Samenkomst 28 februari 2021

Date
Feb. 28, 2021
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Nou, wat een heerlijk lied. Goedemorgen. Fijn om dat samen een beetje, ik zeg tegenwoordig maar, in volle borst mee te zingen. Dat is altijd mooi toch? Ja, je kunt uit volle borst zingen en in volle borst. Hoe je dat invult, moet je dat maar zelf weten.

Goed om hier te zijn. Ik ben hier wel meer geweest natuurlijk, maar dat is op de Bijbelstudieavonden. Maar nog niet op een zondagochtend, dacht ik. Zolg mij, ik ging staande net, maar ik dacht, is het de eerste keer?

Maar in ieder geval wel de eerste keer met avondmalen. Sorry? In Baren wel, ja. Maar hier, dit is toch weer. Een andere locatie. Heel bijzonder om weer eens lekker voor een zaal vol mensen te praten. Vind ik fijn.

Tegenwoordig zoveel naar die camera's gekeken. Je begint eraan te wennen bijna, maar ik heb toch liever dit, moet ik zeggen. Dat ik mensen eens heerlijk in de ogen kan kijken in deze toch wel bizarre tijden, mogen we wel zeggen.

Waar toch van alles gebeurt om ons heen. Waar een heleboel dingen zijn waar christenen ook weer heel verschillend over denken. We hoorden het net al over Israël. Vaccinaties, wel of niet, maatregelen.

Zijn we bang of zijn we niet bang? Nou, zo loopt dat door de hele maatschappij heen. De verschillende gedachten. Ik zie een beetje polarisatie in de maatschappij.

Mensen die tegen elkaar op beginnen te staan. En ik zie dat trouwens ook binnen kerken gebeuren en binnen gemeenten. Waar delen van mensen zeggen, we moeten dit. En andere delen zeggen, nee, dat kan helemaal niet.

En hoe durf je en hoe kan je dat zeggen? Best spannend. Daarom dat die liefde mag blijven, dat vind ik wel het allerbelangrijkste. Dat we elkaar blijven vinden rondom die tafel, rondom de liefde van de Heer Jezus.

Wat we ook vinden met elkaar, waar we ook wel of niet bang voor zijn. Overigens, voor de dood hoeven wij niet bang te zijn, toch? Dat is een van de de kenmerken van het christendom. Ik wil daar vandaag ook nog wel iets over zeggen.

Maar ja, Jezus heeft de angst voor de dood weggenomen. We zijn onderweg naar Pasen. Dan zingen we misschien weer uit volle borst hier. Daar juicht een toon, daar klinkt een stem, die ga om de grans Jeruzalem.

Want nu de Heer is opgestaan, nu jaagt de dood geen angst meer aan. Nou, dat is toch in ieder geval fijn. In tijden van besmettelijke ziekten, pandemieën en wat dan ook.

Ik zeg niet dat het... Het is de laatste vijand, zegt de Bijbel ook. Het is natuurlijk erg als je er doorheen moet. En soms zijn dat moeilijke ogenblikken, soms ook mooie ogenblikken om te zien. Maar echt angst? Nee, want...

Nou ja, ik ga daar straks iets over vertellen, wat u al lang weet, want het staat in de Bijbel en die kent u al helemaal. Maar goed, we gaan het lekker weer herhalen met elkaar. Ik vond het een heerlijk lied. Daar zat eigenlijk alles ook al in wat ik vanmorgen een beetje wilde brengen.

Toen uw woord sprak, begon de tijd. Dat is één, dat kwam eruit naar voren. En daar ben ik de precieze tekst kwijt, maar in ieder geval tot in heerlijkheid, in de eeuwigheid.

Het is, hij is de alfa en de omega. Hij is van het begin tot het einde. En wij leven in zo'n klein stukje... Het is maar een klein stukje. Een klein stukje tussentijd.

Als je de aarde, hoeveel duizend jaar die zou bestaan. Ik denk zelfs zo'n 6.000 jaar dat de Bijbel wat dat betreft prachtig gelijk heeft. Nou goed, daar mag je van mij nog ietsje anders over denken.

Niet te veel anders, maar wel ietsje. Maar ja, dan nemen wij maar een klein stukje van die tijd in. Ik ben geboren in 1953. Dan ben ik nu 67 dus.

Nou ja, als ik de leeftijd er zeer sterker bereik, 80. Sterker, dat sla ik even over nog. Want dat is al zo dichtbij. Maar het is er zeer sterker bereik.

Dan heb ik nog 13 jaar en dan is mijn stukje over hier. Dan is het klaar. Dan heb ik mijn aardse tijd volbracht. En dat geldt trouwens voor jullie allemaal.

Waarschijnlijk niet allemaal op dezelfde tijd. Alhoewel je dat in deze tijd ook maar weer nooit weet. Want als de heer vandaag terugkomt... ...en de opname van de gemeente plaatsvindt. Nou ja, dan gaan we tegelijk nu met z'n allen. Dan gaan we niet eens meer terug over de dijk dadelijk.

