Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters en natuurlijk niet te vergeten jongens en meisjes. Voordat ik een stukje uit de Bijbel wil gaan lezen, wil ik jullie even vertellen dat ik van de week een heel bijzonder appje van iemand kreeg.
Het was een prachtige foto genomen vanuit het lege graf, kijkend op de heuvel Golgotha waar je drie lege kruisen zag staan.
En het bijzondere aan die prachtige foto was, dat daar heel kenmerkend stond, iets wat in onze tijd heel erg is gaan leven, functie elders.
Ik dacht, wat is dat mooi verwoord? Want wij weten dat na Goede Vrijdag, Pasen, hemelvaart is gekomen.
En dat de Heer Jezus Christus nu aan de rechterhand van God de Vader voor ons bid en pleit. Daarnaast de Heilige Geest uitgestort.
En ik vond het zo bijzonder om te merken dat dat vanmorgen in de liederen en in dat wat gelezen is, ook door Arjan, al zo nadrukkelijk naar voren is gekomen, dat wij de opdracht hebben om in deze tijd waarin wij leven, waarin zoveel mensen hopeloos zijn, te getuigen van het feit dat wij een levende hoop hebben.
En ik wil vanmorgen graag een paar versen lezen, twee maar, uit 1 Corinthe 1. In die gemeente was het nodig gemis.
En Paulus schrijft hen hoe hij de taak opgevat heeft om het evangelie van het kruis te verkondigen. En dan staat er in 1 Corinthians 1 vers 17 en 18 dit bijzondere schriftwoord.
Daar zegt Paulus, want Christus heeft mij niet gezonden om te dopen, maar om het evangelie te verkondigen.
Niet met wijsheid van woorden. En dan komt er een hele bijzondere uitdrukking. Opdat het kruis van Christus zijn inhoud niet verliest.
Want het woord van het kruis is voor hen die verloren gaan wel een dwaasheid. Maar voor ons die behouden worden, is het een kracht van God.
Daarom is het thema voor deze woordverkondiging van morgen, het kruis is onze enige hoop. De Gemmi-pas, broeders en zusters, jongens en meisjes, is een hele hoge bergpas in de Berner Alpen in Zwitserland.
En als je over die pas rijdt, zie je op het hoogste punt van die pas, op een hele hoge rotspunt, een groot marmeren kruis staan.
En op dat kruis, daar staat de tekst Unica Spes. Het betekent enige hoop. Ooit stortte daar een jonge gravin in de 1700 meter diepe afgrond en verloor daarbij haar leven.
Wat hadden haar rijke ouders die in grote welstand leefden, nu aan al hun kostbare bezittingen, die ze in hun leven van welvaart hadden opgebouwd.
Maar toen ze ontdekten dat ze met hun pijn, met hun verlies, met hun verdriet, met hun gewonde hart naar het kruis van Christus konden gaan, en ze ervoeren dat hij daar een heerlijke balsum van zijn troost ingoot, hebben ze als dank daarvoor dit grote marmeren kruis op die pas neergezet.
En daarmee beleiden ze dus als het ware door het oprichten van een kruis op die onheilsplek. Het kruis is de enige hoop die wij mensen in dit leven hebben.
Unica Spes. Het kruis is ook, als het goed is, uw en mijn en jouw enige hoop. Dat heeft Paulus, de schrijver van de verse die we zojuist met elkaar hebben gelezen, in zijn leven ook op een bijzondere manier mogen ervaren.
Hij dacht dat hij zo goed bezig was, totdat hij op de weg naar Damaskus die levende opgestane heer ontmoette. En zijn leven ging 180 graden de andere kant op.
Van een vervolger van de gemeente van Jezus Christus, werd hij een van de hoofdverkondigers, die zich het evangelie van Jezus Christus niet schaamde.
En hij is vastbesloten omhoort aan in zijn leven, zolang God dat geeft, dwars door alles wat hij heeft meegemaakt aan moeilijkheden, nergens anders meer in te roemen, dan in het kruis van de Heer Jezus Christus.
En dat heeft hij op zijn bekende wijze met grote diepe hartstocht gedaan. Want de heerlijkheid van het kruis, laat Paulus ons in meerdere brieven lezen, is onze enige hoop.
Als Paulus nu door genade, de grote waarde van het kruis, heeft mogen leren kennen, dan is het dus ook niet zo verwonderlijk, want het is twee haakjes, dat hoort dus in uw en in mijn leven, als we hem door genade hebben mogen leren kennen, ook zo te zijn, dat hij in vers 17 zegt, dat hij het evangelie wil verkondigen, niet met wijsheid van woorden, niet met hoogdravende woorden, of met een diepzinnige welsprekendheid, en hij heeft daar ook een hele bijzondere reden voor.
