Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen gemeente. Ja, kijk, daar is hij.
Fijn om hier vanmorgen bij jullie te zijn en samen God te prijzen en het avondmaal te vieren, Romeinen hoofdstuk 3 ga ik een stuk lezen en ook nog twee versen uit Romeinen hoofdstuk 5.
En achter mij zie je al staan dat het thema van deze morgen is in de rechtszaal van de Romeinenbrief. Romeinen 3, we gaan eerst lezen vanaf vers 9.
Wat dan wel? Zijn wij, en dan bedoelt Paulus de Joden, zijn wij voortreffelijker? Beslist niet. Wij hebben immers zojuist en Joden en Grieken beschuldigd dat zij allen onder de zonde zijn.
Zoals geschreven staat, er is niemand rechtvaardig, ook niet één. Er is niemand die verstandig is. Er is niemand die God zoekt. Allen zijn ze afgedwaald. Samen zijn ze nutteloos geworden.
Er is niemand die goed doet. Er is er zelfs niet één. Hun keel is een open graf. Met hun tong plegen ze bedrog. Een adergif is onder hun lippen. Hun mond is vol vervloeking en bitterheid.
Hun voeten zijn snel om bloed te vergieten. En vernieling en ellende is op hun wegen. De weg van de vrede hebben ze niet gekend. De vreze God staat hun niet voor ogen.
Wij weten nu dat alles wat de wet zegt, zij dat spreekt tot hen die onder de wet zijn. Opdat elke mond gestopt wordt. En de hele wereld doemwaardig wordt voor God.
Daarom zal uit werken van de wet geen vlees voor hem gerechtvaardigd worden. Door de wet is immers de kennis van de zonde. Maar nu is zonder de wet gerechtigheid van God geopenbaard.
Waarvan door de wet en de profeten is getuigd. Namelijk gerechtigheid van God. Door het geloof in Jezus Christus. Tot allen en over allen die geloven.
Want er is geen onderscheid. Want alle hebben gezondigd en missen de heerlijkheid van God. En worden om niet gerechtvaardigd. Door zijn genade. Door de verlossing in Christus Jezus.
Hem heeft God openlijk aangewezen. Als middel tot verzoening. Door het geloof in zijn bloed. Dit was om zijn rechtvaardigheid te bewijzen. Vanwege het voorbij laten gaan van de zonden die eertijds hadden plaatsgevonden.
Onder de verdraagzaamheid van God. Hij deed dit om zijn rechtvaardigheid te bewijzen. Nu in deze tijd. Zodat hij zelf rechtvaardig is. En rechtvaardig degene die uit het geloof in Jezus is.
Waar is dan de roem? Hij is uitgesloten. Door welke wet? Van de werken? Nee. Maar door de wet van het geloof.
Wij komen dus tot de slotsom. Dat de mens. Door het geloof. Gerechtvaardigd wordt. Zonder werken van de wet. Twee versen uit Romeinen 5.
Vers 1 en 2. Wij dan. Gerechtvaardigd. Uit het geloof. Hebben vrede bij God.
Door onze Heer Jezus Christus. Door Hem hebben wij ook de toegang verkregen. Door het geloof. Tot deze genade waarin wij staan. En wij roemen.
In de hoop. Op de heerlijkheid. Van God. Laten we nog een moment bidden. Heren.
Telkens als uw woord open gaat. Hebt u ons iets te zeggen. Ook vanmorgen. En als we dat op ons in laten werken.
Dat u de eeuwige God. Tot ons mensen wilt spreken. Dan past het echt.
Dat wij ons hart stilmaken. En naar u luisteren. We verlangen uw stem te horen. Ook door dit gedeelte. Van die eeuwenoude Romeinenbrief. Ik bid dat het vrijheid in onze geest zal brengen.
En vreugde. Door het offer. Van Jezus. Amen. Ik wil vorig jaar met u nadenken. Over het thema. In de rechtszaal.
Van de Romeinenbrief. En de ondertitel. Die ik hier heb staan. Is de bevrijdende waarheid. Van rechtvaardiging. Door het geloof. In Jezus Christus.
Toen ik in groep 6. 7 zat. Gingen wij op excursie. Naar de rechtbank. We speelden daar. Met de klas.
Samen met enkele medewerkers. Van de rechtbank. Een rechtszaak na. Ik vond het als kind. Een indrukwekkend gebeuren. Een statige rechter.
In zijn toga. Een serieuze griffier. Een ellendige beklaagde. Een heuse advocaat. En ook nog eens een boze schuldeiser.
Een soort van juridische atmosfeer. De partijen werden gehoord. En er werd een oordeel geveld. Er kwam een uitspraak. Zo heet dat.
Er moest. Dat voelde je. Er moest recht geschieden. De brief van Paulus aan de Romeinen. Heeft ook voor een groot gedeelte.
Een juridisch karakter. Het is min of meer. Een beschrijving van een rechtszaak. Die God voert met de mensheid. Je kan het noemen.
De juridische kant van het evangelie. Waar sta ik als mens. Rechtspositioneel. Als ik goed om mij heen kijk.
