Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen lieve broers en zussen in Baan.! Vanmorgen mag ik u toespreken vanuit Groningen.! Of Twitter, dat is in twee seconden hier in Nederland.
Dus dat bereik is gigantisch. En dat is niet iets wat de luxe, zeg maar, die in de tijd van de Heer Jezus er bijvoorbeeld ook al was.
En toch wist hij de mensen wel te bereiken. En is zijn bereik ook enorm, dat het christelijk geloof over de hele wereld is gegaan.
En terwijl hij geen gebruik kon maken van deze digitale middelen. En de vraag is natuurlijk ook, ja, of je met digitale middelen mensen ook daadwerkelijk echt bereikt.
Het kan een functie hebben, zoals vanmorgen. En dat is hartstikke nuttig. Maar is dat het enige? Is dat de manier waarop we mensen echt bereiken? Ik denk dat we daar ontzettend veel kunnen leren van de Heer Jezus en hoe hij dat deed.
En ik wil dat vanmorgen met u doen aan de hand van een gedeelte in Marcus 3. Waar we lezen over het uitkiezen van de twaalf discipelen.
En dat lezen we in Marcus 3, vanaf vers 13. En daar lezen we. En hij klom de berg op en riep bij zich wie hij wilde.
En zij kwamen naar hem toe. En hij stelde er twaalf aan om bij hem te zijn. En om hen uit te zenden om te preken. En macht te hebben om de ziekte te genezen en de demonen uit te drijven.
En Simon gaf hij de naam Petrus. En verder Jacobus, de zoon van Zebedeus. En Johannes, de broer van Jacobus. Aan hem gaf hij de naam Boanerges.
Wat zonen van de donder betekent. En Andreas en Philippus. En Bartholomeus en Matthäus en Thomas.
En Jacobus, de zoon van Alveus. En Thaddeus en Simon Cananites. En Judas Iscariot. Die hem ook verraden heeft.
Ja, tot zover. Dus de Heer Jezus kiest hier twaalf discipelen uit. Om bij hem te zijn. En ik wil vanmorgen naar dit gedeelte kijken.
Vanuit drie gezichtspunten. Namelijk hoe hij de discipelen riep. Wie hij riep. En waarvoor hij ze riep. Het is goed om te weten dat.
Wanneer we dit lezen. Dat Jezus zo rond zijn tweede jaar van zijn publieke bediening is. En dus hij was al een tijd wezen rondtrekken. Om het evangelie van het koninkrijk te prediken.
En hij had inmiddels ook al een schare van mensen die achter hem aankwamen. Die naar zijn onderwijs aan het luisteren was. Er waren al wonderen gebeurd. Dus het gonsten zo al rond.
In die omgeving van deze bijzondere man. De Heer Jezus. En zo rond in zijn tweede jaar. Denken de meesten. Koos hij er op dit moment voor om in het bijzonder twaalf mannen bij zich te roepen.
En om daar de focus op te leggen. Zodat hij in hen ging investeren. Zodat zij op hun beurt ook werden toegerust. Om weer het evangelie ook weer verder te verspreiden.
Nou hoe deed hij dit? Nou we lezen allereerst dat hij de berg op klopt. En we zien vaker in de bediening van de Heer Jezus dat op belangrijke momenten in zijn bediening, in zijn leven, dat hij de berg op gaat.
En zich als het ware ook terugtrekt van de mensen. Alleen is. Maar niet alleen, maar zich richt ook tot de vader.
En ontmoeting heeft met de vader. En in Lukas 6 lezen we dan ook dat hij de hele nacht doorbracht in gebed. Om ook, ja, denk ik verder te bespreken met God.
Van ja, waar hij naartoe moest gaan. En wellicht ook te bespreken wie hij dan als zijn disciple moest uitkiezen. Dus hij klom eerst het berg op. Hij was op een verhoogde plaats.
En vervolgens riep hij bij zich wie hij wilde. Dus het initiatief gaat van de Heer Jezus uit. Hij riep bij zich wie hij wilde.
Het is Gods plan. Het is zijn plan. En in dat plan mogen wij een rol spelen. Maar hij is degene die bepaalt welke rol we daarin mogen spelen.
