Volg mij

Spreker

Daniël Douma

Date
Dec. 6, 2020
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Goed om weer in uw midden te mogen zijn vanmorgen en met u het woord te mogen openen.! Ik wil vanmorgen gaan naar een gedeelte in Matthäus 4.

! En dat lezen we in Matthäus 4 vers 18.

En daar zien we het volgende. Matthäus 4 vanaf vers 18. En Jezus liep langs de zee van Galilea en zag twee broers, namelijk Simon die Petrus genoemd wordt en zijn broer Andreas het net in de zee werpen.

En dan komt er een mooi zinnetje, want zij waren vissers. Dan ben ik altijd blij dat dat erbij staat, want anders ga je toch die hele geschiedenis afvragen van waarom gooiden ze dat net nou in de zee?

Dus het waren vissers vandaar, dus het waren geen milieuvervuilers ofzo, het waren vissers, dus ze hadden een goede reden. En Jezus, hij zei tegen hen, kom achter mij aan en ik zal u vissers van mensen maken.

Zij lieten meteen de netten achter en volgden hem. Hij ging vandaar verder en zag twee andere broers, namelijk Jacobus, de zoon van Zebedeus, en Johannes, zijn broer, in het schip met hun vader Zebedeus, terwijl zij hun netten aan het herstellen waren.

En hij riep hen. Zij lieten meteen het schip en hun vader achter en volgden hem. Tot zover. Ja, wat ik zeg, misschien bekende geschiedenis.

En we zien hier eigenlijk dat het plan van God en de bediening van de Heer Jezus een nieuwe fase ingaat. Hiervoor is Johannes de Doper gevangen genomen.

En dat is eigenlijk het start zijn voor de Heer Jezus om Nazareth te verlaten en naar Capernaum te verhuizen. En vervolgens in Galilea daar het koninkrijk van God aan te kondigen.

En te zeggen, mensen, bekeer u, want het koninkrijk van God is nabijgekomen. En ik heb een plaatje meegenomen van een foto met Galilea erop.

Hij komt er denk ik zo op. Niet. Nou, in ieder geval, Jezus had zijn bediening in de omgeving van Galilea.

En dat bestond uit drie provincies Israël. Galilea, Judea en Samaria. En Galilea is de meest noordelijke provincie van die drie.

Waar de Heer Jezus in het begin van zijn bediening met name dus rondging om te prediken. En hij deed dat ook rondom dat meer van Galilea. En daar kennen we wel de plaatsen als Capernaum, Bethsaida, Galilea natuurlijk zelf.

Bekende plaatsen in de Bijbel die daarin voorkomen. Dus daar was de Heer Jezus die daar rondliep. En dus ook wat we hier lezen rond dat meer van Galilea. Waar hij dus deze discipelen riep.

Kijk, hier hebben we het plaatje. Linksbovenin zie je een foto van het meer van Galilea. En rechtsonder zie je een klein stukje van een kaart.

Misschien niet goed te lezen helemaal voor jullie. Maar je ziet wel dat het helemaal in het noordelijke punt is, zeg maar, tegen Syrië aan van Israël. Dus daar was het begin van de Heer Jezus zijn bediening.

En als je dit zou lezen, deze geschiedenis in Matthäus, dan lijkt het een beetje alsof het zo uit de lucht komt vallen. Dat daar zomaar iemand voorbij komt lopen.

Oké, wij weten dan dat dat de Heer Jezus is, maar die discipelen die zijn daar aan het werk. En dan komt er in één keer iemand voorbij lopen en die zegt, kom achter mij. En die mensen die laten alles vallen en zeggen, ja, natuurlijk, we lopen zo achter u aan.

Het is natuurlijk een beetje raar, als dat zo zou gaan. Ik weet niet of u dat wel eens meemaakt, maar ik heb het nog niet meegemaakt. Maar als een wildvreemde, zeg maar, bij mij in één keer op de stoep zou staan en zou zeggen, nou, kom achter mij.