Of mistig of niet. Dat maakt dan helemaal niet meer uit. We gaan gewoon naar boven. Nou, dat is een stukje tijd waar we in zitten. En wat doen we dan hier? Wat doen we hier met deze tijd? Waar zijn we dan mee bezig?

Dus ik begin eerst bij dat licht wat begon. En dan van... Waar zijn we hier mee bezig? En dan... Wat staat ons te wachten? Gewoon een mooie preek in drie punten.

Dat is toch... Nou, waar het begon? In den beginnen begon het natuurlijk. Dat vind ik zo mooi. In de Bijbel staat er een paar keer over wat er is in den beginnen. Natuurlijk staat het gewoon op de allereerste bladzijde van de Bijbel.

De allereerste tekst. Ik heb daar in Baan wel eens over gesproken hoe mooi alleen al zo'n eerste tekst is. In den beginnen schiep God de hemel en de aarde. Dat alleen al.

Dat is wat God heeft. En op de eerste dag staat er dan, om dat licht ook nog maar even mee te nemen, dat God sprak, laat er licht zijn. En het was licht. Daar begint het allemaal mee.

Dus God begint de hemel en de aarde. De aarde was woest en ledig. En de geest God zweefde over de wateren. En God zei, licht. Ja, uw woord sprak, licht.

En de tijd begon. Toen begon de tijd te draaien, zal ik maar zeggen. De tijd was er eerst niet. Het is natuurlijk heel moeilijk voorstelbaar dat er geen tijd is.

Vroeger vertelden met mij dat God eeuwig was en dat geloof ik nog steeds. En als kind lag ik dan op het terug te denken, weet je wel. God was er al voor de tijd, zesduizend jaar geleden, tienduizend, honderdduizend, een miljoen.

Ik wist niet eens wat een miljoen was, maar goed, een miljard. Er is nooit een tijd geweest dat God er niet was, dacht ik toen. En dat is natuurlijk ook wel waar. Maar daar kunnen wij ons ook helemaal niets bij voorstellen.

Trouwens ook niet echt bij eeuwigheid, maar wel dat dan die klok niet loopt. Weet je, dat God niet in de eeuwigheid heeft gedacht van nou, ik wacht tien miljard jaar en dan ga ik zeggen er zij licht of zo.

Zo is dat niet gegaan. God is God. In hem is het licht. In hem is geheel geen duisternis. In hem is de volkomenheid. De volmaaktheid.

Deze, vader, zoon, heilige geest. Dat vind je eigenlijk ook al in die eerste twee teksten van de Bijbel. De complexiteit van God, zeg maar. De drieeenheid zijn we dat dan gaan noemen.

De vader die helemaal aan het begin staat. De alfa, de alef, die voor de B van Bereshit. Dat is eigenlijk het eerste woord van de Bijbel, Bereshit. En daarvoor is de alef, dat is God zelf, de één.

En dan Bereshit, bara, dat is het tweede woord. Begint alle twee met bar en bar is zoon. Bartimeus, Bartolomeus, Barjona, dat betekent allemaal zoon van.

Dus de eerste letter, die vooraf gaat aan alles. De alef, dat is God zelf. Dan begint het met de zoon. En dan zweeft de geest Gods op de water. Heb je nou maar twee tekstjes van de Bijbel gehad.

Dan heb je eigenlijk al helemaal inzicht in hoe God is in zichzelf. Dat hij liefde is. Dat goddelijke personen elkaar lief hebben.

Zeg ik dan maar bij menselijke woorden. Een God als een onbeweegbaar begin. Als een absolute één zonder drieeenheid. Kan eigenlijk geen lief hebben.

Want wie en wat wordt er dan lief gehad? Snap je maar. Dat is zo'n machtig wonder. Dat God laat zien dat de vader de zoon lief heeft. De zoon verklaart dat ook in Evangelie van Johannes.

Dat de vader de zoon lief heeft. Dat de zoon de vader lief heeft. En dat de geest dat aan de mensen bekend zal maken. Hoe die heerlijke macht van God dan werkt. Nou dan spreekt God in het begin.

Toen de tijd er dus nog niet was. Toen God wel in zichzelf van alles. Ja God wist al alles.

Snap je. Hij heeft alles bedacht. Ik vind het altijd zo lastig om daarover te praten. Omdat wij er natuurlijk geen benul van hebben. Ik ook niet hoor trouwens. En dan wil je er toch iets van over zeggen. Maar toen er nog geen tijd was.

Toen er nog helemaal niks was. Toen er alleen maar God was. Die was ook niet ergens. Want er was nog geen ergens. Er was nog geen eens een ruimte. Er was geen tijd. Er was geen ruimte. Er was alleen maar God. En God in zichzelf.

De Bijbel of de theologie noemt dat ik al. De raad Gods. In de raad Gods heeft hij besloten wat te gaan doen. En besloten dat hij de aarde gaat scheppen. En mensen daarop te scheppen.

Met de bedoeling die mensen. Eerst naar zijn beeld te scheppen. Maar ze daarna ook de goddelijke natuur te geven. Dat is Gods bedoeling. Vanaf het begin geweest.

