Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Wat fijn om gezichten te zien, dat zie ik meestal niet in deze tijd.!
Ik lees uit de herziende statenvertaling, maar welke vertaling u ook gebruikt, het staat er meestal ongeveer hetzelfde in. Dus de eerste Johannesbrief, het eerste hoofdstuk en dan vers 8.
Johannes 1 vers 8. Ik weet niet of u, als u zo de eerste Johannesbrief leest en je leest zo'n eerste hoofdstuk, dan weten we dat Johannes veel schrijft over de liefde, maar hij schrijft ook over een tegenstelling.
Hij zegt regelmatig, als wij zeggen, Kijk hier ook, bijvoorbeeld Johannes 1 vers 6.
Als wij zeggen dat wij gemeenschap met hem hebben, en we toch in de duisternis wandelen, dan liegen we.
Zit in ons allemaal iets van wat we zeggen, een verschil in wat we zeggen en wat we zijn.
We zeggen dingen tegen anderen, vaak om ons ook mooier voor te doen. Dan gaan we naar vers 8. Als we zeggen dat we geen zonde hebben, dan misleiden wij onszelf, en is de waarheid niet in ons.
Ik ga straks met u naar een stukje uit Lucas 7 Geli, waar dat hier eigenlijk om gaat. En de Heer Jezus heeft dat in zijn leven regelmatig meegemaakt.
Mensen die dingen zeiden, maar niet waren. Fariseeën en schriftgeleerden en wetgeleerden. Het grote verschil tussen de Heer Jezus en alle andere mensen was eigenlijk dat hij helemaal was wat hij ook zei.
Dat is bijzonder. Geen enkel woord in hem was onwaar, was leugenachtig, was om jezelf wat hoger op te tillen.
Jezus was volmaakt. Wat dat alles betreft. Dus als wij zeggen dat we geen zonde hebben, dan misleiden wij onszelf.
Vers 9. Als wij onze zonde beleiden, hij is getrouw en rechtvaardig om onze zonde te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid.
Ik ben altijd zo blij met het woordje alle. Vindt u niet? Dat het alle ongerechtigheid is. Wat het ook is. En dan komt het weer, vers 10.
Als we zeggen dat we niet gezondigd hebben, dan maken we hem tot een leugenaar. En is zijn woord niet in ons. Het grote verschil, ook in Calvinistisch Nederland, maar ook in de tijd van de Heer Jezus, dat was dat de waarheid gebaseerd was op wat mensen zeiden.
Als jij iets anders zegt, dan is de waarheid niet in jou als wat ik leer. Als je anders dacht als de fariseers, of als je anders dacht als de schriftgeleerden, of anders dacht als, nou ja, we hebben allemaal zo'n beetje de kerkelijke leer.
dan werd je al gauw beschuldigd van dat de waarheid niet in je was. Maar daar gaat het helemaal niet om. De waarheid wordt afgemeten naar dat wat in je is.
Hoe je bent. Of Jezus in je leven is. Of zijn waarheid in je is, in zijn liefde. En dan gaan we nog even naar het vierde hoofdstuk.
4 vers 16. Wees vers 16 tot 19. Hierin is de...
4 vers 17. Hierin is de liefde bij ons vermaakt. Dan laat ik lezen vanaf vers 15. Iedereen die beleidt dat Jezus de Zoon van God is, God blijft in hem en hij in God.
En wij hebben de liefde die God tot ons heeft, gekend, en we hebben die geloofd. God is liefde.
En wie in de liefde blijft, die blijft in God. En God in hem. Hierin is de liefde bij ons volmaakt geworden, dat wij vrijmoedigheid mogen hebben, op de dag van het oordeel.
Want zoals hij is, zijn ook wij in deze wereld. Er is in de liefde geen vrees. Maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit.
De vrees houdt in de straf in. En wie vreest, is niet volmaakt in de liefde. Wij hebben hem lief, omdat hij ons eerst heeft lief gehad.
Komt het weer. Als iemand zou zeggen, ik heb God lief, en hij zou zijn broeder of zijn zuster haten, dan is hij een leugenaar.
Dus in de Bijbel komt het christelijk leven, het komt vanuit het innerlijk, vanuit ons innerlijk bestaan, vanuit ons hart, vanuit ons liefde.
Daarvan daaruit wordt alles gedaan. Als je kunt het hele christelijke leven, ook het preken, Paulus zegt in Ecorite 13, als ik de liefde niet had, dan zouden mijn woorden gewoon een klinkende symbaal zijn.
