Gods Woord vast en zeker

Spreker

Henk Geurts

Date
June 27, 2021
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen goeders en zusters. Wat fijn om hier te mogen zijn. Ik hoop met u het woord te mogen delen. Laat ik gelijk beginnen. Want we kunnen het wel hebben over de aflopende pandemie.

Althans als we de woorden van onze regering mogen geloven. We gaan het ook niet hebben over de nogal vrij moedige uitspraken die onze minister-president deed. Over het land Hongarije.

Waarschijnlijk is hij zelf vergeten dat God ook man en vrouw geschapen heeft. En als een land dan misschien wat dictatoriaal van aanleg dat anders ziet dan maar uit de EU moet.

Nee, we gaan het hebben over het woord van God en vanuit het woord van God. En ik wil graag met u lezen uit 2 Petrus 1 en dan vanaf het 16e vers tot 21.

Een prachtig gedeelte waarin Petrus terugkomt op een bijzondere belevenis die hij had met zijn andere broeders Johannes en Jacobus.

Wat je in Marcus kunt vinden en ook in Matthäus 17. waarin ze als het ware de Heerde Jezus in zijn verheerlijkte staat zagen. En hij komt hier heel kort op terug. Eigenlijk maar één tekst.

Maar ik lees vanaf vers 16, 2 Petrus 1, vanaf vers 16 tot vers 21. En dan zegt hij hier heel duidelijk, ik lees het in de herziende statenvertaling.

Omdat ik dat overal moet gebruiken, dus heb ik maar die Bijbel ook aangeschaft. Maar met NBG kunt u het goed volgen. Want wij zijn geen kunstig bedachte verzinsels gevolgd.

Toen wij u de kracht en de komst van onze Heer Jezus Christus bekend maakten. Dan zegt hij, het eind van vers 16, maar wij zijn ooggetuigen geweest van zijn majesteit.

Een bijzondere gebeurtenis was dat. Want hij heeft van God de Vader eer en heerlijkheid ontvangen. Toen een stem als deze van de verheven heerlijkheid tot hem kwam.

Dit is mijn geliefde zoon, in wie ik mijn welbehagen heb. En deze stem hebben wij gehoord toen deze vanuit de hemel kwam.

Terwijl wij met hem op de heilige berg waren. Waarschijnlijk de berg Tabor. En wij hebben het profetische woord dat vast en zeker is. En u doet er goed aan daarop achter te slaan.

Als op een lamp die schijnt in een duistere plaats. Totdat de dag aanbreekt en de morgenster opgaat in uw hart. Dit moet u allereerst weten dat geen enkele profetie van de schrift een eigenmachtige uitleg toelaat.

Want de profetie is destijds niet voortgebracht door de wil van een mens. Maar heilige mensen van God door de heilige geest gedreven hebben gesproken.

Als je dat zo nu even op je af ziet komen deze teksten. Dan denk je misschien, hé, die hebben niet helemaal verband met elkaar. Maar u zult zien dat het één geheel is.

Want ik wil u echt iets belangrijks vertellen vanmorgen. Want er is iets bijzonders aan de hand. En dat weten we uit het evangelieën. In Marcus 9 waar deze belevenis staat.

En in Matthäus. Dat er een moment geweest is met Jezus en een paar discipelen. En dat deze apostelen in één keer gezien hebben.

Echt gezien hebben. Wie eigenlijk deze Heer is. Ze hebben iets van zijn volle heerlijkheid gezien. Op de berg waren ze daar.

Op waarschijnlijk de tabor. En Jezus werd op dat moment voor hun ogen compleet veranderd. Hij was begonnen te schijnen en te stralen.

Dat is maar wat. Daar droom ik altijd van zoiets mee te maken. Maar goed, daar kom ik zo nog op. Er kwam zelfs een stem uit de hemel die zei. Deze is mijn geliefde zoon.

Hoort hem. Prachtige woorden die ongetwijfeld op de apostelen een enorme indruk gemaakt hebben. Je zou denken dat dat voor hen de ultieme bevestiging was.

Tot de opstanding. Want dat ging daar nog bovenuit denk ik. Dat wonder van de opstanding. Als ze gedacht hebben dat Jezus weg was en hij staat in hun midden.