Dus Adam en Eva waren geschapen. Naar het beeld van God. En even dan menselijk gesproken. Als ze gehoorzaam waren gebleven. En bij die boom des levens waren gebleven. Dan was er op een gegeven moment ook de zoon naar ze toegekomen.

En had ze ten huurlijk genomen. Had gemeenschap met ze gehad. Hoe is Ephesus 5 daarover spreekt. Even als er een zonderloze toestand was. En dan hadden ze de goddelijke natuur gekregen.

Ik vind dat altijd heel belangrijk. Heel veel mensen is dat verwarrend. Maar laat dat maar eens bezinken. Denk daar maar eens over na. Toen Adam en Eva geschapen waren.

Hadden ze nog niet de goddelijke natuur. God zag dat het goed was. Zeker. Maar het was nog niet af. Iets kan goed zijn. Maar nog niet af zijn. Zijn bedoeling was.

Dat uiteindelijk die mensen als god zouden zijn. Wat dat betreft had Satan natuurlijk de slang. Behoorlijk gelijk. Die zegt van. God heeft zeker gezegd dat je niet mag. Enzovoort. U kent dat hele verhaal. Maar het ging erom.

Dat hij zei. Als je eet van die boom van kennis van goed en kwaad. Dan zul je zijn als god. Kennende het goed en kwaad. Die boom was op zich geen verkeerde boom. Maar alles was goed.

God had gezegd. Alles is goed. Dus die boom was geen verkeerde boom. En ze mochten er niet van eten. Maar dat betekent niet dat ze er nooit van zouden mogen eten. Dat stond er ook niet bij.

Dat denk ik ook niet. Want hij stond er niet voor niks. Niet alleen maar als een test van. Zo werd het me vroeger wel eens verteld. En dat vond ik altijd wel een beetje gemeen. Weet je wel. Dat je een schaal koekjes op de tafel zet.

En tegen je kinderen zegt. Je mag er niks van hebben. En dan de camera uit gaat om te kijken wat ze doen. Jee. En dan net zo lang weg blijft. Totdat er eentje wat pakt. En dan zei. Ha. Nou heb ik je. Dat was niet de bedoeling.

Het was niet een proefgebod. Om eens te kijken of het wel lukte. Het was dat God zei. Daar ben je nog niet aan toe. Dat is voor straks. Als we gemeenschap hebben.

Als jij de goddelijke natuur hebt ontvangen. Als we dat geheimenis. Wat Paulus later aan zondige mensen verklaart. Waar hij zegt. Man en vrouw. Die seksuele gemeenschap hebben met elkaar.

Dat geheimenis is groot. Maar ik spreek met het oog op Christus en de gemeente. Zegt Jan. Dat is wat er plaats moet vinden. Zoals man en vrouw een worden. Moeten ook de zoon en de mens.

Christus en de gemeente een worden. Ik laat nu even weg. Allemaal gedachten over Israël. En mensen. En gemeente. En wie is de bruid. En dat gaat even naar de kern. Het gaat erom dat.

De zoon en de mens een worden. Dat was van oorsprong al de bedoeling. En als ze dan getrouwd zijn. Epheser 5. Wat dan het huwelijk voorstelt.

Dan. Dan. Mag je eten van de boom van kennis van goede kaart. Want dan heb je de goddelijke natuur ontvangen. Dan mag je als God zijn.

Heel hoog. Heel groot. Maar dat is echt de echte belofte. Leest u me na bijvoorbeeld in 2 Petrus 1. Dat hij ons met allerlei giften begiftigd heeft. Maar met het allergrootste is dat wij de goddelijke natuur hebben ontvangen.

En wat betekent dat nou? Dat betekent een onsterfelijke natuur. Dat betekent een eeuwige natuur. Dat betekent een tijdloze natuur. Nou ja. Daar kan je nog een heleboel dingen meer van zeggen.

Maar Petrus zegt ervan. Dat we door het geloof aan het verderf. Of het bederf in deze wereld ontsnapt zijn. Ik hoop dat u me nog volgt. Er gaan een heleboel tegelijkertijd gebeuren merken.

Maar dat is wat in Genesis 1 begon. Wat de bedoeling was. Waar God naartoe wilde. Toen hij de tijd heeft geschapen. Toen hij het huisje heeft ingericht voor Adam en Eva. Toen hij ze heeft neergezet.

En gezegd van eet lekker van die bomen des levens. En dan blijf je leven tot in eeuwigheid. En dan ga ik mijn plan met je volvoeren. Maar goed dat heeft Adam en Eva. Hebben dat saamjes behoorlijk in de bar gestuurd.

Waarschijnlijk zouden we hetzelfde gedaan hebben. In ieder geval het is zo gegaan. En nu moest God niet een nieuw plan bedenken. Want hij wist natuurlijk alles al. Maar hij begon daar ook direct mee.

Door A te zeggen. Luister maar. A te zeggen van. Nu is de mens geworden als onze één. Hij zei dus niet van. Er klopt er niks van. Of de slang had gelogen.