Dan denk ik dat ik ook even zou wachten. En eerst eens even ga uitzoeken van, wie ben je eigenlijk? En daarom is ook goed te weten dat de discipelen de Heer Jezus wel degelijk ook al kenden.

En we lezen dat in Johannes 1, vers 35 en verder. Waar Johannes de Doper al gezegd heeft tegen Andreas en Johannes, en later Peters komt erbij, van, zie het lam gods.

En dan gaat Andreas en een andere discipel, waar de naam dan niet van bekend is, waarschijnlijk Johannes, die gaan de Heer Jezus dan zo een beetje schoorvoetend achtervolgen. En dan zegt de Heer Jezus, wat zoekt u?

En dan vragen ze van, waar woont u? Nou, en dan komen ze bij de Heer Jezus. En dan komen ze bij hem thuis. En dan is het, in Johannes 1, vers 35, dan is het van, kom en zie.

Dus Jezus die ze uitnodigt om bij hen thuis te komen, om gewoon te kijken, om te zien wie hij nou is, om naar hem te luisteren, met hem te spreken. Kom en zie. En ze zien hem dan ook bij de bruiloft in Cana waarschijnlijk, waar hij water en wijn verandert.

Dus zij wisten wel, dit is een bijzondere man. Dit is de Messias. En in Johannes is het nog, kom en zie. Maar hier is het, kom achter mij aan.

Dan zie je dus eigenlijk een volgende stap in het proces van discipleschap. En in Lukas, Lukas lezen we ook over deze geschiedenis.

Alleen Lukas vertelt het een beetje anders. Dat zijn de details wat anders, waardoor sommigen denken, dat is in Lukas 5 uit mijn hoofd. Lukas 5, vers 1 tot en met 11. Hij vertelt het wat anders.

Daar wordt bijvoorbeeld beschreven dat Peters de nette aan het spoelen was. En hier zien we dat hij het net uitwerpt. Waardoor sommigen denken van, hé, misschien zijn dat wel verschillende gebeurtenissen. Nou, ik heb er geen moeite mee om dat als één gebeurtenis te zien.

Waarbij Matthäus het gewoon wat sneller vertelt en gelijk tot de kern komt. En Lukas, ja, wat meer aanloop neemt. En wat uitgebreider de omstandigheden vertelt. Want, dat lezen we ook in Lukas namelijk, dat er namelijk een wonderbare visvangst aan vooraf gaat.

Dat de discipelen de hele nacht hebben lopen vissen, maar niks hebben gevangen. Dat de Heer Jezus vanuit hun bootje eerst onderwijs geeft aan de menigte op de kust, zeg maar, aan het land.

En daarna zegt hij tegen Petrus, van Petrus, ga naar diepere water en werp daar je netten uit. En vervolgens vangen ze ontzettend veel vis. Dus er was een wonder wat daar op dat moment gebeurde.

En ik denk dat we dan ook beter kunnen begrijpen van, hé, ze wisten ten eerste wie de Heer Jezus was. En vervolgens zien ze hem ook wonderen doen. Dat ze daardoor ook makkelijker, denk ik, de overtuiging hebben.

Ja, hem moeten wij volgen. Als hij dat van mij vraagt, dan doe ik dat. Maar het blijft desalniettemin, denk ik, toch ontzettend radicaal. Dat je alles achterlaat en dat je hem achterna gaat.

Maar daarin zien we dus een opbouw. Dat het eerst is van, oké, kom en zie, maar later kom achter mij aan. En dat is eigenlijk de fase die nu begint aan te breken.

Dat ze continu in de aanwezigheid zijn van de Heer Jezus. Continu naar hem luisteren, met hem optrekken. En dan later, dan zien we weer een nieuwe fase aanbreken.

Want dan bereidt hij met name die twaalf voor. De twaalf discipelen uit een nog grotere groep van discipelen. En hij zendt hen uit om het evangelie te prediken.

