Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters.! Vanmorgen is het thema waar ik met u over wil spreken.! Een getuige heeft bewijs nodig.
Aan het einde van het evangelie van Johannes schrijft de apostel Johannes enkele persoonlijke ontmoetingen. Die hij blijkbaar heel erg belangrijk vindt.
En een van die ontmoetingen, daar gaan we nu over lezen. En dat vindt u in Johannes 20, de versen 24 tot en met 29.
Dat is de ontmoeting met Thomas. Mijn Bijbel staat erboven, Jezus en Thomas. En Thomas, een van de twaalf, Didymus genoemd.
Thomas en Didymus betekent allebei tweeling. Was niet bij hen toen Jezus daar kwam. De andere discipelen die zeiden tegen hem, wij hebben de heren gezien.
Maar hij zei tegen hen, als ik in zijn handen niet het litteken van de spijkers zie, en mijn vinger niet steek in het litteken van die spijkers, en mijn hand niet steek in zijn zij, zal ik beslist niet geloven.
En na acht dagen waren zijn discipelen weer binnen, en Thomas was bij hen. En Jezus kwam terwijl de deuren gesloten waren, en hij stond in hun midden, en zei, vrede, zei u.
Daarna zei je tegen Thomas, kom hier, met je vinger, en bekijk mijn handen, en kom hier met uw hand, en steek die in mijn zij, en wees niet ongelovig, maar gelovig.
En Thomas antwoordde en zei tegen hem, mijn heren en mijn God. Jezus zei tegen hem, omdat u mij gezien hebt, Thomas, hebt u geloofd.
Zalig zijn zij die niet gezien zullen hebben, en toch zullen geloven. Jezus nu heeft in aanwezigheid van zijn discipelen nog wel veel andere tekenen gedaan, die niet beschreven zijn in dit boek.
Maar deze zijn beschreven, opdat u gelooft dat Jezus de Christus is, de Zoon van God, en opdat u door te geloven het leven zult hebben in zijn naam.
Het gedeelte dat we net met elkaar hebben gelezen, dat heeft een hele bijzondere heenwijzing naar de toekomst.
Naar de toekomst van de gemeente. Het is u waarschijnlijk wel opgevallen. Daar zullen we het straks over hebben. En het heeft tot doel, zoals trouwens het hele evangelie van Johannes, om ons geloof fundament te geven, en om ons geloof te versterken.
Thomas is een van de twaalf door de Heer zelf uitgekozen discipelen. En hij was er niet bij, toen de Heer Jezus kwam, om zich aan de discipelen te vertonen.
Zij hadden het eerst ook niet geloofd, toen de vrouwen kwamen vertellen dat de Heer was opgestaan. En wat de engel hadden gezegd. Dus Thomas was daarin helemaal geen uitzondering.
En we kennen Thomas al uit een gebeurtenis, waarbij Lazarus, de vriend van de Heer Jezus, heel erg ziek was en ten slotte gestorven was.
En toen besloot Jezus het eindelijk toch naar Judea te gaan. En dat hele Judea, dat zat vol moordplannen om hem uit de weg te ruimen.
En dan zegt Thomas, laten ook wij gaan om met hem te sterven. Thomas was zich bewust van wat er gebeuren kon.
En hij loopt er toen, liep hij er niet voor weg. Hij dacht, we gaan met hem mee en wij kunnen daar ook moeten sterven. Dat is een kant van Thomas.
En de tweede kant van Thomas vinden we in Johannes 14. En daar spreekt de Heer een heel bijzonder woord. Hij zegt dat hij naar het huis van de vader gaat. En hij zal daarheen gaan en plaats voor hem maken.
En dan terugkomen om hem tot zich te nemen opdat zij ook zullen zijn waar hij is. En dat gaat natuurlijk duidelijk over de opname van de gemeente. En dan zegt hij dat zij weten waar hij heen gaat.
En dat zij de weg daarnaartoe weten. En dan komt weer Thomas. En wat zegt Thomas? Heren, wij weten niet waar u heen gaat.
En hoe kunnen we dan de weg weten? Eigenlijk is het ontzettend fijn dat hij die vraag heeft gesteld. Want het antwoord van de Heer Jezus is voor zoveel mensen van enorme betekenis geworden.