Of het is allemaal niet waar. Nee. De mens is geworden als onze één. Namelijk kennende het goed en het kwaad. Voor zijn tijd. Had nog niet gemoeten.

Ik had dat voor hem willen bewaren. Of voor haar. Maar nu is ze geworden als onze één. Nu moeten we hem verdrijven uit de hof. Of dat hij zijn hand niet uitstrekt.

En neemt de eten van de boom des levens. En blijft leven tot in eeuwigheid. Dat zou namelijk dramatisch zijn. Dan leef je alsof je de goddelijke natuur hebt.

Terwijl je hem niet hebt. En dan zouden alle misstanden die we de afgelopen eeuwen en millennia op de wereld hebben gezien. Van moord en doodslag en verkrachting en oorlogen en opsluitingen.

En weet ik wat er allemaal niet voor verschrikkelijkst gebeurt op de wereld. Zouden allemaal eeuwig zijn door blijven bestaan. Dus gelukkig dat god ingreep. Hij zei eruit. Eruit.

En direct toen ze eruit waren. Zei hij. Weet je. Ik. Ik. Ik ga een oorlog beginnen. Dat vind ik ook altijd zo bijzonder. Dat god de eerste is. God is natuurlijk shalom.

Vrede. En hij wil vrede. Maar hij is ook de eerste die in een oorlog begonnen is. Gelukkig maar. Hij zegt direct als de mensen het hof uit is. Ik ga vijandschap zetten tussen u en tussen deze vrouw.

En tussen uw zaad en tussen haar zaad. Heeft hij het over de slang. De slang en het vrouwenzaad. Tussen uw zaad en tussen haar zaad. En dat zal u de kop vermorzelen. Maar gij zult het de versen vermorzelen. Wauw. Ik ga vijandschap zetten.

Niet ik ga vrede stichten. Ik ga vijandschap zetten. Het is vijandschap. Sindsdien is de aarde bezet gebied. En god zegt ik ga de aarde bevrijden. En ik ga de mens bevrijden.

En daarom moet er strijd geleverd worden. Er is dus vijandschap. Nou dat is het de aarde doorheen. Geweest.

In mensen. Door mensen. Tussen mensen. Maar daarachter zit. Altijd die. Slange kracht. Die boze kracht.

Die god. Door jezus Christus. Aan het kruis. In principe wel. Vermorzeld heeft. Om aan het kruis. Genageld. Jezus ging aan het kruis. Maar de Satan.

Werd er eigenlijk. Weg gespijkerd. Onze zonden. Zijn aan het kruis. Genageld. Maar waar toch. Paulus van zegt. Wij weten de liste van Satan. En onze tegenstander.

Gaat rond. Als een brullende leeuw. Zoekende weer. Hij zal verslinden. Dat blijft een strijd. Daarom zegt Paulus ook. We hebben. We hebben niet te strijden. Tegen vlees en bloed. Maar tegen geesten.

En machten. In de overheid. In de lucht. Dat geldt voor vandaag. Kijk. We weten nu. Nu. Waar het. Waar het. begonnen is. Wat God zei. Als hij ligt. In het huis gemaakt. In de mens gemaakt.

En wat de bedoelingen was. En hoe dat misging. Maar nu leven we in het strijdperk. Van dit leven. Volgens mij een tekst uit een mooie oude psalm.

In het strijdperk van dit leven. Maar wat dan? Wat nu? Wat doen we hier dan? Weet je. We hebben natuurlijk wel. Ik ben zelf.

Noemen ze mij. De babyboom generatie. Na 1945. Schijnt dat boemen geweest zijn.

Om baby's te krijgen. Dat klopt ook wel. Want in mijn omgeving. Zag ik allemaal kinderen van 5, 7, 8. En op school hadden we zelfs een gezinnetje. Die hadden 18 kinderen.

Hendrik Judo Ambach. 18 kinderen. Ik vind het wel heel veel hoor. Toch? Ik vind dat wel een beetje. Wij hebben er zelf 4. Ik vind dat prachtig.

Wist u dat in de Bijbel ook geen enkele vrouw 18 kinderen heeft? Er zijn wel mannen die dat hebben. Maar dan hadden ze meer vrouwen. Maar er zijn vrouwen. Ik heb het wel eens nagedeld. Maar ik ben het nu even kwijt.

Maar ik geloof dat het maximaal 4 voor een vrouw is. Niet omdat wij er nu toevallig 4 hebben. Dat we denken. Maar dat is best een interessante gedachte. Om eens een keer na te kijken. Maar goed.

Dat is even een afdwaalertje. Wij zijn hier nu in het strijdperk van het leven. En in ons landje ging dat tot nu toe ook best aardig lekker.

In die babyboom generatie. Daarna kreeg je geloof ik nog de patat generatie. Die aat alleen maar patat. Daar heb ik trouwens ook een beetje toe behoord. En ik doe eigenlijk gewoon met al die generaties mee.

Weet je wel. Je leeft nu eenmaal in dat soort. En dan gaat het erom dat je in het strijdperk van dit leven op de plek bent.