Want hij zegt, als ik me daaraan zou overgeven, dan is het zo dat het kruis van Christus, zijn inhoud gaat verliezen.
En als er iets is wat ik niet wil in mijn leven, dan is het dat. Dus opdat het kruis van Christus, zijn inhoud niet verliest.
Ik heb eens even opgezocht, in de NBG, hoe het daar staat. En daar zegt hij, om niet het kruis van Christus, tot een holle klank, te maken.
En in het boek, een hele eenvoudige vertaling staat, omdat ik daarmee zou afdoen, aan Christus dood, aan het kruis.
Heel bijzonder. Deze dingen zo naast elkaar te zetten. En om die reden predikte hij ook niemand anders, dan Jezus Christus, de gekruisigde.
En de reden, hebben we zojuist kunnen horen, is, opdat dat kruis, zijn diepe inhoud niet zou gaan verliezen. Of dat de boodschap die hij zou brengen, tot een holle klank zou worden.
Nee, er mocht niets, maar dan ook niets, worden afgedaan, van Christus dood aan het kruis. Nou begrijpt u wel, als we zo vanmorgen in dringend, de oproep hebben gekregen, door de liederen die gezongen zijn, door de boodschap die Arjan doorgaf aan het begin, dat dat van u en mij ook het nodige vraagt.
Als Paulus zo zorgvuldig omgaat, met de boodschap van het kruis, hoe is dat dan, bij u en bij mij? Zijn wij al geestelijk gezien, op dat punt gekomen, wat staat in Philippensen 1, vers 21, waar Paulus zegt, want voor mij, is leven, is het leven Christus, en het sterven, winst.
Wat mooi, want dat straks klonk, uit de kaart, die werd voorgelezen, van de broeder, die ons is voorgegaan, die thuis is gehaald, bevorderd, tot heerlijkheid.
En de vraag is dan, bent u, ben ik ook, met Christus gekruisigd? In Galaten 2, vers 20 staat, dit prachtige schriftwoord, dan zegt Paulus, heel duidelijk, ik ben met Christus gekruisigd, en dan moet u opletten wat er nu staat, en niet meer ik leef, dus die oude Paulus, want als je de Philippensenbrief leest, in hoofdstuk 3, dan, dan, zei hij, in mijn oude leven had ik wel acht dingen, waarvan ik kan zeggen, nou kijk eens, goertreffelijke geloviger, maar als die Christus, heeft leren kennen, dan is zijn diepe verlangen, om voortaan, Jezus Christus te kennen, en, de kracht, van zijn opstanding.
En daarom zegt hij, in de Galatenbrief, ik ben met Christus gekruisigd, en niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij.
Dat is nogal wat, als je dat durft te zeggen, want zegt hij dan vervolgens, en voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof, in de Zoon van God, die mij heeft lief gehad, en zichzelf voor mij heeft overgegeven.
Het kruisbroeders en zusters, is dus geen kijkspel, maar het is ten diepste een levensboom, waaraan levensvruchten groeien, maar dan moet hij die wel plukken, en dan moet hij die ook opeten.
Hoeveel mensen komen niet zondag aan zondag, in de gemeente, luisteren naar het woord van God, luisteren naar de kruisprediking, maar de vrucht van het kruis, wordt niet opgepakt.
Dat eigent men zichzelf niet toe. Soms onder het mom van, ja, dat moet je dan maar gegeven worden. Kijk, als je dat doet in je leven, dan maak je dat kruis, tot een holle klank.
Dan beroof je het kruis, van zijn kracht. Terwijl de boodschap van het kruis, en dat is vanmorgen al genoeg gezegd en gezongen, een geweldig stuk goddelijke ernst is, waarna gehandeld moet worden.
Een medicijn wat je moet innemen, om aan de geestelijke dood te ontkomen. Een reddingsboei, die je wordt toegeworpen, en die je moet aangrijpen, om niet weg te zinken in dood en ellende.
En dan zegt u, maar hoe kan een mens nou levend in deze benauwende tijd, met zoveel wanhoop om je heen, terreinen waar bijna overal de dood heerst, hoe kan ik dat nou in mijn eigen leven waar maken?
Waar moet ik op letten in mijn eigen leven, zodat ik het kruis van Christus niet tot een holle klank maak? Dat ik dat kruis van Christus van zijn kracht beroof.