Maar voor dat moment. Tijdens hun leven. Hebben ze houvast gehad in die wonderbaalijke gedade verandering van Jezus voor hun ogen. Wat moet dat geweest zijn?

En in die gebeurtenis. In die verschijning. Van de Heer Jezus. Hebben ze eigenlijk nog verder kunnen kijken naar de opstanding. Ze keken al vooruit naar wat wij pas lezen in het eerste hoofdstuk van openbaringen.

Die prachtige majestueuze verschijning van de Heer Jezus als de verheerlijke zoon des mensen. En daar lezen we in de openbaring. Ik was in de geest op de dag des Heren en ik hoorde achter mij een luide stem als van een bezuin.

En ik keerde mij om om de stem te zien die met mij had gesproken. En toen ik mij had omgekeerd zag ik zeven gouden kandelaar. En te midden van de zeven kandelaar zag ik iemand die op de zoon des mensen leek.

En dan krijg je weer de vergelijking met toen de discipelen hem zagen in heerlijkheid. En zo gaat het verder.

En in vers 7 zegt Johannes en toen ik hem zag viel ik als dood aan zijn voeten. En hij legde zijn rechterhand op mij en zei tegen mij wees niet bevreesd.

Nou dit is te vergelijken met die verheerlijking die zij zagen op die berg Tabor. Ze hebben dus een volproefje gehad van die heerlijkheid van God.

En Petrus getuigt daar ook van. Net als Johannes in zijn eerste brief die hij als begeleiding meegeeft. Met die brief die hij aan de gemeente schrijft.

We hebben gehoord. We hebben gezien. We hebben zelfs getast zegt hij. En we hebben aanschouwd. Niet alleen gezien maar aanschouwd. Aanschouwen is veel intensiever.

We hebben aanschouwd zegt hij. Met betrekking tot het woord dat leven dat geopenbaard is. En dan schrijft Petrus dus deze woorden. Want hij ontving van God de Vader eer en heerlijkheid toen een stem als deze van de verheven heerlijkheid tot hem kwam.

Dit is mijn geliefde in wie ik mijn welbehagen heb. Hij werd dus helemaal getoond in zijn heerlijkheid. In zijn eigen karakter.

In zijn eigen positie. In zijn heerlijkheid. Al datgene wat goed en mooi en volmaakt aan hem is.

Dat scheen naar buiten. Dat konden ze zien. Hij werd zichtbaar. En dat is iets wat de Heere God, God de Vader hem gegeven heeft. En toen kwam er nog deze stem bij.

Dat is de eerste aanwijzing. Petrus stapt eigenlijk eigenaardig. Hij heel snel af van wat hij gezien heeft. En dan gaat hij verder met wat er gezegd wordt.

Bewaren zegt hij. Ooggetuigen van zijn majesteit. Want hij ontving eer en heerlijkheid. Maar wanneer ontvangt Jezus deze eer en heerlijkheid.

Wanneer hij zo schijnt. Tijdens die majestueuze. Misschien wel. Die angstaanjagende aanblik.

De Heere Jezus schijnt als de zon. Sterker dan de zon zelfs. In Marken staat zelfs. Witter dan wol. Witter dan een man. Een wasser ze kan maken.

Sneeuw en sneeuwwit. Dat moet diepe indruk gemaakt hebben. Maar dan zegt hij meteen al. Hij ontving eer en heerlijkheid. En een luisterrijke heerlijkheid.

Dus dat is de heerlijkheid van God. Die toen op die berg kan berusten. En toen kwam er een stem tot hem. God heeft gesproken over zijn zoon. Deze is mijn geliefde zoon.

In wie ik welbehagen heb gevonden. Het lijkt alsof Petrus de stem belangrijker vindt dan de aanblik. En dat is misschien maar goed ook.

Een aanblik kan verwarrend zijn. Als ik u een paar foto's laat zien van belangrijke indrukken wekken, de gebeurtenissen.