Je zou proeven, anders zouden merken dat het niet echt is. Je kunt wel de waarheid vertellen, maar hij komt niet uit jou voort.
Als we niet in dat licht wandelen. Nou, daar gaan we vanmorgen even naar kijken, aan de hand van een ontmoeting die Jezus heeft met Simon de Fariseeër. En dan komen we een vrouw tegen, waarvan Jezus zegt, al haar zonden zijn haar vergeven, omdat ze zo geweldig veel heeft liefgehad.
En we zullen zien dat die liefde, dat die gebaseerd is op vergeving van Jezus in haar leven.
En dat die vergeving gebaseerd is op iets wat zij heeft beleden aan Jezus. Dat ze in het licht gekomen is van de Heer Jezus.
En dat daar tegen hem gezegd heeft. Goed, laten we dat maar gaan lezen uit Lukas 7. En dan ziet u waar het hier, even een stukje lees ik daaruit, een paar teksten ook voor de eigenlijke geschiedenis, omdat we een beetje het verband zien, waar het in wezen om gaat.
Er staat in vers 28, want ik zeg je onder hen die uit vrouwen geboren zijn, is niemand een grote profeet dan Johannes de Dope, maar de minste in het koninkrijk van God is groter dan hij.
En heel het volk dat naar hem luisterde, en de tollenaars die met de doop van Johannes gedoopt waren, rechtvaardigden God. Dat betekent, ze zeiden, God is rechtvaardig en wij zijn onrechtvaardig.
En dat leest ze ook in de Romeinenbrief. Alle mensen, ja, hun tong is een open graaf, hun, nou ja. Dus, ze rechtvaardigden God, en omdat deze tollenaars God rechtvaardigden, ze eerlijk tegen God zeiden, Heere God, als ik naar mijn eigen leven kijk, dan heb ik het oordeel verdiend.
Maar God had al heel vroeg in Israël, toen het volk ontstond, laten verkondigen, dat er eens iemand zou komen in Israël, die de zonde uit het leven van mensen zou wegnemen.
Het lam van God. En dat hij om hun overtredingen doorboord zou werden. En dat de straf die zij hadden verdiend, dat die op hem zou neerkomen.
Dat was dus het raadsbesluit van God, voor mensen. Het is ook het raadsbesluit van God, voor jou, en mijn leven, om je zonde te willen wegnemen, uit je leven.
En dan kun je heel erg gaan discussiëren, wat wel of geen zonde is, en of dit nou, die ene zonde erger is dan de andere, dat heeft allemaal weinig zin, en weinig nut.
Want uiteindelijk gaat het erom, dat we allemaal, zoals we zijn, degene die we zijn, die we zeggen en die we zijn, als we weten wie we zijn, dan weten we dat wij schuldig staan tegenover God, schuldwaardig zijn tegenover hem.
Dan komt het. Zij rechtvaardigden God, maar de fariseeën en de wetgereden, verwirpen het raadsbesluit van God, met betrekking tot zichzelf.
Een hele eenvoudige raadsbesluit van God. Wat het evangelie betreft, kun je voor jezelf verwerpen. Er kunnen allerlei theologische discussies aan vooraf gaan, ben ik wel uitverkoren, kan het wel, ben ik wel zonde genoeg, dan heb ik wel bepaalde ervaringen, weet ik wat allemaal.
Het zijn allemaal dingen, omdat je uiteindelijk niet wilt buigen, en met je schuld wilt komen in het licht van God. Je verwerpt het raadsbesluit van God voor jouw leven.
Het raadsbesluit was, dat God laat optekenen in je zijen, het is niet voldoende, dat het werk wat Jezus zou doen, alleen voor Israël zou zijn. Ik zend hem tot een licht voor de hele wereld.
En in de brief van Johannes zegt Johannes, hij is niet alleen gestorven voor onze zonden, Isaiah 53, maar ook voor die van de hele wereld.
Ook voor die van ons. Dus dat raadsbesluit van God, dat kun je verwerpen, en je verwerpt dat door niet God te rechtvaardigen, maar door jezelf te rechtvaardigen.
Door jezelf, om de dingen die je doet, en de dingen die je geleerd hebt, en zoals mensen naar jou kijken, jezelf rechtvaardig te vinden voor God.
