Een kind is ons geboren een zoon is ons gegeven

Date
Dec. 6, 2020
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Fijn om hier weer te zijn na een lange tijd en na een plotseling onderbreking natuurlijk.! Nadat ik bezig was met de Bijbelse feesten, de feesten van de Heer hier, werden we eens onderbroken door corona.

Nou, gelukkig mag ik weer op een andere plek verder gaan. Heerlijk om steeds dat woord te mogen openen. Ik weet nog vanmorgen vroegen de broeders van hoe is het met je dochter?

Ik denk nou dan is het misschien wel goed om dat hier ook even te vertellen. Wel, velen van u zullen weten dat ook mijn dochter vorig jaar borstkanker kreeg. Als ik dan hier van Anneke hoor dat ze dan zo'n leven, ik weet niet hoe oud zij is, maar een levensverwachting heeft van twee tot drie jaar.

Dan slaat de schrik maar weer even om het hart in en ik denk, oh dat had ook mijn dochter kunnen gebeuren. Maar het gaat nu goed met haar. Haar borst is geamputeerd, zij heeft alle chemo's en bestralingen gehad.

Het laatste onderzoek hebben uitgewezen dat ze, zoals ze dat dan noemen, schoon is. Dus ja, we mogen weer verder. Dan heb je weer een levensverwachting.

Ja, wat moet je zeggen? Wat is een levensverwachting? Hoe lang verwachten wij nog te leven eigenlijk? Maar goed, ze mag weer gewoon verder. Ze is gezond en dat is heerlijk. Vandaag is voor mij ook een feestelijke dag.

43 jaar geleden werd ik vader. Dus dat is best ook wel heel bijzonder. Dit is een tijd geleden, maar mijn dochter is dus 43. Als je dan opstaat sporen, dan denk je, dochter van 43.

Of moet ik dan wel niet oud zijn inmiddels, toch? Mooi, tweede advent. Heerlijk om daarover te mogen spreken. En ik begin even in Jezaja, hoofdstuk 9.

En ga daarna naar Johannes, hoofdstuk 1. En daarna naar Hebraïë, hoofdstuk 1. Dan hebt u het allemaal al op een rijtje waar we allemaal terecht gaan komen.

Alhoewel ik nooit helemaal precies zeker weet van tevoren of we dat allemaal zullen halen. Maar we gaan het zien. Jezaja, hoofdstuk 9. En ik begin gewoon vers 1 te lezen.

Dat lees ik voort tot en met vers 6. Het volk dat in duisternis wandelt, zal een groot licht zien.

Zij die wonen in het land van de schaduw van de dood. Over hen zal een licht schijnen. U hebt dit volk talrijk gemaakt.

Hebt u niet de blijdschap groot gemaakt. Ze zullen blij zijn voor uw aangezicht. Zoals men zich verblijt bij de oogst. Zoals men zich verheugt wanneer men de buit verdeelt.

Want het druk van hun last. De stok op hun schouders. De knuppel van hun slavendrijver. Hebt u verbroken als eens op Mietjans dag.

Ja, elke laas stampend met gedreun. Iedere soldatenmantel gewenteld in bloed. Zal verbrand worden. Voedsel voor het vuur.

Want een kind is ons geboren. Een zoon is ons gegeven. En de heerschappij rust op zijn schouder. En men noemt zijn naam wonderlijk.

Raadsman. Sterke God. Ewige Vader. Vredevorst. Aan de uitbreiding van deze heerschappij en aan de vrede zal geen einde komen.

Op de troon van David en over zijn koninkrijk om het te grondvesten. Om het te ondersteunen. Door recht en gerechtigheid. Van nu aan tot in eeuwigheid.

De naijver van de heren van de legermachten zal dit doen. Ja, schitterend hoofdstuk natuurlijk.

Honderden jaren voordat dat kind werd geboren geschreven. Als een geweldige belofte. Een belofte aan Israël. In eerste instantie. Het volk wat in duisternis wandelt.

Maar ik denk dat wij ons er ook wel in zullen kunnen herkennen. Ik heb het idee dat we in deze wereld nu ook behoorlijk in duisternis wandelen. Dat de wereld behoorlijk de weg kwijt is. En als we zulke woorden horen.

Dan denken we ja, dat zou toch geweldig zijn. Als we wonen nu in het land van de schaduw van de dood. Ik heb het even over wat is ons levensverwachting. Maar ja, hoeveel hebben we het de afgelopen maanden niet gehad over de schaduw van de dood.

