Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broers, zussen. Goed om weer in uw midden te mogen zijn.! Om met jullie het woord te mogen openen.!
Het houden van de Sabbat. Als er genezen werd, nou er werd vaak genezen, maar Jezus genas ook heel vaak op de Sabbat. En dat deed de gemoederen altijd weer behoorlijk oplopen.
Waarom de Heer Jezus dat toch deed, kon dat ook niet even op een andere dag, want dat was toch wel een belediging. Maar Jezus deed dat juist wel. En ook als het ging bijvoorbeeld om de reinheidswetten, waar hele voorschriften voor waren, hoe mensen zich moesten reinigen.
Als ze bijvoorbeeld terug waren gekomen van de markt, of wanneer ze aan tafel gingen, dan ging daar een heel ritueel aan vooraf. En de Heer Jezus die hield zich daar ook niet aan.
En ook als het ging om vasten, en daar wil ik met jullie over gaan lezen in Lukas 5. Lukas 5 vanaf vers 33. Ook daarin was de Heer Jezus met zijn discipelen anders dan de omgeving.
En dat wekt discussie op, zoals dat dan gaat. Dat houdt de gemoederen bezig. Lukas 5 vanaf vers 33.
En als het goed is, ja, staat het ook op de bier. Lukas 5 vanaf vers 33. En zij zeiden tegen hem, waarom vasten de discipelen van Johannes dikwijls en doen zij gebeden?
En evenzo ook de discipelen van de fariseeën, maar die van u eten en drinken. Maar hij zei tegen hen, kunt u de bruiloftsgasten laten vasten terwijl de bruidegom bij hen is?
De dagen zullen echter komen wanneer de bruidegom van hen weggenomen zal zijn. Dan, in die dagen, zullen zij vasten. Hij sprak ook tot hen een gelijkenis.
Niemand zet een lap van een nieuw bovenkleed op een oud bovenkleed. Anders zal de nieuwe lap het oude bovenkleed doen scheuren en de lap van het nieuwe past niet bij het oude.
En niemand doet nieuwe wijn in oude leren zakken. Anders zal de nieuwe wijn de zakken doen barsten en de wijn zelf zal eruit stromen. En de zakken zullen verloren gaan.
Maar nieuwe wijn moet men in nieuwe zakken doen. En beide blijven ze behouden. En niemand die oude wijn drinkt wil meteen nieuwe. Want hij zegt, de oude is beter.
Eerst even tot zover. Dus dit is het gesprek waar ik vanmorgen over na wil denken dat de Heer Jezus heeft hier met fariseeën en ook de discipelen van Johannes.
Dat lezen we in parallelgedeelte. Dat zij naar hem toekwamen met deze vraag. En zoals ik al zei, als je dus anders bent, als je anders bent naar je omgeving toe dan wat mensen van je verwachten, dan worden mensen soms beledigd.
Of ze worden onrustig. En zo was dat ook bij de Heer Jezus. Want dan past dat niet in hun schema. En in de dagen hier werd er van hun toch wel verwacht, zij waren geestelijke mensen, zeg maar, godsdienstig, dat zij ook zouden vasten.
Maar dat deden ze dus niet. Zelfs op andere plekken in de Bijbel worden ze eigenlijk een beetje uitgemaakt voor feestbeesten. Als ik dat even modern mag vertalen.
De Heer Jezus, dan beledigde ze hem en zei ze, ja, dat is een fraatzuchtig. En een dronkaart. Zo spraken ze over hem. Waarom? Omdat hij zich niet conformeerde.
Omdat hij niet paste in het plaatje dat zij graag wilden. En hij daar dwars doorheen ging. En nou is het misschien bij ons vandaag de dag niet dat je de aandacht wekt door te vasten.
Dat dat de wenkbrauwer doet reizen. Of dat je niet vast waar de rest het allemaal wel doet. Maar ook bij ons kan het zijn dat je bepaalde gedragingen hebt.
Dat je je op een andere manier opstelt. In je werk of naar je vrienden toe. Dat zeg maar ongemak teweeg brengt.
Waardoor mensen misschien onrustig worden of vragen gaan stellen. Omdat je misschien met jongere vrienden anders kijkt naar drugs. En dat je daar weg van blijft.
Of anders omgaat met het gebruik van drank. Of dat je anders denkt over seksualiteit. En over het huwelijk. Dat je daarin op een andere manier wandelt dan wat de omgeving doet.