En ik vraag u daar een verslag te maken. Maakt u allemaal een ander verslag. Maar als ik u iets doorgeef met woorden. En ik vraag u dat weer te geven. Dan kan ik gelijk horen of u het goed of niet goed gehoord hebt.

Dan gaat u even luisteren naar wat ik gezegd heb. Daarom de aanblik kan verwarrend zijn. Voor meerder uitleg vatbaar. Wat hebben ze nou gezien? De aanblik maakt dat wij onder de indruk raken.

Maar misschien voor een enkel ogenblik. Maar die stem. En de woorden die vooral die stem gesproken heeft. Deze is mijn geliefde zoon.

In wie ik mijn welbehagen heb. God wijst hier voor de ogen van de apostelen die erbij waren. Petrus, Johannes en Jacobus.

Alleen deze drie. Eigenlijk de intiemie van de Heer Jezus. En hij wijst zijn geliefde zoon aan. Al Gods welbehagen in hem. Die zoon.

Ter ere van wie wij zo meteen de maaltijd gaan vieren. God bevestigt wat ze ongetwijfeld zelf wel gedacht hebben. En begrepen hebben. En wij hoorden, zegt Petrus.

Deze stem uit de hemel komen. Toen wij met hem op de heilige berg waren. Als wij naar die gebeurtenis kijken. En ik denk er vaak over na.

Wat zou dat voor ons indrukwekkend zijn geweest? Die verheerlijkte vorm. Die verheerlijkte gedaante van de Heer Jezus. Dat onzagwekkende licht.

Het besef dat hij niet zomaar een mens is. Maar de zoon van God. Want dat zien we toch. En al zouden we het niet gezien hebben.

Let er maar op de woorden van de Vader. Want hij heeft het gezegd. En daar stond hij dan. Herkenbaar. Voor Petrus. En Johannes.

En Jacobus. Daar stond hij met Mozes en Elia. Ik vind het zo bijzonder. Dat ze die gelijk herkenden. Er zijn drie plaatsen in de schrift. Waardoor ik denk dat wij.

Als wij overlijden. Elkaar zullen herkennen. Als we in de hemel zijn. Dit is een van die plaatsen. Zij herkenden onmiddellijk Mozes en Elia. Hoe kan dat dan? Hebben ze nooit gezien. Wel over gehoord.

Bijzonder hè. Dat die herkenning dan. Extra terugkomt. Troost voor diegenen. Die. Geliefde hebben zien heen gaan. Niet dat dat je troost alleen is uiteraard.

Het gaat om Jezus. Ook hier gaat het om Jezus. Maar dat ze. Dat een herkenning is bij hen. Die overleden zijn. Die in de Heer ontslapen zijn. Mozes en Elia.

De wet en de profeten. Heel belangrijk. De wet. De profeten. Het hele oude testament zou je kunnen zeggen. Zijn komst. Zijn heerlijkheid. In de lijn van het oude testament.

De wet en de profeten. Die wijzen allemaal duidelijk naar hem. Zouden ze dat gezien en begrepen hebben? Maar het bijzondere is dus blijkbaar.

Ze hebben het gehoord. Die woorden zijn belangrijk. En zo worden we al voorbereid. Tot dat moment. Waarop Petrus dat zelf nadrukkelijk gaat zeggen.

En in de statenvertaling klinkt dat zo. En zo hebben wij het profetisch woord. Zegt Petrus. Vast en zeker. In een andere vertaling die het nog wat scherper zegt. En zo hebben wij het profetische woord.

Des te vaster. Het profetische woord. Het woord dat de profeten gesproken hebben. Petrus doelt ongetwijfeld het oude testament. Het profetische woord is des te vaster.

Als de heer Jezus met de Emmausgangers meeloopt. Is hij ook constant bezig uit het oude testament te verklaren. De wet van Mozes en de profeten. Dat hij degene is die moest opstaan.

En ze hadden het zelf niet door. We hebben gezien dat Jezus is de vervulling van de wet en de profeten. We hebben gezien dat hij de goddelijke heerlijkheid heeft.

We hebben gezien dat hij een bovenaardse, bovenmenselijke status heeft. Maar bovendien. We hebben gehoord dat de Vader zijn zoon aanwijst.

