Het ware voedsel

Spreker

Daniël Douma

Date
June 27, 2021
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen, we zijn vandaag de dag elke dag verbonden met het internet. Het internet is niet meer weg te denken uit ons leven.

! We gaan erheen om informatie te vinden, om intellectueel gevoed te worden, om geestelijk, emotioneel gevoed te worden.

Het is natuurlijk een ontzettende zegen. Ik denk ook in de tijd waar we net weer uitkomen met alle maatregelen. Het is ook mooi dat je mooie bijbelstudies of preken online kan beluisteren.

Dus dat is een bron waar we dagelijks naartoe gaan. Er is natuurlijk ook veel verwarring, omdat er ook een heleboel onzin op te vinden is, en het niet altijd duidelijk is wat nou wat precies is.

Maar we gaan daar, ik denk als eerste naartoe, om gevoed te worden, om informatie te vinden. Het wordt steeds meer gebruikt als je een vraag hebt natuurlijk, je pakt je telefoon en je googelt het even.

Ik las ook een onderzoek dat onder middelbare schoolleerlingen, dat 29% daarvan naar social media gaat om niet aan vervelende dingen te hoeven denken.

En op de basisschool is het ongeveer 27%. Het is ruim 1 vierde, iets meer dan 1 vierde van de leerlingen op de middelbare school en op de basisschool, die gaat naar social media om niet aan vervelende dingen te hoeven denken.

Het is internet, social media, meer als verdoving. En daar gaan we er ook naartoe. Het is zo'n belangrijke bron geworden van voeding voor de mensen.

Maar het woord leert ons dat de gemeente het ware voedsel mag aanbieden aan de mensen. En daar wil ik vanmorgen ook met jullie over nadenken.

Aan de hand van een geschiedenis in Marcus 6. Over de wonderbare spijziging. Een bekende, een bekend wonder. Een opmerkelijk wonder. Want hier zien we voor het eerst de scheppende kracht van de Heer Jezus Christus.

Dat hij vermenigvuldigt. Met vijf broodjes en twee visjes. Vermenigvuldigt hij het voedsel. Zodat er een overvloed is aan voedsel. Voor alle mensen die daar op dat moment zijn.

Dus je kan je voorstellen. Helemaal in een maatschappij, in een wereld waar voeding de primaire vraag elke dag weer is. Eten we vandaag?

Wat moeten we eten? Hoe kom ik aan voedsel? Dat is de primaire zorg in een maatschappij. In de tijd waarin de Heer Jezus leeft. Dat er dan in een keer iemand komt. Die vanuit niks bijna zoveel voedsel kan maken.

Dus dat maakt de Heer Jezus begrijpelijk ontzettend populair. Dat levert likes. Dat levert volgelingen op. Totdat men op een gegeven moment beseft.

Niet lang daarna. Wat de werkelijke betekenis is. Van deze boodschap. Die de Heer Jezus hier presenteert. Die hij hier zichtbaar maakt. Als hij later zegt.

En in Johannes lezen we dat. Dat hij het ware voedsel is. Dat hij het brood is dat uit de hemel is gekomen. Dat ons werkelijk voedt. Tot in ons diepste wezen.

Tot in ons diepste zijn. En dat er niks anders is. Dat ons zo kan voeden als de Heer Jezus Christus. En als de mensen dat horen. En dat beseffen.

Dan staat er ook. Dat er vanaf die dag veel mensen hem niet meer volgden. En dat vele disciplen van hem. Zich van hem afkeerden. Toen ze beseften.

Toen ze beseften. Wie de Heer Jezus werkelijk was. Dat hij het werkelijke voedsel is. En ik wil met jullie dit gedeelte vanmorgen lezen in drie stukken.

En uit elk stuk even een belangrijke les halen. En we beginnen in Markers 6 vanaf vers 32. En daar lezen we.

En zij vertrokken de disciplen in een schip naar een eenzame plaats alleen. En de menigten zagen hen weggaan. En velen herkenden hem. En gingen uit alle steden gezamenlijk te voet daarnaartoe.

En zij kwamen er voor hen aan. En gingen samen naar hem toe. En toen Jezus uit het schip ging. Zag hij een grote menigte. En was innerlijk met ontferming bewogen over hen.