En dat roept vragen op. En dat kan er anders uitzien vandaag de dag in onze tijd. Dan wat hier bij de Heer Jezus gebeurt. Maar het onderliggende principe moet hetzelfde zijn.
Het onderliggende principe namelijk dat wij tot vrijheid zijn geroepen. Dat wij burgers zijn nu van zijn koninkrijk. En die vrijheid, daarin mogen wij wandelen.
Daarin mogen wij groeien. Daarin mogen wij ons bewegen. En dat heeft een bepaalde uitwerking op je leven. En dat heeft een bepaalde uitwerking op je leven. Dat soms andere mensen denken van.
Hé, wat vreemd. Waarom doe jij zo? Waar ik misschien iets heel anders zou verwachten. En zo gold dat ook voor de disciplen hier. Die liepen met de Heer Jezus mee.
En die deden eigenlijk ook gewoon wat de rabbi deed. En ze gingen bijvoorbeeld ook wel eens. Als ze dan door het veld liepen. Dat ze dan koren tussen de handen gingen malen.
Maar zij begrepen vaak de onderliggende principes ook nog niet helemaal. En ze deden gewoon wat de rabbi deed. En dat deden ze na. Maar dit waren fantastische gelegenheden. Ook voor de Heer Jezus.
Om aan hun te onderwijzen. Maar ook aan degene die de vraag stelde. Om hun het koninkrijk van God te verkondigen. En om die principes neer te leggen.
En het is wel even goed om ook te beseffen en te weten. Wat is vasten nou in wezen? Wat betekent dat? Vasten is in wezen heel simpel.
Dat is dat je je onthoudt van het ene. Om je bezig te kunnen houden met het ander. Je onthoudt je in de regel van voedsel. Om je vervolgens bezig te kunnen houden met geestelijke zaken.
En zo gebruikten dat de fariseeën en de discipelen van Johannes ook. Ze onthielden zich van voedsel om zich bezig te kunnen houden met gebed. Maar als je in het oude testament kijkt.
In de wet van Mozes. Dan zie je niet echt een voorschrift daarover. Dat daarin wordt gegeven. Mogelijk één voorschrift is dan op de grote verzoendag.
De grote verzoendag dat was die ene dag in het jaar dat de hoge priester verzoening deed voor de zonden van het volk. En dat hij alleen op die ene dag het heilige de heilige in de tabernaken of later in de tempel binnen mocht gaan.
Om daar verzoening te doen voor het altaar. Dat was op één dag in het jaar. En dat was een dag waarop het volk zich moest verootmoedigen. Staat er dan. En aangenomen wordt dat dat ook betekende dat het volk dan moest vasten.
Dat ze zich moesten verootmoedigen. En in wezen ook bewust moesten zij van hun zonden. Waar zij verzoening voor nodig hadden. Maar voor de rest zien we niet een voorschrift als zodanig in de Bijbel van nou dan moet je vasten ofzo.
Maar waarschijnlijk alleen op die grote verzoendag. Wel zien we in het oude testament dat het geregeld gebeurt. Dat het gebruikelijk was. Ik denk bijvoorbeeld aan Daniel.
Die wat om openbaring van God. En ook aan het vasten was. Of een David. Die toen zijn kind bij Bathsheba ernstig ziek was.
Ook aan het vasten ging en in gebed ging. Om de heren te bidden dat zijn kind weer gezond mocht worden. Ik denk aan de geschiedenis met Saul op het moment dat hij overlijdt.
En daarna is het volk ook aan het vasten. En aan het rouwen. Maar daarin zie je dat het vasten altijd verbonden is met rouw.
Met verdriet. Met verootmoedigen. Met vernedering. Met verdrukking. Daar is vasten eigenlijk mee verbonden.
En daarmee wordt het geassocieerd. Geassocieerd. En het vasten waar de fariseeën en deze discipelen van Johannes het waarschijnlijk over hebben. Is het vasten wat zij twee keer in de week deden.
Elke maandag en donderdag. Dat was vaste prik dat zij dus gingen vasten. En dat zij zich onthielden van voedsel. Om zich bezig te houden met gebed. En dat kon op een gegeven moment ook een soort prestige worden.
En dan zegt de Heer Jezus over. In Matthäus 6 heeft hij het erover. Dan gingen ze vasten. En dan gingen ze bepaalde kleding dragen. En dan werden ze een lang gezicht getrokken.