Je valt van je voetstuk af, namelijk, als je de dingen zou herkennen, die verkeerd zijn in jouw leven. Het heeft me deze week zo geraakt, omdat ik van iemand hoorde die ik ken, dat gaat niet naar de gemeente toe waar ik naartoe ga, maar in de gemeente waar hij ging, was hij een oudste, een oudere man.
En hij had een baan die hem door heel Europa, en door de hele wereld heen bracht. Iedereen zag tegen me op, een grote man. Hij is ouder geworden, en hij werd ziek, en hij kwam in een verpleeghuis terecht, in een zorginstelling.
En terwijl hij in die zorginstelling was, werd er bij zijn vrouw aan huis gebeld. Er stond er een man voor de deur, en die zei, ik ben de zoon van jouw man. Al die jaren, zei hij dat hij in het licht wandelde, maar hij was in de duisternis.
Hij gaf leiding aan de gemeente, maar hij was niet in de waarheid. Hij zei het, maar het was niet zo.
We kunnen allemaal wel eens zulke verhalen om ons heen horen, en meemaken niet. Wie bent u? Wie ben ik?
Is de liefde van God in ons lees, is de akkape. Die liefde die wil vergeven, die wil dat andere mensen geen vijanden van je zijn, die mensen kan liefhebben, die mensen kan vergeven.
Kijk, zij verwierpen het raadsbesluit van God voor zichzelf. Zoware zegt de Heer Jezus, jullie zijn gewoon, jullie van binnen zijn jullie.
Dat is niet best. En je denkt dat je meer bent als andere mensen, omdat jij een bepaalde positie in een gemeente inneemt, of omdat je, het is de hele, de hele, zolang de wereld er is, is het haast zo geweest.
En er staat er, in vers 32, zij zijn, 31, daar was ik naartoe, en de heren zeiden, met wie zal ik dan de mensen van dit geslacht vergelijken?
Aan wie zijn ze gelijk? Er zijn gelijk kinderen die op de markt zitten, en elkaar toeroepen en zeggen, wij hebben voor jullie op de fluit gespeeld, maar jullie hebben niet gedanst. Wij hebben klaaglieden voor jullie gezongen, maar jullie hebben niet gehuild.
Want Johannes de Doper is gekomen, hij at geen brood, hij dronk geen wijn, en u zegt, hij heeft een demon. En de zoon des mensen is gekomen, die wel at en dronk, en u zegt, zie daar, een fraatzuchtig mens, een drinker, een vriend van tollenaars en zondaars.
Maar de wijsheid is gerechtvaardigd door alle kinderen. Ze wezen Jezus af. Ze wezen Jezus af, omdat hij het huis van de tollenaars en van de zondaars binnenging.
Weet u wat zo, ik noem dat wel een beetje bijbelse humor is, maar ook tegelijkertijd zo verdrietig is.
Dat we nu gaan lezen van een safariseer, en Jezus wordt uitgenodigd in zijn huis. En hij heeft niet in de gaten dat hij, Jezus, het huis van de zondaar binnenging gaat.
Snap je? De tollenaars waren de zondaars. Maar zien we niet. Ik ben blij dat ik niet zo wen als een tollenaar.
En Jezus gaat zijn huis binnen, want Jezus houdt ook van fariseers. Maar ze moeten bepaalde dingen ontdekken. Dus, hij gaat daar binnen en hij gaat het huis van de zondaar binnen.
Wat hij Jezus verwijt, wat de fariseer Jezus verwijten, en de tollenaars verwijten, dat zijn zij zelf. En als we dat niet in de gaten hebben, dan hebben we eigenlijk het evangelie niet zo goed begrepen, denk ik.
Vers 36, in een van de fariseer ziet u, de Bijbel tekent deze, hij zegt niet in Simon, de fariseer nodigde hem uit, waar het in een stukje om gaat, gaat om een groep mensen die in de Bijbel de fariseer zijn.
En een van hen, een van de fariseer, waar de heer Jezus het voor die tijd over gehad heeft, vroeg of hij bij hem kwam eten. En toen hij het huis van de fariseer, daar heb je het, zijn huis, binnen gegaan was, lag hij aan.
En zie, een vrouw in de stad, die een zonderes was, kwam te weten dat hij in het huis van de fariseer aan lag. En ze brachten albaste fles met zalf mee, en staande achter zijn voeten, begon ze huilend zijn voeten nat te maken met tranen.
