Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters van de Reddingsark in Baren en ook in Bunschoten heb ik begrepen.! De laatste zondag van dat bewogen jaar 2020.
! En wat is het goed dat we vanmorgen met elkaar het woord van God openen. En ik wil u enkele teksten voorlezen, enkele verse voorlezen uit de tweede Korinthebrief, hoofdstuk 4.
Van 16 tot en met vers 18. Ik lees met u uit de tweede brief van Bouders aan de Korinthiers, het vierde hoofdstuk, de verse 16 tot en met vers 18.
Prachtig zoals de apostel het hier beschrijft aan de gemeente te Korinthe, maar ook aan de gemeente vandaar aan ons. En Paulus zegt hier het volgende, goede moed ook bij het sterven.
En daarom verliezen wij de moed niet. Maar al vervalt ook onze uiterlijke mens, nogthans wordt de innerlijke van dag tot dag vernieuwd.
Want de lichte last der verdrukking van een ogenblik bewerkt voor ons een alles verre te bovengaand eeuwig gewicht van heerlijkheid.
Daar wij niet zien op het zichtbare, maar op het onzichtbare. Want het zichtbare is tijdelijk.
Maar het onzichtbare is eeuwig. En als we dan toch de Bijbel vanmorgen openen, broeders en zusters, dan is het ook goed om nog even naar het laatste Bijbelboek te kijken.
Het 66ste boek van de Bijbel. En daarvan wil ik nog lezen hoofdstuk 22, de vers 1 tot en met vers 5.
Ik lees met u uit openbaring hoofdstuk 22, de vers 1 tot en met vers 5. Dat goede moed, dat gaat zich nu ook vertalen wat er straks staat te gebeuren.
Johannes is op het eiland Padmos verbannen. Hij is de laatste apostel nog in leven, op hoge leeftijd. En hij krijgt onvoorstelbaar veel te zien.
En hij moet het opschrijven, want in het begin van de openbaring staat zo prachtig, de tijd is nabij. En dan gaan we dat laatste gedeelte lezen.
Hoofdstuk 22, de vers 1 tot 5. En Johannes vertelt het volgende. En hij toonde mij een rivier van water des levens. Helder als kristal, ontspringende uit de troon van God en van het lam.
Midden op haar straat en aan weerszijde van de rivier staat het geboomte des levens, dat twaalfmaal vrucht draagt. Iedere maand zijn vruchtgevende.
En de bladeren van het geboomte zijn tot genezing der volken. En niets vervloek zal er meer zijn. En de troon van God en van het lam zal daarin zijn.
En zijn dienstknechten zullen hem vereren. En zij zullen zijn aangezicht zien. En zijn naam zal op hun voorhoofden zijn. En er zal geen nacht meer zijn.
En ze hebben geen licht van een lamp of licht van de zon van node. Want de Heere God zal hem verlichten. En ze zullen als koningen heersen.
Tot in alle eeuwigheid. Wat een woorden zijn dat broeders en zusters aan het einde van dit bewogen jaar. Ik wil nog één tekst noemen en die neemt u maar mee.
En dat is uit Johannes 16, 33ste vers. En daar zegt de apostel, dezelfde Johannes, houd goede moed.
Want ik heb de wereld overwonnen. Dat. En daarom verliezen we de moed niet. Broeders en zusters, gemeente van onze Heere Jezus Christus.
Op deze laatste zondag van het jaar 2020. Wil ik helemaal geen beschouwing gaan geven. Over het jaar dat voorbij gegaan is. Zo hebben we allemaal, denk ik wel, onze herinneringen.
Aan dit jaar. Met name de corona. De pandemie. Wereldwijd. Ook wil ik geen weemoedige sentimenten bij u oproepen.
Integendeel. God heeft iets veel beters voor ons. Als wij bereid zijn om te luisteren. Wat er staat geschreven in zijn woord.
En dat woord, we hebben het kerstfeest gevierd, is vlees geworden. En de heiland is gekomen. En daarin zien we hoe prachtig God ingrijpt in de geschiedenis.
Van mens en wereld. Johannes vermeldt nog eens heel duidelijk dat hij de wereld heeft overwonnen. En ergens staat er in Romeinen 8 nog iets bijzonders.