Daar zegt de Heer Jezus, ik ben de weg. Jullie kennen die woorden allemaal. En de waarheid en het leven. En niemand komt tot de vader dan door mij.
En in feite slaat dat op twee verschillende gebeurtenissen. Ten eerste de redding van onze ziel. En ten tweede de redding die komt als de Heer Jezus terug kunt om ons te halen.
Wanneer we dat nieuwe lichaam krijgen. Wanneer we dat geweldige zullen deelmaken. Dat we op hem zullen gaan lijken. En deze woorden sluiten iedere weg buiten Jezus uit.
Er is geen andere weg dan via het offer aan het kruis. En alleen vertrouwen op dat offer, het lam van God.
Dat voor jou geslacht is. Brengt je bij de vader. En Thomas moest als toekomstige tuige. Die moest duidelijkheid hebben.
Zekerheid hebben. En hij kreeg geen zekerheid uit visioenen. Hij wilde geen verhalen horen. Hij wilde het met eigen ogen zien.
En met eigen anden tasten. En omdat hij overwezig was toen de Heer Jezus zich aan de anderen liet zien. Moest hij dus die ervaring nog krijgen.
Hij had iets heel belangrijks gemist. Want een getuige moet uit eigen ervaring kunnen zeggen. Wat hij gezien heeft.
Wat hij gehoord heeft. Wat zijn handen hebben getast. Kijk maar naar 1 Johannes 1 vers 1. Wat er vanaf het begin was.
Wat wij gehoord hebben. Wat wij gezien hebben met onze ogen. Wat wij aanschouwd hebben met onze handen. En met onze handen getast hebben. Van het woord des levens.
Want het leven is geopenbaard. En wij. Daar zie je een oog getuigen. Wij hebben het gezien. En wij getuigen en verkondigen u.
Het eeuwige leven dat bij de Vader was. En aan ons is geopenbaard. Wat wij gezien en gehoord hebben. Verkondigen wij u. Op dat ook u gemeenschap met ons hebt.
En onze gemeenschap van ons is er ook met de Vader. En met zijn Zoon Jezus Christus. En deze dingen schrijven wij u. Op dat uw blijdschap volkomen wordt. Ziet u hoe belangrijk het was.
Dat ze gezien hadden. Met hun ogen. Met hun oren gehoord hadden. En met hun handen getast hadden. Van het woord van het leven. De apostel is een basisgetuige.
Heeft met eigen ogen gehoord. Met eigen ogen gezien. Met eigen handen getast. En van dat getuigenis van hen.
Moet de gemeente door alle eeuwen heen het hebben. Stel dat we die getuigenissen niet hadden. Hun woorden zijn ook voor ons nu. Van doorslaggevend belang.
Ze beleggen de basis. Het fundament. Wat er was vanaf het begin. Dat is het principiële.
Het grondleggende. Het oorspronkelijke. Het wezenlijke. Dat wat er was. Voor de grondlegging der wereld. Dat wat aan alle schepping ten grondslag ligt.
Dat moeten we kennen. En we hebben. Dat nodig voor ons bestaan. Om dat in het juiste licht te kunnen zien.
En om dat bestaan in een invulling te geven. Maar wat vanaf het begin is. En was. Voor ons is het niet meer zichtbaar.
Het is verborgen. Johannes noemt het. Het woord des levens. Het is een levend woord.
Waaruit het leven voortkomt. En dat daarom het leven geeft. In de beginnen was het woord. En het woord was bij God. Zegt hij. Aan het begin van het evangelie. En het woord was God.
Ieder die dat woord aanneemt. Aanneemt. En dat is een persoon.
De persoon van de Heer Jezus Christus. Wie dat woord aanneemt. Heeft voortaan deel aan het echte leven. Dat woord kwam in deze verloren wereld.
En Johannes zegt hier. Wij kennen dat woord. En wij kennen die heerlijke personen. En wat dat woord. Die persoon. Aan ons is geopenbaard. Wij hebben hem gehoord. Wij hebben hem gezien.
Wij hebben onze ogen. We hebben het gezien. En we hebben het getast met onze handen. Dat God van voor de kruising. En ook na de opstanding.