Om vissers van mensen ook te zijn. Dus dan zie je weer een verder opbouw. Dus de Heer Jezus, die kiest er heel bewust voor, strategisch bewust voor, om het prediken van het evangelie, als hij er niet meer is, niet te laten afhangen van de indrukken die hij heeft gemaakt op de menigte.

En hij maakte een indruk op de menigte. Ze kwamen van heinde en ver om naar hem te luisteren. Maar hij kiest ervoor om het niet daarvan te laten afhangen, met wat er daarna gaat gebeuren, met dat evangelie.

Nee, hij kiest er bewust voor om heel strategisch te investeren in een paar mensen. Daar zijn leven echt mee te delen. In hen te investeren en hen uiteindelijk toe te rusten, om ook weer andere discipelen te maken.

Waar Matthäus 28 ook mee eindigt. Ga dan heen, maak alle volken tot mijn discipelen. Dat is die opdracht die zij daar krijgen. Maar heel bewust is niet door de massa, maar door die enkelingen.

Die hij hier roept. En dan zien we twee keer in het gedeelte wat we net gelezen hebben, dat de discipelen meteen alles achterlaten. Er is geen onderhandeling.

Van nou, kunnen we misschien nog iets meenemen? Nee, meteen alles, ze laten alles vallen. De netten laten ze achter. Het schip laten ze achter.

Hun vader laten ze achter. En ze volgen hem. Geen onderhandeling. Maar ze doen dat meteen. Ze gehoorzamen. En dat is, denk ik ook, wat heel mooi beschrijft wat wedergeboorte is.

En dat kan je ook heel goed vergelijken met een natuurlijke geboorte. Aan de ene kant is er het proces. Het proces van een kind dat groeit in de buik.

Maar aan de andere kant is er ook dat moment van, zoals de Engelsen dat mooi zo zeggen, een point of no return. Dat er een beslissing genomen wordt.

Dat er ook bij een zwangerschap op een gegeven moment de baby eruit moet. Dat het geboren wordt. En zo zie je dat ook hier bij de discipelen. Aan de ene kant is er een proces waar ze in groeien.

Waar ze kennis mogen maken. Maar er is ook een punt van, ja oké, stopt het voor mij hier? Of ga ik verder? Volg ik hem? En geef ik mijn leven aan hem?

En we lazen dus dat ze drie dingen achterlaten. Hun netten. Hun schepen. Hun vader. Dat zijn ongelooflijk belangrijke dingen voor deze mannen.

De netten. Dat was datgene waar zij hun geld mee verdienden. Het instrument om brood te winnen. Dat schip dat hun voeten droog hield.

Dat ervoor zorgde dat ze niet zouden verdrinken. Hun vader. De bron van hun leven. De autoriteit in hun leven. Maar dat maken ze ondergeschikt.

En valt het ook niet op dat elke keer. Dat zien we ook in het oude testament. Als God iemand roept. Dan moet er wat achtergelaten worden. En dat lezen we al direct bij Abram.

Abram ga uit uw land. En ik zal u een ander land wijzen. Hij moet dat achterlaten. Of Mozes die eerst vanuit dat koningshuis bij de varen ogen roepen wordt.

Om uit Egypte zelf eerst te gaan. Maar later ook weer achter die kudde vandaan moet komen. Van zijn schoonfamilie. Om het volk Israël te leiden. Ook dat moet hij achterlaten.

Maar David bijvoorbeeld. David die achter zijn kudde vandaan moet komen. Of wat denk je van het volk Israël zelf. Volk Israël dat Egypte achter moet laten.

En wat een gevecht was dat. Dat ze dat moesten achterlaten. Natuurlijk in het begin wilden ze wel. Maar ze waren nog niet koud in de woestijn. Of ze wilden eigenlijk alweer terug.

Ze moesten leren om dat achter te laten. Om dat los te laten. Maar ook de Heer Jezus zelf. Die zijn vaderlijk huis moest achterlaten.