Wij zijn in hem. En zegt u het maar eens hardop. Meer dan overwinnaars. Zijn woord is eeuwig.
Onverwanderlijk. Onvergankelijk. Troostend en vol moed. Dag in dag uit. En jaar in jaar uit. Altijd. Met datzelfde lied uit de bundel van Johan de Heer.
Die geeft het zo treffend weer. Hij is dezelfde nu. En zijn woord is onverwanderlijk. Alle tijden gaat dat woord met ons mee.
Broeders en zusters. Jonge mensen. Met dat machtig evangelie in ons hart. Mogen we dat nieuwe jaar 2021 ingaan.
Als een kind van God. We mogen hem verwachten. Zo mogen we ook deze laatste.
Deze teksten lezen. Tot je hart laten spreken. Het zijn woorden van hoop en verwachting. Hoort u maar. Hoort u maar.
Hoe de apostel Paulus. Die zoveel heeft meegemaakt. Dit kan zeggen. Daarom verliezen wij de moed niet. Ook niet. Voor het nieuwe jaar 2021.
Het woordje. Daarom. Verwijst terug. Op het veertiende vers. Van de brief van Paulus. Aan de Corinthians. Zeg maar. Twee Corinthians vier.
Vers veertien. Waar hij zegt. Immers. Kunt u het zeggen. Wij weten. Dat hij. Die de Heer Jezus. Heeft opgewekt.
Ook ons. Door diezelfde opstandingskracht. Van de Heer Jezus. Eens zal opwekken. Wekken. Wel. Zegt Paulus. En dat is nu.
Precies de reden. Dat we de moed. Niet hoeven te verliezen. Want. De dood. Is vernietigd. En ergens. Zegt hij ook. In diezelfde brief.
Van de Corinthians. Ik meen. In 1 Corinthians. Hoofdstuk 15. Dood. Waar is nu. Je overwinning. Christus. Jezus. Heeft overwonnen. En in de brief.
Van de Romeinen. Ik zeg het nog een keer. Wat het is zo bijzonder. Kunt u het zeggen. Ik ben meer. Dan ook verwinnaar. Hebben we dat verdiend.
We spraken van. Op de laatste dag van het jaar. Ben je vaak in een stemming. om terug te kijken. Op het afgelopen jaar.
En natuurlijk is er reden genoeg. Om de moed niet te verliezen. Naar de mens gesproken. Het wereld gebeuren. Waar we dagelijks. Mee worden geconfronteerd.
En geïnformeerd. Wat we kunnen zien. Wat we kunnen lezen. Honger. Oerlogen. Dreiging.
Rampen. Haat. Terreur. Het is aan de orde van de dag. Het neemt zelfs inhevigheid toe. Lees de krant.
En leg hem eens naast het nieuws. Het evangelie dat 2000 jaar geleden naar Europa kwam. zien we nu verdwijnen. De kerken die steeds verder afwijken.
Van de Bijbelse boodschap. Problemen in kerk en samenleving. Op alle terreinen. Er is een verharding opgetreden.
Ook in de intermenselijke verhoudingen. Wereldwijd zien we datzelfde beeld. O zeker. Het leven met zijn vreugde en geluk.
Maar ook het leven met zijn zorgen. Met zijn smarten. Met zijn ziekte. En misschien bij u wel. Het gemis van die geliefde. Die dit jaar.
Die u dit jaar hebt verloren. Wie kent het niet. Verdriet en zorg. En dan die oudejaarsgedachte van. Terugkijken. Op het afgelopen jaar.
Weer een jaar ouder. Het wegleiden. En het vergaan van ons leven. We vliegen er naartoe. En de algemene klacht is.
Wat gaat de tijd toch snel. Telkens weer. Hoor je dat. Die tijd gaat niet sneller dan vroeger. Wij leven sneller. Broeders en zusters.
Gemeente. Als je zo bezig bent. Met het overdenken. Wat hebben we dan een troost nodig. En een bemoediging. Wel nu.
De Heere God. Hij staat boven al die problemen. Die ik zojuist noemde. De menselijke zorgen. Hij wil ons. Als het ware. Er bovenuit tillen.