Wat is nou die bijzonderheid? De kern daarvan? Het wezen daarvan? Om dat te zeggen. Dat dat niet het beslissende is.

Dat dat niet het geloof moet wekken. Dat je dat niet als inhoud van je predikingen moet zien. Maar dat je daardoor teruggevoerd wordt naar het profetische woord. Waar ooit vroeger hier de reddingszorg voor opgericht is.

Het profetische woord. Het woord dat de profeten hebben doorgegeven. Het woord dat uiteindelijk door God gegeven is. En dan zegt hij. We hebben het des te vaster.

We hadden het al vast. Het was voor ons al het woord van God. Maar nu we Jezus gezien en gehoord hebben. Ervaren we de bevestiging van het oude testament.

En die krijgt nu de zekerheid en de status die er eigenlijk bij hoort. En dan gaat Peter onmiddellijk spreken over het profetische woord. En dan zegt hij. U doet daarop verstandig goed om daar acht op te geven.

Niet op mijn ervaring. Ik ben er maar één. Ik ben een apostel. Inderdaad. Eén van de twaalf. Het evangelie berust op het getuigenis van de twaalf apostelen. Daarna zijn er geen apostelen meer geweest.

En die komen er ook niet. Maar die zijn geen getuigen. En mensen die ingevingen krijgen. Daar kun je nooit helemaal op vertrouwen. Dan moet je maar zien of dat waar is. U doet er zegt hij goed op.

Daarop op dat profetische woord achter te slaan. Om de Bijbel in je hand te nemen. Daaruit te leven. Daarmee bezig te zijn.

Want er is net een lamp die schijnt in een duistere plaats. Het is duidelijk wat Peter hier bedoelt. Ik hoop dat u er duidelijk is.

Deze wereld is wat dat betreft. Wat het woord van God betreft. Een duistere plaats. En wij mensen alle als natuurlijke mensen. Die God van nature niet kennen. Is duister.

Het licht schijnt niet in ons van nature. Dat moet je uit de schrift staan hebben. Uit de Bijbel. Veel woningen hebben geen Bijbel meer.

En in veel woningen waar wel een Bijbel is. Gaat die niet open. Ja ik geef toe. Mijn vader last soms veel te veel hoofdstukken. Het moest soms heel lang.

Want dan was de Bijbel weer bijna uit. Maar het woord werd geopend. We lezen in spreuken. Het openen van uw woord verspreid licht.

Jonge en oude ouders. Opas en omas. Realiseer je dat. Open gerust dat woord. Want waar komt dus licht vandaan op onze levensweg.

Hoe leren we dan begrijpen wat ons te doen staat. Hoe leren we dan wie de Heer Jezus is. Wie God is. Hoe ontdekken we Gods genade voor ons leven.

Nou zegt Petrus. Het profetische woord. Dat is die lamp. En die schijnt op de duistere plaats. Wat je voor mij. Wat ik gezien heb. Kan ik alleen maar doorvertellen.

En mijn getuigenis is waar. Wat Johannes ook zegt. Ik heb het getast. Ik heb het gezien. Ik heb het als schoud. Maar die lamp dat woord. Die vertelt ons over dat gebeuren met de Heer Jezus.

Wat Petrus over spreekt. We kunnen het nalezen. Zijn verheerlijking. Die zelf dat licht is. Die zelf licht geeft. Die in Johannes 8 kon zeggen. Ik ben het licht der wereld.

Wij kennen dat licht van de Zoon van God. Enkel door de schrift. Wij hebben niet zoals Johannes en Jacobus. Jacobus hoor je er helemaal niet over praten.

En Petrus. Het licht op de berg gezien. Natuurlijk hebben we het licht gezien in ons hart. Maar werkelijk dat Jezus in je aanwezig was. Dat je hem zag.

Wij kunnen ons niet uitstrekken richting de hemel. Om buiten de Bijbel te ontdekken wie God is. Er lopen geen profeten en apostelen meer rond. Die namens God mogen spreken.

Nee. Elk apostel. Of spreker. En ook ik zal dat doen. Ik verwijs enkel naar dat woord. En controleert u mij op dat woord. Wil je God leren kennen.