In de christelijke wereld. Merk ik dat deze kant van het evangelie. Steeds onbekender wordt. Steeds meer onderbelicht.
Je zou kunnen zeggen. Dat het evangelie twee kanten heeft. Het heeft een relationele kant. De kant dat God ons als vader. In zijn liefde adopteert.
En met ons een relatie aangaat. En de voorrechten van een kind geeft. Daar hoor je veel over spreken. Denk bijvoorbeeld aan het verhaal van de verloren zoon. Denk ook aan de beleving van veel christenen.
Kijk je bijvoorbeeld op Facebook. En je ziet wat daar aan christelijke quotes. En teksten en afbeeldingen gepost wordt. Dan gaat dat vaak over de relationele kant.
Van het evangelie. En dat is een bijbelse kant. Gelukkig maar. Maar hoe zit het met die gerechtelijke kant. Die juridische kant.
Dat God. De rechter. Een zondaar. Moet oordelen. Maar op een wonderlijke wijze. Toch vrij spreekt.
Ik ga daar vanmorgen over preken. En ik loop het risico. Dat je bij deze intro denkt. Geef mij die andere kant. Maar toch denk ik.
Dat als wij die Romeinenbrief. Die hoofdboodschap. Waar ik net uit Romeinen 3 van gelezen heb. Uit het oog verliezen. Dat wij iets heel erg kostbaars verliezen. Te veel. Staat er op het spel.
Ik denk als we dat kwijt raken. Dat we. Te veel kwijt raken. Te veel om nog te kunnen spreken. Over een bijbelse evangelie. En daarom wil ik daar vanmorgen aandacht voor vragen.
En je zult zien. En ik hoop dat je. Dat hard hebt om vanmorgen mee te luisteren. En mee te denken. Je zult zien. Dat dit een hele. Bevrijdende kant kent. Die ons op vaste grond zet.
Want in een rechtszaak. Gaat het ergens over. Oké. Ik wil drie dingen met u doen. Ik heb hier wat plaatjes van een rechtszaal.
Misschien doet het u. Aan dingen denken. Ik wil als eerste met u nadenken over het proces. Het proces. Het proces van de Romeinenbrief. Van God.
Die de mensheid gaat oordelen. Het is een proces waar het proces van Holleder. En het proces van de MH17.
En het proces rondom Geert Wilders. Wij in het niet vallen. De rechtszaak die wij vanmorgen behandelen. Is een kosmische rechtszaak. Die wordt aangespannen.
Door de rechter van hemel en aarde. En hij daagt de mensheid voor het gericht. Paulus zou je kunnen zien als iemand die de rechtszaak rapporteert.
En aan de zijlijn staat. En de Romeinenbrief schrijft. En hij beschrijft de gedaagden. Zeg maar de mensen die daar zitten. En aangeklaagd worden. Grofweg in twee groepen. Soms zie je.
Als je op het nieuws. Op televisie. Of in de krant. Zeg maar nieuws ziet over een rechtszaak. Dan zie je vaak de aangeklaagden strip getekend. Dat heeft natuurlijk te maken met de privacy.
Er is vaak een striptekenaar. Die een soort plaatje maakt van de aangeklaagden. En een beetje vaag. Zodat je hem niet echt kan herkennen. Nou Paulus tekent de aangeklaagden niet echt vaag.
In de Romeinenbrief. Hij is glashelder. Hij deelt ze grofweg in. In twee groepen. In hoofdstuk 1. We hebben dat niet allemaal gelezen. Maar ik veronderstel een beetje dat u dat weet.
En anders denk ik dat je. Ook al weet je het niet. Dat je de hoofdlijn kan volgen. In hoofdstuk 1. Spreekt hij over de heiden. De mens die God niet wil erkennen.
Hem niet wil danken. En niet wil verheerlijken. En Paulus is er glashelder over. Ieder mens weet dat God bestaat. Maar zegt hij.
De heiden die God niet wil erkennen. Onderdrukt zijn godsbesef. En wil niet erkennen. Dat God er is. Hij is een Godnegeerder.
En hij eindigt. Hoofdstuk 1. Als hij die heiden beschreven heeft. Met een donker plaatje. Hij zegt. Ze zijn vervuld van allerlei ongerechtigheid. Hoererij.
Boosaardigheid. Hebzucht. En slechtheid. De niet religieuze mens. De heiden. Staat schuldig voor God.
Weet je. Paulus heeft van de heiden. Niet het beeld van een zielig mens. In het oerwoud. Die heel graag in God wil geloven. Maar het niet kan. Omdat hij geen informatie heeft.
Dat is niet het beeld wat Paulus schetst. Paulus zegt. Nee. Die heiden heeft geen informatie probleem. Hij heeft een moreel probleem. Namelijk. Hij onderdrukt de kennis van God.
Daar zit hij. Die heiden. Die mens die God niet wil erkennen. Hij wordt in die rechtszaak. In de beklaagde bank geschoven. Met dat die heiden daar plaats neemt.