En wie wat mag doen. En Paulus die schrijft daar bijvoorbeeld ook over. Als hij in de Korintjes schrijft. En hij het heeft over de gemeente. Waarin hij zegt dat wij een lichaam zijn.
En dat wij allemaal gaven hebben gekregen. En dan zegt Paulus in 1 Korinthe 12.
Dan zegt hij in vers 18. Maar nu heeft God de leden, elk van hen afzonderlijk, in het lichaam een plaats gegeven zoals hij gewild heeft.
Zoals hij gewild heeft. Zo heeft een ieder een plaats gekregen in zijn lichaam. Dus dat initiatief gaat van de Heer Jezus uit.
Hij bepaalt het. En dat mag denk ik ook ons een stuk rust geven. Dat wij niet verantwoordelijk zijn. Dat wij niet geroepen zijn om het te organiseren.
En soms wordt er wel eens gekeken naar de oudsten of naar de voorganger. Dat die maar moeten zeggen wie wat moet doen. De oudsten, de voorganger, dat is niet het management van de gemeente die dat moet organiseren.
De Heer Jezus Christus is het hoofd. En hij stuurt dat lichaam aan. En hij geeft ieder een daarin zijn plaats. Dus we moeten allereerst naar hem toe gaan.
Om te horen welke plek hij ons geeft binnen dat lichaam. En dan lezen we dat zij naar hem toe kwamen. En zij kwamen naar hem toe.
Vers 13. Zij luisterden naar die roep van de Heer Jezus Christus. En ze kwamen dus naar hem toe op die berg. En daar zien we eigenlijk een heel mooi beeld van wat de gemeente is.
Namelijk een groep mensen die uitgeroepen is. Dat is wat gemeente ook betekent. De Ecclesia, de uitgeroepenen. Die naar de Heer Jezus Christus toe zijn getrokken.
Zich bevinden op een hoge plaats. Met hem in de hemel. Hem verzameld rondom hem. En tegelijk ook geroepen zijn om uit te gaan.
Maar we mogen ons richten allereerst op de dingen die boven zijn. En we mogen weten dat we getrokken zijn uit de duisternis. En overgezet zijn in het koninkrijk van zijn geliefde Zang.
Omdat hij ons geroepen heeft. En omdat hij ons gewild heeft. En ieder van ons een plaats heeft gegeven in zijn lichaam. In de gemeente. Maar dat brengt ook een andere kant.
Laat dat zien. Want aan de ene kant roept God de Heer Jezus mensen. Om hun plek in te nemen. Maar de mens heeft daarin een eigen verantwoordelijkheid.
Ook als je hem al kent. Wat doe ik met die roeping? Wat doe ik met datgene wat de Heer Jezus van mij vraagt? Neem ik die ook die verantwoordelijkheid?
Want we lezen ook in de evangelie dat de Heer Jezus Christus mensen roept. Maar dat ze niet komen. En dat ze zeggen ja sorry maar ik heb het druk met andere dingen.
Ik moet eerst dat nog even afronden. Mensen die wel ontzag hadden voor de Heer Jezus. Maar die niet bereid waren om ook echt een discipel van hem te worden. Om hem ook daadwerkelijk te volgen.
En ik denk als we dat doen. Als we daarin geen gehoor geven. Dat we dan op een gegeven moment ook stagneren in onze geestelijke groei.
En dan kunnen we misschien zeggen dat we een gelovige zijn. Maar groeien we dan ook daadwerkelijk. Doordat we ook onze plek mogen innemen in zijn lichaam. Weet jij voor jezelf wat jouw gave is?
Welke bediening God jou gegeven heeft? Hoe jij hem en anderen kunt dienen met datgene wat de Heer Jezus Christus jou gegeven heeft?
En als je dat niet weet. Misschien is dat iets om een keer te overdenken. In gebed. En daarnaast ook te bespreken met mensen. Wat zie jij? Welke talenten ik wellicht heb.
Als je dat niet weet. En heel vaak zijn er dingen die best dicht bij je liggen. Die bij je verlangen misschien al naar uitgaat. Of bepaalde vaardigheden die je hebt.