Lees je Bijbel. Wil je de Heer Jezus leren kennen. Pak die Bijbel. Daarin vinden we het profetische woord. Het totale woord. Het woord van God.

Die de waarheid in ons wil openbaren. Dat is een lamp die schijnt in een duistere plaats. Totdat de dag aanbreekt. De morgenster. Dat is de benaming van de Heer Jezus.

Dat we ook in Petrus lezen. Opgaat in uw harten. En dit zal ooit gebeuren. Als die volle dag aanbreekt. Bij die terugkeer van de Heer Jezus.

Dan zal heel dat geschreven. Innerlijk woord worden. Dan wordt het echt zichtbaar. Dat God in ons plant. Goed. Goed.

Zeggen mensen. Nu is het wel goed. Maar nou wil ik nog wat meer van die ervaring van Petrus. Jammer dat je er niet meer van vertelt Petrus. Waarom heb je niet verteld wat je allemaal zag. Wat er allemaal nog meer gebeurde.

Heb je nog met Mozes gesproken. Heb je nog met Elia gesproken. Wonderbalijke woorden gehoord. We begrijpen Petrus. Dat je ons naar de Bijbel wil verwijzen. Ik weet dat dat belangrijk is.

Het Oude Testament is hier de eerste plaats. We begrijpen je. Op die vermaning moeten we achtslaan. Maar. Maar. Dat is niet genoeg. We willen.

Meer. En dan gaat Petrus. In die laatste twee versen. Uitleggen. Gaat iets hebben over de waardigheid van de profetie. Maar nou vergeet je wat.

Zo denkt hij eigenlijk. Merkwaardig. Petrus wil ons in het gedeelte duidelijk maken. Wat ons echt houd vastgeeft. In deze tijd. Klas van de week nog in de krant zat.

Professor Kinnogin. Die ik van de week hoop te horen. Op een dag. Over genderisme. Die. Dus in mijn uitspraak.

Hij zegt. Over tien jaar zou het heel goed kunnen zijn. Dat het woord van God verboden is. Ja. En ik kan me dat ook voorstellen. Met alles wat je vandaag meemaakt. Wat je wel en niet mag zeggen. En wat meneer Rutte wel mag zeggen.

Maar wat hij niet in de Bijbel blijkbaar heeft gelezen. Maar Petrus wil duidelijk maken. Waar onze echte zekerheid op gericht is. En dan zegt hij. Want wij zijn geen kunstig bedachte verzinsels.

Fabels nagelopen gevolgen. Toen wij u de kracht en de komst van onze Heer Jezus bekend maakten. Maar wij zijn ooggetuigen geweest. Ooggetuigen.

Erbij geweest. En hij wil zijn prediking onderbouwen en ondersteunen met deze argumenten. En uiteindelijk komt hij er toch op uit. Dat de kern van wat Petrus doet.

En wat de andere apostelen gedaan hebben. Dat is het woord van God uitleggen. Het oude testament. En later het nieuwe testament. Dat heeft Petrus ook bevestigd. De woorden van Paulus.

Die soms moeilijk te begrijpen zijn. Voor mensen die in verwarring zijn. Maar die Gods woord zijn. En dan zegt hij. Weet dit eerst dat geen profetie van de schrift.

Een eigen uitlegging heeft. Dat wil zeggen. Niemand mag zijn vindingrijkheid toepassen. Op de woorden van de Bijbel. De Bijbel moet zichzelf uitleggen.

De Bijbel is controleerbaar. Dat is zo heerlijk met de schrift. Het is gewoon. U kunt het nalezen. Toetsbaar. De Bijbel is doorzichtig. Maar dat is ook noodzakelijk in ons leven.

En we hebben eigenlijk geen bijzondere gezagdragers nodig om ons die Bijbel te verklaren. Het is natuurlijk fijn als er iemand dat uitlegt. Maar u moet aan de gang. Goed en nauwkeurig lezen.

Inzet en eerbied. Nederigheid. En gebed dat de Heilige Geest in je hart komt. Om het je helpen uit te leggen. Samen met anderen.