En ze droogde ze af met haar haar, met het haar van haar hoofd. En ze kuste zijn voeten, en zalfde ze met de zalf. En toen de fariseer, die hem uitgenodigd had, dat zag, zei hij bij zichzelf, deze man zou, als hij een profeet was, wel weten, wie en wat voor vrouw het is, die hem aanraakt.
Want zij is een zondares. Het is erg, hè? Zie je dat denken, dat denken over anderen in termen van, ik ben rechtvaardig en zij zijn zondaren.
Hoe funest dat is. En dat Simon daarmee direct een beoordeling geeft, aan wie Jezus is.
Simon ziet Jezus niet als de Zoon van God. Als de heiland van de wereld. Als degene die, die uit liefde voor ons.
Vergis je niet, hoor. Er was niemand, die de Heer Jezus ooit gered heeft, die zijn liefde waard is geweest. Er is nooit iemand geweest, u niet en ik niet, die kan zeggen, nou, ik kan best begrijpen, dat Jezus mij lief had.
Nee. Als we zeggen, dat wij niet gezondigd hebben, daar liggen we. Dat de Zoon van God, zondaren voor zondaren, naar deze wereld komt.
Dat hij voor zondaren biedt aan het kruis. Vader, zegt even een beetje met mijn eigen woorden, want zo beleef ik dat gewoon. Vader, wilt u alsjeblieft niet naar Bert van Twillen kijken, maar wilt u hem vergeven?
En sla, laat de spijkers daar maar door mijn handen slaan. dat Jezus zo lief heeft. Simon beoordeelt de Zoon van God, de Schepper van hemel aarde, de Allerhoogste Heer, die maar had hoeven te knippen met zijn vingers en lege joende engelen waren er tussen gesprongen.
Hij beoordeelt Jezus verkeerd. Als u denkt dat Jezus erop uit is om u te veroordelen, heeft u het mis.
Wat we ook gedaan hebben in ons leven, hoe geheim leven we ook hebben, hoe stiekem we ook zijn, hoe we ook zeggen dat we ons voordoen als goede mensen.
Jezus is bereid voor u, voor jou, aan het kruis te gespijkerd te worden, om jouw schuld en zonde voor het aangezicht van de Heilig God weg te doen.
Dus, het mooie is ook, in het stukje wat ik tot nog toe gelezen heb, dat hij Jezus dus beoordeelt om wat deze vrouw doet, Simon de Fariseeër.
Hij denkt daarover na, zijn gedachten. Het is geweldig ook in het stuk te ontdekken, dat de Heer Jezus jouw gedachten en mijn gedachten kent. Dat weet precies wat Simon denkt.
Als er staat in vers 40, maar Jezus antwoordde en zei tegen Simon, dan heeft Simon zich niet uitgesproken. maar Jezus weet wat in het hart van Simon leeft.
En hij weet wat in ons hart leeft, alle gedachten die zo binnenkomen van, ja, maar, maar, maar, maar. Jezus weet het. En hij houdt van Simon, hij heeft Simon lief en hij wil Simon iets leren.
Hij antwoordde en zegt, Simon, ik heb u iets te zeggen. We hebben het, zijn begonnen met, als wij zeggen, en nu gaat het erom als Jezus iets zegt.
Als Jezus iets zegt, dan is dat, komt het van hem uit, dan is dat waarheid. Dan kun je daar niet mee discussiëren. Dat deden de fariseeën en de schriftgeleerden.
De woorden die Jezus zei, die gingen ze mee discussiëren. En dat is zo jammer. Want zijn woorden zijn geest en leven. Ze zijn anders dan onze woorden zo vaak.
Zijn woorden, er zal geen woord, zegt Jezus, geen titel of jota, van alles wat ik gezegd heb, zal te aarde vallen. Niks, geen woord is te vergijfst geweest.
Zal straks allemaal openbaar worden. Dus, ik heb u iets gezegd. En dan zie je die onechtheid in het leven van deze man.
Want hij zegt tegen Jezus, meester, zeg het. In zijn gedachten had hij Jezus juist beoordeeld dat Jezus geen meester was. Ja?
Hij had in zijn gedachten, hij had gedacht, deze man is geen profeet. hij had hem gewoon met de andere mensen gelijkgesteld. Een man. En hij zegt meester, indien wij zeggen dat Jezus onze meester is en wij volgen hem niet, dan is de waarheid in ons niet.
hij zegt meester. Zeg het. En Jezus, vers 41, Jezus zei, een zeker schuldenaar had twee, schuldeiser had twee schuldenaars.