Dat was allemaal heel moeilijk. En dan vroeg natuurlijk wel eens iemand van. Hoe gaat het joh? Gaat het wel goed met je? Ik ben aan het vasten. En op die manier waren ze in wezen aan het rondbezuinen.
Van zie mij eens geestelijk zijn. Zie mij eens goed godsdienstig wandelen. En bezig zijn met God. Dat viel dan op. En daar ageert de Heer Jezus tegen.
Als het daarom te doen is om je geestelijker te voelen. Of om je geestelijker voor te doen. Of om in wezen lof te krijgen van mensen. Zo is vasten niet bedoeld. En het is ook niet dat de Heer Jezus tegen vasten is.
Sterker, hij ging zelf vasten. In aanloop naar zijn bediening. Om klaar te worden gemaakt voor die taak. In de veertig dagen was hij aan het vasten. En ook later in handelingen lezen we erover.
Als de apostelen aan het vasten zijn om te weten waar ze naartoe moeten gaan. Wie ze moeten meenemen. Als ze klaargemaakt moeten worden voor hun taak.
Dan zie je ook dat vasten terugkomen. Maar vaak dus ook verbonden met verootmoedigen. Met verdriet. Met rouw.
En dan keken ze naar de discipelen van de Heer Jezus. En die dronken. En die hadden feest. En die hadden plezier met elkaar. En dat was heel atypisch. Dat was bevreemdend.
En dat riep vragen op. En daarom is dat vasten hier zoals Jezus dat hier gebruikt. Symbool inwezen voor het oude verbond.
Want opvallend is namelijk. Dat de discipelen van Johannes en de fariseeën. Hier naast elkaar worden gezet. Alsof ze daarin hetzelfde zijn.
En dat is opvallend. Want in tegenstelling tot de fariseeën. Waar Jezus een slechte verhouding mee heeft. Kunnen we wel zeggen. Was het met Johannes de Dope. Waar de Heer Jezus een hele goede verstandhouding mee had.
Johannes de Dope. Die de voorloper was van de Heer Jezus. Die hem aankondigde. Een bediening die de Heer Jezus ook steunde. Maar toch worden ze hier in deze geschiedenis.
Als het ware aan dezelfde kant gezet. Waarom? Omdat beide namelijk uitdrukking geven aan het leven onder het oude verbond. Het leven onder de wet en onder regels.
Gelegd op de natuurlijke mens. Want ook de bediening van Johannes de Doper. Maakte deel nog uit van het oude verbond.
Zoals we ook lezen in Matthäus 11. Daar getuigt Jezus ook over Johannes. En daar zegt hij. De wet en de profeten zijn tot op Johannes.
Maar na hem wordt het koninkrijk van God verkondigd. En daarom. Kon de Heer Jezus ook zeggen. Opvallende uitspraak.
Over Johannes de Doper. In Matthäus 11 vers 11. Zegt hij. Voorwaar. Ik zeg u. Onder hen die uit vrouwen geboren zijn. Is niemand opgestaan. Die groter is dan.
Johannes de Doper. Maar. Wie de minste is. In het koninkrijk der hemelen. Is groter dan hij. Waarom kon de Heer Jezus dat zeggen.
Omdat. De bediening van Johannes de Doper. Nog thuis hoorde. Onder. Dat oude verbond. En daarom zou de kleinste in het koninkrijk der hemelen.
Wat hoger is. Al groter zijn dan hij. In die zin moet je dat opvatten. Dus. Daarin drukken zij hier. Hetzelfde uit. De fariseeën en de discipelen van Johannes.
Het leven onder het oude verbond. Waar vasten in wezen ook een beeld van is. Namelijk. Een gebruik. Een voorschrift. Dat gelegd wordt. Op de mens. Op de natuurlijke mens.
Om zich daaraan te houden. En om zo bezig te zijn met de geestelijke dingen. En ik zou haast willen zeggen. Het is in die zin ook een mooie gelijkenis.
Want vroeg of laat. Moet je het vasten een keer breken. En houd je dat niet meer vol. En zo is het in wezen met leven onder de wet ook. Er komt een dag dat je het niet meer volhoudt.
En dat je moet buigen. Zeg maar. Onder die wetten en regels. Dus deze mannen. Die komen naar de Heere Jezus toe.