Om de loopbaan te volgen die zijn vader hem had voorgesteld. En zo zien we dat elke keer weer terug in de Bijbel. Dat als we de Heer Jezus willen volgen.

Dat mensen iets anders moeten achterlaten. En zoals je ook hier ziet. Bij deze discipelen. Dat het echt gaat om fundamentele dingen. Dat tot die tijd betekenis aan hun leven gaf.

Hun identiteit verleende. Hun zekerheid verleende. Maar zij maken dat ondergeschikt aan het volgen van Jezus. En soms denk ik wel eens dat wij die boodschap wat verdunnen.

Dat de Heer Jezus meer iemand is die we in ons leven in kunnen passen. En toch al dat mooie leven dat we hebben.

Maar wat nog wat verrijking. Wat diepgang misschien mist. En daar kunnen we Jezus dan als een soort accessoire aan toevoegen. Nee. Dat is niet de boodschap van de Bijbel.

Nee. De Heer Jezus volgen. Betekent echt een totale herschikking van alle prioriteiten in je leven. Een totale omkering. Waar Hij bovenaan staat.

We lezen het ook in Lukas 9. Zien we een aantal voorbeelden die daar beschreven worden. Van mensen die met goede bedoelingen zeggen van. Heer ik wil u wel volgen. Of de Heer Jezus die iemand uitnodigt van.

Kom achter mij. Maar dan is er altijd nog iets dat gedaan moet worden. De zorg nog voor iemand. Een carrière misschien die nog nageleefd moet worden.

Eerst nog even dit. En dan kom ik eraan. Deze mensen die hadden zeg maar. Zoals ik het allemaal noem. Een Hornbach mentaliteit. Je kent het motto van de Hornbach.

Er is altijd iets te doen. Dat is het motto van de Hornbach. Er is altijd iets te doen. En zo is het ook met ons vaak. Er is altijd nog wel iets te doen.

Er is altijd nog wel een los eindje. Maar weet je. Er komt nooit een einde. aan al die losse eindjes. In ons leven. En komt het uiteindelijk op neer.

Wil je het achterlaten om de Heer Jezus te volgen. Hem bovenaan zetten. En het klinkt misschien soms. Ja wat hard.

Dat de Heer Jezus dat van ons vraagt. Waarom moet ik dat dan loslaten. Waarom moet ik die dingen opgeven. Dat kunnen toch in zichzelf goede dingen zijn. En waarom wil hij dat dan van mij afpakken.

Gunt hij mij dat niet of zo. Nee. De Heer Jezus wil ons juist iets geven. Hij wil ons juist. Het leven geven.

In zijn volle omvang. Hij wil ons juist. De rust in laten gaan. Maar om dat te kunnen laten gebeuren. Is het wel nodig. Dat we die andere dingen loslaten.

Om ons echt die rust in te kunnen leiden. En Henk Binnendijk. Die heeft daar een mooie getuigenis over. En hij vertelde dat hij.

Eén keer. God. Letterlijk als het ware tegen hem heeft horen spreken. En hij stond zelf ook op een kruispunt in zijn leven.

Dat hij. Ja. Een keuze moest maken. En hij was. Bezig in de zaak van zijn vader. En er was wellicht een beetje de verwachting. Dat hij dat over zou gaan nemen.

Maar hij voelde ook een roeping. Dat hij de Heer Jezus moest volgen. En dat hij voor de Heer Jezus. Ja. In de bediening mocht gaan. Om het evengede te prediken. En hij worstelde daarmee.

Van ja. Wat moet ik doen. En hij ging erop uit. Om daar over na te denken. Om daarvoor te bidden. Hij zei. Dat is de enige keer. Dat ik God als het ware. Letterlijk tegen mij heb horen spreken. Dat God op een gegeven moment tegen hem zei.

Henk. Ik vraag niks van je. Ik bied je iets aan. De Heer Jezus die vraagt niet iets van ons. Nee. Hij biedt ons iets aan.

