Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Fijn dat ik in deze bijzondere dienst mag voorgaan. Een voorrecht. Ik ben nog niet zo vertrouwd met jullie, maar inmiddels zal dit nu de derde keer zijn.
En juist vandaag willen drie dopingen zich laten dopen. Magritte, Stien, Erik, ik heb de naam keurig doorgekregen, maar ik vroeg me wel af wie jullie waren. Ik heb niet de tijd gehad om jullie echt goed te leren kennen, maar we gaan wel nadenken over deze belangrijke beslissing die jullie in je leven genomen hebben.
De doop. En laten we ook de dia-serie starten. En ik moet waarschijnlijk ook nog iets van geluid aanzetten. Volgens mij kunnen jullie me wel horen, maar niet te min.
Ergens hier staat een knopje. Nee, hoefde ik niet te doen. Horen jullie hem allemaal? Staat hij allemaal versterkt? Oh, hij staat al versterkt. Oh, dan moest ik hier het knopje van doen. Oké. Ik denk ik moet ergens een knop om zetten.
Ja, doop. Het verhaal van je leven. Zo heb ik het thema genoemd van vanmorgen. Doop. Het verhaal van je leven. Want vandaag wordt er weer een belangrijke bladzij bijgeschreven in het boek van jullie leven.
En dat boek, weet je, we denken soms dat we het helemaal zelf schrijven. Maar ik geloof in diep in mijn hart dat het boek wordt geschreven door God zelf.
Dat wij daarin aandelen hebben is omdat wij onze wegen bewandelen op aarde. Jullie gaan je weg op aarde. Maar God heeft je in zijn levensboek geschreven. En hij schrijft ook dat verhaal dag aan dag.
Omdat hij dag aan dag de God is die er is. Die voor je zorgt. Die je wegwijst. En daarom is ook deze dag, deze bijzondere dag, deze doopdag, een onderdeel van het verhaal van je leven.
En daaraan wil ik verbinden een ander verhaal. Het verhaal van Israël. Ja, nou doet hij.
Het verhaal van Israël. Want waaraan dacht ik nu bij de voorbereidingen in deze doopdienst. Iedere keer kwam het verhaal naar voren waar ik jullie iets van vertel aan de hand van een personage.
Zij heet Tersa. En is 28 jaar. En daar ga ik iets van vertellen. En dan snap je vanzelf waarom dit verhaal zo belangrijk is.
Tersa, 28 jaar. Ik lees voor.
Ooit gezien. We hebben hier het kamp opgeslagen. Maar we hebben geen idee waar we naartoe moeten. Sommigen beweren dat er geen weg is om verder te gaan.
Maar ja, dan had de godsvolk ons toch niet hier gebracht. Mozes lijkt rustig te wachten tot God tot hem spreekt. Hoeveel tijd hebben we nog?
Steeds vaker kijk ik achterom. Een kleine stofwolk verschijnt namelijk aan de horizon. En een golf van misselijkheid trekt door mijn lijf. De wolk groeit.
Dit is geen eenzame koopman of een toevallige passant. Farao heeft zijn complete leger verzameld. Heel Egypte is leeggelopen. Mozes heeft het ook gehoord.
En loopt rond in het kamp om te vertellen dat we niet moeten wanhopen. God heeft ons hier gebracht en zal ons bevrijden. Ik probeer dapper te zijn, maar zak langzaam door mijn knieën tot ik huilend op de grond lig.
Als ik omhoog kijk, zie ik hoe de godswolk zich verplaatst van voor naar achter ons. God zelf is een muur waarachter we mogen schuilen.
Maar wat nu? Waarheen? Mozes loopt vastberaden op de zee af. Strekt zijn arm uit over het water en gaat kijken geconcentreerd omhoog.
Ik denk dat hij een gebed uitspreekt. Maar ik sta te ver weg om de woorden te horen. Maar wat er dan gebeurt, zal ik mijn leven lang niet vergeten.
Een klein briesje kietelt mijn gezicht. En uit het oosten zwelt de geluid aan alsof er een horde springhaan op komst is.
Mijn zoontje klamp zich vast aan mijn been om niet om te waaien. Ik hoor geschreeuw en kijk naar de zee. God is de levende. De God van Abraham, Isaac en Jacob.
Er is een pad door het water. De weg naar vrijheid. Nou, in een schietgebed beloof ik nooit meer te twijfelen.
Onszelf moet inzingend lopen we over de zeebodem. Als we allemaal veilig de oversteek hebben gemaakt, volgt de godswolk ons.