Dat is genoeg. Meer dan genoeg. Misschien voor de toekomst wel. Als we helemaal niet meer bij elkaar zouden mogen komen. En niet een woord van de schrift verdraaien.

Of je eigen vertaling zoeken. Want dat komt het mooiste uit. Naar je hand zetten. Niet het aansluiten bij je eigen ervaringen. Ervaringen. Intenties. En ook goede bedoelingen. Niet de Bijbel laten buik spreken.

Of voor wat je zelf graag zou willen denken of zeggen. Geen profetie van de schrift heeft een eigen uitleg. Oh er is zoveel eigen uitleg geweest.

Persoonlijke dingen. Dat betekent ook dat profetie in de schrift niet los staat van andere woorden in de schrift.

Dat je ze in zijn verband moet brengen. U kent dat wel. Mensen die losse woorden en zinnen uit de Bijbel. En daar hele levensbeschouwing hun hele theologie op baseren.

Hele godsdiensten zijn erop ontstaan. Die bijvoorbeeld zeggen. Er staat toch. God is liefde. Dus we hoeven niet te spreken over de zonde. God vergeeft toch alles.

Nee. Geen profetie van de schrift mag door ons persoonlijk verdraaid worden. En aangepast worden naar onze eigen behoeften. Geen deel uit de schrift mag geïsoleerd raken met andere woorden.

Maar we dienen altijd het geheel van Gods woord openbaar. Verbaring in de Bijbel in de gaten te houden. En moeten daarop letten. En daar geeft hij ook een reden voor. Peters grijpt het niet zo uit de lucht op zijn gevoel.

Wat hij misschien wel eens deed in de tijd dat hij discipel was. Dat zei hij zo wat. Wel uit zijn hart. Hij zegt. Want de profetie is destijds in vers 21. Niet voortgebracht door de wil van een mens.

Maar heilige mensen van God. Door de heilige geest gedreven hebben gesproken. Ja ook in het oude testament. De heilige geest. Bij individu. Zeker. Het zijn mensen die hebben het opgeschreven.

Het zijn mensen die onder Gods leiding Gods woord gehoord hebben. En het zijn gaan opschrijven. En ze zijn het gaan verkondigen en gaan meedelen. Ze hebben een eigen taal gesproken.

Soms een dialect of een streektaal. Soms zie je bijvoorbeeld in Daniel. Het enige deelte is in het Hebreeuws. En het laatste is Aramees. Waar dan sommige geleerden uit verklaren.

Ja maar dat is dan dus een samengesteld boek. Dat kan niet van de hemel komen. Het is door mensen heen naar de wereld toegebracht. Het woord van God. Maar niet door de wil van een mens.

Er zaten geen bedoelingen van de mens achter. Als Jezaja ons zijn profetieën meedeelt. En als Mozes ons de wet voorhoudt. Dan doet hij dat niet omdat hij zichzelf zo aardig vindt.

Of zijn woorden. Of dat hij de waardering voor heeft. Dat hij het zelf bedacht heeft. Of misschien van anderen gehoord heeft. Nee. Niet door de mens werd profetie voortgebracht.

De Bijbel. Het Oude en het Nieuwe Testament. Is niet voortgebracht door mensen. Die iets speciaals gewild hebben. Die ons wilden meedelen wat zij dachten. Ze hebben meegedeeld.

Lees u het maar in het woord zelf. Wat God door hen gezegd wilde hebben. Heilige mensen. Zegt Petrus. Door de heilige geest gedreven. Hebben gesproken.

Van God. En door aparte taak afgezette mensen. Werden afgezonderd. Om iets heilig op te schrijven. Hij heeft het karakter van Paulus. Zo gevormd. De taal van Paulus.

Zo geleid. Hij heeft alle dingen. Zaken die Paulus als menselijke mogelijkheden in zich had. Heeft hij zo gevormd. Dat hij op het goede moment precies wist het woord van God te spreken.

Dat hij profeet kon zijn wat hij schreef. Voor ons de heilige schrift. Door God doorademt. Doorademt. Dat is een mooi woord. Niet alleen maar inspiratie.

Het woord inspireert mij. Ik haal dit eruit. Ik haal dit eruit. Niet inspiratie. Maar Gods woord zelf. Omdat de geest van begin tot eind alles geleid heeft.