Die stellen die vraag. En die Heere Jezus. Die gebruikt het zo ontzettend slim. Om daarmee juist gelijk een hogere waarheid uit te leggen. Want hij stelt ze een retorische vraag. Waar iedereen het antwoord wel op weet.
En dan zegt hij in vers 35. Sorry 34. Kunt u de bruiloftsgasten laten vasten. Terwijl de bruidegom bij hen is?
Nee natuurlijk niet. Als de bruidegom bij hen is. Dat betekent dat er reden is voor feest. Dan ga je niet vasten. Nee dan ga je feest vieren. En dat is waar de Heere Jezus voor staat.
Hij is die bruidegom. Ook een mooie verwijzing dus weer. Naar dat beeld wat Johannes de Doper al eerder gebruikte. En de Heere Jezus die adopteert dat beeld hier. Waar Johannes de Doper sprak over.
Dat hij de vriend van de bruidegom was. En de bruidegom dat is de Heere Jezus Christus. En die zegt hier van ja als ik bij hen ben. Bij de discipelen.
Dan kunnen ze toch niet vasten. Dan is dat toch reden voor feest. Dan is dat toch reden voor blijdschap en vreugde. Het nieuwe verbond is feest.
We hebben er net over gezongen. Eduard zong daar mooi over. Het is een feest van genade. Het geeft blijdschap. Het is vreugde. En zoals Paulus ook zegt. Van laat ons dan feest vieren.
Niet in dat oude brood. Met zuurdezen. Maar als een nieuw brood. Als een nieuw deeg. Vrij van zuurdezen. En laat ons feest vieren.
En later zegt u ook. Verblijt u in de Heere. Verblijt u in Hem. Is de Heer jouw vreugde? Is Hij de bron van jouw blijdschap?
Word jij blij dat je met Hem mag leven? Is het een feest van genade voor jou? Want dat is waar de Heere Jezus van vertelt. Dat is wat Hij kon brengen. Dat is wat Hij verkondigt.
Dat is wat Hij continu de mensen voorhoudt. Dat Koninkrijk van God. Dat vreugde is. Dat blijdschap geeft. En niet alleen hier. Want als ik even terugblader.
In de geschiedenis hiervoor. Dan lezen we over Levi. Een tollenaar. Een man die vast zit. In een tolhuis. In wezen ook belast.
Met wetten en regels. Met belastingen. Die anderen wetten en regels oplegt. En de Heere Jezus komt voorbij. En Hij wordt uit het tollhuis geroepen. En wat gaan ze doen?
Een feestmaaltijd vieren. Met zondaars en tollenaars. Want dat is het feest van genade. Dat is het Koninkrijk van God. Dat zondaars en tollenaars uitgenodigd worden.
En aan tafel mogen zitten met de Heere Jezus Christus. Een feest mogen vieren. En ook daarvoor. Als het gaat over de lammen. Die gedragen wordt door zijn vrienden.
En die vrienden willen die lammen jongen. Die vriend van hun bij de Heere Jezus brengen. Maar dat kan niet. Bekende geschiedenis denk ik. Het kan niet. Want de deur is versperd.
Er staan allemaal mensen voor. En er zitten daar wetgeleerden in het huis. En al die mensen die versperren daar de ingang. Ze komen zo niet bij de Heere Jezus. Maar wat doen ze? Ze gaan via een andere weg.
Via het dak. Maken ze een gat. En zo komt die vriend voor de voeten van de Heere Jezus. En dan zegt de Heere Jezus. Uw zonden zijn u vergeven. Sta op en wandel.
Dus met andere woorden. Ze konden niet bij de Heere Jezus komen via de gangbare oude weg. Die versperd werd. Door de wetgeleerden onder andere. Maar via een andere weg.
Letterlijk. Maar ook overdrachtelijk dus. Via een nieuwe weg. Is er dan toch genezing voor deze man. En vergeving. Dat is het evangelie.
Dat er via een andere weg voor ons. Vergeving en genezing is. Waar we nu deel van uit mogen maken. Ja dat is toch reden voor een feest. Dat geeft toch vreugde.
Dat het niet is. Omdat wij dat zelf tot stand moeten brengen. Maar dat hij dat tot stand heeft gebracht. En mogen we dan helemaal niet meer vasten.