En ook Thomas. Kon dat nu zeggen. En hij was een van diegenen. Die de wereld ingestuurd werden. Om dat woord. Bekend te maken.
En hij kon dus nu ook zeggen. Ik heb het gezien. Ik heb het gehoord. Mijn handen hebben het getast. Het waren zelfs niet eens alleen de apostelen.
Maar nog wel honderden anderen. Eén keer is de heer Jezus verschenen aan vijfhonderd anderen. Dat kunt u lezen in 1 Korinther 15 vers 5 tot 8. Die ontmoeting met Thomas laat zien.
Dat hij betekenis heeft voor onze toekomst. De heer Jezus als de opgestaande heer laat ons zien. Openbaart zich als het eeuwige leven.
En vaak denken we bij het eeuwige leven aan iets dat altijd blijft bestaan. En dat is natuurlijk waar. Maar het vertekent veel meer.
Het eeuwige leven is ook een kwaliteit van leven. We hebben het vandaag aan de dag heel vaak over de kwaliteit van leven. En dan bedoelen we dus.
Hoe goed een mens nog het bestaan vindt dat hij hier op aarde leidt. Maar dat wordt hier natuurlijk niet bedoeld. Het gaat om het eeuwige leven.
Dat wil zeggen het leven uit God. Vanuit de datuur van God. En dat betekent niet alleen dat het voor altijd zal blijven. Maar dat kwaliteitsbegrip.
Dat betekent dat het een kwaliteit is die werkelijk 100% is. Het leven hier kan nooit 100% zijn.
Maar dat leven wel. En dat is zo ontzettend belangrijk om te begrijpen. Het eeuwige leven dat Jezus vertegenwoordigt geeft een kwaliteitsbegrip dat zo heerlijk is.
Het is het echte vervulde tot zijn recht komende goddelijke leven. Dat geen vergankelijkheid, geen sterven, geen afbraakproces, geen verdriet, geen slijtage, niets meer kent.
Het krijgt in de heer Jezus een volkomen vervulling in de mens. Ieder mens die in hem dat leven heeft gevonden ontvangt het. En daarom maakt het een kind van God zo ontzettend blij.
Opdat uw blijdschap vervuld zijn. Dat hij kan uitkijken naar dat volledige ontvangst daarvan. Naar een toekomst, de terugkeer van de heer Jezus voor de zijnen.
Dat heeft de heer Jezus beloofd. En hij heeft in alles laten zien dat hij betrouwbaar is. En weet u wat zo ontzettend jammer is?
Dat zo ontvettend vaak mensen niet horen wat hij zegt. De discipelen hadden het diverse keren gehoord.
Ik heb het nog weer eens een keer allemaal nagelezen. Hoe vaak de heer Jezus niet gezegd heeft, ik moet naar Jeruzalem. En daar zullen de overpriesters en de schriftgeleerden mij gevangen nemen.
En ze zullen me laten sterven aan een kruis. Maar na drie dagen sta ik weer op. En ik ga jullie voor naar Galilea. Waar was het gebleven?
Waar was het vertrouwen gebleven? Ze waren gevlucht. Ze waren de dikke deuren weggekropen. En hoe komt dat?
Hoe komt dat het zo vaak is dat de woorden van de heer Jezus niet werkelijk doordringen? Toen die engelen het zeiden, hij heeft het toch tegen jullie gezegd?
Zeiden ze tegen die vrouwen. En die vrouwen, die herinnerden zich de woorden die Jezus gezegd had. En wie brengt ons nou in herinnering wat Jezus heeft gezegd?
Daarvoor heeft de Heer God de Heilige Geest gegeven. En had hij gezegd, het is beter voor jullie dat ik wegga.
Want zolang ik hier ben, hebben jullie een uiterlijke Jezus. Maar wat jullie het meest nodig hebben is een innerlijke Jezus. Die jullie leven leidt.
De heer God die dat leven uit God in jullie leven kan. Zonder geloof in de Heer Jezus, die dat eeuwige leven geeft.
En het heeft laten zien. En aan een mens wil geven zonder dat geloof. Ben je redeloos verloren. Zal je die geweldige honderdprocentige kwaliteit van leven nooit kennen.
Integendeel, je zult er altijd spijt van hebben. En de eeuwige straf ondergaan. Het is zo sterk. Gods liefde had maar één uitweg.