Want zij waren als schapen die geen herder hebben. En hij begon hun veel dingen te onderwijzen. En toen het al laat geworden was. Kwamen zijn disciplen naar hem toe.

En zeiden deze plaats is eenzaam. En het is al laat. Stuur hem weg. Of dat zij naar de omliggende gehuchten en dorpen kunnen gaan. En broden voor zichzelf kopen.

Want ze hebben niets te eten. Dus de Heer Jezus komt met zijn disciplen aan. In een bootje. Aan zeg maar een haventje of wat het ook is.

Waar ze aanmeren. En ze zien daar een gigantische menigte van mensen. Die hen al staat op te wachten. Die al klaar staat. Een gigantische massa van mensen.

En dan staat er zo mooi. Dat de Heer Jezus met ontferming over hen bewogen was. Want zij waren als schapen die geen herder hebben. Zij waren als schapen die geen herder hebben.

De mensen die staan er allemaal. En die zijn in wezen verlangend. Naar een woord. Naar voedsel. Naar hoop. Naar betekenis.

En ik denk dat dat ook ontzettend typerend is voor de tijd waarin we vandaag leven. Waar we allemaal, waar alle mensen misschien massaal zelfs op internet bezig is.

Zoekend. In hun eentje op hun kamer. Naar antwoorden. Grazend. Zeg maar op het internet. Om iets te vinden wat inspireert.

Wat hoop geeft. Wat leven geeft. Maar hebben ze ook een herder. Hebben ze ook een herder die hen wijdt. En die hen naar grazige weiden wil leiden.

Maar het is al laat. En de discipelen. En ook de Heer Jezus. Die moeten vermoeid zijn geweest. Want ze hadden daarvoor.

Waren ze uitgezonden geweest. De discipelen door de Heer Jezus Christus. Twee aan twee. Om uit te gaan. Om het koninkrijk van God aan te kondigen. En ze waren erop uit geweest. En ze hadden prachtige dingen gezien.

Ze hadden wonderen gedaan. Ze hadden bijzondere getuigenissen natuurlijk meegemaakt. Maar ze waren wel moe. En dat is ook de reden waarom er staat.

Dat ze op een eenzame plaats waren. Want het was juist de bedoeling. Dat ze zich even zouden terugtrekken. Dat ze samen met de Heer Jezus. Even terug zouden trekken uit.

Ja de drukte. Even een plek alleen. Om weer op adem te komen. Om weer nieuwe energie op te doen. En bovendien het was al laat. Het zou snel donker worden.

Dus dat zijn de omstandigheden waarin de discipelen en de Heer Jezus zich bevinden. En wees uitkijkend naar. Even uitrusten. Naar ontspannen.

En dan staat daar zo'n gigantische menigte van mensen jou op te wachten. Ik denk dat we. Nou niet zo. Maar. In zekere zin daar allemaal wel. Ja.

Dat kunnen inbeelden. Hoe dat bij ons gaat. Dat je hard gewerkt hebt. Een periode. Aan een bepaald project. Of aan je huis. En dat je er al naar uit ziet. Wanneer je morgen of vanavond eindelijk even mag ontspannen.

En je ziet er al naar uit dat je even lekker mag neerploffen. Misschien voetbal kijken. Biertje erbij. Even lekker ontspannen. Even tot rust komen. Even weer opladen.

Want het was een zware tijd. Maar op het moment dat je dat wilt. Dan begint de cv-ketel in een keer te lekken. Of is de auto stuk. Of de koelkast.

Nou iemand heeft hier herkenning denk ik. Of je kinderen die komen naar je toe. En die willen in een keer jouw onverdeelde aandacht. Terwijl jij denkt. Oh nu even niet. Of je moeder of schoonmoeder is gevallen.

Of heeft iets met haar gezondheid. Waardoor je daar moet gaan zorgen. Een moment dat je denkt. Van ah nu even ontspannen. En dat kan dan niet. Dat wordt dan uitgesteld.

Omdat er in een keer weer een beroep op je wordt gedaan. Dat je het idee hebt dat je helemaal leeggezogen wordt. En zo denken de discipelen nu ook. Van ah weet je.