Elke dag worden we geïnformeerd over hoeveel mensen weer zijn overleden. Corona, maar dat is eigenlijk maar een stukje van. Het totaal aantal mensen. Ik weet niet of we ons wel eens realiseren. Ik heb dat gewoon eens een keertje uitgerekend.

En misschien klopt dat statistisch niet helemaal. Maar dat als je met 17 miljoen mensen bent. En de gemiddelde leeftijd is van 80 jaar. 81, 82 jaar. Dan ga je 17 miljoen delen door 83.

En dat wordt door 365. En dan kom je uit op ongeveer 560 mensen. Die er elke dag sterven in Nederland. Dat gebeurt gewoon elke dag. Ik bedoel, we leven sowieso.

De wereld, of er nu een ziekte heerst of niet. We leven elke dag in het land van de schaduw van de dood. Sinds dat Adem en Eva hun eerste overtreding begonnen. Sinds de zonde de intrede deed in de wereld.

Leven we in het land van de schaduw van de dood. En dan komt hij twaars doorheen die geweldige belofte die Jezaja namens Jehovah God mag brengen. Dan zegt hij, ze zullen blij zijn.

Naar Israël, maar ook naar ons vandaag. We zullen blij zijn. We zullen blij zijn voor zijn aangezicht. Zoals ons verblijden bij de oogst. Dat kennen we niet zo heel goed meer natuurlijk. Want ja, wie is hier nog bezig met oogst?

Misschien een enkele tuin die de bloemkool van het veld aan het halen is nu. Dan ben je nog blij met de oogst. Maar ja, de meeste mensen die oogsten gewoon in de supermarkt. Maar goed, daar kan je ook blij van worden toch?

Als je daar bent en je denkt, wat is er toch veel voor handen. Eigenlijk enorm aan keuze. Zoals we blij zijn met de oogst. Zoals men zich verheugt als we de buit verdelen.

We zullen echt een geweldige blijdschap gaan ervaren. En oorlog. We horen van Ethiopië. Waar het in het noorden van Ethiopië behoorlijk roerig is.

Waar ook oorlog geëerst. We horen heel veel van oorlog. Maar dan gaat het heel dikwijls over dezelfde soort landen. Maar er zijn zoveel oorlogen op deze wereld.

In het Afghanistan, in Azië, in het Midden-Oosten. Op allerlei plekken. In Georgië, in Armenië. Nou noem maar op, zoveel plekken.

Hier gelukkig niet. Maar zoveel plekken in de wereld. Elke laars die stamt, die zal verbrand worden. Elke soldatenlaars. Het zal over zijn met de oorlog.

Er komt een tijd aan van oneindige vrede. En waarom? Hoe kan dat nou? Wie gaat ons nou redden? Welke politicus gaat ons redden?

Wie is nou de machtige die ons gaat redden? Een kind. Want een kind, een kind is ons geboren. En een zoon is ons gegeven.

Ik ga daar straks op in. Dat is bijna het kerenthema eigenlijk van wat ik door wil geven vanmorgen. Het is natuurlijk wat ze dan noemen een Hebraeus parallelisme.

In de Bijbel, in het Hebraeus worden ook in de psalmen bijvoorbeeld, in een gedicht, worden dichtvormen. Wij proberen dan aan het eind iets te laten rijmen.

Maar in het Hebraeus is het de kunst om hetzelfde op twee manieren te zeggen. Dus aan de ene kant, een kind is ons geboren en een zoon is ons gegeven. Is hetzelfde op twee manieren zeggen.

En toch zit in die dubbele manier, zit ook iets extra's. Zit een toegift. Zit iets wat meer is dan alleen maar die eerste zin. Dus een kind is ons geboren.

Een zoon is ons gegeven. Daar zit tegelijkertijd, zit daar, kom daar zo in dat volgende stukje op. Maar daar zit het probleem in, in die tijd van Maria en Elisabeth.

Prachtig om te zien hoe die met de trein reizen en op een elektrisch belletje drukken. En het fantastische hebben met elkaar. Want dat brengt het even zo dichtbij. Dan zie je echt van, ja, weet je.

Wij denken altijd aan een ezeltje en een stal. En Jozef die loopt er een beetje armatierig vooruit en zo. En het was een heel gedoe. En dat zal het ook allemaal wel geweest zijn.