De een was 500 penningen, denaren, dat is nogal wat, 500 penningen, als je in de Bijbel leest, dat één denar het dagloon was van een arbeider, dan was dat zowat twee jaar lonen die je schuldig was.
Schuldig en de andere 50. En toen zij niets hadden om te betalen, let op, elke zin, elk woord dat Jezus uitspreekt. Er waren twee mensen en ze voelden zich allebei schuldig tegenover de ijzer.
Laat ik het maar gewoon zo zeggen, er waren mensen en mensen die zich schuldig voelen tegenover God, omdat God eist, of tegenover de wet, omdat de wet eiste.
Maar, ze hebben niks om te betalen. Niemand van ons. Ze hebben niets om te betalen.
Ook de fariseeën, dat wil Jezus eigenlijk tegen hem zeggen, heeft niets met al zijn studie, met alles wat hij heeft, om te betalen. Dat voelde Nicodemus goed aan.
Hij was de leraar van Israël, maar hij kon het koninkrijk van God zo niet binnen gaan. Niet omdat hij de leraar was, maar omdat het bij hem binnen niet deugde.
Hij had niets om te betalen. Het is geweldig als hij dat ontdekt. Want kijk wat er gaat gebeuren. ze hadden. Ze hadden niets om te betalen.
Toen ze op dat bleek, scholdt hij het hun beide kwijt. Alle schuld is weggedaan. Alle schuld wil God kwijtschelden. Schuldt hij het hun beide kwijt.
Zeg, wie van hen, en dan komt het thema eigenlijk, wie van hen zal hem meer lief hebben? Er is iemand antwoord en zei ik denk dat hij het is aan wie hij het meeste heeft kwijtgeschulden.
Hij zei tegen hem u hebt juist geoordeeld. Hoe meer ons wordt kwijtgeschulden, hoe meer we God lief hebben. Het is niet de bedoeling dat we zondigen, maar hoe vaker we in ons leven zien dat God elke keer weer, al is het zeventig maal zeven keer per dag als we naar hem toegaan, ons de zonde kwijtschelt, vergeeft en onze schuld laat zien dat hij door Jezus Christus betaald is.
Hoe groter wordt onze liefde voor hem die voor ons stierf aan het kruis. Hoe groter. En kijk, u snapt wel, we gaan verder lezen en het slaat natuurlijk op deze vrouw, want deze vrouw was in de ogen van Simon wel de grote zondaar.
Dat was wel, dat was dan uiteindelijk toch wel degene die die vijfhonderd denaren of vijfhonderd penningen schuldig was en Simon in zijn idee, ja, die was er misschien, had er misschien wel vijftig schuldig.
Wat is het hele doel van wat de heer Jezus hier allemaal vertelt? Hij zegt, en dan de heer Jezus vers 44, tot nog toe heeft Jezus Simon de fariseer aangesproken, maar nu keert hij zich om, nu keert hij zich om naar deze vrouw.
Hij heeft Simon indringend aangekeken en nu kijkt hij zich, draait hij zich om, hij kijkt deze vrouw in de ogen en hij spreekt tegen Simon.
Dat is heel raar natuurlijk, als je het goed Maar zo staat het er wel. Hij kijkt die vrouw aan en hij zegt iets tegen Simon. Hij keerde zich om naar de vrouw. Waarom?
Omdat hij wil horen, wil vertellen aan deze vrouw dat zij een vergeven vrouw is. Dat ze een rechtvaardige is.
Hij laat aan Simon zien wat rechtvaardigheid is bij God. En wat het niet is bij de fariseers. En niet bij onze vrouw Mijasjes.
Maar wat het bij God is. En dan zegt hij, ziet u deze vrouw? Ja, die had Simon gezien. Misschien keek hij wel een beetje van haar weg.
Simon, misschien dacht hij, ik wil niet naar die vrouw kijken. Want straks dan denken ze nog dat ik wat met die vrouw heb. Misschien, we weten het niet. Misschien was het een vrouw van lichte zeden.
Of we weten het helemaal niet. Maar hij keek niet, Simon. En misschien richt de heer Jezus. Nu zijn de aandacht van Simon op deze vrouw.
Simon, zie jij deze vrouw? Ik ben in uw huis gekomen. Water voor mijn voeten. Heeft u niet gegeven. Kijk Simon, zie je het verschil? Ik ben uw huis binnengegaan.