Ja zeker. Tuurlijk mag je vasten. En wat ik zeg. Dat gebeurde ook in de dagen van de apostelen. En misschien kan het heel goed zijn. In een taak die voor je ligt.
Dat je je daarop wil voorbereiden. Of in gebed. Om Gods weg te zoeken in iets. Maar als je het oude verbond.
En het nieuwe verbond naast elkaar zet. Dan is dat oude verbond. Als vasten. En het nieuwe verbond. Als een feest. Als feestvieren.
En dat is waar de Heer Jezus van vertelt. En dat is wat hij de mensen wil voorhouden. En wil brengen. En dan zegt hij ook in vers 35.
De dagen zullen echter komen. Wanneer de bruidegom van hen weggenomen zal zijn. Dan. In die dagen. Zullen zij vasten. En dat is niet een opdracht.
Maar dat is een voorspelling. Inwezen. Een belofte. Dan zullen zij vasten. Namelijk. Dan is die bruidegom er niet meer. Die is niet bij hun. En dat in zichzelf.
Is al een vasten. Dat is al een onthouding. Wat de discipelen natuurlijk heel letterlijk. Heel fysiek ook hebben moeten ervaren.
Toen de Heer Jezus Christus. Heel plotseling inwezen van hun weggenomen werd. Gekruisig werd. In het graf lag. Ja dat is een periode van verdriet.
Van rouw. Van onthouding. Van vasten inwezen. Het zou me ook niet verbazen. Als zij in die periode helemaal niet gegeten hebben. Gewoon van verdriet.
En zo kan het ook voor ons nog zijn. Vandaag. Dat er verdriet is. Dat er pijn is. Dat je met moeilijke situaties wordt geconfronteerd.
Waarom? Omdat we uitwonend zijn van de Heren. Zoals Paulus dat zegt. En nog niet bij hem zijn. We altijd met hem mogen zijn. Maar we ook inwezen hier nog op aarde leven.
Dat kan soms voelen als een onthouding. Als een vasten. En verlang je daar misschien wel heel sterk naar. En geeft dat soms verdriet en verdrukking. En is dat ook in de dagen vandaag.
Wanneer de gelovigen, de christenen, de gemeente vandaag ook verdrukking ervaart. Wat in wezen ook een soort, een vorm van vasten is. En als je dat weet.
Als je die context snapt. Dan begrijp je ook veel beter. De gelijkenissen die de Heer Jezus hierna vertelt. Als hij spreekt over een oud bovenkleed. Waar een stuk van een nieuw bovenkleed opgezet moet worden.
Of een oude wijnzak. Een leren wijnzak. Een nieuwe leren wijnzak. Waar dat oude spreekt over dat oude verbond. En dat nieuwe kleed over dat nieuwe verbond.
En natuurlijk ook met die wijnzakken. De oude wijnzakken. Die spreken over het oude verbond. En de nieuwe wijnzakken over dat nieuwe verbond. Dat gaat niet samen. Dat werkt niet samen.
Als je kijkt naar die kleding. Dat werkt heel anders. Je hebt een oud bovenkleed. Waar een scheur in zit. En waar de stof wat gaar van is geworden. Wat niet meer zo rekbaar is.
En dan ga je een mooi stuk kleed. Een gat inknippen. Dat eruit halen. En dat erop zetten. Wat heel anders werkt. Wat bovendien ook helemaal niet staat.
Bij elkaar. Dat tegen elkaar in gaat werken. Ja en vervolgens krijg je nog grotere scheur. Of het beeld van die wijnzakken. Dat je oude wijnzakken hebt.
Waar je dan nieuwe wijn in doet. En dan gaat vervolgens die wijnzak. Gaat daardoor scheuren. En dan ben je de wijn kwijt. En je bent die wijnzak kwijt. Dat gaat er dus over.
Dat dat oude en dat nieuwe niet samen gaat. Maar dat er een totale vernieuwing moet plaatsvinden. En dat bovenkleed. Dat is datgene waar een mens zich mee kleedt.
Wat hij aantrekt. En de wijn is datgene waar een mens zich mee vult. Wat hij tot zich neemt. Wat in hem is. En wat een bepaalde uitwerking heeft op je leven. De wijn.
Nou zo is het ook met het oude verbond. Je kan je daarin kleden. Je kan je daarmee vullen. Maar dat heeft een bepaalde uitwerking op je leven. Als je jezelf onder wetten en regels plaatst.