Ik zie het volledige leger van een vareo op de andere oefer staan. Paren en blinkende wagens rijden opgewonden heen en weer. Maar ik voel geen angst meer voor ze.
Als ze het pad door de zee oprennen, weet ik in mijn hart dat ze hun graf tegemoet gaan. Als het water bulderend over ze heen valt, duw ik het hoofd van mijn kleine jongen dicht tegen me aan.
In gedachten hoor ik nog het geluid van de jongetjes die in de nijl verdwenen. En draai me om. De doodstrijd van de Egyptenaren hoef ik niet te zien. Hun geschreeuw hoef ik niet te horen.
En langzaam wordt het stil. Miriam pakt de tambourijn. Ik ga bij de vrouwen staan. Zing voor de heren. Zijn macht en majesteit is groot.
Als je dit verhaal hoort, dan voel je jezelf staan daar op de oever. En dan zie je daar die prachtige godsvolk achter je.
En je ziet de zee voor je. En je denkt, ik kan geen kant uit. Ik kan niet meer voor. En ik kan niet meer achteruit. Ik zit klem. Er is nog maar één weg.
Maar ja, die kun je niet gaan. De weg van de zee. Want ja, zo goed zwemmen kon je ook niet. Om helemaal naar de overkant te kunnen zwemmen. En dan met een heel volk notabene.
Ik weet niet in hoeverre het bij jullie een rol heeft gespeeld in je leven. Maar er zullen vast kruispunten in je leven geweest zijn. Waarvan je dacht, welke kant moet ik nu op?
Moet ik nu voor, achteruit? Ik kan nergens anders heen. Dan waar het leven of waar God me heen zal wijzen. Had Israël eigenlijk een keuze?
Had ze nog een keuze om terug te gaan naar Egypte? Achter hen was het leger van Egypte. Voor hen was het water. De enige keuze die ze hadden was Mozes te vertrouwen.
En door Mozes te vertrouwen, God te vertrouwen. Dat hij voor een uitkomst zal zorgen. God wijst mij de weg als ik zelf geen uitkomst zie. Zou je kunnen zeggen.
Zou je dat lied kunnen zingen. Is dopen een keuze? Ja, volop. Ik hoor het woord gehoorzaamheid vanmorgen. En tegelijkertijd, ik weet niet hoe jullie dat hebben ervaren.
Maar toen ik 15 jaar was, zo'n 42 jaar geleden. U kunt uitrekenen hoe oud ik ben. Toen was het voor mij op een gegeven moment zo duidelijk. Ik moet me laten dopen.
Er was niet meer een soort van, ik moet gehoorzaam of ik moet dit. Nee, van binnenuit kwam een diep verlangen om getuigenis te geven van wat de Heer in mijn leven had gedaan. Een keuze?
Weet je, als het een keuze is, is het door de Heer bereikt. Zoals de Heer de weg bereidde van het volk Israël om dwars door de zee heen te trekken naar de overkant, omdat hen een beloofd land beloofd was.
En niemand bleef achter. Het hele volk ging door die zee heen. Ik stel me dan altijd voor hoe dat was. En ik weet nog of jullie die plaatjes nog kennen van de kleuters of van de kindernevendiensten en dergelijke.
Dat het allemaal van die muren van water was en dat er allemaal verbaasde vissen zo door de glaswand heen zaten te kijken van wat gebeurt daar nou. Zo'n idee. En dan ook nog zo'n zwaardvis met een gebroken zwaard, omdat die er tegenaan was geknald en dergelijke.
Zo'n idee had ik vroeger altijd. Maar het volk ging wel dwars door die zee heen naar de overkant als een geweldig wonder. En de zeebodem was niet drassig. De zeebodem moest droog geweest zijn.
Moeten wel een heel volk binnen een aantal uren naar de overkant brengen. Weet je, dopen is dit. Door de zee heen gaan. Door wat feitelijk de dood zou betekenen.
En dat was het ook daadwerkelijk voor de Egyptenaren. Door de dood heen naar de overkant. Naar het beloofde land. De doop is feitelijk niets anders dan een natuurlijk gevolg van wat al veel eerder begonnen is.
De bevrijding. De verlossing. Want, weet je, hoe leg je de doop nou uit aan mensen die helemaal niets met geloof hebben.
Die de Bijbel niet kennen en dergelijke. En dan gaan er drie mensen in witte gewade ergens het water in kopje onder. Dan komen ze ook weer boven. Wat is dat eigenlijk voor gebeuren?
