Laten wij

Spreker

Aart Haverkamp

Date
Sept. 20, 2020
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders en zusters, jonge mensen.! Ik wil u vanmorgen graag bepalen bij een gedeelte uit Hebreën 10.!

Hij zegt op een bepaald moment, jullie hadden al leraars voor de tijd kunnen zijn. Maar jullie voeden jezelf nog steeds met melkspijs.

En zo wordt die gemeente steeds weer opnieuw aangespoord. En dat laat hij zien vanuit prachtige beelden naar het Oude Testament in vergelijking met de Heer Jezus.

En dan gaat hij in vers 19 beginnen met dat in de praktijk voor u en voor mij toe te passen. En ik heb boven de woordverkondiging geschreven twee woorden, laten wij.

En het zal u straks wel duidelijk worden waarom ik dat gekozen heb. Laat ik eerst drie versen lezen, versen 19 tot en met 21. Hebreën 10, daar luidt het woord van God al dus.

Omdat wij nu, broeders en zusters, vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus. Langs een nieuwe en levende weg.

Die hij voor ons heeft ingewijd door het voorhangsel. Dat is door zijn vlees. En omdat wij een grote priester hebben over het huis van God.

Even tot zover. Want hier ons wordt voorgeschilderd zijn geweldige woorden.

Er is vrijmoedigheid. Je zou kunnen zeggen een vrije toegang om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus. Toen Henk zojuist sprak over deze maand van feesten voor Gods oogappel Israël.

Moest ik denken aan twee jaar geleden toen wij daar waren. In de periode dat we daar ook grote verzoendag en het loofhuttefeest hebben gevierd.

En de vreugde der wet. En tijdens een van die feestelijke samenkomsten stond ik daar op dat grote plein. Met allemaal blijde Israëlieten om mij heen.

Die dansten en die sprongen. En daar stond ik dan als nuchtere Nederlander zo naar te kijken. En opeens werd er een snoepje tegen mijn hoofd gegooid.

Dan ben ik ook nog wel zoveel Nederlander dat ik dat netjes opraap. Maar tegen de broeder die naast mij stond zei ik. Er gooit iemand een snoepje tegen mijn hoofd. Net naast het keppeltje dus ik voelde het ook wel goed.

En toen stond er een Joodse broeder vlak voor mij en die draaide zich om. Hij zegt dat doen ze om tegen jou te zeggen dans met ons mee. Nou dat moeten ze dan tegen mij zeggen. Het zou geen gezicht geweest zijn.

Maar dan denk je bij jezelf als je die vreugde ziet in Israël. Wat moet dat? Beklemmend voor hen zijn. Dat ze juist in deze periode in een lockdown terecht gekomen zijn.

En dat ze thuis moeten blijven. En dat ze al die prachtige feesten waar ze zo naar uitzien niet kunnen vieren. En we kunnen ons dat een klein beetje voorstellen.

Omdat wij op dit moment als gelovigen ook niet zomaar vrije toegang hebben. Om naar de zondagse samenkomsten te komen. Onze gemeente is gebonden aan voorschriften van aanmelding en toewijzing.

Omdat vanwege de corona voorschriften de toegang beperkt is. En daarom ben ik zo blij met dit vers. Want dit vers laat mij zien dat de toegang tot God altijd en voor eeuwig open ligt.

Eens en voor altijd vrij. En dat moet ons sowieso al aanspreken in een tijd waarin ons de toegang ontzegd wordt op zoveel terreinen.

Nee, laat dit gedeelte ons weten. De toegang is vrij, vrij door Golgotha. Vrij door het verzoenend ocher.

Het lijden en sterven van ons Heer Jezus Christus. En het bloed van onze Heer en Heiland. En dat is op zich op deze, ook voor ons feestelijke opstandingsdag, al heel goed om dat eens even op je laten in te werken.

Want let bijvoorbeeld eens op het verschil tussen die machtige grote God die in genade naar ons heeft omgezien. En u en mij als van nature zo gebrekkige personen, zonder personen, egoïstische personen, zwakke mensen als het erop aankomt.

En dit schriftgedeelte zegt dat wij nu binnenkomen in een heilige tempel. Als het ware binnenkomen in een zaal van ware liefde.