Wel, mag ik vanmorgen vijf oorzaken noemen. We moeten heel kort aanstippen. Maar u en ik maakten het kruis van Christus in ons dagelijks leven, tot een holle klank.
We beroven het van zijn kracht, door grenzeloze onwetendheid. Ik vond het zo mooi dat vanmorgen naar voren kwam, hoe belangrijk het woord van God was.
In het lied wat werd gezongen. Zo bijzonder dat in Hebraïe 4 vers 12, daar moest ik aan denken toen dat lied werd gezongen, zo prachtig staat. Het woord van God is levend.
Ik hoef dat niet levend te maken. Het is in zich levend. Dat woord van God is ook krachtig. Ik kan wel mijn stem verheffen, en zo hard spreken dat ze het buiten horen, maar dat hoef ik niet te doen, want dat woord op zich is al krachtig.
Maar, en terecht is dat aangegeven, het is ook scherper dan een tweesnijdend zwaard. Het snijdt van één, wat mensen eigenlijk niet kunnen.
En wat is de onwetendheid over het woord van God, ook in onze tijd, ook als het gaat om de toekomst, als het gaat om de Maranatha boodschap.
Wat is die toch onrustbarend groot aan het worden. In het oude testament zegt God al van zijn oogappel Israël, dat volk gaat te gronden door een gebrek aan kennis.
Wat is dat bij u? Hoe is dat bij mij? Maak er wel waar wat we de kinderen leren. lees je weidel en bid elke dag, waarom?
op dat je dus geestelijk groeien mag. Wat zijn er niet een mensen grijs geworden onder de prediking van het evangelie.
Maar waar velen nog steeds geen raad mee weten. Mieke en ik hebben een aantal keren een oudere man bezocht. En binnen de kortst mogelijke keren zat hij te huilen.
Hij was op leeftijd gekomen en hij zei elke keer, ik ben zo bang om te gaan sterven. En dan zei ik vaak tegen hem, heb je wel eens Psalm 68 vers 10 gezongen?
Zo vaak, zei hij. Ik zeg maar, daar zegt het woord van God toch ook? En dat zing je dan? Dat God schenkt. Schenkt, dus dat moet je aannemen.
Uit goedheid zonder paal. Ons, u, mij, het eeuwig zalig leven. En hij kan, en hij zal, en hij wil in nood, zelfs bij het naderen van de dood, volkomen uitkomst geven.
Gelooft u, dat de Heer Jezus voor u aan het kruis op Golgotha is gestorven? Ja, zei hij. Maar mijn zonde.
Wat een onwetendheid. Hij zei, Aard, Mieke, ik heb in mijn kerk alleen maar geleerd om bang te zijn voor God.
En daarom zijn we tot op de dag van vandaag zoveel mensen die klagen en maar blijven klagen over hun zonde, terwijl de realiteit is dat het verzoenend lijden en sterven van de Heer Jezus Christus alle, alle onze zonden heeft geboet en betaald.
Maar mensen blijven maar vragen of God hen genadig wil zijn. Hoewel Golgotha, en dat mocht op Goede Vrijdag weer vieren, het grootste bewijs is van goddelijke genade.
En ze kunnen of ze willen dat machtige woord niet begrijpen, wat als een jubelklank van overwinning over Golgotha klonk.
Het is volbracht. Tweede oorzaak die ik zou willen noemen, waardoor we het evangelie tot een holle klank kunnen maken in ons leven, of kunnen afzwakken, dat ze onze hoogmoed.
Johannes zegt in de eerste Johannesbrief dat er eigenlijk drie terreinen zijn waarop wij mensen ook als gelovigen bijzonder kwetsbaar zijn. En hij noemt die terreinen, dat heeft te maken met je geld, dat heeft te maken met seksualiteit, en daar wordt heel vaak over gesproken, maar hij noemt ook hoogmoed.
Ja, het kruis is tot op de dag van vandaag, hebben we gelezen in vers 18, nog voor veel Joden een struikelblok, en voor veel Grieken, en daar vallen wij heidenen dus ook onder van nature, een dwaasheid.
Moet je ze horen spreken in hun kerken, over die bloed- en die kruistheologie. Dat is toch een gereuwel. En dan krijg je van die Laodicea gemeentes, die daar een eigen invulling aan gaan geven, en daarmee de Heer Jezus parkeren voor de deur van de gemeente.
Dat een mens alleen maar zalig behouden kan worden, door het offer van de heiland, waarbij die zelf helemaal niets hoeft te doen, dat stuit de natuurlijke mens tegen de borst.