Eén uitweg uit onze ellende. Om ons te verlossen. Van ziekte, van zonde, van dood. En die uitwacht was de straf leggen op zijn zoon.
Hem de weg van lijden en sterven en opstanding laten gaan. En alleen door ons leven over te geven aan hem krijg je deel aan het eeuwige leven.
Die kan niet en jouw leven leiden en zijn leven leiden. Het is of het een of het ander. En dat eeuwige leven, dat zal ook jou brengen in de eeuwige heerlijkheid.
In het vaderhuis, met zoveel woningen. Met de stad van onze God, waar God zelf de bouwmeester van is. En daar zul je de allerhoogste kwaliteit van leven bezitten.
En nu al krijg je daar een onderpand van. Doordat hij zijn geest, zijn heilige geest, geeft aan degenen die hun leven aan hem geven.
Thomas hoort de stem van zijn heiland. En hij wordt meteen als het ware verslagen van binnen. Hij had gezegd, als ik niet leg mijn vinger in die wonden, zal ik het niet geloven.
En Jezus komt binnen en hij zegt, kom hier Thomas. Met je vinger. Voel maar. Precies dezelfde woorden die Thomas had gezegd.
Dat moet een schok voor Thomas geweest zijn. En het moet ook ons schokken. In de zin van dat Jezus alles van je weet. Je gedachten. Je gevoelens.
Hij kent je door en door. Nog voordat jij het hem vertelt, weet hij het al. En Thomas die beseft ineens.
Oh. Hoe heb ik gedacht. Maar de Heer Jezus maakt hem in feite heen echt verwijt.
Want hij wist precies dat Thomas het niet was een twijfelaar. Omdat hij twijfelen wilde. Maar Thomas twijfelde uit nood.
Ik moet het weten. Er is zoveel gebeurd. Er is zoveel verschrikkelijks gebeurd. En dan moet ik weten dat het echt waar is.
Dat hij het overwonnen heeft. En weet je. Dat moeten wij ook. Wij moeten ook de zekerheid in ons hebben. Om te kunnen getuigen.
Hoe kun je anders ooit een ander. Van de Heer Jezus overtuigen. Dat kan alleen als hij in je woont. Want hij heeft woorden van leven.
En daarom. Je kunt niet prediken. Je kunt niet echt mensen. Overtuigen van zonde door. Dan alleen wanneer de Heilige Geest door jou spreekt.
Wij kunnen geen mensen veranderen. Dat is absoluut onmogelijk. Maar ik heb het zo vaak mogen zien. Dat God mensen verandert.
We hebben het net nog gehad over Ruud. En ik ben er zo bij geweest. Hoe dat gebeurde. Hoe God hem aanraakte. Hoe hij op de knieën ging met zijn zieke lijf.
En zich aan de Heer Jezus overgaf. En hoe de blijdschap binnenstroomde. En kort geleden was Janneke nog bij ons. En ze zegt. Oh. Het was net of.
Of we in de hemel leefden. Samen. We hebben samen gebeden. We hebben samen gelezen. En ons hele huwelijk werd. Zo. Verdiept. Zo anders.
Want Jezus was binnengekomen. Geen uiterlijke Jezus. Maar een inwendige Jezus. En zonder dat kunnen we niet. Er zijn zoveel mensen.
Ook in ons land. Die geloven wel. Dat Jezus Christus. Aan het kruis voor de zonde is gestorven. Maar ze hebben de inwendige Heer niet. En dat moest er bij Thomas ook gebeuren.
En dan zegt Thomas. Hier iets heel bijzonders. Thomas hoort dus die stem van de heiland. Hij ziet de wond in de handen en de voeten. Hij heeft het eigenlijk niet eens meer nodig om het nog te voelen.
Hij ziet de wond van de speer. Waar hij is binnengedrongen in het lichaam van zijn Heer. En hij antwoordt de Heer Jezus met de woorden. Mijn Heer en mijn God. Daarmee zegt Thomas precies waar het om gaat.
Hij zegt daarmee dat er maar één God is. Dat hij erkent dat het waar is wat Jezus heeft gezegd. De Vader en ik zijn één. Johannes 17 vers 21 en 22.