En de ene die is misschien een bemoediger. Die vindt het fijn om op die manier mensen op te bouwen. De andere is misschien meer een leraar. En wil op die manier investeren in mensen.
En God verheerlijken. Het andere is misschien meer een organisator. Dan zo hebben we allemaal verschillende gaven. En geeft God ons een plek in zijn lichaam.
Maar wandelen we daar ook in. Zoals deze discipelen. Deze discipelen die luisterden naar de Heer Jezus Christus. En die naar hen toe kwamen. Om ook deze taak die hij voor hen had op te nemen.
En we lezen dat er er twaalf zijn. Twaalf discipelen. En het getal twaalf is natuurlijk een bekend getal. Denk ik voor mensen die de Bijbel wat beter kennen.
Twaalf zien we best vaak voorkomen. En we denken misschien wel het allereerst aan de twaalf stammen van Israël. Waar God eerst via Israël door die twaalf stammen ook heen werkte.
Maar het getal twaalf komt nog veel vaker voor in de Bijbel. En ik heb even een lijstje. En dat is nog niet eens een volledig lijstje. Maar om u een beetje een idee te geven van waar we dat getal twaalf nog meer tegenkomen.
Zo lezen we bijvoorbeeld, nou allereerste, de zonen van Jacob. De twaalf stammen die daaruit voortgekomen zijn. Dat waren er twaalf. Maar ook de vorsten uit Israël. Dat waren er ook twaalf.
We lezen over twaalf fonteinen in Elim. Als het volk Israël uit Egypte komt. Dan komen ze op een gegeven moment bij fonteinen in Elim. En dat zijn er ook twaalf.
De stenen in Aarons porstplaat. Dat waren er twaalf. Stenen die uiteindelijk uit de Jordaan werden gehaald. Toen het volk Israël daar doorheen trok.
Dat waren er ook twaalf. Ook sterk verbonden met de twaalf stammen van Israël. De twaalf toonbroden in de tabernakel. De ossen die het koperen wasvat droegen.
Dat waren er twaalf. In het Nieuwe Testament zien we dat Jezus op een gegeven moment bij zijn gevangenneming zegt. Dat hij met één bevel God hem twaalf legers van engelen zou sturen.
Dat is ook weer dat getal twaalf. En in de openbaring lezen we bijvoorbeeld over de vrouw die een mannelijke zoon voorbrengt en die een kroon draagt. En in haar kroon twaalf sterren.
De poorten in het hemelse Jeruzalem. Dat zijn er ook twaalf. En daarop de namen van de twaalf stammen weer. En de fundamenten van het Nieuwe Jeruzalem.
Dat zijn er ook twaalf. En daarop de namen van de twaalf apostelen. En ook wordt tegen de discipelen gezegd. Dat door de Heer Jezus tegen deze twaalf discipelen.
Dat zij op twaalf tronen zouden zitten. Oordelende de twaalf stammen van Israël. Dus elke keer zien we dat getal twaalf terugkomen in de pijlen.
En het laat iets zien van een volheid. Een compleetheid. En het heeft ook vaak te maken met bestuur. Bestuur. Of heerschappij.
Je zou kunnen zeggen een soort volmaakte heerschappij. Een volmaakt bestuur wat het zeg maar uitdrukt. En het getal twaalf dat ook heel sterk verbonden is met Israël.
En zoals ik zei. Waar God eerst via Israël werkte door die twaalf stammen. Zien we hier in het Nieuwe Testament. Dat God ervoor kiest om zich te richten op deze twaalf discipelen.
Maar het is niet alleen deze twaalf discipelen. Waar Jezus zich mee bezighoudt. We lezen op andere plekken bijvoorbeeld ook. Dat hij zich met name richt op binnen deze twaalf nog weer drie discipelen.
Jacobus, Johannes en Petrus. Die dan op bijzondere momenten bij de Heer Jezus mogen zijn. Die als het ware nog dichter bij de Heer Jezus staan.
Bijvoorbeeld als het dochtertje van Jeirus wordt opgewekt. Dan mogen deze drie mogen daarbij zijn. Maar we lezen ook over de zeventig of tweeënzeventig discipelen.