Zijn leven. En betekent dat dan nu. Dat wij allemaal onze baan moeten opzeggen. Nou. Misschien. Nee. Maar. Misschien geldt dat voor sommigen zo.

Ik geloof dat de Heer God dat ons prima duidelijk kan maken. Als je daarna zoekt. Als je hem daarom vraagt. Dat hij duidelijk kan maken. Wat hij van jou in die situatie verlangt.

Maar het betekent in ieder geval voor ons allemaal. Zoals wij hier zitten. Dat hij van ons vraagt. Om al die dingen in ons leven. Waar we ons leven mee kunnen vullen.

Nuttige dingen. Werk. Zorg voor andere bezigheden. Hobbies. Dat we al die dingen. Ondergeschikt maken.

Aan het volgen van de Heer Jezus Christus. En hem bovenaan stellen. En in wezen denk ik ook. Openstaan van Heer. Hoe kan ik. Ook weer discipelen van u maken.

En ik denk als we. Hem de toegang ontzeggen. Tot. Ja. De troon van ons leven. Dan ontzeggen we hem daarmee ook de mogelijkheid. Om ons te vormen.

Tot wie wij kunnen zijn in hem. Als we daar. Over nadenken. Als je daarbij stilstaat. Wat kan er nu echt.

Concurreren. Met de Heer Jezus Christus. Als je dat op je in laat werken. Als je beseft wie hij is. Wat kan er nu concurreren met hem. Daar valt. Al dat andere toch bij.

In het niet. Ik denk als we dat niet zien. Als we dat niet pakken. Ja dan beseffen we in wezen nog niet. Hoe groot de Heer Jezus is. Dan hebben we hem nog geen wonderen.

Als het ware zien doen in ons leven. En dan kunnen we zo druk zijn. Met. Ja die vierkante millimeter. Van ons leven. En ze gaat daar zoveel tijd en energie in zitten.

Om daar wat van te maken. En beseffen we niet. Hoe groot hij is. En dan leven we ook nog in een maatschappij. Waarin druk zijn.

Bezig zijn. Druk zijn met je werk. Ook nog een keer status verleent. Waar het ook nog een keer goed staat. Als je druk bent. Met van alles en nog wat.

Ik las er laatst ook in een column. In het NSC. Dat ging ook over de verkeerde dingen. Die ons status verlenen. En zij hadden het er bijvoorbeeld over.

Dat zij moest nu ook thuis werken. Ik heb daar ook last van. Ik weet niet of hier andere ook mensen zitten. Die thuis moeten werken. Maar ze moest heel veel doen met Zoom. Dus dat beeld bellen.

En zij betrapte zich erop. Dat zij op een of andere manier. De collega die zo'n mooie achtergrond had. Al dan niet een virtuele achtergrond.

Van een mooie kantooromgeving. Dat ze die een hogere status gaf. Dan de collega waarbij de wasmand. Zeg maar nog opgesteld stond. En het wasrek in de kamer.

En een beetje troeperig. Dan dacht ze automatisch van. Die collega zal wel goed zijn. Is goed in zijn werk. En die wat minder. Daar betrapte ze zichzelf op. Een beetje een rare gedachte.

En zo gaat ze daarop door. Van hoe eigenlijk verkeerde dingen ons status kunnen verlenen. En zo zegt ze dat op een gegeven moment ook over druk zijn. Ja zegt ze. Stress. Ook stress heeft onnodige status.

Het is niet voor niks dat bijna iedereen druk druk druk zegt. Als je vraagt hoe het gaat. Je zal zelden iemand horen zeggen. Nou. Ik heb het eigenlijk wel rustig.

Heerlijk. Dus aan de ene kant. Leven we in een maatschappij waarin. Druk zijn ons status verleend.

En zijn we misschien bang. Om datgene op te geven. Omdat we niet weten wat we ervoor terugkrijgen. Ja en kom daar dan maar eens van los. Maar weet je wie het ook druk had?

Petrus. Petrus die had het ook druk. En die was de hele nacht wezen vissen. En die had niks gevangen. En op een gegeven moment dan.