En hij alleen. Is daartoe in staat. Hij is zo groot. En zo machtig. En je wilde zo graag.
Aan hem gelijk zijn. In je liedje. Zojuist. Ik moest eraan denken. Toen jullie dat zongen. Ik weet nog goed. Ik was een jaar of negen.
Ik zat in de derde klas. In Hilversum. Op de lagere school. En we hadden daar een juffrouw. Eringa. En die leerde ons. Een liedje. Uit het bundel van Juan de Heer. En dat liedje luidde.
Ik wens te zijn. Als Jezus. Hetzelfde he. Met andere woorden. Zo nederig. En zo goed. Zijn woorden waren vriendelijk. Zijn stem was altijd zoet.
En dan kwam het gefrein. Maar ik ben niet. Als Jezus. Mijn hart is vol van kwaad. En dan ben je negen jaar. En daar landt. Zo'n liedje. In zo'n kinderhart. En ik deed zo stinkend mijn best.
Om te zijn als Jezus. Ik heb het een week volgehouden. Maar het lukte niet. Daar heb je de kracht voor nodig. Van de Heilige Geest. We hebben het samen gelezen.
In 2 Korinther 4. Vers 16. Daarom verliezen we de moed niet. Al vervalt ook onze uiterlijke mens. Toch wordt de inwendige mens vernieuwd.
Van dag tot dag. Met andere woorden. Naarmate de dag komt. Straks krijgen we een lichaam. Dat nooit meer ziek zal zijn. Nooit meer oud zal zijn.
Altijd jong. En zonder pijn. Dat is de inwendige mens. Die straks eeuwig zal leven. Paulus schreef deze brief aan de gemeente in Griekenland.
In Korinther. 2000 jaar geleden. Als er iemand wist wat het was met strijd en moeite. Onbegrip. Tegenslagen.
vervolging. Vervolging. ziekte. Wat dagelijks. Dat dagelijks op hem afkwam. Je zou geneigd zijn te zeggen. Ik zie het niet meer zitten. Een reden om het bijltje er me neer te leggen.
Vervolging. Van. Volgeling van de Heer Jezus. Is niet de makkelijkste weg. Paulus zegt zelf ergens.
Wij worden elke dag gebruikt als slachtvee. En we lezen hier. Dat hij dat juist niet doet. Paulus steunt met al die strijd en moeite.
Op de Heer Jezus Christus. En op zijn overwinning. Als je de brieven leest. Dan vraag je je af. Zeker. Hoe hou je dat leven dan vol Paulus?
Wat bezeert je toch? Dat is toch geen leven? Nee u heeft gelijk. Vanuit jezelf kun je dat ook niet volhouden.
Doeders en zusters. Maar er is iets gebeurd in zijn leven. Hij heeft de Heer Jezus zelf ontmoet. Die man.
Jezus die hem zo vriendelijk vroeg. Zaal, zaal waarom vervolg je mij? Weet u nog op de weg naar Damaskus. Hij zou die gemeente van die. Jezus wel eens een kopje kleiner maken. Deze zaal werd veranderd in een Paulus.
Een vervolger van de gemeente tot een bouwer van de gemeente. Een apostel voor de heidenen. Zeg maar voor de niet-Joodse wereld. Mijn vrouw en ik zijn op vele reizen geweest door Griekenland en het Klein-Azië.
Om eens in dat voetspoor te treden van de apostel. Wij deden dat met onze moderne middelen. Maar Paulus schouwde op zijn zoldaaltjes door de klassieke wereld.
En sticht de gemeenten. En vertelde. Hij was de minste van de apostelen. En toch zegt hij heel eigenwijs. En toch heb ik het meest gearbeid van hun allen.
Hij was zo onder de indruk van de Heer Jezus. Kijk eens gemeente. Zo is Paulus leven hem sterven geworden.
En straks wordt dat sterven, zegt hij, zelfs winst, gewin. Overwinning. Dwars door de strijd en moeite. Achter dat kruis wat hij nu draagt.
Daarin mag ook de apostel Paulus de kroon al zien. Achter de ondergang de overwinning. En achter die afschuwelijke dood. De opstanding ten eeuwige leven.