Die de Heer Jezus twee aan twee uitzond. Om het evangelie van het koninkrijk te verkondigen. Dus het is niet alleen deze twaalf. Er zijn nog veel meer discipelen van de Heer Jezus Christus.
Waarvan we de namen vaak niet eens weten. En die God ook gebruikt om het evangelie van zijn koninkrijk verder te verspreiden. En zo kunnen vaak voor ons onbekende personen.
Waar we de naam niet eens van kennen. Of waar we heel weinig van weten. Toch een belangrijke rol spelen in dat koninkrijk. En een belangrijke rol in de bouw daarvan.
Ik denk bijvoorbeeld aan de schrijver van de evangelie. Marcus. Die wordt hier niet genoemd. Maar die heeft toch een ontzettend belangrijke taak gehad. Om dit allemaal nauwkeurig vast te leggen.
En zo las ik laatst bijvoorbeeld over het neefje van Paulus. Waar we de naam niet eens van weten. Maar daar lezen we over in Handelingen. Dat neefje van Paulus dat voorkomt dat er een aanslag op Paulus wordt gepleegd.
Door dat op het juiste moment aan de juiste mensen te vertellen. En dat is een ontzettend belangrijke schakel op dat moment. Om in die strijd.
Om dat evangelie ook verder te verspreiden. En waar we verder helemaal niks meer over horen. Dus wel of niet bij name genoemd. Als er een discipel van hem zijn.
Dan worden we allemaal geroepen om in geloof en in toewijding aan hem te leven. En die plek in te nemen die hij voor ons gewild heeft.
Maar de Heer Jezus die richt zich op dit punt in zijn bediening. In het bijzonder op deze twaalf mensen. En ik denk dat we daar een belangrijke les uit kunnen leren.
Namelijk dat als we iedereen willen bereiken. Dat we allereerst de enkeling moeten bereiken. Dus als we iedereen willen bereiken.
Moeten we eerst de enkeling willen bereiken. De Heer Jezus had ook een grote massa van mensen die achter hem aankwamen. Die zijn onderwijs konden horen.
Maar toch koos hij er dus voor om in het bijzonder te investeren in deze twaalf mannen. Dus we kunnen iedereen bereiken. Uiteindelijk ook door die enkeling te bereiken. En datzelfde principe zie je bijvoorbeeld ook in het ontwikkelingswerk.
Waarin ook een ontwikkeling is doorgemaakt. Vroeger was het idee van dan gaan we daar naartoe. Naar een minder ontwikkeld arm gebied.
En dan komen we daar met geld of met voedsel. En dat gaan we uitdelen. En zo helpen we die mensen. Maar uiteindelijk werd daardoor het probleem nooit opgelost.
En dus ontdekten mensen van nee het is veel beter om die mensen een vishengel te geven. Om daar naartoe te gaan om ze een vishengel te geven. Of misschien nog wel beter om ze te leren zelf een vishengel te maken.
Waarmee zij vervolgens zelf de voedsel kunnen verzamelen. En dat is eigenlijk wat de Heer Jezus Christus hier ook doet. Hij leert deze discipelen als het ware zelf een vishengel te maken.
Zodat zij zelf verantwoordelijkheid ook in hun geestelijk leven kunnen dragen. En ook in staat zijn om ook datgene wat ze hebben ontvangen ook weer door te geven aan anderen.
En dat is niet iets wat je even snel leert. Nee, daar is tijd en aandacht voor nodig. En dat is wat de Heer Jezus hier doet. Tijd en aandacht in het bijzonder aan deze mensen schenken.
Zodat zij in staat zijn om ook weer verder te rijken. En als we naar deze twaalf discipelen kijken. Dan valt op dat we eigenlijk helemaal niet zo heel veel van hun weten.
We weten misschien het meeste van Petrus. En Johannes. En Judas. Maar we weten eigenlijk betrekkelijk weinig van hun. We weten dat elf van hen uit het gebied van Galilea kwamen.