Dat hij dan moet bukken, om door de enge poot binnen te gaan, dat ergert hem. Maar broeders, zuster, zonder bloedstorting, is er geen vergeving.
Een derde oorzaak, ik vond het zo bijzonder dat Arjan dat net al aanhaalde, toen hij las dat de disciplen, naar het meer van Galilea zijn gegaan.
En dan staat er zo bijzonder, van die disciplen, want het waren mensen zoals u en ik hoor, sommigen geloofden, en sommigen twijfelden.
Ik heb daar vorig jaar, op de paasdag, in uw midden over gesproken. Twijfel. Dan maak je het kruis, in jouw leven, tot een holle klank.
Twijfel trekt als het ware een kruis in de mist. Er komt een nevel te liggen, over dat wat er op Golgotha gebeurd is. En als je dan aan dat kruis wordt herinnerd, dan kan je hart dat tot stikkens toe benauwend worden.
Continu loop je dan met de vraag, en ik heb het al heel wat mensen tijdens het pastoraat horen zeggen, zou het wel waar zijn, dat Jezus aan het kruis, ook voor mij, alles, maar dan ook alles, heeft volbracht.
En tegen zo'n twijfel, broeders en zusjes, kan zelfs het heerlijke evangeliewoord, niet op. Als ik niet geloof, wat God in dat evangelie laat verkondigen, namelijk wie gelooft, heeft eeuwig leven, en komt niet in het oordeel, die is dan ook niet meer te redden.
Sterker nog, dan maak je ten diepste die liefdevolle God, die gezegd heeft bij de doop van de Heer Jezus in de Doornjodaan, deze is mijn geliefde, hoort naar hem, die maak je dan eigenlijk ten diepste tot een leugenaar.
Wie zou mij dan ooit nog redding en zekerheid van eeuwig leven kunnen geven? Nee, als ik blijf volhard en in twijfel, dan maak ik het geloof in de levende Heerde, tot een holle klank.
Er is natuurlijk nog een vierde oorzaak, en die is diep ernstig, waardoor het kruis in ons leven echt tot een holle klank wordt.
En dat heet de lust om te zondigen. Je wilt het kruis wel aangrijpen. Je wilt wel de zegeningen van het kruis.
Je wilt wel de genade van eeuwig leven. Maar tegelijkertijd wil je geen afstand doen van je zonden. Met sommigen is dat zelfs een boezemzonde.
Maar als je dat laatste niet wilt, dan zul je dat eerste ook niet kunnen. We zingen van tijd tot tijd ook hier in de gemeente, die prachtige woorden, en dat zingen we elkaar als broeders en zusters toe, gedoog niet dat de zonde leeft, in het hart dat u behoort.
Ik las in Jezaja 55 vers 7, laat de goddeloze zijn weg verlaten.
De man van ongerechtigheid zijn gedachten. Laat hij zich bekeren tot de heren, dan zal hij zich over hem ontfermen, tot onze God.
En dan staat er zo prachtig mooi achter, want hij vergeeft veel vogel. Ook als je voor de zoveelste keer met diezelfde zonde bij hem aanklopt.
Maar als je als gelovige de vreugde van de wereld niet wilt opgeven, mag ik het zo zeggen, als je eigenlijk in je geestelijke leven nog van twee walletjes wilt eten, dan zul je de vreugde van het kruis van Golgotha niet smaken.
En maak je in je eigen leven dat kruis tot een holle klank. Dat brengt me bij de vijfde oorzaak.
Zomaar even wat punten om in de komende weken weer stil te staan. Of je niet op een of ander terrein naar de binnenkamer moet gaan en moet beleiden, dat je aan een van die vijf oorzaken schuldig maakt, waardoor eigenlijk voor je man, voor je vrouw, voor je kinderen, voor de gemeente waarin je hem mag dienen, dat kruis tot een holle klank wordt.
De vijfde oorzaak die ik zou willen noemen is de toenemende liefdeloosheid en verdeeldheid onder christenen. Hier in deze gemeente is ook vaak het lied gezongen, Heer, wat een voorrecht.
Om in liefde te gaan. Om schouder aan schouder in uw wijngaard te staan. Om samen te dienen. Te zien wie u bent.
Maar soms denken we er dan, dat doen we natuurlijk nooit hard op, maar liever niet met die broeder. En liever niet met die zuster. Want die weten toch altijd beter.