En Thomas aanvaardt hem als zijn Heer en God. En lieve mensen dat is zo noodzakelijk. Dat de Heer in jouw leven komt als je Heer en je God.
In Romeinen 10 vers 9 staat het zo duidelijk. Want indien gij met uw mond beleid dat Jezus Heer is. En met uw hart gelooft dat God hem uit de doden heeft opgewekt.
Zult gij behouden worden. Met je mond beleid je het. Met je hart geloof je het. En als je het alleen met je mond beleid is niet genoeg.
Lucas 6 vers 46. Waarom noemt u mij Heer en Heer en doet niet wat ik zeg. Want dat komt er nou op aan als de inwendige Jezus.
In jou is komen wonen met zijn geest. Dan ga je doen wat hij zegt. En daarin kun je altijd meteen zien of iemand wedergeboren is. Doet hij wat Jezus zegt. Of gaat hij nog steeds zijn eigen weg.
Doet hij nog wat hij leuk vindt. En daarvoor. Mijn vrouw en ik lazen het gisterenavond nog. Wou ik een klein verhaaltje vertellen.
Van wat er ooit gebeurde in Amsterdam. Er waren twee zusters. We noemden haar de Annies. En ze evangeliseerden onder kinderen. En die kinderen namen de Jezus aan.
En weet u wat er gebeurde. Ik hoorde dat ik daar een filmpje van kon laten zien. Want smorgens vroeg. Voordat de school begon. Kinderen kwamen uit een volkomen ongeloven gezin.
Waar gevloekt werd en geteerd werd en gedronken werd. En dan kwamen ze bij de Annies zo vroeg. En dan gingen ze samen op de knieën bidden. Want wij zijn nu van Jezus. Iedere morgen.
En als er dan iets vreselijks in de gemeenschinnen gebeurde. Dan werd het bij Jezus gebracht. Dan werd er gevraagd om kracht vol te houden.
Om bij Jezus te blijven. Kinderen. En de Annies zeiden. We hebben het zo moeten leren.
Hoe kinderen God vertrouwen. Op een gegeven ogenblik moesten ze een kamp houden. En dat kamp had te weinig geld. En normaal spraken ze nooit over geld.
De Heer zou zorgen. En die ochtend hebben ze gezegd. Ja, dat is nog niet genoeg. Zullen we daarvoor bidden? En een klein meisje steekte haar hand op.
Ik wil daarvoor bidden. En een meisje begon te bidden. En zei Heerde God. Dank u wel. Voor al dat geld.
Van u. En die Annies dachten. We hebben het helemaal verkeerd gezegd. Want het is helemaal nog niet binnen. En toen ging dat kind verder.
Heer, het zit alleen nog in de verkeerde portemonnee. Wilt u maken dat dit in een goede portemonnee komt? Toen hebben ze zich geschaamd. Die twee zusters die de kinderen dat evangelie vervolgd.
Dat kinderlijke vertrouwen. En de Heer verhoorde het gebed. Het gaat er soms zo om.
Dat we doen wat Jezus zegt. En worden als de kinderen. Om hem te vertrouwen. In de dingen. Die hij wil geven. Wat hebben we daarvoor de leiding.
En de spraak van de Heilige Geest in ons hart nodig. En Thomas zegt hier. Mijn Heer en mijn God. En dat betekende in feite.
Dat hij zijn eigen leven aflegt. Zoals Paulus het laten zegt. Ik leef mijzelf niet meer. Maar Christus leeft in mij. Want Paulus.
In zijn zelf. Had het totaal misgehaald. Hoe goed hij het ook bedoelt. En er zijn zoveel mensen. Die denken altijd maar. Ik doe toch mijn best.
Mijn hospita zei een keer. Als die God van u bestaat. Dan moet hij mij wel binnen laten. Want ik heb altijd mijn best gedaan. U begrijpt wel.
Wat ik er toen heb uitgelegd. Wij kunnen eenvoudig niet doen. Wat God behaagt. Daar zijn we van nature. Volkomen voor gehandicapt.
En het is zo noodzakelijk. Alleen wie de Heer Jezus Christus zo aanvaardt. Als de rechthebber van zijn leven. Die kan zijn geest ontvangen.