Als u hebt meegelezen, en ik hoop dat u dat altijd doet als het woord open gaat. Dan hebt u wel ontdekt dat we in vers 21 halverwege zijn blijven steken.

Want in vers 22, daar gaan we verder. En daar lezen we voor de eerste keer dat woordje laten wij.

Laten wij, zegt vers 22, laten wij tot hem naderen. Hoe? Met een waarachtig hart.

In volle zekerheid van het geloof. Nu ons hart gereinigd is van een slecht geweten. En ons lichaam gewassen is met rijn water.

Laten wij. Wie zijn eigenlijk die wij? Wie behoren eigenlijk tot die wij?

Nou, twee belangrijke teksten daarover. Waarin dat woordje wij zo nadrukkelijk naar voren komt. Als eerste vers, Romeinen 5 vers 1. Ik hoop dat u dat gewoon uit uw hoofd kent.

Want daar staat, wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede met God door ons Heer Jezus Christus.

Ik hoop dat dat uw allerpositie is. Dat u dat weet. Gerechtvaardigd uit het geloof. Heb ik nu vrede met God? Met andere woorden, het is tussen God en mij goed.

Niet door eigen kracht. Niet door eigen inspanningen. Maar er staat zo nadrukkelijk achter. Door onze Heer Jezus Christus. En vlak hiervoor in Hebraïë.

Hebraïë 10. Staat een prachtig vers wat u gewoon voor uzelf moet onderstrepen in de Bijbel. Of een markering meer bij moet zetten. U kunt het gemakkelijk onthouden, want het is Hebraïë 10 vers 10.

En daar staat dit. Krachtens die wil, zijn wij, en dan komt het, eens voor altijd geheiligd door het offer van het lichaam van Jezus Christus.

Dus als ik nou vanmorgen aan u zou vragen, wie van u is er heilig? Dan zou u allemaal uw vinger op moeten steken. Als u door geloof, door genade, een kind van God bent.

Want wat staat hier? U bent eens en voor altijd geheiligd door het offer van het lichaam van Jezus Christus. Voel ik dat altijd?

Nee. Begrijp ik dat altijd? Nee. Maar ik mag er in geloof mijn hand op leggen. En je merkt vaak bij het viering van het avondmaal, zoals u dat volgende week als gemeente wilt gaan doen.

Dat er dan soms van die onheilige gedachten in je kunnen komen. En de boze als het ware zegt, nou ik zou maar niet aangaan. Ik zou het maar laten voorbij gaan. Maar krachtens die wil, zijn wij eens en voor altijd.

Dus ook als we het niet voelen. Geheiligd door het offer van het lichaam van Jezus Christus. Nou, dit vers is eigenlijk een vers waar je al een hele week in je gedachten, in je stille tijd mee bezig kunt zijn.

Want als je nu door genade mag weten dat je hart gereinigd is. Dat je van een slecht geweten bevrijd bent.

En dat je lichaam is gewassen met zuiver water. En hier in de gemeente met zo'n mooi bad hoef ik niet te vertellen wat dat ten diepste inhoudt.

Dan kun je dus. En dan dien je dus. En dan wil je toch graag. En regelmatig met vrijmoedigheid de nabijheid van je hemelse vader zoeken.

Om staande te blijven in het strijdperk van dit leven. Het is zo mooi aan het begin van deze dienst gezegd. Want dit een stralende zondag is.

En als dat op zondag gezegd wordt moet ik altijd denken aan Psalm 84. Wat in de bereimde versie zegt. Want God de Heer zo goed en zo mild is te allen tijden een zon en een schild.

Een zon om je te verkwikken en een schild om je te versterken. En wat hebben we dat nodig in het strijdperk van dit leven. En dan zegt de psalmist dat er zo prachtig bij.

Welzalig en ieder dus die mij mij schuilt, bij God schuilt. Laten wij dus. In vers 23 gaat dat verder.

Want er staat voor de tweede keer. Laten wij. En nu staat er. Laten wij de beleidenis van de hoop onwrikbaar vast houden.

Want hij die het beloofd heeft is getrouw. Dat klonk net zo prachtig door in dat lied. Die trouw en die goede tierenheid van God.

Laten wij. Dat betekent dus ook dat we elkaar daarop moeten aanspreken. Er is een lied wat zegt samen in de naam van Jezus.