Op dat stoeltje. In die rechtszaal. Lijkt het alsof Paulus aanvoelt. En door hem de heilige geest. Dat de religieuze mens. Hier de jood. Maar vanmorgen mag je.
Wat mij betreft ook al even de kerkmens invullen. Denkt. Vrij uit te gaan. En op niet mis te verstaan en wijzen. Spreekt Paulus.
Deze religieuze mens aan. Hij zegt. En u. O mens. Die hen oordeelt. De heiden. Die zulke dingen doen. En ze zelf ook doet.
Denkt u. Dat u aan het oordeel van God zult ontkomen. Twee vers drie. Denk je nu werkelijk. Dat jullie onschuldig uit de rechtszaal kunnen verdwijnen. Alleen omdat je religieus bent.
God wel erkent. Maar dat is het dan ook. U. Die een ander onderwijst. Onderwijst u uzelf niet. U die predikt dat men niet stelen mag.
Steelt u zelf. Twee vers 21. Ja maar zegt de jood. Maakt het dan helemaal niet uit. Dat wij. Het volk van God zijn. Het uizen.
Uitverkoren volk van God. Jawel zegt Paulus in hoofdstuk drie. Zeker. Zeker maakt dat uit. God is trouw aan zijn verbond met Israël. Maar die trouw van God. Contrasteert alleen maar jullie.
Ontrouw. En dan valt de gewichtige vraag. In hoofdstuk drie vers vijf. Paulus bouwt de rechtszaak op. Is God dan onrechtvaardig.
Let op. Als hij toorn over ons brengt. Het antwoord is glashelder.
Vers 6. Hoofdstuk drie. Volstrekt niet. Hoe zal God anders de wereld oordelen. We pauzeren even de rechtszaak.
We hebben een stukje het proces gevolgd. Die twee groepen die daar in de beklaagde bank zitten. Maar we maken even een uitstapje. Want het kan zijn terwijl u naar mij luistert.
Ik weet het niet. Dat u denkt van. Dat is nogal fermentaal. Want wat gebeurt hier. Paulus confronteert ons overduidelijk met het probleem van de mens.
Jood of heiden. Eenzelfde probleem. En weet je wat het probleem van de mens is? Dat is de toorn van God. Ik denk dat dat iets is wat wij lastig zijn gaan vinden.
We houden niet van een God die toormt. Dat associëren we al snel met een verkeerd godsbeeld. Met bulderstemmen.
Dreigementen. Maar dat is een probleem. Want Paulus zegt hier. Als God niet mag oordelen. Als God niet mag toornen.
Hoe kan hij dan ooit de wereld gaan oordelen? Als wij God van zijn rechterstoel beroven. Waar is dan jouw hoop op een toekomst van gerechtigheid op gebaseerd?
Wat als wij niet overweg kunnen met een God die oordeelt? Waarom hoop je dan dat het kwaad de zondaars ooit van de aarde verdwenen zullen zijn? Daarvoor is een oordeel nodig.
God mag dat. Want hij is God. En daarom mag en moet hij ook jou en mij oordelen. Wij staan niet langs de zijlijn. Wij zijn onderdeel van het proces.
En weet je wat de boodschap is? God heeft wat tegen je. Haak niet af.
God heeft wat tegen je. Hij heeft wat ernstigs tegen je. En hij heeft bewijs. En hij is met recht de rechter. God toont over zondige schepselen.
Ik zet hier vanmorgen een streep onder. En misschien denk je waarom benadruk je dit zo? Allereerst omdat het de toon van de Romeinenbrief is.
En ten tweede omdat ik denk dit kan ons helpen om op vastere grond te staan in het besef van het evangelie. Er is namelijk ook in de christelijke wereld, en ik ga dat vanmorgen even noemen, een wijdverbreide theologie.
Die wordt wel genoemd de losgeld aan Satan theorie. Die heel anders kijkt naar het probleem van de mens. Die theorie, en dat is natuurlijk niet een theorie die zich als een theorie presenteert, maar die komt naar ons toe in liederen en in preken en in boeken, noem maar op.
Die zegt ten diepste dat de Satan de mensheid gevangen genomen heeft. Toen de zondeval lukte in Genesis 3, nam Satan de mensen gevangen en de mensen werden zijn gegijzelden.
Wij als mensen zijn eigenlijk meeleiwekkend, op een brute wijze, door Satan gegijzeld, onderdeel van het kwaad geworden. En Jezus is naar de wereld gekomen in zijn liefde om Satan te oordelen, Satan te niet te doen.
En ons die daar meeleiwekkend gevangen waren, onschuldig als we waren, vrij te kopen. En ergens zitten daar bijbelse elementen in, want Jezus is inderdaad ook gekomen om Satan te oordelen.
Daar spreekt de schrift over. Maar het mensbeeld wat achter deze theologie zit is onjuist. Wij zijn niet onschuldige lievertjes die gegijzeld zijn.
Wij zijn mensen die met God gebroken hebben. En voor Satan gekozen hebben. Ten eerste heeft Satan die macht niet om zomaar God schepselen te roven.