We breien er een eind aan mensen. Dus het is mooi geweest. Ga maar ergens naar die omliggende dorpjes. Dat is vast nog wel iets van een bakketje. Waar je nog zo'n laatste verlepte croissant zeg maar kan vinden.

Dat is beter iets dan niets. Maar het wordt al later. Jullie hebben gaan eten. Dus ga die kant maar op. De discipelen die misschien al wel op hun tandvlees liepen. Als je ook nagaat dat er later staat.

Dat er alleen al aan mannen vijfduizend mannen waren. Alleen al vijfduizend mannen. Dus met vrouwen en kinderen. Zijn de schattingen ongeveer. Dat dat misschien wel twintigduizend mensen moeten zijn geweest.

Die daar stonden. Maar ik heb even opgezocht. Hier in Bunschoten. Waren in 2019 ongeveer 21.000 inwoners. Dus moet je nagaan dat heel Bunschoten bij je op de stoep staat.

Met een vraag. Heb je voeding voor mij? En dat is de eerste les van morgen. Is dat we soms overweldigd kunnen worden door onmacht.

Dat er misschien iets van ons gevraagd wordt. Waarvan we denken. Ja maar dat kan ik helemaal niet geven. Dat heb ik helemaal niet in mijn mars. Dat er een beroep op je wordt gedaan.

Vragen aan je worden gesteld door je omgeving. Door mensen. Omdat er problemen zijn in je gezin. Of in je eigen gezin. Dat er iets van jou wordt gevraagd. Waarvan je denkt.

Maar ik heb daar ook geen antwoord op. Ik weet ook niet hoe dit opgelost moet worden. Of dat je kinderen je misschien al helemaal leeg zuigen. Continu je aandacht willen.

Dat je niet meer weet op te brengen. Hoe je dat nog moet gaan geven. Of dat je moet zorgen voor iemand. In je familie. Als mantelzorger.

Wat je naast je. Al je bezigheden. En al je werk ook moet doen. Dat er iets van je wordt gevraagd. En dat je denkt. Ja maar. Het lukt me niet meer. Ja maar doe je dan.

Wat veel disciplen doen. Stuur ze weg. Stuur ze maar weg. Ja. Ik heb genoeg aan mijn eigen zorgers. Ga maar even naar je vrienden toe.

Zoek daar je antwoorden. Verdoof je met je telefoon. Maar ga even ergens anders naartoe. Ga even weg. En zo duwen we mensen weg.

Omdat we zelf geconfronteerd worden met onmacht. En we het idee hebben van. Ja maar. Ik heb niks meer. Om te bieden. En dat is een beetje onze.

Fabrieksinstelling. Zal ik willen zeggen. Onze. Onze default modus. Dat wanneer er zo'n beroep op ons wordt gedaan. We overweldigd worden door onmacht. Dan gaat de blik naar binnen.

Naar intern. En dan begint dat stemmetje in ons steeds harder en harder en harder te roepen en te schreeuwen. En dan. Horen we eigenlijk niet meer.

Wat er om ons heen gebeurt. En dan denken we alleen nog maar aan één ding. En dat is. Ik moet rust. Ik wil rust. En dan duwen we mensen weg.

Om rust. Te willen ervaren. Maar dat is ook het moment. Dat moment dat je zelf beseft. Ja maar ik heb niet meer.

Waarin. God. De Heer Jezus. Jezus jou getuigen wil maken van zijn scheppende kracht. Juist op dat punt. Waar je. Oncomfortabel wordt.

Waar je merkt dat je. Niks meer. Te bieden hebt. Op dat grensvlak tussen chaos en controle. Dat je denkt. Maar ik heb het niet meer in de hand.

Dat is het punt. Waar we juist de meeste groei. Mogen ervaren. Waar we. Gods scheppende kracht. Mogen ervaren. Als we tenminste bereid zijn.

Om te luisteren. Om te luisteren naar hem. Om. De focus niet te blijven houden. Op die interne stem. Maar. Om te luisteren naar.

Onze herder. De Heer Jezus Christus. En dan lezen we verder. In het volgende gedeelte. Vanaf vers 37. Maar hij antwoordde hun en zei.

Geeft u hun te eten. En ze zeiden tegen hem. Moeten wij voor 200 penningen brood gaan kopen. En hun te eten geven. En hij zei tegen hen.