En doet wat God je heeft gegeven. Wat hij je laat zien. Wat je hier mag doen. Peter zegt over David. Dat hij in zijn tijd de wil van God volbracht heeft.

Handelingen 4. Dat is dat hij heeft daarin geleefd. Hij heeft in zijn tijd de wil van God volbracht. En ik geloof dat is voor ons allemaal heel persoonlijk ook de bedoeling. God heeft je gewild.

God heeft je geschapen. En hij wil je nog steeds. Want daarom leef je nog. En je hebt hier nog een taak. Want daarom zitten we hier nog met elkaar. En wat is nou onze taak? En in Nederland zijn we natuurlijk best wel een beetje verwend geweest.

Ik heb zelf veel mogen reizen. Ik heb eerst bij de politie gewerkt. En later bij een organisatie van ontwikkelingshulp. En toen heb ik heel wat mogen reizen in Afrika, India, Zuid-Amerika. En dan zeg je, wow.

Gisteravond hadden we het er nog over. Zaten we met z'n drietjes. Mijn zoon kwam even op bezoek. In ons kamer. Bij een kacheltje. Lekker, gezellig en zo. Weet je wel. En weet je. Nog toen we in Oeganda waren.

Die vrouw. Die oma. Waar de zoon en zijn vrouw waren overleden. En die hadden wel zeven kinderen. En die zat met zeven kinderen in datzelfde kamertje. En daar stond één bed.

En daar deed ze het dan mee. Met z'n achte oma en haar zeven kleinkinderen. Het is echt. Ik bedoel. Wij hebben het zo. Zo ongelooflijk goed.

Te goed zou je bijna zeggen. Want ja. Die balans. Nou ja goed. Nou worden we er een klein beetje aan ontdekt. Toch? Ik ben niet blij met al die maatregelen en zo.

Maar het overkomt ons wel. En soms zeg ik nou. God. Wat mag ik ermee? Wat mag ik ervan leren? Misschien moet ik er wel tegenop staan. Dat kan ook hoor. Dat je de leugen ontmaskert.

Maar tegelijkertijd kun je voor jezelf zeggen. Wat is de waarheid die je erin mag zien? Wat is hier nou waar in? Wat wil God mij leren?

En weet je waar ik zo bij aan moest denken? Dat Israël. Eigenlijk is het hele leven zeg ik net een ballingschap. Dat is waar we zitten. Het strijdperk van het leven. Israël is uiteindelijk uit het beloofde land ook in ballingschap gegaan.

Dat weet u ook wel. U weet ook hoe lang dat duurde denk ik. 70 jaar. En waarom nou 70 jaar? Dat is wel weer een lastige.

Jeremia heeft het gezegd. Waarom 70 jaar? Hij zegt. Je hebt hier 490 jaar in het land gewoond. En je had elk 17 jaar een sabbatjaar moeten houden. En het land moeten laten rusten.

En dat hebben jullie niet één keer gedaan. Jullie hebben dat voorbij laten gaan. Weet je. En dat betekent dat het land 70 jaar sabbatten gemist heeft.

En omdat jullie het het land niet hebben gegeven. Ga ik het geven, zegt God. Haal ik je uit je land weg. Ligt het 70 jaar braak. Ga je ergens anders heen in ballingschap.

En daarna ga je weer terug. En ga je het land weer bebouwen. Ik zal dadelijk opzoeken waar het precies staat. Ik heb het niet helemaal paraat. Maar het staat er precies letterlijk zo in. Mooi om even te weten.

Dus als u straks het avondmaal doet, zoek ik even tekst op. En die geef ik dan nog door aan het eind. Maar dat is de reden geweest. Toen dacht ik, wauw. Misschien zit hier ook al een signaal in voor ons.

Met onze 24-7 economie. Met alles maar doen wat we willen. Met hoe je nou over sabbat of zondag denkt. Maar met zeven dagen per week de winkels open.

De supermarkten open. Van ochtends acht tot avond tien. Het enige wat nog open mag blijven dan nu. Maar alles moet maar open. Er moet verkocht worden. Er moet geconsumeerd worden. We moeten draaien. Schiphol moet draaien.

Lelystad moet erbij. Vliegtuigen de lucht in. Toe maar, toe maar. Draaien. We hebben een economie van winst, winst, winst. En nooit rust. Het moet altijd economische groei zijn. Er moet altijd maar meer zijn.

Nooit rust. En misschien zegt God hierin ook wel. Hou maar eens even. Hou maar even. En ik snap dat het lastig is hoor.

Want ik wil er ook heel voorzichtig mee zijn. Ik zeg dit niet als een profetisch woord. Misschien zitten hier ondernemers die hun zaak naar de vernieling zien gaan. En dan zeg ik niet van nou gaat jou precies aan. Dan zouden we sowieso als christenen om elkaar heen moeten staan als dat zo is.

Maar misschien zegt God wel. Hou even wereld. En ik merk ook dat niet per se kerkelijk, maar wel spiritueel, geestelijk mensen geïnteresseerd zijn.