Maar dit brengt het dichtbij. Nee, het is gewoon in een wereld die voortleefde. In een gewone, normale, moderne wereld van die tijd. Daar wordt uiteindelijk dat kind geboren.

In een wereld waar men ook in duisternis wandelt. Waar er wel de Pax Romana, de vrede van de Romeinen is. Maar dat is dan wel door onderdrukking.

Dat is wel doordat men allemaal moet gehoorzamen aan één heerser. En in die wereld verwachten was er een sterke Messias verwachting bij Israël. Want ze kenden deze teksten.

Ze wisten het. Ze wisten ook van Daniel met zijn 70 jaarweken. Ze wisten ook, als de wijzen uit het oosten komen, waar dat kind geboren zou moeten worden.

Ze wisten waar en hoe en wanneer het zou komen. Dus er was toen een sterke Messias verwachting. Zoals nu, bij heel veel christenen ook, ik denk ook terecht hoor.

De wereld bol staat van verwachting van de komst van Jezus. Dat kan zomaar gebeuren. Dat is op handen. En dan zeggen mensen wel eens tegen me. Ja, maar weet je, dat zeggen ze al 2000 jaar.

En 100 jaar geleden dachten ze het ook. En 50 jaar geleden was er ook verwachting. En toen dachten ze 1914 en toen dachten we 1980, 81, 88. He, Lindsay en iedereen overdreven verwachtingopname enzovoort.

Maar een keer gaat het gebeuren. Weet je, hoe langer je wacht, hoe dichterbij het komt, toch? Wat ik ook verder zeg vandaag, dit is in ieder geval waar. Hoe langer we wachten, hoe dichterbij het komt.

En wij verwachten elk moment de Heer Jezus terug om ons tot zich te nemen. Nou ja, dat is een eindtijdverwachting waar ik dan verder niet heel diep op in zal gaan.

Maar wij mogen echt verwachten dat Hij komt om zijn gemeente weg te nemen van deze aarde. Zodat wij voor altijd met Hem zullen zijn, voor eeuwig met Hem zullen zijn.

En dat tweede gedeelte van deze tekst in vervulling zal gaan. Die zoon die dan gegeven is en de heerschappij rust op zijn schouder. En men noemt zijn naam wonderlijk, raadsman, sterke God, eeuwige vader, vredevorst.

En aan de uitbreiding van zijn heerschappij begint in Jeruzalem. Hij komt tot Olijfberg, gaat eindelijk terug en begint in Jeruzalem.

Aan de uitbreiding van zijn heerschappij en aan de shalom zal geen einde komen op de troon van David. Ik kan wel een beetje begrijpen dat Israël die in die tijd deze teksten kende en de zoon verwachtte, dat ze moeite hadden, ook de schriftgeleerden, de fariseeën, de sadduzeeën, dat ze moeite hadden om in Yeshua, in Jezus, de Messias te zien.

Want ja, ten eerste Nazareth, klopt dat eigenlijk wel? Kan daar iets goeds vandaan komen? Ten tweede, het was toch maar gewoon de zoon van Jozef, van Timmerman en Maria.

Hij kwam helemaal niet als koningskind ter wereld. En hij had allerlei zwaktes. Hij werd ook ziek en hij heeft onze zwaktes en ziekte op zich genomen.

Voor mij betekent dat dat hij ook in zijn gewone leven ziektes heeft gehad. Zeg maar de mazelen en de bof en al dat soort dingen. Die tegenwoordig allemaal tegen inenten hadden we toen niet.

Hij heeft het allemaal op zich genomen. Rugpijn gehad of weet ik wat allemaal. Weet je wat we ook maar hebben. Hij kent het. Hij was een zwak persoon. Goed, hij deed wel fantastische wonderlijke dingen.

Maar om daar nou de koning in te herkennen. Even, toen hij op zijn ezel Jeruzalem binnen reed en iedereen Hosanna riep. Toen mensen dachten, nu gaat de heerschappij op zijn schouders.

Maar ik denk dat de fariseeën de schriftgeleerden er omheen stonden en zeiden hem, dat kan eigenlijk niet. Want het moet een koning zijn die dat gaat doen. Dat is de reden dat Israël uiteindelijk hem niet gezien heeft.

Natuurlijk ook omdat God hun ogen gaf om niet te zien en oren om niet te horen. En dat er als het ware een geest van diepe slaap over ze gekomen is. Zodat ze het niet konden zien.