Wij hebben hem die macht gegeven. En dat maakt dat wij als zondaren niet allereerst een probleem hebben met Satan. Niet allereerst een probleem hebben met onszelf.
Maar wij hebben een probleem met God. Een heilige God die gerechtigheid eist. En de boodschap van het evangelie kort gezegd is, zonder, jouw probleem is een probleem met God.
En als je je niet bekeert, zal de toren van God over je worden uitgegoten. Redding is niet dat God de klauwen van Satan opent en jij er tussenuit glipt.
Redding is dat jij en ik behouden worden van Gods toren. En ga delen in Gods ontferming. Als je dat gaat zien, of dieper gaat zien, heeft de Romeinenbrief een geweldige boodschap.
Namelijk, je gaat zien dat God zijn zoon gaf. Niet voor zielige ontvoerden, maar voor rebelse vijanden.
God bevestigt zijn liefde voor ons. Dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaren waren.
Terug naar het proces. Ik kijk telkens naar dat tafeltje. Er zitten namelijk twee lege stoelen. Maar daar zitten wij. Daar zitten wij. Gedaagd. En nu gaat het snel.
In de Romeinenbrief. Paulus schrijft het proces met grote stappen. Hij zegt, ik heb, hoofdstuk 3 vers 9, beiden beschuldigd. Jood en heide. Religieus en niet religieus.
Heidens en werelds. Gelovig, kerkelijk en onkerkelijk. Hij zegt, er is niemand rechtvaardig. Ook niet één. Vers 9 en vers 10 van hoofdstuk 3.
En dan volgt er in dat stukje daarna, volgen er een aantal oud-testementische citaten. Met name uit de psalmen. Je kan ze zo meelezen als je het voor je hebt liggen. Waarbij hij eigenlijk het mensbeeld schetst wat de Bijbel geeft.
Allen zijn ze afgedwaald. Hun keel is een open graf. Met hun tong plegen zij bedrog. Etcetera. Etcetera. Conclusie.
Vers 18. De vreze gods staat hun niet voor ogen. Zoals jij en ik geboren zijn. Wij kiezen liever ons eigen pad.
En de vrees voor God. Die bevalt ons niet. Wie je ook bent.
Je staat schuldig voor God. En je valt onder zijn oordeel. Ik kijk met een schuinoogje naar de beklagde bank. Waar ik zit.
Waar jij zit. Wat is dan onze reactie terwijl we de rechter, de aanklager, het oordeel horen voorlezen? Weet je wat Paulus zegt in vers 19 van hoofdstuk 3?
Hij zegt. Nou dit. Dat je mond gestopt wordt. Dat je je hand op je mond legt.
En dat je zegt. Ik heb geen weerwoord. Ik heb geen weerwoord. Je staat niet meer op uit die beklagde bank om bezwaar aan te tekenen.
Je slaat niet meer met je vuist op tafel. Je zegt inderdaad. Gezien vanuit Gods recht en vanuit Gods heiligheid deug ik niet. Ik voldoen niet. Ik verdien Gods oordeel.
En ik kan het niet zelf in orde maken. Paulus zegt vers 20. Het einde van die donkere pericoop. Daarom zal uit de werken van de wet geen vlees voor God gerechtvaardigd worden.
Met andere woorden. Niemand kan door eigen inspanningen vrede sluiten met God. Die weg is dicht. Moet je van beneden naar boven een ladder naar de hemel bouwen. Dan kom je er halverwege achter.
Mijn ladder is tekort. Het gaat niet lukken. Er is van beneden naar boven geen weg tot behoud uit de werken van de wet. Is geen redding.
Met andere woorden. Terwijl we daar zitten in de beklagde bank. En God erkennen dat hij gelijk heeft. Moeten we ook vaststellen. En we kunnen onszelf niet meer redden. Dat is de spanning van de Romeinenbrief.
En dat is de spanning van het evangelie. Een kosmische spanning. Een heilige God die in het gericht gaat met onheilige schepselen. En dat is eigenlijk de grote vraag van de Bijbel.
Hoe kan een heilig en een rechtvaardig God zijn plan uitvoeren met onheilige mensen? En weet je, voor ons is belangrijk om te beseffen vanmorgen.
Let op, dit gaat ons tot verwondering brengen. Wij wandelen niet zomaar de hemel binnen. Wij gooien het niet op een akkoordje met God. U hebt me toch gezien, ik bedoelde het allemaal zo kwaad niet.
Ik was toch een vriendelijke vader. Ik was toch een welwillende moeder. Ik kookte toch regelmatig soep voor mijn buren. Ik bedoelde het toch allemaal zo slecht niet. Weet je, zeker, er zijn dingen niet goed in mijn leven.
Weet je, zo werkt het niet in de rechtbank. Als jouw kind, als je een kind hebt, kinderen hebt. Als jouw kind door iemand iets is aangedaan en dan komt er rechtszaak.
En de rechter moet het oordeel vellen en hij kijkt de beklaagde aan, de misdadiger die jouw kind gegrepen heeft. Die jouw kind iets aangedaan heeft. Wat ook die jou iets aangedaan heeft. En de rechter gaat een uitspraak doen en zegt, nou moet je eens luisteren.