Welke werkelijkheid laten ze zien? Wie is zo dat je dat gaat doen? Nou daarom dacht ik, ik kies een verhaal. Ik kies een gebeurtenis dat ook zo heeft plaatsgevonden.
Omdat dat een zichtbaar verhaal is van sterven en opstanding. Van door de zee heen gaan. Dat is geen abstract verhaal.
Ik denk dat jullie allemaal wel eens een film over Mozes hebben gezien. De tien geboden. Jaren zeventig was dat een prachtige bioscoopfilm natuurlijk. En dan zie je die muren ook inderdaad van water. En dan zie je dat volk erheen doorheen trekken.
En dan zie je Mozes voorop lopen met de staf in zijn hand. Dat is allemaal heel letterlijk, heel zichtbaar. De doop is niet zo zichtbaar. Ja, de doop is wel zichtbaar.
Maar wat er eigenlijk heeft plaatsgevonden om dit mee te maken, dat is abstract. Dat is niet zo zichtbaar. Je laat een onzichtbare werkelijkheid zien in een zichtbare doop.
Vergelijkend, je kunt dat vergelijken met dat verhaal. En daarom dacht ik, welke tekst hoort daarbij? Nou, de tekst die Paulus aanhaalt, om over deze gebeurtenis te spreken, ten diepste als een waarschuwing van blijf wel op het pad van God.
Blijf wel op de weg, want er zullen zoveel dingen zijn die je kunnen afleiden van dat pad. Maar hij vergelijkt deze geschiedenis, waar ik net van verteld heb, verhaald heb, met dopen.
Omdat hij het woord gebruikt. Kijk maar eens. 1 Korinther hoofdstuk 10, vers 1 tot 4 lezen we hierbij. En daar staat in 1 Korinther 10, vers 1 tot 4.
Ik wil niet broeders, maar de zusters mogen ook luisteren. Ik wil niet broeders en zusters, dat u geen weet van hebt dat onze vaderen allen onder de wolk waren, en allen door de zee zijn gegaan, en dat allen in Mozes gedoopt zijn, in de wolk en in de zee, en allen hetzelfde geestelijke voedsel gegeten hebben, en allen dezelfde geestelijke drank gedronken hebben.
Ze dronken uit een, namelijk uit een geestelijke rots die hen volgde, en die rots was Christus. Paulus gebruikt deze prachtige geschiedenis van de doortocht door de Rietzee, van Israël, om te wijzen op hem om wie het werkelijk gaat, Christus.
Hij spreekt hierover geestelijk voedsel, geestelijke drank en geestelijke rots. Nou, alles wat geestelijk is, is per definitie niet zichtbaar.
Dat de geest van God in je leven is, is niet zichtbaar, de uitwerking daarvan wel. De wind kun je niet zien, je kunt hem wel ervaren en hem voelen.
Hier wordt gesproken over, in Mozes gedoopt zijn, in de wolk en in de zee. Dat gaan door die zee heen, was samen met Mozes. Samen met God, die in de wolk aanwezig was.
Samen door de zee heen gaan, samen door de dood heen gaan, naar de overkant, waar het leven wacht, waarin ik niet alleen bevrijd ben uit Egypte, maar ook bevrijd van Egypte.
Dat is het eerste in je leven. Die bevrijding die je meemaakt, als je de Heer Jezus persoonlijk leert kennen. Dat je niet alleen met je eigen hart hoeft te dealen, maar dat Gods hart in je gaat kloppen.
Dat je verbonden wordt met Gods hart en gaat verstaan wie Hij is, wie de Heer Jezus is. Dat je iets van zijn geest in jouw leven gaat ervaren, omdat Hij je hart gaat vullen met Gods aanwezigheid.
Maar daar heb je een doodservaring voor nodig. Want tot geloof komen is sterven en opstaan. Zoals het volk stierf in de zee en opstond.
In Mozes door de zee heen ging, in de wolken, in de aanwezigheid van God, en in de zee zelf gedoopt waren. En dit volk had voedsel onderweg.
Manna kregen ze later. Geestelijk voedsel. Dat manna wijst op de Heer Jezus als het brood van het leven. Geestelijke drank wijst op de Heer Jezus als het levende water, waardoor je innerlijk nooit meer onvervuld hoeft te zijn.
Vervulling door Christus. Verzadigd, omdat Hij in je leven aanwezig is. Geestelijk water drinken, omdat Hij je voedt met zijn woord.