Dat is in wezen een vorm van vasten. Dat is als vasten. Maar je kan je ook bekleden met de rechtvaardigheid van de Heer Jezus Christus. En je vullen met zijn leven.
Met zijn geest. Waar de wijn ook een beeld van is. En dan ontstaat er vreugde en blijdschap. In de Heer. Dus zo zetten de Heer deze twee dingen naast elkaar.
Tegenover elkaar in wezen. En er zijn drie korte lessen die ik daar even kort wil aanstippen. Het eerste is dat het oude ons niet tot volmaaktheid kon brengen.
Het oude kon ons niet tot volmaaktheid brengen. En het tweede is. Is dat het oude en het nieuwe ook niet samen gaat. En de derde is.
Dat wie gewend is aan het oude. Die komt daar maar moeilijk van los. Wie gewend is aan het oude. Die komt daar maar moeilijk van los. Dus allereerst dat het oude ons niet tot volmaaktheid kon brengen.
Zoals in het beeld dat de Heer Jezus hier schetst. Er zit in wezen een scheur in de stof. Het is droog geworden. Dus dat kon ons niet tot volmaaktheid brengen.
Hebreeu 8 schrijft daar mooi over. Ik heb een paar versen die ik daarin wil lezen. Hebreeu 8 vers 6 en 7. Waar het spreekt over de Heer Jezus Christus als hoge priester van een beter verbond.
Van een nieuw verbond. En dan zegt hij in vers 6 en 7 zegt de schrijver. Zegt nu heeft hij, de Heer Jezus Christus, een zoveel voortreffelijker bediening ontvangen.
Zoals hij ook van een beter verbond middelaar is. Een verbond dat in betere beloften is vastgelegd. Immers, als dat eerste verbond onberispelijk geweest was.
Zou er voor een tweede geen plaats zijn gezocht. Dat is waar de Heer Jezus over spreekt. Ook in dat beeld van die wijnzakken komt dat heel mooi naar voren.
Want vroeger als men wijn maakte. Dan perste men druiven. En dan maakte men van een geitenhuid een leren zak. De uiteinden werden aan elkaar geknoopt.
De gaten werden dichtgemaakt. En dan werd dan die druivenzap, die nog wijn moest worden, werd daar ingegoten. En de troebel die zakte dan naar onder. En die wijn die moest gaan fermenteren.
Gaan vergisten. De alcohol moest erin komen. En dat is een proces van verrotting in wezen. Een gistingsproces. En daardoor kwamen er gassen vrij.
Waardoor die wijnzak ging uitzetten. En vervolgens werd dat proces nog een keer gehaald. Weer met een nieuwe wijnzak. Dat gebeurde misschien een paar keer. En de troep werd eruit gehaald.
Maar elke keer kwamen dus die gassen vrij. En dan ging die zak uitzetten. Dus je kan je voorstellen, als je dan een oude leren zak hebt, die al wat droog is. En je doet daar nieuwe wijn in en die gassen komen vrij.
Ja, dat gaat scheuren. Er zit geen rek meer in. Nou, dat is in wezen wat de Heer Jezus hier ook laat zien. Dan kom ik in wezen bij de tweede. Dat je het oude en het nieuwe niet kunt vermengen.
Want het oude kan dat nieuwe niet omvatten. Het kan het niet vasthouden. Je kan het er niet bij ingieten. En denken dat dat werkt. Nee, dat raak je kwijt.
Als je beide wil hebben, dan raak je het allebei kwijt. Wet en genade gaan in die zin niet samen. En zo komt de Heer Jezus in wezen in ons leven om iets totaal nieuws te beginnen.
Niet op oude patronen, op oude schema's die je gewend bent waar Hij een mooie aanvulling op is. Nee, Hij brengt een totale vernieuwing. Niet meer onder wetten of regels of grondbeginselen, zoals Paulus dat ook noemt, van deze wereld.
Waaraan je moet voldoen aan bepaalde standaarden. Nee, Hij komt jouw leven in om een totale vernieuwing te brengen uit genade. Door het leven dat Hij aan jou geeft.
En niet het leven dat jij zelf tot stand moet brengen. Maar op een of andere manier blijft dit een groot gevaar voor ons ook als gelovigen.
Dat dat oude en dat nieuwe weer vermengd wordt. En dat is ook waar Paulus al door mee te strijden had. Dan bracht hij het evangelie op allerlei plaatsen.