De bedoeling van al zijn brieven aan de gemeente. Dus ook aan ons. Van alle tijden, van alle plaatsen. Heeft eigenlijk één belangrijk doel in zich. Dat ook wij alle kennis nemen.
Maar ook dat ons leven straks in het nieuwe jaar 2021. zal mogen zijn. Jezus mijn heiland.
Voor blijde en voor droeve dagen. Die zekerheid mogen leren kennen. Hij is de overwinnaar. En kunt u het zeggen?
Kunt u het vanmorgen zeggen? In uw hart. Ook u op uw stille kamer misschien. En ik in hem. Dat betekent midden in een onzeker bestaan waar we in zitten.
Om ons heen. Ook wat de economische crisis betreft. Wij allen die blijde zekerheid mogen hebben. Dan hoef je de moed inderdaad niet te verliezen.
Want hij is nabij. Ook in dat nieuwe jaar. Hij helpt ook ons er doorheen. Hij tilt u en mij er bovenuit.
En dat mogen we zien. En zo mogen we elkaar daarin opvoeden. Vanuit dat eeuwig evangelie. Is er een blijde boodschap.
Van hoop. En toekomst. We weten. Zegt Paulus. Dat is zeker. Een juist woord voor het afgelopen jaar. Een jaar vol van onzekerheid.
Een jaar van geestelijke afval. Van nood en pijn. En toch mogen we geloven. Dat is eigenlijk vertrouwen. Met wij weten.
Maak u een vraag. Broeders en zusters. En geef eens antwoord in uw hart. Weet u dat. Van die hoop die er is. Dat is een hele hoop.
Dat is een geweldige toekomst. En zo staat het ook in Gods woord. Als een rot. Dat alles wat in deze wereld gebeurt. Nooit en ten nimmer zal opwegen.
Tegen de heerlijkheid. Die ons is geopenbaard. Als we zien. Op onze tekst. Dan mag je het zeggen met de apostel.
Een leven vol nood. In het licht van Gods eeuwigheid. Wordt het een leven. Van vreugde. En Paulus zegt het hier.
Eigenlijk heel mooi. Over zijn eigen leven. Maar ook voor ons leven. Hoort u maar. In dit alles. Zegt hij. Zijn we in de druk.
Maar niet in het nauw. Wel onderraad verlegen. Maar niet radeloos. Wel vervolgd. Maar niet verlaten. Wel ter aarde geworpen.
Maar niet verloren. Verloren. En nu mogen we denken. Aan het afgelopen jaar. Dat voorbij ging. Met alles wat erin. Wat we hebben geleefd.
En meegemaakt. Weer misschien een jaar ouder. En toch schrijft Paulus ons. Ter bemoediging. Wij verliezen. De moed niet.
Ondanks onze vergankelijkheid. Mogen u en ik. Deel hebben. Voor altijd. Bij de Heer Jezus zelf. Weet u.
Onze dood. Is hij gestorven. Hij leeft. En hij wil. Dat u leeft. Met hem. We hebben kerstfeest gevierd.
Toch met uw hart. Hoop ik. Wel. Dan weet je ook. Dat voor de tijd nu in de eeuwigheid.
Die eens zal aanbreken. Op die grote dag. Waar we naar uitzien. Boven de uitgang. Van dit jaar 2020.
Staat het heilige evangelie. In het al zo lief. Heeft God de wereld raad. Als ik dat lees.
Dan kan ik het met mijn verstand nauwelijks bevatten. Deze wereld. Lief hebben. Ja. Deze wereld waar dagelijks zo wordt gestreden. Die had lief.
En we mogen zelfs onze eigen naam invullen. En het tegen hem zeggen. U deed dat ook hoop voor mij. De gemeente van Jezus Christus.
Dus ook de reddingsark. In Munchoten. En in Baren. Mag daarvan een getuige zijn. Ook voor dat nieuwe jaar 2021.
Weer een jaar dichter. Bij zijn komst. Hoe de gemeente ook is aangevallen. Mishandeld. Misbruikt. Door alle eeuwen heen.
We weten dat we eens stralend naast hem zullen staan. Jezus Christus. Het hoofd.
Van zijn duurgekochte gemeente. Als u daarbij hoort. Dan kunt u gerust 2021 ingaan. Want we gaan niet alleen.