Maar toch is dat ook, dit is de reden, die dubbele verwachting dat ze het niet gezien hebben. Er werd een kind geboren, maar ze verwachten een zoon, een koningszoon, die de heerschappij op zijn schouder zou nemen.

Johannes spreekt erover. Als we van Jezaja 9 naar Johannes hoofdstuk 1 gaan. Het is altijd geweldig om te zien hoe die evangelieën. ook op hun eigen prachtige manier de komst van de Messias belichten.

Dan zien we in Matthäus, dat hoeft u niet op te zoeken hoor, dat vertel ik gewoon want we komen zo bij Johannes uit. Maar dan zien we in Matthäus hoe echt de komst van de koningszoon belicht wordt.

We kunnen dat al zien in hoofdstuk 1 van Matthäus. Waarin staat dat hij uiteindelijk afkomstig is van David. Dat het een koningszoon is.

Zijn geslachtsregister gaat tot op David. Hij is de zoon van koning David. En zo is hij op deze aarde gekomen. Marcus, die heeft helemaal geen geslachtsregister.

Marcus tekent hem ook als de slaaf die op deze aarde is gekomen. Maar hij is ons aller dienaar geworden. Hij is als een doelos, als een slaaf op deze aarde gekomen. En slaven, die hebben geen geslachtsregister.

Die worden gekocht op de markt ergens. Natuurlijk hebben ze het wel, maar bij wijze van spreken hebben ze het ook weer niet. Heel veel slaven kunnen ook niet zoals wij, ex-slavend families.

Kunnen ook niet zoals wij stamboomonderzoek doen waar je zegt, ik kwam al tot zo en zo ver. Want ja, daar is niks meer van. Ze zijn op een gegeven moment ergens op de markt in Curaçao of zo verkocht.

We hebben daar best een aandeel in gehad als Nederlanders. Om slaven vanuit de goudkust naar Curaçao te vervoeren. En dan daar verder door te verkopen aan, vooral aan de Amerikanen.

Nou, zo tekent Marcus, tekent de Messias die komt als een slaaf. En Lucas, die heeft een geslachtsregister waar hij hem aanwijst als de zoon des mensen.

De Ben Adam. Het geslachtsregister in Lucas, Meenhoofd Succes. Dat gaat dan ook terug tot Adam. De zoon van Adam, de zoon van God. De meeste mensen zitten dan te worstelen met die verschillen.

Daar valt ook heel veel over te zeggen. Maar het mooie is juist om te zien dat hij daar komt als de zoon des mensen. Dus Matthäus de koning. Marcus de slaaf.

Lucas de zoon des mensen. En dan Johannes. Johannes die heeft het over de zoon. Eigenlijk niet over het kind wat is geboren. Maar daar gaan Matthäus en vooral ook Lucas.

Wat we straks met kerstvast en zeker weer zullen lezen. Die gaan daarover. Over het kind wat is geboren. Over het kinderke klein en het kinderke teer. Wat lag in de kribben en wat opgroeide.

En dat is een ontroerend verhaal. Dat is een prachtig verhaal. En dat is ook het verhaal wat het licht in de wereld bracht. Maar uiteindelijk komt er een vervolg op. En daar spreekt Johannes al over.

Want die spreekt over Jezus als de zoon van God. Als de eeuwige zoon van God. In de beginnen. Zegt Johannes. Was het woord.

En het woord was bij God. En het woord was God. En het woord is vlees geworden. En het heeft onder ons gewoond. In den beginnen was het woord. Zo prachtig.

Als je dat trouwens in het Hebraeus staat terugvertalen. Dan krijg je Bereshit Hadabar. Nou Bereshit in den beginnen. Ik heb daar geloof ik hier wel eens over gehad.

Met de Bijbelstudie. Dat daar al geweldig veel in zit in dat ene woord. Maar dat Hadabar. Dat eindigt ook weer op bar. En bar is in het Aramees. Zoon.

Ja. Dat is zoon. Hadabar. En het Hebraeus betekent werken en woorden tegelijk. Dus daar kun je in feite niet alleen maar woorden spreken.

Maar dat heeft de dader ook ingesloten. Maar het woord zelf sluit dus ook de zoon in. Bar. Bar Jezus. Bartimeus. Bar Jona. Bar. Enzovoort.

Dus dat woord bar is zoon. Dus in het Hebraeus waar Johannes misschien wel in eerste instantie heeft geschreven. Was het al na het tweede woord duidelijk. Bereshit Hadabar. Maar hier in het Grieks of nu in het Nederlands.