Dat het geen schriftgeleerden waren. Dat ze uit een gebied kwamen dat relatief eenvoudig was. Niet zo hoog ontwikkeld was. Alleen van Judas wordt gezegd dat hij uit een meer cultureel ontwikkeld gebied kwam.
Judas Iscariot. Dat was een gebied meer in het zuiden van Israël. En deze Judas die uiteindelijk ook de Heer Jezus verraden heeft.
En Jezus die dat ook wist. Dat een van die twaalf hem zou verraden. Hoe wrang moet dat ook wel niet geweest zijn. Dat hij investeerde in iemand waarvan hij wist dat die hem uiteindelijk zou verraden.
En dat is voor ons misschien ook wel te lastig om te bevatten. Hoe dat kwam. En er was een keer een man die vroeg aan een theoloog van waarom koos de Heer Jezus Judas eigenlijk uit.
Als hij wist dat hij hem zou verraden. En die theoloog die zei van ja. Ik weet het ook niet. Maar ik heb nog een moeilijkere vraag voor je. Waarom koos de Heer Jezus mij eigenlijk uit.
Om zijn discipel te zijn. Dat is misschien nog wel een moeilijkere vraag. En deze Judas die de Heer Jezus uiteindelijk verraden heeft. Die wordt dan ook in handelingen weer vervangen.
Misschien een leuke kijkersvraag voor thuis. Wie werd de vervanger van Judas Iscariot? Nou dat lezen we in handelingen 1. En dan zien we dat er op een gegeven moment twee mannen worden voorgesteld.
Die altijd ook bij de Heer Jezus zijn geweest. Vermoedelijk onderdeel uitmaken van die zeventig misschien. En die ook getuigen zijn geweest van zijn opstanding. En dan worden er twee voorgesteld.
En uiteindelijk wordt er één uitgekozen om die plaats van Judas in te nemen. En die twaalfde die die plaats in neemt dat is dan Matthias. En het bijzondere is dat wij ook over die Matthias vervolgens helemaal niks meer lezen.
Die naam verdwijnt gewoon van de pagina's. En toch was het nodig dat hij eraan toe werd gevoegd. En dat dat werd vermeld. En ik denk ook juist weer om namelijk weer die compleetheid te hebben.
Om die elf toch weer die twaalf te laten zijn. Zodat er ook weer die volheid van die twaalf weer aanwezig is. Ook al horen we vervolgens helemaal niks meer over deze Matthias.
We weten verder dat er een aantal broers binnen deze groep was. Petrus en Andreas bijvoorbeeld. Dat waren broers van elkaar.
Het waren vissers veelal. Of een aantal van hen waren vissers. Dus gewoon hardwerkende, eenvoudige mensen die de Heer Jezus riep.
En we lezen dat twee van hen die worden zonen van de donder genoemd. Boa nergens. Dat is Jacobus en Johannes. Die worden Boa nergens genoemd.
En dat betekent dan zonen van de donder. En vermoedelijk hebben zij die naam gekregen. Omdat zij op een gegeven moment bij een plaatsje kwamen. Die hen niet wilden ontvangen.
Die de Heer Jezus Christus niet wilden ontvangen. En dan zeggen zij, deze twee mannen zeggen tegen de Heer Jezus. Wilt u dat wij om vuur bidden uit de hemel. Zodat dit plaatsje vergaat door vuur.
De Heer Jezus bestraft ze daarom. Maar daarom hebben ze waarschijnlijk deze naam Boa nergens gekregen. Zonen van de donder. En dus dat laat ook wel iets zien dat het geen mooie gepolijste mannetjes waren.
Koorknaapjes zeg maar. Nee, dit waren ruwe mannen met karakter. En toch roept Jezus hen en investeert hij in het bijzonder in deze personen.
En een andere opvallend ding is dat we lezen bijvoorbeeld over Matthäus en Simon Cananitis. Die wordt op een andere plek Simon Zelotus genoemd.
En dat waren, dat moeten ook twee totaal verschillende personen zijn geweest. Omdat we weten van Matthäus dat hij een belastingambtenaar was. Hij werkte samen met de Romeinen om belasting te heffen van de Joden.