We gaan met hem. We mogen zoals het zo prachtig staat in openbaring. We zullen het licht van de zon niet meer nodig hebben. Dat is voorbij.
We zullen stralen. We zullen als koningen heersen. Voor altijd. Kun je dat voorstellen? En zo mogen we hem trouw zijn.
In dat komende jaar. En wat er ook zal gebeuren. Tot slot. Het tweede gedeelte van ons schriftgedeelte zegt zo. Al vervalt ook onze uitwendige mens.
Toch wordt de inwendige mens van dag tot dag vernieuwd. In hem. Met die inwendige mens wordt beslist niet bedoeld het beste en het edelste in ons.
Er wordt de diepste bedoeld. De in Christus wedergeboren mens. Die mens. Die door het volbrachte werk van de Heer Jezus een nieuwe schepping is geworden.
U bent een nieuwe schepping. God wil dat in onze harten dat het gaat groeien en bloeien. Dat nieuwe leven. Dat ons zal versterken.
Van dag tot dag. En daarom moet ook die oude mens worden gekruisigd. Dan krijgt de nieuwe mens deel aan de kracht van zijn opstanding.
Paulus prijst ons allen. Toen en nu. Op het wij weten. Wij kunnen het weten. Het staat allemaal opgetekend in dat woord van God.
In die Bijbel. Dat die aardse tent. U en mijn lichaam. Waarin wij wonen. Eens zal worden afgebroken.
Maar ook dat we door het geloof. Een gebouw van God zullen ontvangen. En wel in de hemel. En niet met handen gemaakt.
Maar een eeuwig huis. Een vaderhuis. Met de vele woningen. Ik zou u aanraden. Om openbaring 22 van 1 tot 5 nog eens voor uzelf te lezen.
En dan te verplaatsen. Dat u door zijn striemen genezing hebt ontvangen. En als koningskinderen. Eens met hem zullen zijn.
Laat ons groeien en bloeien. Broeders en zusters beste vrienden. Naar die innerlijke mens. Die de verborgen omgang met God heeft leren kennen.
Die de Heer Jezus toe. Die de Heer Jezus toebehoort. Die het persoonlijk mag weten. In zijn kruisdood. Mee gekruisig sterven.
En herboren op te staan. Achter hem ten hemel gaan. God vraagt van ons allen. Ook voor het nieuwe jaar. Een belangrijk ding.
Wees een getrouwe getuige. Schaam je het evangelie niet. We zijn een minderheid geworden. Wees zo gemeente van de Heer Jezus.
Bewogen door zijn liefste. Ook naar onze medemens toe. Er zal ook in het volgend jaar in deze wereld veel moedeloze mensen zijn.
Misschien wel in uw omgeving. Ga ze niet uit de weg. Zoek ze op. Want we hebben een woord voor de wereld. Zeg het maar.
Dat we ten alle tijden. Goede moed mogen hebben. Het is de Heer Jezus. Die ook uw en mijn strijd heeft gestreden.
Voor ons allen behoud. Het grote, machtige, duistere rijk van Satan. Wordt eens volledig vernietigd. Daar spreekt de Bijbel ook over.
Er is er één die weet. Dat de uren van hem geteld zijn. Het volbrachte werk op Gogeta. Brengt u en mij. Tot overwinning.
Tot meer dan overwinnaars. Ga dan ook met goede moed. Broeders en zusters gemeente. Het oude jaar uit.
Het nieuwe jaar in. En zo schreef Paulus het ook aan zijn medebroeder Titus. Want Gods genade is verschenen.
Heilbrengend. Voor alle mensen. Onze taak is. Wees daarvan een getuige. Totdat.
Totdat de Heer Jezus komt. En hij komt. Op uw gebouw staan de mooie woorden. Mara Nata. Dat is de Arameese uitdrukking.
Mijn Heer. Hij komt. En als u hem kent. Dan staan we al op de uitkijk. Bezig zijn in zijn dienst.
Dat hij als hij komt. Ons zo zal vinden. Door bezig te zijn. In zijn dienst. Broeders en zusters. Dan zijn we de rijkste mensen.
En we hebben een opdracht. Houd goede moed. Amen.