Zich af beginnen te vragen. Wat doe ik hier? Waarom ben ik hier? Nou weet je, u en wij, maar trouwens ook de hele mensheid, maar die weten dat nog niet allemaal. Zijnde om ons voor te bereiden op de komst van Christus.

Om naar hem te verlangen als onze hemelse bruidegom. En ons zelf, het is maar een beeld natuurlijk, maar het is wel een prachtig beeld.

Onszelf te reinigen door zijn woord en door zijn geest en door zijn bloed. Zeker, maar toch ook door ervoor te staan, dat te doen. Zodat we straks, ik hou alle geschiedenissen nou bij elkaar en door elkaar, maar zodat we straks olie in onze lamp hebben.

En dan roepen, de bruidegom komt. En dan moet u niet denken, ja maar eerst nog de opname en hoe zit het uit. Dat is ook allemaal zo, maar pak nou het mooie soms ook van zo'n geschiedenis, weet je wel. De bruidegom komt.

Mijn dochter is twee weken geleden getrouwd. Mijn jongste, die heeft een beetje lang gewacht. Mijn oudste dochter is dit jaar 25 jaar getrouwd. En mijn jongste is vorige week getrouwd.

Ja, dat kan. In een vrij stille kerk met 30 mensen. En dan een grote kerk, de Westkerk in Enkhuizen. Maar de bruidegom zouden komen halen. Mijn schoonzoon nu.

En die zou er om half elf zijn. En het is een heel precieze jongen. Nou, we denken vijf voor half elf zal die er wel wezen, toch? Half elf. Vijf over half elf.

Elf, elf uur moesten we beginnen in die kerk. Vijf over half, acht over half elf. Ik zeg Lien, mijn dochter. Je moet hem bellen hoor. Ze zeggen, ik ga toch niet bellen waar hij blijft.

Hij komt, dat weet ik zeker. Echt gebeurd is, een weet geleden. En ineens roept er iemand voor bij de raam. Hij komt eraan. Ik roep, de bruidegom komt.

Ja, je bent al dominee of niet. Niet waar. Dus ik rief gelijk, de bruidegom komt. Maar dat was het wel. En ik denk, ah, zo mogen wij ook wachten. Ze hebben daar een heel mooi filmpje van gemaakt.

En foto's natuurlijk. Maar als je ziet hoe mijn dochter zich morgens voorbereid heeft. En die bruidsjurkaan. En ik werd met mijn ogen naar binnen geleid. En dan zetten ze voor me. En daar moest ik mijn ogen over doen om haar te zien.

Wow. Ze was al mooi van zichzelf. Maar zo'n bruid. Wat is dat mooi. Toch? Bruidegom. Ook wel.

Ook wel. Nee, maar. Als ik een stelletje ergens getrouwd heb. Vraagt mijn vrouw altijd. Hoe zag ze eruit? Nooit. Hoe zag hij eruit? Nou. Wij mogen dat wel hebben.

De bruidegom komt. Hij komt eraan. Mensen spreken nu over. Is dit eindtijd? Ja, dit is eindtijd. Natuurlijk. Het is al heel lang eindtijd. Het is eindtijd. Sinds Jezus is opgestaan.

Hebreeu hoofdstuk 1 vers 1. Na de maal God eertijds op vele wijze tot de vader het doorde profeten gesproken heeft. Heeft hij nu in het laatste dagen tot ons gesproken in de zoon.

In de bruidegom. We zitten in het laatste dagen al 2000 jaar. En we zitten 2000 jaar dichter bij het einde van het laatste dagen dan 2000 jaar geleden. Dat zijn tot nu toe allemaal wel dingen die klopten.

Waar we ook van mening over zouden kunnen verschillen. En hoe dichter echt bij is? I don't know. Maar ik zie wel dat er dingen in de wereld gebeuren. Die we toch 1 jaar, 2 jaar geleden nog niet van mogelijk hadden gehouden.

En dat de wereld zich ontwikkelt tot 1 groot organisch geheel zowat. En dat we bijna allemaal beginnen te roepen om een echte sterke man. Een echte die het echt helemaal kan oplossen.

De Bijbel nam dat de antichrist. Die gaat het oplossen. Ik zeg niet dat dat in deze crisis gebeurt. Kan er wel 20 jaar duren en weer een nieuwe crisis. Dat weet ik niet. Wat dat betreft heb ik geen profetische gaven.

Maar ik zie wel dat in een context zoals waar we nu in zitten. Dat dat soort dingen mogelijk begint te zijn. Dat we met z'n allen op de hele wereld zeggen.

Dat is hem. Dan komt het heel dichtbij hoor. Ook de opname van de gemeente komt dan heel dichtbij. Want ik geloof ook nog zelfs heel ouderwets in een opname voordat er een grote verdrukking over de aarde zal komen.

Dus ja het kan zomaar vanmiddag zijn bijvoorbeeld. Om nou zeg eens wat. Tien over drie. Of zo. Tien over drie zondagmiddag.