Dat betekent ook laten wij. Een heer wat een voorrecht om in liefde te gaan schouder aan schouder als gemeente van Jezus Christus in uw wijngaard te staan.

Hier staat nadrukkelijk. Hier staat nadrukkelijk laten wij de beleidenis van de hoop onwrikbaar vasthouden. En onwrikbaar dat wil zeggen heel goed en stevig vasthouden.

Het nadrukkelijk. Het nadrukkelijk tot God dus. Het zoeken van zijn aangezicht. Maar ook het samenkomen van u en mij als gemeente van Jezus Christus.

Heeft alles te maken met de hoop die je als christen hebt. Ik heb het al eens vaker in deze gemeente gezegd. Maar zuster van de Zander die heeft een boekje geschreven.

Wij zijn niet op weg naar een hopeloos einde. Maar naar een eindeloze hoop. Ik vind dat een prachtige mooie woordspeling. En dat laat het woord van God zien.

En met een vaste hoop zoek je de Heer waarom? Opdat hij zijn beloften in zijn woord aan jou en aan mij bekend kan maken en kan waarmaken.

Zo kom je dus bij hem binnen. Om hem te herinneren aan de belofte aan het woord wat hij heeft uitgesproken. Maar het werkt ook omgekeerd.

Wie bij God binnengekomen is. Die krijgt weer nieuwe hoop. Net kwam in dat lied zo prachtig naar voren. Ook al ga je als mens door een dal van diepe duisternis.

Maar God is erbij. En wie bij God is binnen geweest. Het woord van God op zo menige plaatsen. Die krijgt weer nieuwe hoop. Zingen we dat ook niet heel vaak in bepaalde liederen.

Je vindt dan als het ware een nieuwe weg. In jouw situatie die soms, en laten we dat maar niet ontkennen, zo'n onbraaglijke spanning met zich mee kan brengen.

Zoveel onzekerheid die je ook constateert bij veel broeders en zusters die het nog niet aandurven om in ons midden te komen.

Gezien alles wat er door deze pandemie op ons afkomt. Het woord van God laat zo duidelijk zien dat je dan kracht voor jouw oogenschijnlijk onbegaanbare weg krijgt.

Te gelegen tijd. Dus verlies die hoop niet. Want je kent door de genade de Heer Jezus Christus.

Hij is trouw. Dus dat betekent ook dat u en ik door het geloof beschikken over een levende hoop. En dat je in elke nood naar hem toe mag gaan.

Omnieuw houvast. Omnieuw kracht. Te vinden in en door zijn genade. En daar moeten we elkaar op aansporen.

Juist in periodes zoals nu, waarin het er zo omspant op menig terrein. En dan mogen we elkaar toezingen om te bemoedigen dat God trouw is en dat hij kracht geeft voor vandaag.

Een blijde hoop voor de toekomst. En dat is iets wat onze wereld nodig heeft. Je ziet op alle terreinen dat elke nieuwsbericht die je krijgt.

Of je dat nou leest in de krant of hoort op de radio of ziet op de televisie. Het is een en al doemdenken. De groten van deze aarde verliezen zich in elkaar de zwarte piet toe te spelen.

En er is niemand die werkelijk geïnteresseerd is in zijn medemens. En juist daarin moeten wij als broeders en zusters ook van de reddingsark. Prachtige naam. Maar dat mooie woord maranate op de buitenkant.

Laten zien dat we er voor elkaar zijn. Juist nu het erom spant. En dan vind ik het zo mooi als we weten dat God kracht geeft voor vandaag.

En blijde hoop voor de toekomst. Wilt u eens met mij lezen wat er staat in Hebreeën 6 vers 18. Hebreeën 6 vers 18.

Daar staat zoiets moois hè. Deze hoop hebben wij als een anker voor de ziel.

Dat vast en onwrikbaar is. En rijdt tot in het binnenste heiligdom achter het voorhaks. Vorige week zijn we een week op vakantie geweest.

Naar Normandië. En hebben we eigenlijk heel dat strijdtoneel bezocht. Waarin de bevrijders tegen de Duitsers hebben gevochten. Er is een bepaald punt dat heet Point du Hoc.

En daar hadden de Duitsers een heel sterk kanon bovenop de rots. En er zijn Amerikaanse soldaten. Die zijn daar naartoe gegaan. En die hadden een soort van wapen bij zich.