En je krijgt een fundament in je leven. Een rots waarop je kan staan. Een rots die ervoor geslagen is. De geslagen rots. Christus, gekruisigd. Waardoor er levend water uit zijn binnen is gaan vloeien tot versterking van je leven.
Tot vervulling van je leven. Die rots staat hier letterlijk bij, was Christus. Zag je Christus toen? Mee wandelen? Nee? Maar Hij was verborgen aanwezig.
Onzichtbaar aanwezig. Zien we dat Christus met jullie mee wandelt? Neem er in de uitwerking van jullie keuzes, van de dingen die je in je leven doet. Ook vandaag blijkt dat Christus in je leven is.
Niet komt door de doop, Hij is er al. Tweede tekst die ik daarbij wil lezen is, de tekst die staat in 1 Korinther 12, vers 12 en 13.
Daar staat, zoals het lichaam één is, en veel leden heeft, en al de leden van dit ene lichaam, hoewel het er veel zijn, één lichaam zijn, zo is het ook met Christus.
Ook wij allen immers zijn door één geest tot één lichaam gedoopt. Het zij dat we Joden zijn, het zij Grieken, het zij slaven, het zij vrijen, wij zijn allen van één geest doordrenkt.
Prachtig beeld wat Paulus hier schetst. Weet je, de gemeenschap van gelovigen, wat dat voor gemeenschap precies is, is een onzichtbare werkelijkheid.
De uiting daarvan, samenkomen in bijbelstudies, in diensten, rondom het woord, samen de Heer prijzen, dat zie je. Maar wat er ten diepste van binnen is, is niet zo zichtbaar.
Paulus noemt dat, we zijn met elkaar lichaam van Christus. Dat overstijgt trouwens elke kerkmuur. Het gaat om Christus, Christus, en iedereen maakt dan deel uit van dat lichaam van Christus, wanneer je tot geloof komt.
Dan ontvang je de geest van God in je leven, wanneer je tot geloof komt. Je wordt verbonden met het hart van God, en dat wordt zichtbaar, voor jezelf, in het deel uitmaken van een gemeente.
Maar de onzichtbare werkelijkheid, die van het lichaam van Christus. De geest zie je niet, maar hij woont in jouw leven. En dat is de geest die leiding geeft, en ook je brengt tot het punt van vandaag.
Ik wil me laten dopen. Het volk van toen, Israël, daar mag je van nu zeggen, is de gemeente van vandaag.
Niet dat dat het heeft vervangen, want God gaat zijn plan nog verder, uitwerken met Israël. Maar in het beeld, mag je nu zeggen, lichaam van Christus. En dadelijk, als jullie dan gedoopt hebben, dan heb je het einddoel van je leven bereikt, toch, of niet?
Dat deed je toch? Heb je alles gedaan wat je moest doen? Je bent perkeerd, je hebt gedoopt, dus klaar. Einde verhaal. Was Israël klaar aan de overkant, toen ze door de zee waren getrokken?
Nee. Toen moesten ze nog behoorlijk stuk door de woestijn. En het was de generatie na hen, die daadwerkelijk in dat beloofde land mocht komen. Weet je, als je gedoopt bent, en dat heb ik in mijn leven ook echt ervaren, dan komen er nog best wel een hele hoop hobbels op je weg.
Ja, voor de een misschien wat meer dan de ander, als ik kijk naar jullie leeftijden. Als jullie terugkijken, dan kun je ook de hobbels wel zien. Maar ook als je nog vooruit kijkt, er kunnen nog best wel wat hobbels gaan komen.
Er komen nieuwe keuzemomenten. En dan kun je je afvragen, wat is dan de waarde van het feit dat je vandaag bent en wordt gedoopt? Ik heb drie dingen.
Het feit dat je deze keuze, al of niet, bewerkt door God, wat ik ten diefste geloof, heb gemaakt, is dat je je kunt helpen, dat deze keuze je kunt helpen, je te focussen om waar het werkelijk op gaat, op de Heer Jezus Christus.
Om vast te blijven houden aan het woord van God. Ik weet dat ik dikwijls in mijn leven teruggekeken heb naar het moment dat ik daar stond, als vijftienjarige jongen, en ergens in mijn hart daar ook geroepen werd om het woord van God te gaan verkondigen, om later naar de Bijbelschool te gaan.
Is er iets gebeurd, waar ik toen van beleden heb gelaten? 2 vers 20 was mijn getuigenis. Niet meer ik, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu nog in het vlees leef, leef ik door het geloof van de Zoon van God, die mij heeft lief gehad en zich voor mij heeft overgegeven.
