nou begin.
Met het verwerpen van de leugen. Dat jouw zelfwaarde afhankelijk is van je prestaties. Dat moet je verwerpen. Dat zijn dingen die de tegenstander waarmee hij ons aanklaagt.
En dat mag je afleggen. Op grond van de Bijbel. Op grond van wat daar staat. En beleid in plaats daarvan de waarheid dat jouw identiteit en je levensvreugde te vinden zijn in wie je bent als kind van de hemelse vader.
Stop. Bekeer je. Keer je om. Van het zoeken naar goedkeuring en aanvaarding door anderen. Want je bent aanvaard in Jezus Christus.
Kies ervoor. Om dat te geloven. Iedere dag opnieuw. En luister naar die stem. Die zachte stem van de Heilige Geest.
Die met onze geest getuigt. Dat je dochter. Dat je zoon van de hemelse vader bent. Die met onze geest getuigt. Abba. En laat ten slotte.
Je hart. In wederliefde van die liefde van God. Ontvlammen. Door hem te aanbidden. Door het ook te uiten.
Met alles wat in je is. Met al je kracht. Met heel je verstand. Met je hele hart. God, ik hou van u.
Door hem de glorie toe te brengen. En dat niet alleen richting hem, onze hemelse vader. Maar ook. Door elkaar.
Door elkaar als gemeente. Iedere broer of zus. Vuurig lief te hebben. Met de liefde. Die God in ons hart heeft uitgestort. Want daaraan kent de wereld. Jezus.
En dat is dat wij elkaar lief hebben. Is jouw paspoort getekend o mens. Slechts het kruis. In uw paspoort geeft toegang. Tot het land waar de heiland u wacht.
En wat is jouw antwoord? Wat is mijn antwoord? Na vanmorgen? Abba vader. U alleen. U behoor ik toe. U weet het. U alleen doorgrond mijn hart.
U behoort het toe. Mijn hele hart. Laat mijn hart steeds vurig zijn. U laat nooit alleen. Abba vader. U alleen. Aan u behoor ik toe.
Amen.