Ik ben naar het huis van de zon daar binnengegaan. Even direct die vergelijking maken. Maar ik ben ook het huis van deze vrouw binnengegaan. Ik ben ook het huis van deze zonderes binnengegaan.
Het gevolg van dat ik haar huis, haar leven ben binnengegaan, is dat ze enorme liefde voor me heeft gekregen. Is dat ze me wil kussen.
Dat ze mijn voeten wil wassen. En Simon, kijk eens naar jij in jouw huis. Deze eet met de...
Deze gaat het huis van de tollenaars en de zonderes binnen. En deze eet met hen. Ja, dat is wat Jezus doet. Daarvoor was hij gekomen. En...
Maar u heeft water voor mijn voeten. Hebt u niet gegeven. Alles wat we nu zien, zien we dat al die dingen daar was. Simon de fariseeën.
Aan een leven dat Jezus lief heeft. Dat voor hem wil buigen. Dat zijn voeten wil wassen. Dat hem wil zalven. Dat hem wil kussen.
Was niet aanwezig in het hart van Simon de fariseeër. En dat maakte het hele verschil uit. Het hele verschil. Bij die Simon zegt Jezus elke keer, Simon dat heb je niet gedaan.
Ik ga jouw leven vergelijken met het leven van deze vrouw. En jij kan deze vrouw een zonderes noemen. Maar ze is een rechtvaardige, want haar schuld is weggedaan.
En haar zonde is vergeven. En zij heeft iets voor mij gedaan. En jij hebt niets voor mij gedaan. Helemaal niks. Water voor mijn voeten hebt u niet gegeven.
Maar zij. Jij niet, maar zij wel. Zij heeft mijn voeten met tranen nat gemaakt. Ze heeft gehuild. Ze heeft geweend. Ze is blij geworden.
Ze heeft haar innerlijk getoond. Ze heeft laten zien wat er in de hart leefde. Waar ze bang voor was. En ze heeft het uitgehuild voor wie ze was. En met haar haar afgetroogd.
U hebt mij geen kus gegeven. Maar vanaf het moment dat zij binnengekomen is. Heeft ze niet opgehouden mijn voeten te kussen. Met olie heb jij mijn hoofd niet gezalfd.
Maar zij heeft mijn voeten met zalf gezalfd. Daarom zeg ik tegen jou Simon de farisee. Haar zonden die inderdaad waren veel.
Die zijn openbaar geworden. Het hele dorp wist dat iedereen wist wie deze vrouw was. Simon ik heb je wat te zeggen. En ik zeg jou Simon.
De zonden van deze verhaal. Hoewel het er vele waren. Die zijn vergeven. Waarom?
Want zij heeft lief gehad. Zij heeft lief gehad. Als we straks voor de Heer Jezus komen.
Heeft u dan een leven waarvan u kunt zeggen. Jezus zegt. Maar jij hebt lief gehad. Je hebt mij lief gehad. Mijn liefde was in jouw hart, in jouw leven uitgestort.
En ik heb het geproefd. Ik heb gemerkt dat je gehuild hebt. Ik heb gemerkt dat je het niet kon hebben. Dat andere mensen mijn voeten zwart maakten.
Ik heb gemerkt dat je voor mij bent opgekomen. Dat jouw liefde voor mij opkwam. En als mensen verkeerde dingen over mij zeiden. Of mij naar beneden haalden.
En zeiden dat ik niet de zoon van God ben. En dat dat bloed wat ik gestort heb niet zou vergeven. En dat dit en dat er vermogen ook niet was. Ze hebben gezegd. Ja maar ik. Ik heb gemerkt Heer Jezus.
Dat u mij vergeven hebt. Ik heb het gemerkt in mijn hart. Uw liefde is in mij gekomen. En ik ben niet bang meer voor het oordeel.
Ik ben niet bang meer Heer Jezus om u te ontmoeten. En God te ontmoeten. Want ik bouw op u mijn schild. En mijn verlosser. Zij heeft veel lief gehad.
De liefde is de maatstaf. Niet onze theologie. Liefde is de maatstaf.
En. Vers 48. Hij zei tegen haar. U. Hij zei het niet tegen Simon. Dat is triest. Maar hij zei tegen haar.
U zonde. Zijn u vergeven. En direct komt dan weer die theologie naar boven. Die theologische discussie. En zij die mee aanlagen begonnen bij zichzelf weer.