Heeft de Heer Jezus dat onderwijs gegeven. En dan zegt hij tegen Petrus. Petrus ga naar dieper water. Ga het meer nog een keer op.

Petrus die denkt ja. Waarom? Ik heb de hele nacht gevist. Ik weet echt wel hoe je moet vissen. Ik doe dit al mijn hele leven. En dan gaat deze timmerman mij vertellen hoe ik moet vissen.

Maar goed. Hij is daarin ook gehoorzaam. En daaruit spreekt ook zijn geloof. En dan zegt hij. Meester we hebben heel de nacht gewerkt.

En niets gevangen. Maar op uw woord zal ik het net uitwerpen. En ze gaan naar dieper liggend water. Ze gooien het net uit. En daar komt toch een partij vis aan boord.

Gigantisch veel. Zoveel vis hebben zij nog nooit in één keer gezien. Dat collega's erbij geroepen moeten worden. Dat de netten bijna beginnen te scheuren.

Dat die boot helemaal begint door te liggen. Ja. Dat is de Heer Jezus. En wat leerde Petrus daar nou?

Toen hij dat zag. Ik denk dat het. Dat gedeelte ons allereerst. Op profetische wijze iets leert. Dat het spreekt namelijk.

Over dat er. Vanuit de volkerenzee. Een grote schare. Uit de heidenen toegevoegd zou worden. Aan de gemeente. Namelijk.

Op een onlogische plek. Op een onlogisch tijdstip. Uit de volkerenzee. Worden vissen toegevoegd. Mensen toegevoegd. Aan de gemeente. Dus.

Uit de heidenen. Waar wij hier vanmorgen ook. Een getuigenis van zijn. Maar ik denk dat het Petrus ook nog iets anders leerde.

Toen hij dat meemaakte. Meemaakte. En dat hij gedag moet hebben. De Heer Jezus is een betere visser dan ik. En hij heeft er niet eens voor geleerd.

Hij is gewoon timmerman. Maar hij is een betere visser dan ik. En waarom zeg ik dat? Omdat hij ook een betere verpleegkundige is dan jij.

Of een betere projectleider. Of een betere boekhouder. Of een betere leraar. Of lerares. Of vul maar in. Hij is beter in jouw werk dan jij ooit zult zijn.

En wij willen hem vaak wel de ruimte geven. En het hem voor het zeggen laten hebben in ons geestelijk leven. Maar mag hij het ook voor het zeggen hebben in ons werkende leven?

Wil we dat ook aan hem toevertrouwen. En aan hem ondergeschikt maken. En hem daarin de regie geven. En ik zie ook bij ons in de gemeente dat ontzettend veel mensen druk zijn.

Druk zijn met echt van alles en nog wat met hun werk. En ik begrijp dat. Ik werk ook. En er wordt veel van je gevraagd. En er zijn veel kansen die zich voordoen. Wat allemaal op je pad komt.

Verantwoordelijkheden. En ik snap dat. Maar op een gegeven moment zie je ook dat mensen dan denken van oké. Ik moet een stap terug doen. In het dienen van de Heer Jezus.

In mijn bediening. In het volgen van de Heer Jezus. En dan. Ja. Wordt een stapje terug gedaan. En ik heb daar begrip voor.

Maar aan de andere kant is ook mijn vraag. Van. Heb je die netten overgegeven aan hem? Heb je die netten.

Dat instrument waarmee jij je werk mag doen. Dat kan je hoofd zijn. Dat kunnen je gereedschap zijn. Maar heb je dat de regie daarover overgegeven aan hem? Mag hij het voor het zeggen hebben ook in jouw werkende leven?

Heel vaak dan zetten we de Heer Jezus als het ware in potlood in onze agenda. En dan hebben we de oprechte intentie om hem te willen volgen.

Om daar aandacht aan te geven. Om hem op de eerste plek te zetten. Maar dan komen er andere verantwoordelijkheden. Dan komen er andere zaken op ons pad. En dan wordt dat weer uitgegumd. En dan vult die agenda zich met andere zaken.