Heeft dat iets meer woorden nodig. In het begin was het woord. En het woord was bij God. En het woord was God. En dat is vlees geworden. En dan staat er in vers 14.

Het woord is vlees geworden. Het heeft onder ons gewoond. Het heeft onder ons gewoond. Je kunt zien dat Johannes het dus achteraf schrijft. Het heeft onder ons gewoond. Op het moment dat hij het schrijft is dat al niet meer zo.

Want dan is Jezus al opgevaren naar de hemel naar de vader. En zit hij aan de rechterhand van de vader. Om voor ons te bidden en voor ons te pleiten. Het woord heeft onder ons gewoond. Wij hebben zijn heerlijkheid gezien.

Een heerlijkheid als van de ene geborene van de vader. Vol van genade en waarheid. Johannes getuigd van hem. En heeft geroepen.

Hij was het. Van wie ik zei. Hij die na mij komt. Is voor mij geworden. Niet geboren. Snap je dat?

Dat kind. Jezus. Is geboren na. Johannes. Dat hebben we net in het filmpje duidelijk kunnen zien. Elisabeth was duidelijk veel verder dan Maria in de zwangerschap.

En toen Maria wegging. Ik meen dat dan. Als ik het goed zag. Was dat kindje al geboren bij Elisabeth. Dus ja. Johannes is wel geboren.

Voor Jezus. En toch. Toch zegt Johannes. Hij die na mij komt. Is voor mij geworden. Geworden. Zo'n zulke type teksten.

Want dan gaat het dus niet meer over dat kind. Dan gaat het over de zoon. En die zoon die is geworden. Wanneer? Ja. Van eeuwigheid.

Die zoon. Is de eeuwige. Het woord was bij God. En het woord was God. En dat woord is vlees geworden. Ik heb het hier wel meer verteld.

En ik doe het toch nog een keer. Omdat ik het zo belangrijk vind. Dat we voelen dat we in de eeuwigheid gegrond zijn. In de eeuwigheid ook geworden zijn. Want wij zijn in hem.

Dat woord was bij God. Voordat de bergen geboren waren. Psalm 90. Voordat de aarde en de hemel waren voorgebracht. Ja van eeuwigheid tot eeuwigheid.

Zijt gij God. Dat zegt Mozes. En het lied van Mozes. De man God. Zijt zalm 90. Dus voordat de schepping begonnen was. Voordat er één woord gesproken was.

Was God daar. En dan. Begint God te spreken. Dan zegt God. Er zijn licht. Dat is.

Dat is. Woord wat van God uitgaat. Voordat het van God uitging. Was het in God. Dus in het begin. Het is allemaal begonnen met het woord.

Maar het woord was bij God. Dat woord was God zelf. Dat woord is God zelf. Zo is de zoon. Is ook. God zelf. Dat woord wat vlees geworden is. Maar het is uitgegaan van God.

En toen is het. Toen is het tot schepping geworden. Tot wereld geworden. Uiteindelijk tot Adam en Eva. En tot mensheid. En tot vandaag. Wij. Hier geworden. Alles is ontstaan.

Door het woord van God. Dus door God zelf. Dat woord is wel van hem uitgegaan. Maar is zijn woord. Heel moeilijk. Eigenlijk niet te begrijpen.

Maar misschien toch wel een beetje. Dichtbij te brengen. Om je daarover te kunnen verwonderen. Het woord wat van mij uitgaat. Was in mij. De broeder die net bad. Van wilt u hem zegenen.

Met de woorden die hij voorbereid heeft. Die had ik toen al. In mijn hart. Of in mijn hoofd. Of weet ik niet precies waar die woorden zaten. Maar ze zaten er al in. En nu komen ze eruit. Eerst was het ik.

Toen ik daar nog zat. Was het allemaal in mij. Was mijn woord. Wat van mij uitging. En nog niet. Nu is het van mij uitgegaan. En zit het in jullie allemaal. En thuis. Overal.

Hoop ik tenminste. Als je nog niet in slaapgeval bent. Dan zit het nu in jullie. Het is wel mijn woord. Maar het zit in jullie hoofd. Dat is toch gek.

Maar het is wel zo. Nou zo is. Zo precies niet hoor. Ik bedoel. Ik begrijp dat wonder ook niet. Maar het brengt het iets dichterbij. Om je te kunnen verwonderen. Zo is dat woord van God van hem uitgegaan.