Om hem. Te leiden. En te zegenen. En te laten gebruiken. Als een getuige. Want als de Heer Jezus niet in jou woont.
Hoe zul je dan ooit getuige zijn. En dat was Thomas zich geweldig bewust. Die geeft alle zelfbeschikking op. Niet jouw wil is wet.
Maar de zijne. Hij is je schepper. Hij is je herschepper. Alleen zo word jij kind van God. En kun je in afhankelijkheid van hem leven. En vervuld worden van hem.
Van hem die alles in jou volmaakt. Hebreeu 10 vers 14. Wat een genade. Wat een blijdschap. Hij de volmaakte. Hij de volmaakte.
Brengt ook jou tot volmaaktheid. En zolang je in hem blijft. Is dat zo. Daarom zegt Jezus blijf in mij. Want zonder mij. Kun je niets.
Het volmaakte brengt hij ook in jou. Te voorschijn. En zolang je dus met hem wandelt. En zegt.
Niets van mij. Alles van hem. En als we daarvan getuigenis kunnen afleggen. Dan moet je hem kennen. En dan moet je door hem gekend zijn.
De heer Jezus zegt. Die heilige geest zal jou alles te binnen brengen. Hij zal uit het mijne nemen. En het jou verkondigen. Dat hebben we nou juist nog nodig.
Die verkondiging van de heilige geest. En dan moet u zien. Het gigantische verschil. Tussen de discipelen voor Pinkster. En de discipelen na Pinkster.
Voor Pinkster. Bange mensen. Na Pinkster. Hele moedige mensen. Voor Pinkster. Verlogening. Na Pinkster. Beleidenis.
Openlijk. Er vooruitkomen. Voor Pinkster. Angst. Na Pinkster. De angst voorbij. Wat geweldig.
En nou zegt Peter eens iets. Over ons. En dat wil ik u nog graag meegeven. In 1 Peter 1 vers 8. Hoewel u hem niet gezien hebt.
Hebt u hem toch lief. Hoewel u hem nu niet ziet. Maar gelooft. Verheugt u zich met een onuitsprekelijke en heerlijke vreugde.
En verkrijgt u het einddoel van uw geloof. Namelijk de zaligheid van uw zielen. En die woorden. Die sluiten nou helemaal precies aan met wat de heer Jezus tegen Thomas zegt.
In vers 29. Zalig zij zijn. Die niet gezien zullen hebben. En toch zullen geloven. En als mijn laatste vraag is.
Heb jij die zekerheid door het geloof. Dan zegt de Heer Jezus. Hij tegen jou. Zalig ben je. En wat is dat heerlijk. Zullen wij hem daarvoor danken.
Vader in de hemel. Hoe kunnen wij woorden vinden. Om te danken voor die weg die u door de Heer Jezus hebt bereid.
Hij. De weg. De waarheid. En het leven. En alleen door hem kunnen we tot u komen. Er is geen andere weg. En u weet dat vandaag en de dag zoveel wegen worden voorgelegd aan mensen.
Die het niet zijn. Valse wegen. Valse predikingen. Heer. Maar u. U hebt ons het ware woord gebracht.
U bent die waarheid. En we danken u heer. Dat we op u volkomen kunnen vertrouwen. We danken u dat u ons zo lief hebt. En dat wij u mogen lief hebben.
En dat we weten. Dat als het moment gekomen is. Dat de vader zegt. Ga. Dat u ons zult komen halen. En geen moment zult wachten.
Want we weten heer. Dat uw liefde. Ons geldt. En dat onze liefde. U geldt. En daarom verlangen we. Naar dat moment van die ontmoeting heer.
Wat zal dat zijn. Als dat geweldige leven. Dat eeuwige leven in zoveel maaktheid ons deel wordt. O heer Jezus. Dank u voor uw woord.
Dank u voor uw geest. Dank u voor uw offer. Dank u heer. Dat u dat alles mogelijk hebt gemaakt. Dank u voor uw onuitsprekelijke liefde. Uit genade.
Zegen ons zo. En als er nog iemand is heer. Die nog niet zijn knieën voor u geboren heeft. Laat dat vandaag heer. Die overtuiging in zijn hart komen.
Door uw geest. Om Jezus wil. Amen.