Ik heb ook gezien dat je op je werk toch een goede vent was. Ik heb ook gezien dat je het niet allemaal zo slecht bedoelde. We spreken je maar vrij. Nou dan sta je op. En dan zeg je, dit is geen recht. Zo gaat dat niet. Verwachten we wel dat God dat met ons doet?
Wat voor hoop heb jij op een rechtvaardige toekomst, op een koninkrijk van gerechtigheid, als God zo te werk zou gaan? Heb jij dan de garantie dat God ooit de zonders van de wereld zou verdwijven? Heb je dan de garantie dat God ooit een koninkrijk van recht in Israël en heel de wereld op zou richten, als God geen recht mag spreken?
Je berooft jezelf van iets kostbaars als je God niet op die rechterstoel wil hebben. Er komt een uitspraak. De uitspraak is daar.
Als je je Bijbel open hebt, leg je vinger even bij vers 20 van hoofdstuk 3. Wat in de burgerlijke rechtspraak gebeurt en wat hier gebeurt is niet te vergelijken.
Maar tussen Romeinen 3 vers 20 en Romeinen 3 vers 21, het staat hier in mijn Bijbel, ik weet niet welke Bijbel u hebt, maar hier.
Hier, tussen 20 en 21 zouden veel meer witregels moeten staan. Daar zou het een poosje stil moeten zijn. Romeinen 3 vers 20 zet eigenlijk een streep onder ons leven en zegt, het is over en uit.
Maar dan hè, dit is het feest wat wij vanmorgen vieren. Maar nu, vers 21. Maar nu.
Lloyd-Jones is een theoloog die heeft de grootste maars uit de Bijbel benoemd. Hij noemt dat in het Engels, the great but, de grote maaren. En hij zegt, Romeinen 3 vers 21 is the greatest but in scripture.
De grootste maar. Gods maar. God zet geen punt, maar nu. Je zit daar in die banken en je hoort de rechter een rechtvaardig oordeel vellen en je zegt, u hebt gelijk.
En alle hoop wordt je ontnomen. En plotseling staat er in die rechtszaak iemand op en die zegt, maar, maar. Nu, er is vrijspraak.
De God die gerechtigheid eiste. Maarten Luther heeft daar angstvallig naar gezocht. Die gerechtigheid blijkt nu niet geëist te worden, maar let op, hij gaat gegeven worden.
Die gehoorzaamheid die jij en ik niet kunnen opbrengen, die komt ineens via een andere kant terechtzaal binnen. Er is een vrijspraak mogelijk. En die beklaagden die daar zitten, die kijken om zich heen, die knipperen met hun ogen en die zeggen, is er dan toch een escape?
Is er een weg tot ontkoming? Ja, die is er. Welke weg? Vers 21. Zonder de wet. Halleluja. Zonder inspanningen van de mens.
Je hoeft er niets voor te... Blijf maar zitten. Blijf maar zitten. Niet gaan werken. Niet religieus worden. Want dat kan niet. Er is een weg van boven naar beneden geopend.
Zonder de wet. Gerechtigheid van God geopenbaard. Hij eist de gerechtigheid van de mens, van jou en mij. God zegt, ik vind die niet bij jou. Ik heb het recht hier te veroordelen.
Maar weet je, in mijn liefde geef ik jou mijn gerechtigheid. De gerechtigheid van God. En jij zegt, hoe kom ik daar aan?
Vers 22. Door het geloof in Jezus Christus. Geloof en werken staan tegenover elkaar. Werken is inspanning. Geloof is met je armen over elkaar. Geloven is blijven zitten.
Niks doen. Helemaal niks doen. Het is je armen over elkaar doen. En zien op Jezus die het volbracht heeft. Voor wie is dat bedoeld, zeg je? Kan ik daarin delen? Nou zegt Paulus, goed luisteren.
Vers 22. Tot allen. Wie? Allen. En over allen. Die geloven. Met andere woorden, over allen.
Het wordt over je heen gelegd. Je wordt eronder bedolven. Onder de gerechtigheid van God. Het is alsof daar een vuile zonder zit. En God komt met zijn witte kleed. En hij zegt, hier, dat witte kleed over jou heen.
En ik zie in jou geen zonde meer. Ik zie in jou geen overtreding meer. Je zit daar alsof je nooit gezondigd hebt. Want ik zie jou in de gerechtigheid van Christus. En dan gaat de hamer omhoog.
De hamer gaat omhoog. En er komt een uitspraak. Misschien wil je zelf even klikken. Deze drie woorden. Zonder de wet gerechtigheid van God geopenbaard.
Door het geloof in Jezus Christus. Tot allen en over allen die geloven. Want er is geen onderscheid. Allen hebben gezondigd. Missen de heerlijkheid van God. En worden om niet gerechtvaardigd.
Door zijn genade. Door de verlossing in Christus Jezus. En dan slaat de rechter met zijn hamer op tafel. Vrij gesproken. Rechtszaak.