Het is zijn woord. Hij is het zelf. Maar het is in de wereld gekomen. In de eerste schepping al. Maar Jezus is de nieuwe Adam. Is de nieuwe schepping. Hij is de tweede Adam.

Dat woord is vlees geworden. Dat woord is kind geworden. En dat heeft onder ons gewoond. Getabernakeld. En we hebben zijn heerlijkheid aanschouwd. Zegt Johannes. Heel dichtbij. Het hebben ze ook.

Soms hebben ze ook zijn vernedering aanschouwd. En zijn verdriet. En zijn pijn aanschouwd. Maar ze hebben ook zijn heerlijkheid aanschouwd. Een heerlijkheid als van de enig geborene van de vader.

Al is het maar op de berg der verheerlijking. Waar ze daar ineens stonden. Met Mozes en Elia. En Jacobus en Johannes en Petrus. Petrus erbij. En die hebben zijn heerlijkheid aanschouwd.

Van de verhevenen. Van de eeuwigen. Dat is. Dat is God zelf. En toen wilden ze hem al daar op die berg. Eigenlijk een beetje voor zichzelf houden. Het is goed dat we hier zijn.

Zullen we maar gauw een paar tenten maken. Dan kunnen we u hier houden. Maar nee. Nee. Hij was nog niet. Hij was nog niet die verheerlijkte zoon. Ja. Hij was daar de verheerlijkte zoon.

Maar hij was nu nog op aarde. Als Jezus. Yeshua. Het kind wat is geboren. Die ons in alles gelijk geworden is. Die de minste is geworden. Fantastisch.

Dat is de tijd van Jezus op aarde. Waarin hij niet herkend was. Waarin hij uiteindelijk door de hele wereld. Door de Romeinen en Israël. werd verworpen.

En werd uitgestoten. Zelfs door zijn eigen vrienden. Verlaten werd. Ik ken de mens niet. Ik heb hem nooit gekend. Verlaten.

Allemaal. Alleen. Hij hing daar. Alleen. Aan dat kruis. En uiteindelijk zelfs. Dat is natuurlijk helemaal een diep wonder. Van God verlaten. Hoe dat werkt. Daar kunnen we helemaal nooit in komen.

Mijn God. Mijn God. Waarom hebt u mij verlaten. En daar heeft hij zijn leven. Afgelegd. Het werd hem niet afgenomen. Niemand neemt mijn leven.

Zegt hij. Ik geef het vrijwillig. Uit mijzelf. Het leven kon hem ook niet afgenomen worden. Want hij is het leven. Ik ben de weg. De waarheid. En.

Het leven. Hij is het leven. Dus niemand kon dat leven van hem afnemen. Maar hij heeft het vrijwillig. Zelf. Aan God gegeven. Aan zijn vader. Daar zie je dat.

Aan dat kruis. Dat prachtige beeld van de drieeenheid. Om dat woord dan toch maar te noemen. Wat wel niet zo letterlijk in de Bijbel staat. Maar wat wel een heerlijk begrip is.

Vader. In uw handen beveel ik. Jezus. De Zoon. Mijn geest. Ja. Moet je dat nou nog dichterbij hebben.

Dat is. Het woord wat ons gegeven is. Het woord wat ons redt. Het woord wat ons heelt. Het woord wat ons geneest. Ik ga nog even naar Hebreeën. De tijd schrijft voort.

Altijd veel te snel vind ik dan. Maar dat komt omdat ik spreek. En niet luisteren. Want dan gaat het misschien langzamer. Maar. Nou.

Hebreeën hoofdstuk 1. Ik geloof zelf. 100% dat Hebreeën. Dat hebreeën is een brief van Paulus. Daar wordt natuurlijk door de eeuwen heen verschillend over gedacht.

Dat kan ook. Dat kan ook. Want hij begint op een hele andere manier dan zijn andere brieven. Hij begint meestal met ik Paulus.

Of Paulus en Silas. Of Paulus samen met. Maar hij begint altijd duidelijk met. Zoals wij linksboven in een brief zetten wie we zijn. En uiteindelijk eindigen met.

Van hartelijke groeten Simon. Zo begint Paulus altijd ook. En hier niet. Hij valt met de deur in huis. Het staat al boven in mijn Bijbel. Althans. De brief van de apostel Paulus aan de Hebreeën.