En de mensen die ontvingen dat en die kwamen tot geloof. En dan ging hij verder naar een andere stad om daar het evangelie te brengen. Maar achter hem aan kwamen inwezen judaisten.
En die kwamen dan ook in die gemeente. En die zeiden van ja, dat is mooi dat je in de Heer Jezus gelooft. Dat doen wij ook hartstikke goed. Maar nou moet je je ook even weer laten besnijden.
Want kijk, hier staat ook in de Bijbel. En je moet je houden aan bepaalde reinheidswetten en voedselwetten. En zo werden deze mensen weer onder deze regels geplaatst.
En Paulus die heeft er een hele brief aan gewijd. Aan gelaten. En ook een mooie brief in dit verband. Van dat oude en dat nieuwe. En dan zegt hij op een gegeven moment in gelaten 3.
Vers 1 tot en met 3. Waar hij over deze dingen spreekt. Waarin de gelaten dus ook weer zichzelf onder wetten en regels aan het plaatsen waren. Dan zegt hij in hoofdstuk 3 vanaf vers 1.
O dwazen gelaten. Wie heeft u betoverd om de waarheid niet te gehoorzamen. U voor wie Jezus Christus eerder voor ogen is geschilderd. Alsof hij onder u gekruisig was.
Dit alleen wil ik van u vernemen. Hebt u de geest ontvangen uit de werken van de wet. Of uit de prediking van het geloof. Bent u zo dwaas.
U die met de geest begonnen bent. Gaat u nu eindigen met het vlees. Zo spreekt hij ze daarop aan. Om duidelijk te maken.
Jongens die twee dingen gaan niet samen. Kijk en. Ik denk waarom dat zo'n gevaar voor ons is. Waarom dat op een of andere manier verleidelijk is.
Om onszelf toch weer onder regels te plaatsen. En dat kunnen ongeschreven regels zijn. Ook in christelijke kringen. Verwachtingen die we al dan niet uitgesproken naar elkaar hebben.
Hoe dingen moeten gaan. En dat kan ons een gevoel misschien geven van controle. Van godsdienstigheid. Van kijk. Ik ben een goed christen.
Want ik ga naar de bidstond. Ik ga naar de gemeente. Ik geef zoveel. En dan hebben we een aantal voorwaarden waaraan we hebben voldaan. Dus mijn relatie met de Heer Jezus Christus is goed.
En ik ben een goed christen. En dat geeft ons een gevoel misschien van controle en van godsdienstigheid. Maar uiteindelijk is het ontzettend destructief.
Want vroeg of laat faal je. En dan kan je niet meer leven volgens de standaard die jij misschien jezelf hebt opgelegd. Of die anderen jou hebben opgelegd.
En dan is er schaamte. En dan is er tekortkoming. En dan faal je. En dan ja. En dan. Nee, het is genade alleen.
En wat dat betreft is de tijd waarin we nu leven misschien ook wel een goede wake-up call. Waarin we niet meer de gebruiken kunnen hebben die we zo gewend zijn al die jaren.
Goeie gebruiken, begrijp me goed. Dat je niet meer kan samenkomen op manieren zoals je dat gewend was. Dat het allemaal wat beperkter is. Goeie gebruiken.
Maar voel je je ook nog steeds geliefd en geaccepteerd. En is de Heer Jezus Christus ook nog steeds je vreugde en je blijdschap. Als het niet meer zo kan.
Als het anders moet. Stroomt zijn leven dan ook in jou? Verheug je je dan ook in hem? In die zin kan dat ons deze tijd goed leren ons een spiegel voorhouden.
Want de Heer Jezus Christus komt en hij begint iets totaal nieuws. Niet als een stoplap dat we op oude dingen kunnen leggen. Nee, totale vernieuwing.
En dan vraag je je misschien af. Ja maar, God die heeft toch het oude verbond ook gegeven? Is dat dan een mislukt project ofzo?
Dat hij zo begon met de wet en dat toen bleef van, nou dat werkt ook niet, laat ik maar wat nieuws beginnen. Nee. Nee, ook dat hoorde in het onderdeel van Gods plan.
Want zoals gelaten ook zegt, de wet is een leermeester geweest tot Christus. Het is in wezen een spiegel dat ons werd voorgehouden. Zodat wij tot de ontdekking zouden komen van, hé, ik kan dat niet.