Dat was mijn tekst. Heel mijn leven lang heb ik me mogelijk en kunnen focussen op die tekst. Bij vele hobbels die ik heb genomen, bij vele verkeerde dingen die ik heb gedaan, wist ik, Christus is in mijn leven gekomen en hij gaat nooit meer weg.
Die belofte heb ik. Hij leeft in mij. Of ik altijd met hem leefde, dat is een ander verhaal. Maar hij leeft in mij. En mijn verlangen was wel vanaf dat moment, zover ik dan nu nog in dit lichaam leef, ga ik leven uit geloof.
Ga ik leven uit die juist onzichtbare dingen. Lastig soms om uit te leggen aan anderen, maar belangrijk voor jezelf. Ik kon de focus op God houden, zijn plan, zijn woord, en ik kon regelmatig terugdenken om vooruit te kunnen gaan.
Zo werkte dat. Tweede ding, het is ook een ankerpunt. Weet u, dopen is zoiets als, wat anderen misschien zouden omschrijven als een ritueel van de kerk.
Een rieten, een ritueel. En waarom zijn er rituelen? We hebben er meerdere in ons leven, hoor. Je hebt begrafenisrituelen, je hebt op dodenherdenkingsdag, heb je allerlei rituelen, die moeten allemaal precies volgens bepaalde volgorde ook plaatsvinden.
Maar waarom doen we ze? Al zich lijken ze geen waarde te hebben. En toch, de Bijbel geeft dit ritueel aan ons, omdat het een ankerpunt is. Een scharniermoment van ons leven, waarin we van het ene punt naar het andere punt gaan.
In het beleidenis van het geloof, dat al veel eerder in je leven is gekomen en begonnen is. En ik denk, het gaat je ook verankeren.
De doop verankert je in het leven. En daarom houd vol. Je bent al de weg gegaan van loslaten, dat is sterven, en verder gaan.
Dat is dood en opstanding. En er is altijd dus hoop. En het is ook een troostend ritueel.
Op het moment dat ik het even af en toe niet meer zie zitten, kun je denken, ja, maar ik ben toch door die zee heen gegaan. Ik ben toch aan de overkant gekomen. Ik heb die beslissing toch kunnen maken.
Op het moment dat er twijfels komen, omdat er toch weer bijzondere gebeurtenissen in het leven plaatsvinden, waar je helemaal even van patje af raakt voor je gevoel, mag je toch zeggen, maar God is mij nabij.
Altijd. Hij heeft me daar bij dat punt gebracht dat ik door die zee heen moest, maar ik ben nu aan de overkant, en het beloofdwand komt echt. En geestelijk gezien, onzichtbaar weer, is het al een werkelijkheid.
Je bent burger van een rijk in de hemel geworden. De doop is geen toegangskaakje trouwens voor de hemel. Dat is je geloven in hem. Het is ook niet zo dat het de poort breder maakt.
Het is daar niet van afhankelijk. Het doop is ook genade. Dat je die keuze maakt, is genade. En het leven daarna ook. Maar mocht er dan ooit twijfels komen door de tegenslag in het leven, verkant de herinnering aan de dag dat je gedoopt bent, je enorm troosten.
Ik had God al zeer nabij ervaren in die doopbeslissing. En ik weet wel, toen ik s'avonds thuis kwam, bij mijn ouders, of gewoon, daar woonde ik toen nog gewoon, dat de familie met elkaar ruzie ging maken over wat de juiste doop was.
En ik ben naar buiten gegaan en ik denk, ruzie maar wat dan. Ik ga lekker wandelen. De heren danken. En zo heb ik het toen ook beleefd. Verandert de doop dan jou?
Ja en nee. Want het is niet de doop dat zalig maakt. Het is niet de doop dat jou verandert, maar Christus in jou.
En daarvan geef je uiting. Doop is altijd een uitwendig gebeuren van iets wat inwendig al gebeurd is. De verandering komt namelijk door Christus.
Het verhaal wat hij in jou schrijft, zijn aanwezigheid in jouw leven. Een gelovige wordt daarom ook gezien, in Romeinen 6 staat het zo mooi, en daarmee ga ik ook eindigen. Een gelovige wordt gezien als gestorven met Christus, begraven met Christus, opgestaan met Christus, en ten diepste ook in de hemel gezet met Christus.