Waarin een soort van anker was vastgemaakt. En dat schoot dus omhoog. En toen zijn ze. Toen ze flink rukten. En merkte dat zit goed vast. Omhoog geklommen.

Voor de bevrijding. Heer is zo prachtig. Dat er staat van dat anker. Dat het reikt. Tot in het binnenste heiligdom.

Achter het voorhangsel. Daar waar de Heer Jezus Christus voor u en voor mij. Met onuitsprekelijke verzuchtingen. Bid en pleit. En dan vind ik het zo mooi.

Dat daar staat dat dat een anker is voor je ziel. Er staat in de Matthäus 11. Dat de Heer Jezus Christus tegen mensen zegt.

Allem die vermoeid en belast zijn. Kom tot mij en ik zal u rust geven. Maar er is ook een rust voor je ziel. Die je moet vinden. En dat leer je alleen maar. Als je met de Heer Jezus onder een juk gaat.

Deze hoop. Hebben wij als een anker voor de ziel. Dat vast en onwrikbaar is. Toen ik eens een keer over deze tekst heb gepreekt.

In mijn vorige gemeente in Zaandam. Toen kwam in afloop van de dienst een zuster naar mij toe. En ze zei. Broer de Havenkamp ik wil u iets vertellen. Mijn man en ik hebben jarenlang een varend bestaan geleid.

En als het eind van de dag als we dan wilden verankeren. Dan zocht mijn man altijd heel nadrukkelijk. Naar een goede grondsoort.

Waarin hij dat anker kon laten zakken. Zodat we s'nachts niet los raakten en op drif raakten. Ze zei. Ik was dan zo trots op mijn man.

Want mijn man die wist precies waar hij dat anker moest vastleggen. En onze boot lag altijd krachtig en stevig vast. En toen zei ze iets dat ben ik nooit vergeten.

Toen zei ze maar. Het was ook wel eens zo. Dat als het s'nachts heel hard stormde. Dat hij er dan toch nog even uit ging. Om te kijken of hij zijn anker wel goed verankerd had.

En toen dacht ik. Kijk. Dat zijn wij nou ten diepste mijn mensen. Wij mogen ons onwrikbaar vasthouden aan de beleidenis van de hoop.

Maar wat kan ons soms stormen in ons leven scheepje. En dan hebben we elkaar nodig om elkaar daar ook op te wijzen. Om er dan voor elkaar te zijn.

Want niets menselijk is ons vreemd. In vers 24 worden we geconfronteerd met het derde laten wij. Er staat.

En laten wij op elkaar letten. Door elkaar aan te vuren tot liefde. En elkaar aan te vuren tot goede werk.

Zo kun je dat het beste lezen. Veel gelovigen maken in deze dagen een soort van geloofszoektocht door.

En je merkt steeds meer dat die geloofszoektocht een individueel gerichte bezigheid is. Het gaat daarbij dus bij menig gelovigen momenteel om jouw persoonlijke relatie tussen God en henzelf.

En zeg nou zelf. Daar heb je andere mensen toch niet bij nodig. Daar heb je toch geen broeders en zusters bij nodig.

Maar God laat ons zien. Ook met name in dit gedeelte. Ook door die woordjes laten wij. Dat hij ons als gelovigen aan elkaar heeft gegeven.

Om juist nu nu het er zo omspant in deze tijd. Om elkaar vast te houden. Ik lees graag in de plaats van dat woordje elkaar.

Het ouderwetse woordje elkander. En dat moet je zo breken. Elkander. Dus ook die broeders en die zusters in de gemeente die je eigenlijk niet zo goed ligt.

Die God een beetje gebruikt om jouw geloofsleven een beetje te slijpen. Let dus op dat woordje elk. Ander. Maar let ook op de drie opdrachten die we als gelovigen in de Heer Jezus Christus krijgen.

Laten we nog even nalopen. In de eerste plaats zegt de schrijver. Let scherp op elkaar. Laat dat even bezinken bij jezelf.

Daar hebben we het niet zo op. Als de ministers zeggen dat we in verband met corona een app moeten gaan ontwikkelen om te kunnen volgen waar je allemaal geweest bent.