Hoeveel broden hebt u. Ga eens kijken. En toen zij te weten gekomen waren. Zeiden zij. Vijf. En twee vissen. En hij droeg hun op. Om alle in groepen te laten gaan zitten.

In het groene gras. En zij gingen zitten. In groepen van honderd. En van vijftig. Dus de Heer Jezus die zegt. Geeft u hun te eten.

Geeft u hun te eten. Maar we hebben niks. En er wordt een inventarisatie gedaan. Van nou. Wat hebben we nog in de portemonnee zitten. 200 penningen.

Nou. Een paar maand loon. En. Vijf broden en twee vissen. Ja. Vertelt Johannes. Zes ons. Er was namelijk nog één jongetje die dag.

Die wel zo verstandig was. Om zijn lunchtrommel mee te nemen. Ja. En dat is wat we hebben. Vijf broden en twee vissen. Dus. Hier wordt even een inventarisatie gemaakt.

Van ja. Wat hebben we dan. Wat is er dan aanwezig. Ja. 200 denarii. Ja. Dat gaat ons niet redden. Dat gaat ons niet helpen. Daar gaan wij. Niet al die duizenden mensen mee voeden.

Met ook vijf broodjes en twee vissen. Daar gaan we geen deuk in een pakje boter mee schieten. Daar gaan we niks mee aanrichten. Maar Jezus die vraagt dit juist. Van.

Wat hebben jullie dan. Wat is er dan. Om hun te testen. Zoals Johannes ook zegt. Om in wezen. Het vergrootglas. Te leggen op de onmogelijkheid.

Van de situatie. Dat wanneer we bij onszelf. Te raden gaan. Dat we merken. Ja. Ik heb niet zoveel te bieden.

Mijn tank. Is leeg. Daar wordt het. Vergrootglas opgelegd. Om. Dan ook juist. In die situatie. Te vertrouwen. Niet op. De middelen.

Maar op. Zijn wil. Dat we niet vertrouwen. Op. Onze middelen. Maar op. Zijn wil. En dan beseffen. Dat het niet uit onszelf moet komen.

En dat is de tweede les. Vanmorgen. Is. Als we gevoed willen worden. Door de Heer Jezus Christus. Dan moeten we gaan zitten.

En verbonden zijn. Met andere mensen. Als we gevoed willen worden. Door de Heer Jezus Christus. Moeten we in de rust komen. En verbonden zijn. Met andere mensen.

Zoals de Heer Jezus. Hen hier ook opdraagt. Laat de mensen gaan zitten. In het groene gras. Laat ze gaan zitten. Dus met andere woorden. Een positie van. Rust. Van ontspanning.

Wanneer we in de rust zijn. En dat zongen we vanmorgen ook. Aan zijn voeten. Dan kunnen we luisteren. Dan kunnen we gevoed worden. Dan worden we gesterkt.

Een bekende Franse filosoof. U heeft ongetwijfeld wel eens van zijn naam misschien gehoord. Descartes. Uit de 16e, 17e eeuw. Die had een hele bekende uitspraak.

Hij zei. Ik denk. Dus ik ben. Of met andere woorden. Ik denk. Dus ik besta. En daarmee wilde hij zeggen. Dat omdat.

Het ik. Omdat wij. Een denkend wezen zijn. Omdat wij kunnen denken. Daarom. Bestaan wij. Dat geeft ons. Ja.

Betekenis. Dat is. Wie wij zijn. Ten diepste. Dat is wat deze filosoof zei. Ik denk dus. Ik besta. Ik zou vandaag haast willen zeggen.

Dat wij een filosofie hebben. Waarin we zeggen. Ik ben druk. Dus ik besta. Dat is wat ons. Waarde verschaft. Dat is wat ons.

Betekenis moet geven. Dat is wat ons. Moet. Voeden. Ik ben druk. Dus ik. Besta. Ik heb het druk. Met allerlei dingen. Met mijn werk. Met gezin.

En dat. Ja. Dat geeft mij. Waarde. Dat geeft mij. Betekenis. En begrijp me goed. Er is niks tegen werken. En er is ook allemaal niks tegen. Hard werken.

Ik denk dat dat misschien juist heel goed is soms. Om hard te werken. Maar het wordt wel een probleem. Als dat ons betekenis moet gaan geven. Als we daar onze waarde uithalen. Als dat ons moet voeden.