De heilige geest. Zegt Petrus hier. Is de drijvende kracht achter alles wat ze deden. Niet de wil van een mens. Maar Gods geest. En dan krijg je ook een fantastisch resultaat.

Wat Paulus zegt in 2 Timotius 3 vers 16. Heel de schrift is door God ingegeven. En is nuttig. Om daarmee te onderwijzen. Te verleggen. Te verbeteren.

En op te voeden in de rechtvaardigheid. Een prachtige tekst. Als je twijfelt. Als je twijfelt. Als Paulus het over de heilige schrift. Heeft hij over het hele oude testament. En Petrus verwijst naar Paulus.

En naar de evangelie. Waarbij we het hele Bijbel als Gods woord mogen zien. Niet alleen dat deel van het nieuwe testament. Hoewel we daar vaak accent op leggen. En het kan voor alles gebruikt worden wat we nodig hebben.

Bestraffing. Onderwijzing. Troost. Gerechtigheid. Weerlegging. Onderwijs. Heilige mensen. Waren het zulke heilige boontjes?

Nee. Heilige mensen die in het vuur stonden. En gelouterd waren. En het toen opschreven. God had ze apart gezet. Ze hadden die taak gekregen. Om te spreken.

Om te schrijven. Gedreven door de heilige geest. Het zijn niet zomaar mensen. Natuurlijk het waren wel gewone mensen. Maar door God gegrepen. Ik lees graag boeken.

En er zijn duizenden mensen die prachtige boeken over God geschreven hebben. Geweldig. Maar in elk van die boeken. Hoe mooi ook. Hoe inspirerend ook. Daar hebben ze hun eigen gedachten over God geschreven.

Hier staat geen eigen gedachten over God in. Tenzij. De dwaas zegt in zijn hart. Er is geen God. Juist. Daarmee zet de schrift. Gelijk iemand neer. Zoals hij over God denkt.

Het zijn mensen in Johannes. De Hebraïe brief. Heilige mensen. Geen volmaakte mensen. Het is een bijzondere van al die afgezondene mensen. En we weten niet hoe dat precies gegaan is.

Er zijn allerlei opvattingen over mechanische transpiraties. Hebben ze het letterlijk. God heeft het door de Heilige Geest ingegeven. Dat hebben ze doorgemaakt.

Ze hebben ook geen visioen gehad om ze enthousiast te maken. Ze kregen de opdrachten. Die opdrachten waren soms niet makkelijk. Als je naar Jeremie kijkt. Mensen die niet mochten rouwen als zijn vrouw stierf.

Mocht niet rouwen. Verschrikkelijk. Mochten gewoon doorgaan. Mochten doen alsof hij niks van merkte. En ze mochten geen eigen uitleg geven. Ze werden vaak afgezonderd van de rest.

Ze mochten hun eigen motivaties en wil in die ze niet gebruiken. Om daarmee zelf dingen te verklaren en vast te leggen. God heeft gesproken. Het is werkelijk een bewaard boek.

Ondanks alle platvloerse uitspraken daarover. En daarom is het zo'n gevaarlijk boek voor de bozen. Daarom is het zo'n gevaarlijk boek voor de wereld. Want je brengt Jezus. Jezus Christus.

De gestorvenen en opgestaanen. En als je leest dan over die bijzondere ervaring van die drie apostelen daar op de berg Tabor. Weet je. Ik ben er nog steeds wel jaloers op.

Denk. Beeld je eens in. Als je zo'n ervaring had gehad. En je bent een twijfelaar. Dan twijfel je toch niet meer. Dan ga je de straat op. Dan zeg je ik heb het gezien. Ik heb hem gezien.

Je zult hier niet geloven. Maar je hebt het gezien. Nou in ieder geval dan had ik zekerheid voor mezelf. Dan kan ik makkelijker het evangelie verkondigen. Nu moet ik me er zo toe zetten.

Maar Peter zegt. Stop met dat verhaal. Je hebt het al in handen. Wij allen hebben het gezien. Wij zijn getuigen. Een rechter is toch ook van getuigen afhankelijk.