Dan zouden we het niet juist om moeten draaien. En allereerst het volgen van de Heer Jezus echt met veel stift. Met een permanente marker in onze agenda moeten zetten.

Dat is het eerste. Dat staat bovenaan. En al dat andere komt eromheen. En hoe het gaat, zo gaat het. Maar dat mogen we ook overgeven. Maar hem centraal stellen.

Dat vastzetten. En ik geloof echt dat we dan veel succesvoller zullen zijn. In ons werk. Oh en misschien niet meer klanten.

Of een promotie. Of meer verdienen. Maar doet dat er dan nog toe? Vraag ik me af. Maar succesvol in zijn koninkrijk.

En de rust in mogen gaan. En er was ook een broer bij ons in de gemeente. Jeen heet hij. Die getuigde daar heel mooi van. Hij was ook een jongen die altijd.

Nog steeds. Dezelfde baan heeft. Maar altijd druk. Belangrijke functie. Met veel van hem gevraagd. Veel op pad. Altijd nog bellen.

S'avonds. Je kent het wel. Altijd druk. En op een gegeven moment was hij er zo ook vaak mee bezig. Dat zijn huwelijk stuk liep. En dat was voor hem een enorme wake-up call.

Ja waar ben ik mee bezig. Waar leef ik voor? En toen heeft hij echt de regie overgegeven aan de Heer Jezus Christus. Heeft hij echt gezegd. Heer. Wilt u het maar doen.

Ik geef het aan u. En hij zei. En ik ging de volgende dag naar mijn werk. En nog steeds dezelfde functie. Nog steeds diezelfde belangrijke baan. Hij zei maar.

Het was allemaal anders. Het perspectief was compleet veranderd. En. Ja het was ook maar gewoon werk. En ik had er in één keer tijd over.

En ik begon mezelf soms te vervelen. Was zijn werk anders geworden? Nee. Maar zijn perspectief was er anders op geworden. Waarom? Omdat hij de regie daarover had overgegeven aan de Heer Jezus.

Zijn we daartoe bereid? Want de Heer Jezus die roept ons niet alleen ergens vandaan. Ergens achterweg. Maar hij brengt ons ook ergens naartoe.

Zoals we dat hier zien. Volg mij. En ik zal u vissers van mensen maken. Volg mij.

Kom achter mij aan. Dus dat betekent. Dat. De Heer Jezus nu de regie heeft. Dat hij de route bepaalt die zij daarna gaan. Dat zij zich.

Ja vereenzelvigen met hem. Dat ze. Ja. Als het ware één plant met hem worden. Maar hij bepaalt de route. Kom achter mij aan.

77 keer lezen we dat. In het Nieuwe Testament. Nou 78 keer komt dat woordje volgen. Volg mij. Of volgen voor. En 77 keer in de betekenis van het volgen van de Heer Jezus Christus.

Het één worden met hem. Het je vereenzelvigen met hem. Hem de regie geven dus. En hij zei. Kom achter mij aan. En ik zal u vissers van mensen maken.

Dat is waartoe hij ze roept. Dat is wat hij zal doen. Hoe hij ze zal maken. Vissers van mensen. Ja ik weet niet.

Dat vind ik soms een beetje. Een beetje arglistig klinken. Een vissers van mensen. Zo van nou. Dan ga ik mensen vangen.

In mijn netje. En die kan ik dan als een soort van buit meenemen. Vissers van mensen. Maar. Hoe gek het misschien ook klinkt.

Maar het vissen naar mensen. Het vangen van mensen. Ziet niet zozeer op dat vangen. Maar juist. Op het bevrijden van hun. Juist op het bevrijden.

Het idee is namelijk dat. Zoals bij die vissen. Die. Die als het ware. In de duisternis verkeren. Zo wij ook. In de. Als mensen van nature. In duisternis verkeren.