Dat staat er al eeuwen boven in de Bijbels. Maar hij valt met de deur in huis. En noemt zichzelf niet. Aan het einde. Vooral in hoofdstuk 13. Kun je zien dat hij vanuit Italië.

De groeten doet aan allerlei mensen. En daar kun je in ieder geval zien. Dat het wel Paulus moet zijn. Maar goed. Het is nog niet eens het allerbelangrijkste. Hij schrijft in ieder geval aan de Hebreeën.

Het is een brief die in feite voor Israël bestemd is. Daarom geloof ik ook. Dat die brief zo anders is. Daarom geloof ik zelf ook. Dat hij zijn naam niet genoemd heeft. Want Paulus is eigenlijk een apostel.

De heidenen. En hij begint dan ook met zijn naam Paulus aan de heidenen te schrijven. Maar als hij aan de Hebreeën schrijft. Dan is hij Saulus. En dat noemt hij niet. Ook daar zit dat stukje verborgenheid in.

Die brief is aan de Hebreeën. Dat kunnen we al zien in de eerste tekst. Nadat God voorheen vele malen en op vele wijze tot de vaderen gesproken had. Wie zijn dat nu?

De vaderen? Dat zijn niet onze vaderen. Dat is niet onze vader des vaderlands Willem van Oranje ofzo. De vaderen. Dat is Abram. Isaac. Jacob. Dat zijn de vaderen.

Dat lees je in Romeinen 9. Hunner zijn de vaderen. Hunner zijn de verbonden. Hunner zijn de beloften. Hunner zijn de woorden gods toebetrouwd.

Dat is Israël. Wat is dan het voorrecht van Israël? Hunner zijn de vaderen. Zij zijn afkomstig van die vaderen. Nou zo heeft God door die vaderen gesproken. voorheen vele malen op vele malen op vele wijze tot de vaderen gesproken.

door de profeten. door de profeten. Die ook al van Israël. Allemaal van Israël kwamen. De joodse, de israelische profeten. Heeft hij gesproken. We hebben het net gelezen in Jezaja.

Een kind is ons geboren. Een zoon is ons gegeven. Heeft hij nu in deze laatste dagen. Die begonnen dus in de tijd dat Paulus al deze brief schreef.

Die laatste dagen. Heeft hij nu in deze laatste dagen tot ons gesproken. Door de zoon. Die hij de erfgenaam heeft gemaakt van alles.

Doe wie hij ook de wereld gemaakt heeft. Dat hebben we net gezien. In het begin was het woord. Maar hij heeft hem ook gemaakt tot erfgenaam van alles. Hij is de afstraling van Gods heerlijkheid.

En de afdruk staat hij dan van zijn zelfstandigheid. Van zijn wezen. Van wie God is. Ik vind het altijd zo prachtig om te beseffen dat...

God zelf zegt tegen Mozes. Tegen Israël. Maar ook tegen ons in zijn woord. Je zult van mij geen gesneden beelden maken.

Ik durf dat gerust nog uit te bereiden. Van dat God daarmee open doet. Je zult je van mij geen beeld maken. We hebben natuurlijk allemaal een soort van Gods beeld.

Zeggen we dan. Vroeger was ik alleen maar bang voor God als kind. Streng. Toornig. Dat was God. Voor mij.

Ja. Ik kwam een beetje uit de... De kerk waar ik ook heel veel dankbaarheid naar heb. Maar waar ik toch ook zeg... Ja, daar heb ik ook geleerd om naar God als toornig te kijken.

God met zijn alziend oog. In sommige kerken zie je dat dan. Zo'n één oog. Hij ziet alles wat je doet. Nu is mij dat tot troost. Psalm 139.

U kent van verre mijn gedachten. Vroeger werd ik daar doodsbang van. Hij ziet alles. God ziet je hoor. God weet alles wat je doet.

De meester ziet het wel niet. Maar God ziet het wel. Het werd allemaal gewoon zo gezegd. Als een soort van dreigement wat op je lag. Maar dat is een godsbeeld.

En God zegt dat beeld klopt niet. Want je moet je van mij geen beeld maken. Er waren ook andere gemeentes of kerken. Het juichend christendom.

Met wat bij ons genoemd in de kerk. Die hadden het altijd maar. Die riepen altijd halleluja. En dan was het altijd goed. En die klapten. En die zongen. En die dansten. Nee dat was allemaal.