Het is mooi he. Dat het er staat. Dat Jezus precies weet. Wat ze bij zichzelf dachten. Ze begonnen bij zichzelf te zeggen. Wie is deze die ook zonde vergeeft.
Wie is deze. Maar hij zei tegen de vrouw. U geloof heeft u behouden. Dan waren degenen die met de fariseeën aanlagen.
Waarschijnlijk allemaal andere fariseeërs. Dat konden ze binnen hun theologie niet rijmen. Dat Jezus zonde kon vergeven. Want zonde kon. Wie kan zonde vergeven.
Zeiden ze dan. God alleen. En dat is waar. Daarom is Jezus God. Dan vergeeft God al uw schuld. En al uw zonde.
Daarom is dat door het kruis van Jezus Christus echt weggedaan. God ziet het niet meer. Het is achter zijn rug geworpen.
Wat een heiland hebben wij. Er komt wel iets bij. Hij zei tegen de vrouw. U geloof heeft u behouden. Ze heeft geloof gehad in de woorden van Jezus.
En daarom mag ze heen gaan in vrede. Waar ze ook naartoe gaat. Als ze straks sterft gaat ze heen in vrede.
Als ze zou leven in een coronacrisis gaat ze heen in vrede. Als ze andere dingen over haar nog elke keer vertellen.
Van dat zij een zonderes is. En dat het zo'n slechte vrouw is. Zij gaat heen in vrede. Omdat Jezus het zegt. Ik weet wel dat ik het liefst deze vrouw ben.
En weet dat mijn zonden vergeven zijn. En misschien. Misschien hoort iemand of is er iemand aanwezig.
Ik ken u niet. Die al een hele tijd stiekem leven leidt. En niet in het licht durf te komen met dat leven. Omdat je bang bent dat je van je voetstuk valt.
Dat was bij de fariseers ook zo. Ze waren zo bang dat de mensen hen niet meer zouden eren. En dat ze van hun voetstuk zouden vallen. Ga naar het licht door.
Ga naar Jezus door. Huil het maar uit. Misschien moet je tegen een ander zeggen. Maar huil het maar uit. Omarm het maar. En zeg maar Jezus.
Ik heb u nodig. Ik red het niet. En ik kan het ook niet. Maar ik weet één ding. Als ik bij u kom.
Dat u vergeeft. En ik weet dat als u vergeeft. Dat voor God al de zonden zijn weer gedaan. En dat ik geen angst meer heb.
Want liefde drijft alle angst uit. Jezus. Ik hou van u. Amen. Zullen we samen danken.
Heer Jezus. Ik dank u voor deze prachtige geschiedenis. Waarin u zo duidelijk laat zien uw liefde voor zondaren.
Waarin u zo duidelijk wilde Heer Jezus de schuld van deze vrouw op u nemen. En haar niet wilde veroordelen. Waarin u wist dat deze vrouw was vergeven.
Simon zag het niet. Maar het is allemaal niet zo belangrijk Heer. Belangrijkste is dat u ons vergeeft. Dat we bij u horen.
En dat we naar u toe zullen gaan. In deze hele tijd Heer. Waar we leven. Deze tijd van corona. Dat uw liefde in ons is. Voor alle mensen om ons heen.
En dat we weten Heer. Dat mensen die daar zo mee worstelen. En zo mee bezig zijn. En zo angstig zijn misschien. Dat we een boodschap hebben voor deze wereld van vrede. Een boodschap hebben van rust.
Een boodschap hebben van genade. Een boodschap hebben van aanvaarding. Van ons. Door de Vader. Omdat we in u zijn Heer Jezus.
Dank u wel. Voor dat grote offer wat u bracht. Wat geen mens kon brengen. Dat offer van u volmaakte leven. Dank u wel Heer Jezus.
Dat u. Geen legioen engel hebt geroepen. Maar dat uw liefde voor ons zo groot was. Dat u liever wilde dat wij vergeven werden. Dan dat degenen die u aan het kruis spijkerden.
Dat zij in het oordeel terecht zouden komen. Dat u tegen een moordenaar aan een kruis. Dat u daar tegen komt zeggen. Heer, dan zul je met mij in het paradijs zijn.
En Jezus, wie bent u toch? Uw liefde is zo groot Heer. Zo niet te bevatten door ons kleine mensen. Daarom danken we u daarvoor.
Amen.