Zitting beëindigd. Er is gerechtigheid geschiet. Je mag opstaan en de zaal verlaten. En je krijgt een papier mee waarop je vrijspraak staat.
En je loopt nog beteutend van je vrijspraak naar buiten. En je denkt. Wat is hier gebeurd? Ik stond voor een heilige.
Rechtvaardige rechter. En diezelfde rechter. Heeft mij vrijgesproken. Door het geloof alleen. Doordat ik op Jezus heb gezien. Is de hele aanklacht verdwenen.
Sterker nog. Ziet hij mij als. Had ik nooit iets misgedaan. Best kans.
Dat je zegt. Bedankt voor je referaat. Dit klinkt maar ergens bekend in de oren. Maar.
Besef je ook de betekenis hiervan? De diepte hiervan? Ik heb het gehad over de proces. Ik heb het gehad over de uitspraak. Ik wil ten slotte als derde iets zeggen.
Wat is nu de betekenis van die uitspraak? Of beter gezegd van die vrijspraak? Daar wil ik in mijn laatste minuten wat over zeggen. En dat is denk ik een hele mooie opmaat naar het evangelie.
Want je loopt daar die rechtszaal uit. En je hebt daar die vrijspraak op zak. En je zit in de bus of in de trein. En je denkt. Wat staat daar nu eigenlijk?
En ik denk dat we dat te weinig doen. Dat we te weinig die vrijspraak lezen en tot ons door laten dringen.
Want hoe beter we beseffen wat er op die vrijspraak staat. Hoe zekerder. En hoe bevrijder. En hoe vreugdevoller. En hoe dankbaarder we door het leven gaan.
Wat staat daar? Ik wil dat doen. Uit misschien wel de meest kernachtige versen uit de Romeinenbrief. Die heb ik gelezen uit hoofdstuk 5.
Als je een bladzij omslaat of met mij op de biemer kijkt. En daar leren wij iets over die betekenis van die vrijspraak. En als jij vanmorgen weet. Ik heb inderdaad in geloof op Jezus gezien.
Ik ben door geloof gerechtvaardigd. Dan zou ik je willen vragen. Zou je je papiertje even willen openvouwen? Zullen we samen even kijken naar die vrijspraak?
Dat moet toch geen akelig werk zijn? Dacht ik zo. Dat moet geen akelig werk zijn. Wat staat daar nu? Kijk met me mee naar die tekst. Wij dan gerechtvaardigd.
Weet je wat gerechtvaardigd betekent? Rechtvaardiging. Dat is echt een Romeinen term. Maar verkeerd begrepen vaak. Rechtvaardiging betekent.
Dit is een juridische handeling van God. Waarbij hij ons zonde als vergeven beschouwt. En ons als rechtvaardig ziet.
Het Grieks is het woord diakayo. Dat betekent. Let op. Rechtvaardig verklaren. Door het geloof word jij niet van binnen rechtvaardig.
Want je worstelt zondig met zonde. Nee. God zegt. Ik verklaar jou rechtvaardig. Het is een uitspraak van een rechter. Die jou juridisch rechtvaardig verklaart.
Wij vermengen dat vaak met de heiliging. Wij denken. Ja. Dus. Dat moet je gaan merken. Dan word je een beter christelijker mens. Dat is waar. Want de heilige geest komt in je wonen. Maar dat is een ander hoofdstuk.
In de rechtvaardiging. Dat is een eenmalige daad van God. verklaart hij je op het moment dat je gelooft. Het is een eenmalige handeling die voor altijd geldt. Op dat moment verklaart hij jou rechtvaardig.
Ja, maar er is nog veel onrechtvaardigheid in mij. Dat is niet het punt, zegt God, waar we nu over spreken. Ik zie jou als rechtvaardig. Een juridische handeling. Hé, bevrijdend hè. Romeinen 4 vers 5 zegt.
God verklaart de goddeloze rechtvaardig. De goddeloze. Daarom is onze evangelie zo bizar. Dat als je in Amsterdam gaat evangeliseren.
Of een bunschoot. Want zondagen zijn er overal. Jij en ik zijn ze tenslotte ook geweest. Als iemand midden in de zonde. En je predikt in het evangelie. En terwijl hij daar.
Waar wij zo spreken op de wallen staat. En zijn blik richt op Jezus. Op dat moment. Midden in zijn werk. Midden in zijn bezigheid. Verklaart God hem rechtvaardig. Halleluja.
Daarom kan Paulus zeggen in Romeinen 8. Wie? Wie durft er nog beschuldiging in te brengen? Ik vind Romeinen 8. Vroeger dacht ik altijd. Daar is Paulus wel erg vrijmoedig hè. Zal een beetje een grootspraak hoofdstuk.
Maar vind je het gek? Paulus weet op welke juridische grond die staat. Hij zegt wie zal beschuldiging inbrengen tegen de uitverkoren van God? Wie is het die rechtvaardig? Christus is het. Hij zegt ik ben vrij gesproken.
Ik heb de papieren op zak. Ja maar Paulus ben je dan zonderloos? Dat is niet het punt. Zegt hij. Ik ben zonderloos verklaard. Als God voor ons is.