Onze drukte. Onze bezigheden. Onze werkzaamheden. En dan merken we. En dat is een beetje de economie van deze wereld. Dat hoe meer we hebben.

We aan de andere kant steeds leger zijn. En we steeds minder overhouden. Want we leven in een tijd waarin we nog nooit zoveel vrije tijd hadden als nu.

We hebben ontzettend veel vrije tijd. En toch. Ervaren veel mensen dat ze overbelast zijn. Dat ze druk zijn. Dat ze het niet meer trekken. Dat hun tank leeg is.

Maar hoe doe je dat dan? Hoe kom je dan in die rust? Heel eenvoudig. Door gewoon met lege handen. Naar de Heer Jezus te gaan.

Gewoon te zeggen. Heer hier ben ik. Ik heb niks aan te bieden. Wilt u mij voeden? Wilt u mij vullen? En dan zegt de Heer Jezus.

Ga maar zitten. Op het groene gras. Dat groene gras. Dat. Waar schapen kunnen eten. In grazige weiden. In de rust komen dus.

Maar dat groene gras. Dat aan de andere kant ook. Een uitbeelding geeft. Van de betrekkelijkheid. De tijdelijkheid van dit leven. Dat gras namelijk. Dat vandaag zo mooi staat.

Groen te wezen. In bloeien zeg maar. Maar er morgen al niet meer is. Zoals Jezaja. 40 vers 8. Een bekend vers ook zegt. Het gras verdort.

De bloem valt af. Maar het woord van onze God. Bestaat voor eeuwig. Het gras verdort. Maar het woord. Bestaat voor eeuwig.

Dus als we dat ook weten. Als we weten dat het gras hier. Morgen verdort. En morgen niet meer is. En allemaal zo tijdelijk is. Maar dat het woord van God eeuwig is.

Ja dan. Mag je toch ook beseffen. En dan mag je toch ook leren. Dat je hier niet je zekerheid op moet bouwen. Dat je hier niet je werkelijke voeding vandaan moet halen.

Maar dat je dat bij de Heer Jezus Christus vandaan moet halen. En dat doen we niet alleen. Dat doen we niet solo. Nee dat doen we in verbinding met anderen. In verbinding met anderen.

Vaders. Moeders. Met hun kinderen. Niet alleen als ze klein zijn. Maar ook als ze tiener zijn. Door te verkondigen. Door te vertellen. Door te getuigen. Van de Heer Jezus Christus.

De senioren. Aan de junioren. Hier in de gemeente. Door te getuigen. Van wat God in jouw leven heeft gedaan. Door samen.

Op eenvoudige wijze. In kleine groepen. Bij elkaar te komen. En gewoon het woord. Met elkaar te openen. En te delen.

Vanuit datgene. Wat God jou. Heeft laten zien. En samen met elkaar te bidden. Dat is hoe we gevoed worden. In verbinding. Juist ook met elkaar.

Want. Als we God alleen willen kennen. In kennis. Ja dat kan je op internet vinden. Een heleboel kennis. Maar dan wordt God in wezen. Steeds. Abstractig.

Steeds meer. Ja steeds verder weg. Maar juist in die verbinding. Ook met elkaar. Als gemeenschap. Hier in de gemeente. Maar ook daarbuiten. Gaan we God ook ervaren.

En hem horen. En dan komen we bij. Bij het derde gedeelte. Het laatste gedeelte. Vanaf vers 41.

En toen hij. De vijf broden. En de twee vissen. Genomen had. Kijk hij op naar de hemel. Zegende. En brak de broden. En gaf ze. Aan zijn discipelen.

Opdat zij die aan hen zouden voorzetten. En de twee vissen. Verdeelde hij. Onder allen. En zij aten. Allen en werden verzadigd. En zij raapten.

Twaalf manden vol. Met stukken brood op. En wat over was. Van de vissen. En die de broden gegeten hadden. Waren ongeveer. Vijfduizend mannen. Ja.

De derde les. In Jezus handen. Wordt schaarste. Overvloed. In Jezus handen. Wordt schaarste. Overvloed. En. Wat ook zo mooi hier duidelijk staat.