Oh dan worden we horendol. Maar wat hier staat is ten diepste niet negatief bedoeld. Om een voorbeeld te geven.

In 1 Corinthe 12 ontdekken we dat God elke gelovige minimaal een genade gaven geeft. Sommige meer. En als je dezelfde genade gaven hebt gekregen.

Dan maakt God verschil. Want hij weet precies omdat hij je schepper is. Je maker is. Wat je geestelijk gezien aan kunt. Om te voorkomen dat wij geestelijk gezien op onze tenen gaan lopen.

Maar wat staat er dan bij bij die genade gaven. Dat die bedoeld zijn voor het lichaam van Christus. Dat die bedoeld zijn om tot zegen te zijn in het leven van een ander.

En om die reden roept Paulus ons op in de Romeinenbrief om als sterken toe te zien op de zwakken. Maar wie van ons durft nou te zeggen ik ben altijd sterk in het geloof.

100%. Daarin hebben we elkaar nodig. Dus let scherp op elkaar. Ik heb wel gehad dat ik als voorganger bad voor de gemeente.

En dat ik opstond van mijn knieën. En dat opeens een naam binnenkwam van een broeder of een zuster uit de gemeente. En ik maakte daar dan de gewoonte van om daar opnieuw voor te bidden.

Maar als ik die broeder of die zuster dan zondags in de gemeente ontmoette. Dan vroeg ik nooit aan die broeder of zuster. Hoe gaat het met u? Want 9 van de 10 keer krijg je dan te horen.

Goed. Of goed. Dan weet je wat er dan aan de hand is. Maar dan zei ik altijd ik was van de week in gebed voor de gemeente. En toen ik al opgehouden was om te bidden.

Toen heeft God mij heel nadrukkelijk bij u bepaald. Kan ik geestelig gezien iets voor u beteken? En dan zag ik vaak aan de reacties. Truinen in de ogen. Dat er inderdaad wat speelde.

En dan maakten we direct een afspraak. Nou. Dit is positief bedoeld. Verlies elkaar niet uit het oog. En het gevaar in deze tijd broeders en zusters waarin we nu zitten.

Met al die beperkingen is dat we elkaar als gemeente van Christus uit het oog gaan verliezen. Nee zegt de schrijver van de Hebraïe brief. Let scherp op elkaar.

Mag ik u eens wat vragen? Zou u het aandurven? Om vanavond voordat u de dag afsluit. Als u de dag afsluit. Voordat u gaat slapen. Heel bewust te bidden.

Samen of alleen. Heere God wilt u de komende week. De naam van een broeder of een zuster. Uit onze gemeente in mijn hart leggen.

Voor wie ik er bemoediger kan zijn. Het is Gods werk. Hij weet wat mensen nodig hebben. Geestelijk en lichamelijk. Maar dan ben je bezig in de trant.

Om scherp op elkaar te letten. Om elkaar niet uit het oog te verliezen. Gaat nog een stapje verder. Je moet elkaar aansporen tot onderlinge liefde.

Durf het dus aan om iemand op te bellen. Ik hoorde van iemand die zei. Ik bel elke dag iemand in de gemeente. Waarvan ik weet dat hij ouder aan het worden is. Dat hij het moeilijk heeft.

Die bel ik op. Wat een geweldige opdracht. Spoor elkaar aan tot onderlinge liefde. Wat zei de Heer Jezus? Toen hij vlak voor zijn verzoenend lijden en sterven stond.

Dan sprak hij eigenlijk met geen woord over. Maar hij in dat hoge prieslijke gebed heeft het eigenlijk maar over één ding. En dat is de eenheid onder broeders en zusters.

En dan zegt hij in Johannes 17. Hieraan zullen de mensen zien dat jullie mijn leerlingen zijn. Als jullie elkaar lief hebben.

Ziet deze omgeving dat? Dat u elkaar lief hebt. Ontdekt de omgeving. Want er staat in Psalm 133.

En je ziet hoe liefelijk het is. Dat broeders en zusters van de reddingsark tezamen komen. Je merkt. Daar gebiedt de Heer zijn zegen. En leven tot in evenheid.

Dus dat wil zeggen. Zegt de Jacobusbrief ons eigenlijk in de hele uitleg. Lief hebben dat doe je met een daad. Dat moet zichtbaar zijn. En als derde staat er dan een spoor elkaar aan.