Nog net 28 februari. Wordt het nooit maart. Tenminste niet voor ons. Want dan zijn we daar boven waar de heren. Hoe bereiden we ons voor? Hoe leven we naar hem toe? Hoe verlangen we naar die bruid?

Hoe straalt dat van ons af? Lopen we alleen maar te klagen en te moeperen? Of zijn we vol verwachting mag ik uitzien naar die dag die komen zal? Is dat echt?

Zijn we daar lekker weer bezig om daar blij mee te zijn? Natuurlijk ook blij te zijn met een dochter die trouwt. En met een kindje wat je krijgt. En met allerlei dingen die er ook nog zijn.

Mensen die je blij mag maken met voedsel bij de voedselbank. En met liefde en met gebed. Dat is allemaal goed. Tot die dag gaat komen. Nou, zoals we hier zitten zijn we hoop ik allemaal bereid.

Ik bedoel, er is net gevraagd wie doet er mee aan het avondmaal. En iedereen wil er mee doen. We zijn bereid. We hebben de Heer Jezus. Als onze Heer, als onze Verlos kennen we hem. We kennen hem straks ook als degene die we tegemoet mogen gaan in de lucht.

Om voor altijd met hem te zijn. En dan zal hij er zijn. En dan? Hoe gaat het dan verder? En dat ga ik niet hebben over een tijd met koud en verdrukking en dat soort dingen. Dat is een ander verhaal.

Ik wil zeggen wat Gods uiteindelijke bedoeling is. Toen hij begon, toen hij zei er zijn licht en ik ga een huis maken voor de mensen en ze zullen als goden zijn de goddelijke natuur hebben.

Wat is nou Gods uiteindelijke bedoeling? Ja, er staat natuurlijk heel veel en heel weinig over in de Bijbel. Heel veel omdat het gaat over de opstanding en daarna de opstanding is natuurlijk het belangrijkste wat een christen gelooft.

Als we niet in de opstanding geloven, zegt Paulus in 1 Korinther 15, dan is ons geloof zinloos. Dan kan je net zo goed of nog veel beter thuis iets leuks gaan doen.

Eten, drinken, vrolijk zijn, want morgen sterven wij en dan is het afgelopen. Nee, maar we geloven in de opstanding. We geloven hier doorheen is er een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Maar dit zeg ik, 1 Korinther 15 ook, vers 50, dat vlees en bloed het koninkrijk van God niet kunnen beërven.

Je zult nieuw moeten zijn, het eeuwige leven moeten hebben. Vlees en bloed, dat is wat hier is. Dat is in feite een zaad. Dan zou ik heel Korinther 15 moeten behandelen, maar het zaad wat gestrooid wordt, wat we ook kunnen zien als we iemand naar het kraf moeten brengen, wat we in feite zaaien in de aarde, en dat zaad gaat opkomen.

En al naar zijn aard. Hier een zonnebloem, daar een viooltje, daar een tulp. Dat komt uit een boom en dat maakt niet uit, hier heb je ook bollen en zaadjes, weet je wel.

Ballen en zaadjes, nee, bollen en zaadjes. Je hebt allemaal verschillende mensen hier ook, en die komen straks allemaal heel verschillend op. Dus het zal een kleurrijk geheel worden, maar niet wat we in de grond stoppen, is het opstandingslichaam.

En ook niet wat de Heer tegemoet gaat in de lucht. We zullen in een punt destijds veranderd worden, gelukkig maar. Ik heb nog wel wat dingetjes waar ik vanaf zou willen, zeg maar.

En ik wil wel nieuw gemaakt worden. En de vergankelijkheid, of de onvergankelijkheid, zie, ik vertel u een mysterie, een geheimenis. Wij zullen wel niet alle ontslapen, maar wij zullen allemaal veranderd worden.

In een ondeelbaar ogenblik. In een oogwenk. Ondeelbaar ogenblik, dat betekent... tijd, niet in de tijd, snap je?

Gewoon, ja, een ogenblik wat je niet kan delen, bestaat in feite niet. Zeg ik, ja, een beetje wel, maar het is toch zo. Ik heb dat wel eens, als mensen op oudejaarsavond zeggen, ze zeggen mij prettige jaarwisseling, doet u vast ook wel eens.

Maar hoe lang duurt die jaarwisseling nou? Niet? Het ene moment is het nog 2020, en het volgende moment is het 2021.

En daartussen zit, niks. Dus ja, wat heb je er nou aan als iemand hier prettig jaarwisseling noemt, in feite? Toch? Het bestaat helemaal niet eens.

Nou, het bestaat wel op een andere manier. Bij God. Daar zijn ondeelbare ogenblikken worden tot iets wat Hij ons geven wil. En dan zullen we als onvergankelijke mensen opgewekt worden.

En wij zullen veranderd worden. Want dit vergankelijke, wat aan de tijd onderhevig is, de tijd tikt door, moet zich met onvergankelijkheid bekleden. En dit sterfelijke moet zich met onsterfelijkheid bekleden.