Maar van Simon Cananitis, die behoorde tot een groep van Zeloten. Daarvan weten we dat dat een groep was die zich juist fel verzette tegen die Romeinse overheersing.
Die daar niks van moest hebben. En die alleen al het erkennen van de keizer als het gezag als godslastelijk zagen. En die ook weigerden om belasting te betalen.
Die daar niet aan mee wilden doen. Dus we zien aan de ene kant een Matthäus en aan de andere kant een Simon Cananitis met twee totaal verschillende opvattingen. Opvattingen. Politieke opvattingen zouden we zeggen.
En toch brengt de Heer Jezus Christus die bij elkaar. Zo'n beetje alsof je een Jesse Klaver en een Thierry Baudet, die toch verenigd worden.
Zo uiteengesproken waren deze personen. En ik denk dat dat ook weer een prachtig beeld is van wat de gemeente is. Dat we allemaal heel verschillend kunnen zijn. Ook hele verschillende ideeën soms hebben, opvattingen hebben over allerlei granszaken.
Maar dat we toch in zijn lichaam, in de Heer Jezus Christus, daar één mogen zijn. En ik denk een belangrijke les die we hieruit kunnen leren, is dat omdat we zo weinig weten van deze personen.
Omdat ze voor ons grotendeels anoniem blijven. Dat dat misschien ook een les is. Dat het daar namelijk niet om draait. Om deze twaalf. Het draait om de Heer Jezus Christus.
En zij mogen daarin een bijzondere rol spelen. Maar jij en ik mogen daarin ook een rol spelen. En heel vaak werkt God door mensen die voor de wereld anoniem blijven.
Waar we nooit meer wat van horen. Maar die toch een cruciale rol mogen spelen in de bouw van het koninkrijk. En in het bereiken van bepaalde mensen.
Waar jij en ik nooit kunnen komen. En zo wordt de gemeente gebouwd door vaak anonieme mensen. En dan lezen we waarom hij ze riep.
En dan zien we twee dingen. Dan zien we allereerst dat hij ze bij zich riep om bij hem te zijn. En om ze uit te zenden. Dus om bij hem te zijn en om uit te gaan.
Allereerst dat bij hem zijn. Dus dat, zoals ik net al zei, dat betekende dus dat zij intensief met hem optrokken. Dat zij dag in dag uit bij hem waren.
Dat zij niet alleen zijn onderwijs hoorden. Maar vaak ook achteraf de uitleg. En waarom hij dingen deed. Als het bijvoorbeeld gaat over de gelijkenissen die hij wel aan deze twaalf disciplen wilde uitleggen.
En zo waren ze elke dag bij hem. En konden ze leren. Niet alleen van wat hij zei. Maar ook van wat hij deed. En wie hij daadwerkelijk was.
Hem echt kunnen aanraken. Hem echt kunnen zien handelen. Het is één ding om te zeggen van heb je vijanden lief. Maar wat daadwerkelijk blijft hangen bij mensen.
Is hoe je vervolgens handelt als je te maken hebt met vijanden. Of hoe jij vervolgens handelt als jij te maken hebt met een hele vervelende collega.
Daarin kunnen mensen zien wie je werkelijk bent. En zo werden deze disciplen als het ware bedekt met het stof van de Heer Jezus Christus. En mochten ze in zijn ritme meegaan.
Om vervolgens ook, en dat brengen we bij de tweede, om uitgezonden te worden. En daar hebben we dat woord apostel ook van. Dat uitgezondene betekent.
Ze werden uitgezonden om te preken. Om de evangelie van het koninkrijk te verkondigen. Op de plekken waar zij kwamen. En dan krijgen ze daarin een hele bijzondere macht of vermogen.
Namelijk om zieken te genezen. En om demonen uit te draaien. En dat had een belangrijke functie. Dat is allereerst een enorme bevestiging van hun roeping.
Dat zij geroepen werden door de Heer Jezus Christus. En daarbij ook dit vermogen kregen. En daardoor konden zij aanschouwelijk maken wat geestelijk waar is.
En want elke keer als zij een blinde genaze. Of een dove. Of iemand bevrijden van een demon. Dan werd daarmee zichtbaar gemaakt.