Om goed te doen. Met andere woorden. We hebben elkaar nodig. En als je alleen gaat staan. En wie kun je dan de goddelijke liefde bewijzen?

Die krijg je juist om die aan elkaar te bewijzen. En van daaruit weer samen naar buiten toe. Maar als je alleen blijft staan.

Dan kun je die liefde die god in je hart ligt. Niet kwijt. Drie hele belangrijke opdrachten.

En het is god die u en mij daar de genade voor geeft. Om die ook daadwerkelijk uit te oefenen. Maar als we die drie opdrachten gaan uitoefenen.

Als we daar in de praktijk van ons geloofsleven. Ik hoop dat u en ik dat zijn. Daarmee bezig bent. Dan zegt vers 25 ter afsluiting.

Dan moet je heel goed letten op twee zeer belangrijke zaken in dat opzicht. Als eerste staat er.

Laten wij de onderlinge bijeenkomst niet nalaten. Wat gebeurde dus kennelijk in die gemeente?

En je hoort het in onze tijd ook. Dat mensen zeggen voor mijn geloof in god heb ik eigenlijk een gemeente niet nodig. Ik kan net zo goed op zondag een heerlijke boswandeling maken.

En genieten van gods prachtige schepping. Maar hoe raak je dan je geestenschaven kwijt? Hoe voldoen je dan aan de opdrachten die het woord van god zo nadrukkelijk geeft?

Laat zei iemand eens. Je merkt in deze tijd dat mensen wel geloven. Maar zei hij. Ze geloven het ook wel.

En ik merk in de afgelopen maanden. In gemeentes waarin ik met het woord van god mocht dienen. Een zorg onder de oudsten. En onder de voorgangers als we die hebben.

Van als straks het normale leven weer op gang zou komen. Wie houden we dan nog over van onze gemeente?

En hier staat zo nadrukkelijk. Laten wij de onderlinge bijeenkomst niet nalaten. Staat nog iets achter ook. Zoals het bij sommigen de gewoonte is.

Ik spreek in een gemeente. Waar heel veel bekende sprekers komen. En ik heb ontdekt in die gemeente.

Dat daar gemeenteleden zijn. Die komen alleen als een bepaalde spreker komt. Dus ze selecteren naar van tevoren. Dat is een spreker die mij goed ligt.

Die spreekt aangenaam. Die kietelt me gewoon een beetje. Maar de Bijbel zegt. Dat dat een teken van afval is. Het woord is niet aan een spreker gebonden.

Je komt niet voor de spreker. Maar je komt voor het woord. Wat hij uitspreekt. En namens god in de voorbereiding aangereikt heeft gekregen. Laten wij de onderlinge bijeenkomst.

Niet nalaten zoals bij sommigen de gewoonte is. Maar elkaar aansporen. En als u na verloop van tijd mensen gaat missen uit uw gemeente.

Bel ze eens op. En laat ze weten dat je ze mist. Vindt het zo jammer dat ik jou niet meer aantref in de gemeente. Deze tijd brengt een scheiding teweeg.

Dus de mensen die oprecht geloven. En god in alles en onder alle omstandigheden willen dienen. En mensen die er vergeef me de uitdrukking. Al geestelijk gezien een beetje bij hingen.

Daar zullen we misschien afscheid van nemen. Vaak merk je ook al in de gesprekken met mensen. Die dat betreft. Dat ze het ook allemaal niet meer zo serieus nemen.

Laat het niet zo zijn bij u en bij mij. Dat we denken. Hoe kan deze gemeente. Deze reddingsark gemeente. Nou mij dienen.

Of hoe kan die gemeente nou in mijn behoeften. Die ik ervaar in mijn leven. En in mijn geestelijk leven voorzien. Dat is absoluut een onbijbelse instelling.

Maar zeg ik kom samen. Met mijn broeders en met mijn zusters. Met de volgelingen van de Heer Jezus Christus in deze plek. Om hen en mijzelf aan te sporen.

Om voor hen te bidden. Om hen op te bouwen. En hen aan te vuren tot liefde en goede werk. Hoe kan ik hen nou helpen. Om te groeien in gemeenschap en Christus.

We hebben een periode gehad dat we niet mochten samen komen. Toen moesten we een beetje terug naar huis samen komsten. Is uw gezin daar geestelijk door gegroeid?