In wezen is de wet de antwoord op de vraag, wat is perfectie? Wat is volmaakheid? Hoe ziet dat eruit? Wil je weten hoe dat eruit ziet?
Volmaaktheid? Kijk naar de wet. En dan niet alleen dat je je zo moet gedragen. Dat je al die voorschriften zeg maar volgt.
Nee, je moet ook zo zijn. Dat is in wezen wat de wet ons voorhoudt. Ja, dan moet je tot de ontdekking komen. Ja, dat kan ik niet.
Dat houd ik niet vol. Dat leven heb ik niet in mijzelf. Om zo ook tot de ontdekking te komen van, ja, ik moet leven uit genade.
Ik heb zijn genade nodig. Die hij mij rijkelijk wil geven. Waar hij mij mee wil vullen. Met dat nieuwe leven namelijk zijn geest in mij.
Door geloof in het verzoenend offer van de Heer Jezus Christus. En dat evangelie, dat moet nog steeds gepredikt worden. In de wereld en ook in de kerk.
Want wie gewend is aan het oude, komt daar moeilijk van los. Want ook in de kerk kunnen we soms leven onder wetten en regels.
En dan is het heel prettig en comfortabel. Want dan weet je wanneer je voldoet aan het plaatje. Maar we kunnen die twee dingen niet mengen.
Het is genade alleen. Genade alleen. En ze zeggen wel eens over kerkmensen. Het is een christelijk werk om heidenen te bekeren.
Maar een heidens werk om christenen te bekeren. Nou, er zit wel een kern van waarheid in. Als het gaat over kerkelijk zijn. Dat op zichzelf red je niet.
Je bent op een mooie plek, denk ik, in de kerk. Je mag daar het evangelie horen. Maar ook daar moet het besef altijd weer zijn. Dat het genade alleen is.
En hoe zit het met jou? Leef je uit genade? Is de Heer Jezus Christus je vreugde? Verblijf je in hem? En dat jij als een zonder, als een tollenaar, toch aan zijn tafel deel mag hebben.
En deel mag hebben aan zijn leven? Of is het vooral christelijk zijn, christelijk doen? Je houden aan datgene wat er van je verwacht wordt.
Ja, en voor het overige doen we dan een beroep op zijn genade. Nee, die twee dingen gaan niet samen. Het is uit genade alleen. Dus laat je bekleden met de gerechtigheid van de Heer Jezus Christus.
Als een nieuw bovenkleed. En laat je vullen met zijn leven. Met zijn wijn. Met zijn geest. Zullen we daarvoor bidden?
Ja. De trouwe Vader, dank u wel dat we vrijmoedig tot uw troon mogen naderen. Door het offer van uw Zoon Jezus Christus.
Dat u ons getrokken heeft uit de duisternis. En ons in het koninkrijk van uw geliefde Zoon heeft geplaatst. Dat we deel mogen hebben aan uw leven.
Dat we mogen aanzitten aan uw tafel waar we een feestmaaltijd mogen hebben. Waar we uit genade mogen leven. Heer, dank u wel voor die kostbare boodschap.
En dat dat ook ons eigendom mag zijn, zeg maar. Dat we daar echt uit mogen leven. Heer, maar het is ook tegen natuurlijk. Omdat het soms een verlies van controle geeft.
Heer, en dan is ook mijn gebed voor mezelf en ook voor iedereen die hier zit. Heer, dat we dat mogen loslaten. En mogen overgeven. En dat we werkelijk mogen beseffen. Dat wij uw kind zijn.
Dat we aangenomen zijn als uw zonen en dochters. En dat niets ons meer weerhoudt van u. Heer, maar dat we vrijmoedig bij u mogen zijn.
En dat u ons in Christus volledig aanvaart en omarmt. Heer, we prijzen u daarvoor. Heer, en ik bid ook dat die boodschap van genade.
En van dat nieuwe verbond hier mag klinken ook in buntschoten en omgeving. Op de plek waar we zelf zijn. Heer, dat we misschien mensen wellicht onrustig maken door hoe we in het leven staan.
Heer, en help ons dan ook om daarop in wijsheid te antwoorden en om in wijsheid te wandelen. En om ook te mogen getuigen van dat feest en van die genade.
Heer, dat vragen we uit genade door uw zoon. Amen.