In een teken dat het evangelie van de Heer Jezus Christus mensen beter maakt. Dat ze door geloof weer zicht krijgen.
Dus verlost worden van blinde ogen op God. Dat ze weer kunnen horen. En dat ze Gods stem weer kunnen verstaan. Dat de Heer Jezus Christus heerschappij heeft.
En dat hij de overwinning heeft behaald. Dus op die manier konden zij aanschouwelijk maken wat geestelijk allereerst waar is.
Daarnaast gaf het hun ook autoriteit. Want zij kwamen met een nieuwe boodschap. En waarom zouden mensen hun geloven?
Maar juist ook in het doen van deze wonderen en tekenen. Ja, werd voor die mensen ook zichtbaar. Van hé, dit zijn bijzondere mensen. Die hebben iets te vertellen. Ja, daar moet ik even goed naar luisteren.
Want kijk eens wat voor bijzondere dingen zij allemaal doen. Dus op die manier kregen zij ook autoriteit. En werd het fundament van de gemeente uiteindelijk ook gelegd.
En we moeten dan ook concluderen dat met het verdwijnen van de apostelen. In deze zin van het woord. Namelijk die daadwerkelijk bij de Heer Jezus Christus hebben gezien.
En die ook getuigen waren van zijn opstanding met hun eigen ogen. En dan heb ik het niet alleen over deze twaalf. Maar ook de grotere groep van discipelen van zeventig. Dat met het verdwijnen van deze ooggetuigen, van deze apostelen.
Dat deze bijzondere wonder, teken, gaven ook zijn verdwijnen. En dat zou denk ik ook, en ik weet, daar wordt verschillend over gedacht.
Maar het zou ook geen recht doen aan deze bijzondere vermogens die ze hier krijgen. Als ze zouden zeggen dat dat vandaag de dag nog steeds zo is.
En natuurlijk, vandaag gebeuren er ook nog wonderen. En zijn er bijzondere genezingen die soms plaatsvinden. En mogen we als er ziekte is dat altijd in gebed brengen bij God.
En vragen om genezing. Maar dat is wel anders dan wat we hier lezen. Per definitie. Want dit was namelijk ook een teken dat zij apostel waren.
Wat hen onderscheiden. Van de andere mensen. Paulus die spreekt daar bijvoorbeeld ook over in Korinthe. Als hij het erover heeft dat de teken van een apostel onder hen is betoond.
En dat zegt hij dan in 2 Korinthe 12, vers 12. Dan zegt hij, De tekenen van een apostel zijn onder u verricht.
In al mijn volharding. In tekenen, wonderen en krachten. Dus die tekenen van een apostel zijn onder u verricht. In tekenen, wonderen en krachten.
Daarmee werd dus gemarkeerd, aangeduid, dat hij een apostel was. En als iedereen dat vermogen zou hebben.
Of anderen dat vermogen ook zouden hebben. Dan zou dat dus ook geen teken meer zijn van een apostel. Hetzelfde als dat wij nu allemaal, hebben wij zo'n spreken, een rood petje zouden dragen.
Dan zou dat geen teken meer zijn waaraan je mij zou kunnen herkennen. Want iedereen draagt een rood petje. Dus dit was een bijzondere manier ook om hen te markeren als zijnde apostelen die autoriteit hadden.
Die op die manier aanschouwelijk mochten maken wat geestelijk waar was. Maar voor ons geldt wel dat wij nog steeds die boodschap, wat geestelijk waar is, nog steeds mogen brengen.
En in wezen op een hoger niveau. Want elke keer als iemand dat evangelie aanneemt. Dan betekent dat dat iemand die voorheen geestelijk blind was, dan weer kan zien.
Of iemand die doof was, dan weer kan horen. Of iemand in wezen bevrijd wordt van zijn demonen.
Dus dat is geestelijk gezien altijd waar. Dan hebben we nog steeds die geestelijke strijd te voeren. Maar wordt het vandaag de dag in mindere mate fysiek aanschouwelijk ook zichtbaar.