In de rechtvaardiging verklaart God zich voor ons. Dan kan jij vanmorgen zeggen. Wie zal er tegen ons zijn? Die rechtvaardiging heeft twee dingen.
Ik zie sommige mensen meeschrijven. Het is mooi om op te schrijven. Het is niet alleen dat God jou van de zon daar vrij spreekt. Dus van zeg maar min 10 naar nul brengt.
Dan ben je blanco. Dus je bent de grote zon daar op min 10. En God spreekt jou naar nul. Dat is de vergeving van zonde. Maar weet je wat de rechtvaardigheid nog meer is?
Dat is de tweede kant. God rekent jou de gerechtigheid van Christus toe. Je zou kunnen zeggen de gehoorzaamheid van Christus. Dus hij brengt je niet van min 10 naar nul.
Hij brengt je van min 10 naar plus 10. God zegt. Ik zie alsof jij het leven van Christus hebt geleefd. Dat reken ik jou toe. Langzaam begint het een beetje te dagen.
Wat een vrijspraak. Ik sta op vaste grond. De rechter heeft het gezegd. Het is niet alleen een romantisch beeld van een vader die me vrij spreekt. Dat is het ook. Van mijn vader die me adopteert.
Het is ook klip en klaar. Zwart op wit. De rechter die het gezegd heeft. Wat een bevrijding. Het is uit het geloof.
Nog een keer. Dat wil zeggen. Niet uitwerken. Ben jij ook al moeger worden van je eigen inspanningen om een goed mens te zijn? Ik geloof zo als dit evangelie.
In de gemeente. Ik spreek vanmorgen tot gelovigen. Niet recht gepredikt wordt. Weet je wat er dan gebeurt? Dan gaan wij. Zonder dat we het in de gaten hebben. Proberen.
In de heiliging. Een goede christen te zijn. Een goede vader. Een goede ouderling. Een goede evangelist. Doe maar op. Een goede getuige. Al die dingen. We doen ons best om te zijn als Jezus.
Maar ergens komen we elke zondag met een schuldgevoel hier naartoe. Want we falen. Ik zeg je. Je hebt de bevrijding van de rechtvaardiging uit het geloof.
Uit je ook verloren. God spreekt je vrij niet om je goede heiligingspogingen. God spreekt je vrij vanwege het offer van Christus. Uit het geloof.
Niet uitwerken. Op dat niemand zou roemen. God zegt er gaat niemand in de hemel komen die straks zegt. Ja want ik was tenslotte ook een ijverige kerkganger in de reddingsark.
Ik zit hier door de genade van God. Maar het feit dat ik het zo ernstig nam. Dat doet ook een duit in het zakje. God zegt dat gaat niet gebeuren. Niemand gaat er roemen. Want het is uit het geloof.
En weet je wat geloof is? Het is slechts zien op Jezus. Met je armen over elkaar. En wat hebben wij daardoor? Vrede bij God.
Weet je wat we eerder hadden? De toren van God. Maar God zegt je staat nu op voet van vrede met mij.
In de hemelse rechtbank sta ik op de vredeslijst. Niet langer vijandschap en toren. Vers 9 en 10 van Romeinen 5.
Maar vrede en liefde. Vers 1 en 5 van Romeinen 5. Weet je, dit gaat niet over onze ervaring. Als ik vanmorgen aan jou vraag.
Ervaar je een beetje dat je vrede met God hebt? Voel je het een beetje hier? Voel je een beetje van binnen? Gewoon zo'n vrede gevoel. Weet je, in de gemeente worden wij veel te veel aangesproken op ons gevoel.
Het gaat niet om wat ik voel. Het gaat om wat ik geloof. Er was ooit een voorganger. Die moest spreken in een dienst. En daarvoor hadden ze een worship moment.
En de worship lieren vroeg aan de gemeente. En, hoe voel je je vanmorgen? Hoe voel je je vanmorgen? Ik bleef een beetje stil in de zaal. Nou zegt hij, zijn we een beetje enthousiast? Voelen we ons een beetje goed? Nou, ik zeg niet dat dat altijd de verkeerde vraag is.
Maar de voorganger kwam op het podium en zei. Zou je dat alsjeblieft nooit meer aan me willen vragen? Hoe ik me voel? Zegt hij. Hij zei, vannacht zijn al mijn kinderen uit bed geweest. Hij zei, ik heb barstende hoofdpijn. Hij zei, ik moet mijn belastingopgave nog doen.
Ik loop vreselijk achter. En hij noemt nog vier, vijf probleem. Vraag me niet naar wat ik voel. Vraag me naar wat ik op grond van de schrift geloof. Zegt hij. Wat een bevrijding hè.
Dat er niet... Vrede bij God. Niet zozeer de vrede van God. Dat is ook iets. Daar spreekt Filipijn zich hier over. Maar hier gaat het over vrijgesproken. Zwart op wit.
En ja, ere wie ere toekomt. Kijk naar het scherm. Door Jezus Christus. En niet het offer dat ik breng.