Maar God geeft ook van die stenen in de gemeente waar we ons aan moeten slijpen. Zodat de gezindheid van Christus meer en meer zichtbaar in ons wordt.
Zeg nu zelf, we kunnen toch moeilijk Gods liefde aan anderen prediken als we niet zelf in liefde staan. We kunnen onze kinderen toch in de opvoeding niet wijzen op dingen als we ons daar zelf schuldig aan maken.
Want ze zijn tegenwoordig wel zo bondig dat ze zeggen, u doet het zelf ook niet. Maar gelovigen in een gezin waar tweedracht heerst, een gemeente waar tweedracht heerst, kan onmogelijk een vuurhaard van de Heilige Geest worden.
En jammer genoeg wordt in onze tijd voor velen het kruis tot een holle klank. Omdat ze ontdekken, ze zingen het wel, maar ze vinden het eigenlijk helemaal geen voorrecht om met elkaar in de gemeente betrokken te zijn.
Ik hoop, het was voor mij ook een diepe les toen God me met dit woord confronteerde, ik hoop dat u gaat zien dat als het kruis op de een of andere manier, misschien wel door die vijf genoemde punten of één daarvan, tot een holle klank wordt in uw en in mijn geloofsleven, dat dat dan ook gevolgen heeft.
Zoals alles in ons leven wat we doen gevolgen heeft. Daarom tot slot drie dingen om eens over na te denken in de komende tijd. Als je het kruis in je persoonlijke leven berooft van zijn kracht tot een holle klank maakt, dan neem je, dan omneem je, moet ik zeggen, aan het evangelisch een heerlijke reddingskracht.
Dan kun je wel zingen wat de kracht is, wonderbare kracht in het dierbaar bloed van het lam, maar de mensen in je omgeving pakken dat niet op.
Omdat ze zien dat je dat wel zingt, maar in de praktijk van je leven niet uitdraagt. Het tweede is dat je dan ook elke troost mist waar het woord van God zo rijk aan is.
Dat kwam vanmorgen in dat wat Arjan zei en ook in de liederen zo naar voren. Dat God een God is van nabij. Dat hij je ook in deze zo hopeloos lijkende tijd juist door het woord en door het kracht van het evangelie van Jezus Christus wil laten zien.
Daar zijn geen grenzen aan Jezus' macht. Maak daarom dat kruis niet tot een holle klank in uw leven. Maar laat aan mensen zien hoe God u soms door de diepste diepten heen heeft geholpen om standvastig te zijn.
Overvloedig te zijn in het werk van de Heer. Want aan dat kruis stierf hij voor u en voor mij opdat wij daarin een bron van eeuwige troost en vrede zouden vinden.
En als derde deer dan ontvangt onze gezegende heiland niet het loon niet de dank als de man van Smarten die op Golgotha zijn leven gaf voor u en mij.
Dan is zijn verzoenend lijden en sterven in ons leven niet die volle klank maar een holle klank.
En dan berogen het van zijn kracht. Daarom tot slot deze vraag. Ik heb lang stilgestaan bij vers 17.
Maar laten we nog eens even lezen wat er staat in 1 Korinthe 1 vers 18. Daar staat want het woord van het kruis is voor hen die verloren gaan dan wel een dwaasheid.
Maar voor hen maar voor Aardhavenkamp maar voor voel je eigen naam in die behouden is geworden is het een kracht van God.
Geliefde broeder en zuster jonge meisje maak daarom als dank voor die niet verdiende genade door zijn verzoenend lijden en sterven in je leven dat tot een bron van eeuwige troost heil en zegen.
Het lijden is voor velen jammer genoeg nog steeds een teken van zwakte en mislukking. Wij die behouden zijn geworden wij weten wel beter want de boodschap van het evangelie is als het goed is voor ons zegt de Romeinen 1 vers 16 een kracht van God tot behoud van een ieder die gelooft en juist door de kruisdood van Jezus kon deze kracht zichtbaar worden in de opstanding daarom moest het ook Pasen worden want toen heeft God zijn zoon opgewekt en gezegd zoon dat offer wat jij gebracht hebt voor de zonde van de mensheid dat is het enige zalige makende offer wat ik accepteer geef
God daarom geliefde broeders en zusters jongens en meisjes dat ons leven ook in deze bijzondere tijd getuigenis aflegt van de levende hoop die in ons is op dat nog velen getrokken mogen worden vanuit de duisternis tot zijn heerlijk en wonderbaar licht ook hier in baren en omgeving ook in de reddingsark en daarbuiten tot eer en glorie voor zijn grote naam Maranatha Halleluja Amen