Nou, er is ongetwijfeld nog veel meer over dit onderwerp te zeggen. Maar daar wil ik het voor nu even bij laten. En ik wil tot slot nog even kort drie toepassingen meegeven.
Naar aanleiding van dit gedeelte. De eerste toepassing is dat het er niet om gaat of je geschikt bent. Of je de juiste opleiding hebt. Of je wel slim genoeg bent.
Nee, allereerst gaat het erom of je bereid bent. Ben je bereid om de Heere Jezus Christus te volgen. Om een discipel van Hem te zijn.
En om die plaats in te nemen die Hij aan jou gegeven heeft. Je hoeft geen influencer te zijn op YouTube. Je hoeft niet een grote massa van mensen te hebben die jou volgt op Twitter.
Nee, dat kan gewoon heel eenvoudig. In de omgeving waarin jij actief bent. En weet je daarin wat jouw gave is.
Wat de bediening is die God jou daarin gegeven heeft. Of merk je dat je daarin misschien gestagneerd bent. In je geestelijke groei. Nou, bid daarvoor.
Spreek daarover. En ja, maak voor jezelf die beslissing om daarin ook stappen te willen zetten. Dus dat is het eerste. Het gaat er niet om of je geschikt bent, maar of je bereid bent.
En het tweede is, als we iedereen willen bereiken, moeten we allereerst de enkeling bereiken. En dat maakt jou en mij uniek.
Want jij en ik komen allebei op verschillende plekken. En jij hebt het unieke vermogen dat jij op plekken komt waar ik en de rest van wie nu kijken nooit komen.
Die niet diezelfde band hebben met mensen dat type contact zoals jij dat hebt. En die die unieke vermogens hebben die jij hebt. Dus ook jij bent nodig in het bereiken van andere mensen.
En wees daarin doelbewust. Beantwoord voor jezelf de vraag van oké, in wie zou ik willen investeren? Met wie zou ik dat evangelie willen delen?
Met wie zou ik willen optrekken? Dat ze niet alleen wat van me horen, maar ook kunnen zien wie ik ben. Misschien zijn dat je eigen kinderen of andere kinderen.
Misschien is dat een goede vriend. Of een collega. Maar maak het concreet voor jezelf. Want als het bij voornemens blijft of intenties, dan komt er vaak niks van terecht.
Maar maak het concreet voor jezelf. In wie zou ik willen investeren? En plan dat dan ook. Wanneer mag je dat doen? Wanneer kan je daarin gaan investeren?
Dus dat is het tweede. Als we iedereen willen bereiken, moeten we eerst de enkeling bereiken. En daarin heb jij een unieke plek. Het derde is, vanuit het bij hem zijn kunnen we uitgaan.
En die twee, die moeten in balans zijn. Vanuit het bij hem zijn worden we gevoed. Worden we gevormd. Ontvangen we van hem datgene wat we nodig hebben.
En vanuit datgene wat we van hem krijgen. In de tijd die we met hem doorbrengen. In het bij hem zijn. Ja, krijgen we ook die vermogens die nodig zijn om uit te gaan.
Om te getuigen. Om te delen. En die twee moeten in balans zijn. Kijk, als ik voor mezelf spreek. Ik vind het natuurlijk het mooiste en het fijnste om de hele dag, dag in dag uit bij de Heer Jezus Christus zelf te zijn.
Dat uitgaan. Dan word je toch vaak wat uit je comfortzone gehaald. Maar juist in dat uitgaan, in dat ook weer verder delen, wordt datgene wat je gelooft ook getest en geproefd.
En wordt voor jezelf ook zichtbaar of datgene wat je gelooft ook werkelijkheid is voor je in je leven. Dus het een kan ook niet zonder het ander.
We hebben dat allebei nodig. Dat bij hem zijn en dat uitgaan. En als we alleen bij hem zijn, dan is dat een beetje alsof je een rijbewijs haalt. Maar vervolgens nooit in de auto start om ook daadwerkelijk te leren autorijden.
Dus zo mogen we ook uitgaan. Dus allereerst ben je bereid. In wie mag je investeren? En weet dat je vanuit het bij hem zijn ook uit kunt gaan.
Amen. Ik wens je veel zegen de komende week.