Daar gaan we naartoe. Daar zijn we mee bezig. En hoe ziet het er daar dan uit? Als we dan veranderd zijn, violen en zonnebloemen en alles. Ja, prachtig. Het moet zo groot en zo kleurrijk zijn.

Ik stel me altijd voor zoals Jezus was na zijn opstanding. Die soms niet en soms wel herkend bent. En die dwars door deuren en ramen heen kon. Die was ook niet meer tijd en plaats gebonden. Wauw, ik geloof daar echt in.

Meer dimensionaal. Er wordt meer en meer ook wetenschappelijk ontdekt. Weet je wel? Dat soort dingen kunnen zijn. Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Als je allerlei wetenschappelijke verhalen daaromheen vindt.

Dat is zo mooi. Dat de wetenschap bijvoorbeeld in de kwantummechanica ook zo ontdekt. Dat dingen niet kunnen toch bestaan. En dat tijd overbrugbaar is. En dat tijd afbuigbaar is.

Dat had Einstein natuurlijk al ontdekt. Maar goed, zoveel dingen. Als je wetenschap mooi bestudeert, is het zo prachtig. Nou, dan zegt Paulus. Daar ga ik mijn einde stoppen. Dat doet het veel te lang. Maar dan zegt Paulus.

Weet je hoe het eruit ziet? Nou, dat doet hij dan in 2 Korinther 12. Dan zegt hij. Ik ken namelijk een mens in Christus. Hij durft zichzelf niet te noemen. Het gaat eigenlijk ook niet over zichzelf.

Ik ken een mens in Christus. 14 jaar is het geleden. Of het in het lichaam gebeurde. Ik weet het niet. Of buiten het lichaam.

Ik weet het niet. God weet het. Er is iets heel bijzonders met hem gebeurd. Iets unieks. Dat zo iemand.

Dat ik bedoel die daarmee. Dat zo iemand tot in de derde hemel werd opgenomen. Dat hij. Dat betekent niet. Eerste hemel. Tweede hemel.

De zonnehemel. En de sterrenhemel. En de stratosfeer. En daar gaat het allemaal niet om. Dat hij tot in een. Dat hij in een totaal andere werkelijkheid terecht is gekomen.

In een nieuwe dimensie terecht kwam. Waar alles anders was. En ik weet van deze mens. Of het in het lichaam gebeurde. Of er buiten. Ik weet het niet. God weet het. Maar hij werd opgenomen in het paradijs.

Heer zult ge met mij in het paradijs zijn. Heer Jezus. Hij werd opgenomen in het paradijs. En hij heeft onuitsprekelijke woorden gehoord. Die het de mens niet geoorloofd is uit te spreken.

Als je goed kijkt naar het woord vanuit de kromtekst. Dan gaat het niet alleen over niet geoorloofd. Maar over niet kunnen. Daar zijn geen woorden voor. Dus hij heeft dingen gezien die kan hij niet opschrijven.

En hij heeft woorden gehoord. Daar kan hij niet over praten. Nou dat schiet lekker op. We weten eigenlijk nog niks. Maar het enthousiasme straalt er vanaf. Wauw. Wauw.

Daar wil ik zijn. Over zo iemand wil ik roemen. Daar wil ik blij van worden. Niet over mezelf. Want dan gaat het alleen maar over zwakheden. Maar ik wil roemen in wat ons te wachten staat.

Weet je. We gaan zo avondmaal vieren. Het is altijd zo mooi toen Jezus avondmaal vierde met zijn discipelen. Dat hij zei. Ik heb vurig begeerd dit avondmaal met jullie te eten.

Vurig eisen. Vurig naar vrouwen. En dan zegt hij ook tijdens dat avondmaal van. Ik zal deze beker niet met jullie drinken. Tot ik hem opnieuw zal drinken. Als hij in mijn koninkrijk gekomen bent.

Weet je. We doen het hier. En we gedenken de dood des heren. Zeggen we altijd. Totdat hij komt. Staat daar een tafel voor ons klaar.

De Heer is mijn hele. Aan zijn tafel ontbreekt niets. Hij richt een disselen voor de ogen van onze vijanden. We mogen bij hem aan tafel. Ik denk dat dat ook de nodiging is voor ons allemaal.

Om bij hem aan tafel te komen. We zijn hier omdat God het wilde. En ons bedoeld heeft voor de goddelijke natuur. We zijn hier om ons voor te bereiden op zijn terugkomst. Door alle mensen over hem te vertellen.

En zelf te leven als een bruid die uitziet naar haar bruidegom. En natuurlijk ook de dingen in onze tijd te doen die we moeten doen. En we hebben een toekomst. Die met geen pen te beschrijven is.

Met geen woord te spreken. Wat geen mens heeft gezien. Wat geen oor heeft gehoord. Dat heeft God bereid voor degenen die hem lief hebben. Amen. 2 Kronieken 36 vers 21 Om het woord van de Heer bij monden van Jeremia gesproken te vervullen.

Totdat het land behagen zou scheppen in zijn sabbatjaren. Het rustte al de dagen van de verwoesting. Totdat de 70 jaar vervuld waren. ***