Heel die weg die Christus heeft gegaan, die ga jij ook. Die gaan we als gelovigen. We worden één gemaakt met hem. Dat zijn we al. Maar we laten het nu zien.
Jullie laten het nu zien. Paulus zegt in Romeinen 6, Weet u niet, dat ieder die in Christus gedoopt is, met hem één is geworden in zijn dood, die doop in hem, onze bekering, was onze begrafenis.
En zoals Christus weer levend is gemaakt door de heerlijke macht van de Vader, zo mogen wij nu een heel nieuw leven leven. Dat is begonnen bij de bevrijding, de bekering, dat verdiept zich ook door de doop en gaat zich verder je hele leven lang uitwerken.
De doortocht door de zee was de begrafenis van het oude Israël dat gevangen was in een slavernij. En het was hun zichtbare bevrijding opdat ze altijd zouden blijven zien op God.
Dat was het doel destijds. En de doop laat ook zien dat het leven voor God, zonder God, feitelijk doods is. Je kunt wel behoorlijk ver komen in het leven, maar het eind wacht de dood.
En dan? Maar als je door de dood heen gaat, nu al, abstract, onzichtbaar, in een geestelijke werkelijkheid, dan ga je het leven leren kennen wat in Christus is.
En dat leven is goed. Absoluut. En waarom? Omdat hij goed is. Is het makkelijk? Nee. Ik denk als ik dadelijk naar jullie verhalen ga luisteren, een stukje, aan jullie voorbereidingen, dat die verhalen ook best wel pittig zullen zijn op bepaalde punten.
Maar goed, zoals God het goed noemt, is het wel. Dat leven. Het is het leven van Christus in jou. En zover ik dan nu nog, zegt Paulus nogmaals, gelaten 2 vers 20, in dit lichaam leef, leef ik door het geloof.
En er staat erin, maar je mag ook lezen, van Christus. Die mij heeft lief gehad, en zich voor mij heeft overgeven. Die jullie heeft lief gehad, en zichzelf volledig overgeven aan het kruis.
Om uit het graf op te staan, te zitten aan de rechterhand van de Vader, de plek die we ook mogen innemen, door geloof. En niet alleen jullie, met z'n drieën, maar twee van jullie willen ook zich verbinden met de gemeente, heb ik begrepen hier.
En jij geloof ik in Zeewolde ergens, of waar dan ook. Weet je, je gaat niet alleen die doop in. Juist dat het hele volk door die zee heen gaat, laat zien dat er een verbinding is, met zoveel gelovigen, die diezelfde weg zijn gegaan.
Dat is de weg, die God heeft laten zien. En daarom wil ik jullie nog tot slot een gedicht meegeven, moet ik het alleen even op mijn iPhone openen, want ik had, mijn printer was, bleek de inkt leeg te zijn, ik kon het net niet meer uitprinten.
Dus ik denk, dan neem ik mijn iPhone maar mee, dan doe ik het daar even op voorlezen. Moet ik hem even opzoeken. Dat is graag een gedicht, wat ik jullie voor wil voorlezen, in verband met jullie verhaal, wat jullie ook straks vertellen.
Als hij tenminste wil openen. Heb je een beetje goede wifi hier? Nou, het lukt nog niet helemaal.
Even, maar ik ga nog een keertje doen. Moet de 28 weghalen, geloof ik. Staat er veel open. Zegt mijn zoon altijd, pap, je moet je af en toe die dingen weghalen, die je open hebt staan.
Dat vertraagt. Nou, dat blijkt dus. Het gedicht heet gezien, geliefd en gekend. Ik heb erbij geschreven, pinksteren.
Maar feitelijk is het een week na pinksteren, nog pinksteren. Doordat de geest in je leven aanwezig is. Nu mag je zijn wie je bent. Een mens, zoals je bent bedoeld.
die in alles wat je van binnen voelt, wordt gezien, geliefd, gekend. Geen verleden hoef je meer te hinderen.
Vandaag mag je nieuw zijn, mooi. Dansen tussen spelende kinderen, niet meer zo verloren en gekooid. Nu hoef je niet bang te zijn.
Je hart werd verbonden met God, die zijn geest in je heeft uitgestort tot genezing van al je zielenpijn. De toekomst gaat verder dan de nacht.
De nieuwe morgen is in zicht. Je mag genieten van een nieuwe kracht waarin het kwade voor de liefde zwicht. Want nu mag je zijn wie je bent.
Een mens vervuld met Gods geest, vrij, onbevangen, onbevreesd, voor altijd gezien, geliefd en gekend.
Amen. ***