Moet ook een oordeel scheppen en vellen. Op basis van wat getuigen zeggen. Je hebt toch al het profetische woord zegt Peter. Het woord van Jezaja, Jeremia, Mozes, Salomo, Matthäus, Lukas.

Geweldig geschiedschrijver was dat zeg. Geweldig dat allemaal weet Johannes die zo dicht bij Jezus leefde. Je hebt het woord zegt hij. Je bent nog sterker en steviger dan ooit ervoor.

Omdat er een getuige is geweest die jou komt vertellen wie Jezus was in zijn majesteit. Ik was dat. En vraag maar na bij Johannes en Jacobus. De grote bevestiging van de status en waardigheid van de persoon van Jezus.

Die heeft Petrus, Jacobus en Johannes ontvangen. En die mogen ook wij ontvangen. En dat geven ze ons door. Een getuigenisverklaring van de hoogste soort.

En als dat bij ons het geloof gewekt heeft door Gods woord. Zegt dezelfde Petrus. We zijn wedergeboren door Gods woord. Wedergeboren door Gods woord.

We zijn deels aan krijgen aan de godlijke natuur. Door dat woord dat leven wekt. Dat woord dat een scheppend woord is. Een levendwekkend woord. En zo hebben we je bekering ontvangen.

En als we dat ontvangen hebben dan weten we dat het getuigenis van Petrus echt is. En dan weten we best dat je nog wel eens kan twijfelen. Maar je mag erop terugvallen.

Je mag je twijfel aan God toe vertrouwen. Heren, ik weet het niet. Petrus bevestigt mij maar ik was daar niet bij. Maar ik wil mij aan... Ik vertrouw u wel niet maar ik wil me toch aan u toe vertrouwen omdat ik het niet weet.

Helpt u mij. Als Jezus deze majestueuze zoon van God is. Als God de vader kan zeggen van zijn zoon. Deze is mijn geliefde zoon.

In wie ik mijn welbehaal heb gevonden. Als hij kan zeggen. Deze is mijn geliefde zoon. Hoort naar hem. Wat kijken is voorbij. Hoort naar hem.

Dan mogen wij die opdracht uitvoeren. Laten we onze oren maar gebruiken. Eén van de redenen waarom ik geen presentaties gebruik. Ik moet het van het woord hebben. Het narratieve. Het vertellen.

En als ik dat niet goed doe. Dan ben ik uitgeschakeld. Naar hem leren luisteren. De Bijbel een plaats geven in je leven. Boven elke andere bezigheid.

Zorg ervoor dat je elke dag de tijd neemt. Om dat woord. Om je daarin te verdiepen. Aanval niet om je krachten en je verstand eraan te geven. Niet gelijk beginnen. Ik ben geen lezer.

Het is te moeilijk. We hebben zoveel vertalingen. En dan weet ik. Dan moet je daar misschien een beetje mee uitkijken. Maar je kunt ze vergelijken. Je hebt verstand gekregen. Om te lezen.

En God wil je hart openen. Om te ontdekken. Wat God met jouw leven wil. Wat jij geacht voor te doen. Zo vinden wij deze prachtige bevestiging.

Ik vind het zo'n mooi stuk uit Petrus. Als je het zo even leest. Dan denk je. Oh ja hij heeft het daarover. Maar het is zo indrukwekkend wat hij vertelt. Omdat zij de eerste getuigen zijn. En de generatie daarna in verwarring komt.

Dat zullen we ook zien in de openbaringenbrief. En in de Johannesbrief. En mijn wens. En mijn persoonlijk gebed is. Dat u en ik. Alle. En ik daarbij in kluis.

Zullen blijven genieten van het woord van God. En de uitleggingen ervan. In bijbelbespreking en in contacten. Het gezaghebbende woord. Want Gods woord spreekt het genadige.

Bevrijdende. En levendwekkende woord. Dat heel ons leven optelt. In de richting van het eeuwige leven. Tot we hem de morgenster zullen ontmoeten. Och woordere zusters.

Hem zij de eer. En de heerlijkheid. En de kracht tot in eeuwigheid. Amen.