Onder een oordeel liggen. Maar dat de Heer Jezus Christus. Ons daaruit wil trekken. Op het droge wil brengen. Naar het licht toe wil brengen.

In de lucht. Naar de hemel. Als het ware. Ons zo wil bevrijden. Zo wil de Heer Jezus Christus. Ook ons bevrijders maken.

Van andere mensen. Vissers van mensen. Zoals hij ook die discipelen gemaakt heeft. Als bevrijders. Om ze. In het licht te trekken.

Naar de hemel. Als het ware. En wat een gigantisch bereik hebben deze discipelen gehad. Dat zelfs vandaag.

De dag als het ware. Tot hier in Nederland. In Bunschoten. Hun netten als het ware. Nog steeds worden uitgeworpen. Dat evangelie nog steeds klinkt. Door deze.

Eerst twaalf. Later elf. Kwam er weer een bij. Maar. Deze paar mannen. Die gewoon simpelweg. Gingen getuigen.

Na hun omgeving. En andere riepen. Kom. Kom achter mij aan. Zoals Paulus zegt. Volg mij. Zoals ik Christus navolg.

En zo mag dat ook hier in Bunschoten. Vanuit deze gemeente. Vanuit de plek waar je woont. Met de mensen met wie je in aanraking komt. En het kan zijn dat het iemand is die nog helemaal niks van de Heer Jezus weet.

Maar het kan ook zijn dat het iemand is die misschien al wel wat van de Heer Jezus weet. Hem ook al volgt. Maar daar nog in wil groeien. Dat je die kan helpen. Door een voorbeeld voor diegene te zijn.

Door in diegene te investeren. Zodat die ook kan groeien als volgeling van de Heer Jezus Christus. Dat je hem mag leren te onderhouden.

Al wat ik u geboden heb. Want dat doel. Is voor ons als gemeente nog steeds hetzelfde. Dat is niet veranderd. Het doel is nog steeds om dat evangelie bekend te maken.

En daar kunnen we andere rollen in hebben. Ook hier in de gemeente. De ene staat op een podium. De ander zet de koffie. De ander maakt de mailing klaar. Maar uiteindelijk is dat er wel.

Heeft dat hetzelfde doel. Namelijk om dat evangelie te laten klinken. En we zijn misschien niet allemaal evangelisten. Maar mag je daarin meebouwen?

Mag je daarin meebouwen en meehelpen om die netten ook hier uit te werpen? En laat ik afsluiten met een vraag. En dan ook een gebed.

Hoe staat het met jouw prioriteiten? Heeft hij het voor het zeggen? Heb je al die zaken achtergelaten en hem bovenaan gezet?

En geef je hem de ruimte om jou te maken tot een visser van mensen? Misschien voor het eerst.

Misschien opnieuw. Mag ik dan voor je bidden?

Tot wie we mogen zijn in u. Dat u ons de rust in wilt leiden. Heer, we... Ja, ik wil ook zo bidden. Heer, voor de broers en zussen die hier zitten.

En misschien zijn er een paar die ook op dit moment opnieuw, of misschien voor de eerst die keuze willen maken, Heer, om u te volgen. Heer, dan is mijn gebed of u zich ook op dit moment aan hen bekend wil maken.

In hun hart wil spreken. Heer, dat u daar inwoning mag maken. Dat u centraal mag staan in ons leven. Dat u bovenaan staat en dat we bereid zijn om al dat andere ondergeschikt te maken.

Heer, om u te volgen. Heer, om ook zo hier in Buntschoten, in onze omgeving, een visser van mensen te worden. Heer, wilt u ons dat dan wel op ons hart geven?

In wie we mogen investeren. Wie we mogen helpen om te groeien in het geloof. Heer, dat vragen we zo. Uit genade door uw Zoon.

Heer, we prijzen u voor uw genade. En dat het uw geest is die ons werkt, die in ons werkt, die ons bouwt. Heer, dat het niet onze eigen bekwaamheid is.

Heer, dank u voor die genade. Amen.