God was altijd goed. En ik denk dat dat juichend christendom zich nu wel heel erg. Voor zover het niet is verdwenen. Maar waar het nog groeit. Dan laat het zich zien.

Dan is eigenlijk. God is alleen maar een lieve opa geworden. Die met zijn kindjes op schoot zit. En die nooit boos wordt. Die eigenlijk alles wel. God is een soort knuffelbeer geworden.

Voor mensen. Voor een heleboel mensen. Want je is ook geen goed beeld van God. God is geen knuffelbeer. God is God. Maar hoe moeten we dan een beeld van God vormen?

Wat voor Gods beeld moeten we dan hebben? Nou dit. Jezus. De zoon. Jezus heeft ons laten zien wie God was.

Met zijn komt allen tot mij die vermoeid en belast zijn. En ik zal je rust geven. Maar tegelijkertijd met zijn. Wie niet voor mij is. Is tegen mij. En tegelijkertijd soms met zijn zweep over het tempelplein.

Om mensen die het huis van zijn vader onteerden. Eruit te drijven. Tegelijkertijd toornig. Jezus. Tegen fariseeën en schriftgeleerden.

Wee u. Wee u. Schriftgeleerden. Wee u fariseeën. Huigelaars. Vooral huigelaars. Wit gepleisterde graven. Maar Jezus die uiteindelijk ook aan zo'n kruis hangt.

En daarover iedereen uitspreekt. Vader. Vergeeft ze. Want ze weten niet wat ze doen. Ze weten niet dat ze hier het leven afwijzen.

Dat ze de eeuwige zoon kruis. Jezus die ook vandaag zegt. Ik heb voor jullie de reiniging van de zonden. Van jullie zonden.

Van al jullie zonden. In mijzelf tot stand gebracht. Echt alles. Jezus die op aarde zei. Toen hem gevraagd werd.

Hoe dikkels moet je vergeven. Zeven keer. Toen zei hij nee. Zeven keer zeventig keer. Weet je. Dat is vierhonderdneventig. Maar dat is natuurlijk ook.

Als volheid bedoeld. Zeven keer zeventig is oneindig. Zou hij zelf niet doen wat hij van ons vraagt. Misschien zeg je zelf. Ik ben eigenlijk te slecht voor God.

En ik zondig steeds maar weer. En ik val. En ik struikel. En het gaat zo mis. Soms in mijn huwelijk. Soms in mijn persoonlijk leven. Soms in de dingen die ik op mijn werk doe. Soms in allerlei dingen.

En ik neem mij voor om het goed te gaan doen. En het gaat weer. Weer. Weer stuk. Kan ik eigenlijk. Eigenlijk nog wel bij God terugkomen. Heer God. Hier ben ik weer. Ik weet dat ik in principe vergeven ben. Maar ik word zo moe van mezelf.

God wordt niet moe van ons. Zeven keer zeventig keer. Dat is het beeld die de reiniging van onze zonde door zichzelf tot stand gebracht heeft.

Heeft zich gezet aan de majesteit in de hoogte hemel. We gaan naar kerst toe. Het is advent. En we gaan natuurlijk denken aan Jozef en Maria.

En aan het kinderke Jezus in de stal in Bethlehem. En aan het licht dat in de wereld verschenen is. Maar laten we tegelijkertijd altijd blijven bedenken dat het niet alleen maar een romantisch geboorteverhaal is.

Maar dat het ook is Jezus de Zoon van God. Die op dit moment aan de rechterhand van de Vader is. Waar Romeinen 8 van zegt.

Die voor ons bidt en voor ons pleit. Die ook voor ons bidt en voor ons pleit. Die jou kent. Die mij kent. Van verre onze gedachten kent. Ons zitten en ons opstaan weet.

Die met al onze wegen volkomen vertrouwd is. Die brengt ons bij de Vader. Vader hebt u ze gezien. Anneke met kanker.

Alida de zoon. De dochter van Simon. Met de worsteling. Simon zelf met zijn eigen sores. U, jij. Ik kan u natuurlijk niet allemaal weer namen noemen.

Maar hij wel. Hij kent uw naam. Hij weet van uw gedachten. U ziet er nu opstaan. En hij vraagt aan de Vader om je te zegenen. Om zijn hand op je te leggen.

Om nabij te zijn. Om dichtbij te zijn. Dat is echt onze trouwens. Onze kracht. Waar we op mogen bouwen. Amen. Josephine. Amen. Amen. Amen.

Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. Amen. 41stEN man.