Niet de tranen die ik plan. Het is door Jezus alleen. En dit gaat het feest in de hemel worden. U bent het waard Heer. Te ontvangen.
De lof. De eer. In de hemel. Straks. Gaan we allemaal helder hebben. Het is niet door ons. Het is niet uit ons. Maar het is door Hem. God rekende. Zijn gerechtigheid.
Aan ons toe. God heeft Hem aangewezen. Als middel tot verzoening. Door het geloof. In zijn bloed.
Zeg je dat wel eens als je smorgens uit bed komt. Misschien ga je je daardoor wel goed voelen. Als je eerst gaat bedenken wat je gelooft.
Zeg je dat wel eens tegen jezelf. Ik dan. Gerechtvaardigd. Vrijgesproken. Uit het geloof. Ik heb vrede bij God. De rechter van hemel en aarde.
Die straks toorn gaat brengen over deze schepping. Echt waar. God gaat toorn brengen over de. Vlammend vuur gaat Hij wraak oefenen over zijn vijanden. Gaat binnenkort gebeuren. Maar wij. Want mijn rechter is mijn redder.
Ik heb vrede met Hem. Ja dan ga je je ook goed voelen. Omdat je kijkt naar de juridische feiten.
Een eenmalige handeling in het verleden. Toen je voor het eerst je vertrouwen stelde op Jezus. Maar je staat in vers 2.
Daar zeg ik vanmorgen niet zoveel over. Maar ik wil het wel lezen. Door Hem, door Jezus. Hebben wij ook de toegang verkregen. Door het geloof.
Tot de genade waarin wij staan. Paulus zegt hier. En dat gaat over het heden. Je hebt de toegang tot de schatkamer. Van Gods genade.
In het Griek staat daar letterlijk. Het is een beeld van een troonzaal. Waar je binnen loopt. Waar de rechter op de troon zit. Die jouw redder geworden is.
En die zegt kom maar binnen. Kom maar binnen. Kom verder. Alles wat hier ligt. In deze voorraadzaal van Gods genade.
Alles wat hier ligt. Hier heb je een vrijkaart. Je hebt de toegang gekregen. Alle schatten die door Jezus zijn verdiend.
In die genade sta je. En jij hebt de toegang. Ik heb een vrijkaartje. En daar kan je dagelijks heen gaan.
De toegang tot de genade schatkamer. Letterlijk staat hier. Je bevindt je voortdurend op die plek. Het is je nieuwe positie.
Jouw kind. Als je vader of moeder bent. Mag bij jou in huis wonen. Hij mag van de voorrechten gebruik maken dat hij kind is. Hij mag zijn slaapkamer betreden. Hij mag eten en drinken gebruiken.
Hij, noem het maar op. Hij mag zich kleden met de kleding die zijn ouders hem geven. Je hebt het voorrecht van een kind. Paulus zegt we hebben toegang tot de genade. Dat is in het heden.
Dus die uitspraak is in het verleden. Gerechtvaardigd. Voor eens en altijd. De toegang in het heden tot de schatkamer van Gods genade. En dan eindigt vers 2.
En wij roemen in de hoop op de heerlijkheid van God. Met andere woorden, dit gaat over de toekomst. Verleden, heden en toekomst.
Wij roemen. In het Engels staat daar we boast. We boast. We spreken groot van. We geven hoog op van. Wat?
De hoop op de heerlijkheid van God. Dit gaat over de verschijning van de Heer Jezus. Dat een christen kan zeggen, hoewel ik in het verleden ben vrijgesproken. Misschien kort geleden, misschien langer geleden.
Vrijgesproken. 2. Ik in het heden mag leven in de schatkamers van Gods genade. Toch moet ik erbij zeggen. Het allerbeste komt nog. Er gaat nog een beter tijdperk aanbreken.
We roemen in de hoop om de glory, de heerlijkheid van God. Die gaat komen. Ik stel een slotvraag.
Zegt u het maar. Ik heb je vanmorgen geprobeerd iets te laten zien van de rechtszaal van de Romeinenbrief. Is deze rechtszaak nu griezelig?
Of bevrijdend? Ons geloof krijgt veel meer fundament. Als we gaan zien, onze vrijspraak is ook echt ergens op gebaseerd.
Ik heb vrede met de rechter. Wat kan er nog gebeuren? Wat kan een mens mij doen? Daarom is er Romeinen 8. Daarom eindigt Romeinen 8 op die grote hoogte.
Omdat het staat op het vaste fundament van de uitspraak van de rechter. We krijgen veel meer diepgang. We moeten niet bang zijn van die God als rechter.
Want je mag weten als je doorleest. Die rechter is je ridder. Wij worden nederiger als we beseffen hoe we ervoor stonden in die beklaagde bank.
We worden dankbaarder als we beseffen hoe groot het offer van Jezus is. We worden vreugdevoller als we beseffen waar we nu staan.
En we worden verwachtingsvoller als we beseffen dat de grootste heerlijkheid nog gaat komen.
Glorie voor Jezus. Amen. Heer Jezus. mort群平ner Energель Sant Sidольшeni près près près près près près près près près près près près près près près près