Is dat. De Heer Jezus. Die brak dat brood. Die gaf het aan zijn discipelen. En die gaven dat weer door. Aan de andere mensen. En zo werd dat. Gedistribueerd.

Zo werd dat. Verdeeld. Vanuit Jezus. Naar de discipelen. Naar de andere mensen. In verbinding dus. Met elkaar. Zo mogen wij als discipelen.

Van de Heer Jezus Christus. Hem uitdelen. Aan anderen. Met wie wij in verbinding staan. En dan zeg je misschien. Ja maar. Ik heb helemaal niks.

Waar moet ik over praten. Ik heb niks te bieden. Mijn tank is leeg. Maar dat is juist ook het punt. En dan ben je in goed gezelschap. Want we hebben allemaal van onszelf.

Niet. Niks te bieden. In wezen. Maar daarom gaan we ook naar hem. En ik heb zelf. Ook. Zo vaak ervaren. Dat juist op momenten dat ik.

Vermoeid ben. Dat ik. Dat mijn tank leeg is. Dat ik bijvoorbeeld. Gewerkt heb. En dan moet je s'avonds. Misschien nog een bijbelstudie geven. Dat je eigenlijk denkt.

Nou ik zou liever nu. Even. Op de bank willen zitten. En dat zeg ik dan ook tegen God. Ik zeg. Nou heer. Ik. Ik weet het niet. Maar ik heb helemaal niks. Te bieden eigenlijk.

Dat. Juist die avonden. Het. Het meest bijzonder zijn. Omdat je dan niet doet. Vanuit eigen kracht. Omdat je dan. Afhankelijk opstelt.

Omdat je dan echt doet. In afhankelijkheid van hem. Dus. Open gewoon het woord met elkaar. En we zijn niet allemaal theologen. Maar dat hoeft ook helemaal niet.

We kunnen wel allemaal lezen. En ik zie bij ons in de gemeente steeds meer. Dat kleine groepjes. Bij elkaar komen. Twee. Drie. Man. Van vrouw. Die bij elkaar komen.

Die gewoon. Het woord met elkaar openen. En met elkaar bidden. Een uurtje misschien. Gewoon door de week. Heel eenvoudig. Vriendinnen. Of vrienden. Gewoon op die manier.

Het woord met elkaar openen. En zo. Te delen. En zo ook. God te mogen ervaren. En dan gaan we ervaren. Dat er. Ja. Er steeds meer is.

Dat er overvloed is. He. Want als. Als de Heer Jezus Christus gaat breken. Dan worden dingen niet afgebroken. Maar dan is er juist vermenigvuldiging. Dan is er overvloed.

Zoals we ook hier lezen. Dan is er verzadigingen. Dan is er meer dan genoeg. Voor iedereen. En dat is de economie van. Het koninkrijk. Van het koninkrijk van God.

Dat waar de Heer Jezus gaat breken. Dat er vermenigvuldiging is. En de discipelen. Die verzamelen. Alles wat nog over is. En die komen uiteindelijk.

Met twaalf manden. Vol terug. En dan denk ik overdrachtelijk. Ja die twaalf manden. Waarschijnlijk om in de toekomst. De twaalf stammen.

Israël nog te voeden. Als Gods plan daarmee verder gaat. Maar dat is voor een andere keer. Maar er is genoeg. Voor iedereen. Dat is de economie van Gods koninkrijk.

En zo mag jij ook delen. In de rust komen. Door gewoon met lege handen naar hem toe te gaan. In verbinding te zijn met andere broers en zussen. Eenvoudig het woord te openen.

Met elkaar te lezen en te bidden. Ook als je vermoeid bent. Misschien wel juist als je vermoeid bent. En zo mogen we ook vanmorgen het avondmaal vieren.

Hoe mooi is dat. Dat zo krachtig juist ook uitbeeld. Dat de Heer Jezus Christus. Het ware voedsel is. Dat wij. Hoewel dat brood gebroken wordt.

En hoewel wij allemaal verschillende leden zijn. Toch allemaal deel hebben aan dat ene brood. Aan dat ene leven. Aan dat ene lichaam. Die ons werkelijk kan voeden.

Tot in ons diepste wezen. In ons diepste zijn. Zullen we daar aan denken ook. Tijdens deze maaltijd. Amen.