Omdat u samen teruggewerpen werd op het woord. En samen dat woord hebt bestudeerd. Als vader, als moeder, als ouder. Want het is de bedoeling dat de zegen die je thuis ontvangt.

In die momenten dat je samen leest en samen bidt. Dat je die meeneemt als een verrijking naar de gemeente. Om uit te delen aan broeders en zusters.

Ik weet. Want er onder u die luisteren op dit moment zijn. Die maar wat graag hier zouden komen. Maar die in een hele kwetsbare leeftijd zitten.

Waardoor ze gedwongen moeten wegblijven. Wat heb ik niet een broeders en zusters in het pastoraat bezorgd. Die maar wat graag naar de zondagse samenkomsten.

En dan soms zeiden met tranen in de ogen. Broeder, ik mis de zondagse samenkomsten zo. Ik mis de bidstonden zo. Ik mis de bijbelstudies zo. Maar vanwege mijn ziekte of vanwege mijn ouderdom.

Kan ik niet meer naar de gemeente gaan. Het doet hen pijn. Dat ze niet kunnen komen terwijl ze het zo graag willen.

Maar een gemeente waar de geest van God werkt. Dat is een geloofsgemeenschap. Waar mensen bemodigd worden. En elkaar aanmoedigen.

Een echte bemoediging. Dat komt van binnenuit. Dat heeft in je persoonlijke relatie met God. God zelf in je hart gelegd.

En achter dat bij elkaar komen. Zit nog iets. En dan kom ik eigenlijk helemaal aan het einde. Bij dat prachtige. Bij de prachtige inleiding. Die Henk aan het begin hield.

En daar staat het als tweede waarschuwing. En dat zoveel te meer. Als u de grote dag ziet naderen.

Dat is het kringetje weer helemaal rond. En die grote dag is aanstaande. En je moet toch wel steken blind zijn als gelovigen. Om niet te ontdekken.

Dat de komst van de Heer Jezus Christus nabij is. Wij zetten dat hier in deze gemeente. Als een getuigenis op de buitenkant van het gebouw. Maranatha.

Het verlangen dat de Heer spoedig komt. Maar dan komt er voor laten wij. Als broeders en zusters. Een enorme grote opdracht. En dat is net terecht door Henk verwoord in het gebed.

Wij kunnen diep verlangen naar de spoedige wederkomst van de Heer Jezus. Als je ziet wat er in deze wereld allemaal gaande is. Wat er mis is. Soms ook om de kinderen van God.

Maar wat als je kind niet gelooft. Wat als je kleinkinderen niet gelooft in de Heer Jezus Christus.

En trouwens. Het gaat ons ten diepste om de Heer Jezus zelf. Ooit waren we hier met een samenkomst van Norbert Lied.

We sloten die prachtige samenkomst over de wederkomst van de Heer Jezus af met een lied. Waarin gezongen werd. En het mooiste is. Daar zien wij Jezus.

De volgende dag hoorden we dat een broeder uit deze gemeente was omgekomen. Maar hij had nog zo stralend staan zingen.

En het mooiste is. Daar zien wij Jezus. En daarom bid ik voor mijn kinderen en kleinkinderen. Die wel de weg is gewezen. Maar die de weg van de wereld kiezen.

En zo zijn er in uw en in ons leven. Mensen waar we dagelijks voor moeten bidden. We kunnen niet met hem spreken over de Heer Jezus. Maar spreek dan met de Heer Jezus over hem.

Zodat er misschien. Want God is u en mij toch ook de machtig geworden. En hij heeft in uw en in mijn leven ook een schakel gebruikt. Om de ketting rond te maken. Waardoor wij voor eeuwig behouden zijn.

Broeders en zusters. Misschien bent u dat niet gewend. Maar ik wil mijn oude vak weer even eer aan doen. U krijgt vanmorgen huiswerk mee.

En dat huiswerk bestaat maar uit twee woordjes. Laten wij. Opdat God tot zijn doel komt. In uw en in mijn leven.

Maar ook in dat van deze gemeente. Jezus verbrechen. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye.

Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. prèsح Everybody. prèswater. prèsичес Minnesota. près swing. près hoje. torn station.iscal industrie.棒. queen.