De verloren zoon komt thuis

Date
Aug. 30, 2020
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Fijn om hier weer te zijn. En we voelen ons verbonden met de mensen die thuis meeluisteren en meekijken. Heerlijk om naar deze liederen te luisteren en in stilte misschien meegezongen te hebben.

En nu mogen we het woord van de heren gaan lezen. En dat doen we vanmorgen uit Lukas. Even geelien naar de beschrijving van Lukas. En we doen dat uit hoofdstuk 15, Lukas 15, vers 11 tot 24.

Lukas 15, vers 11 tot 24. En ik lees het uit de herziende statenvertaling.

Lukas 15, vanaf vers 11. En hij, dat is de heer Jezus, zei, een zeker mens had twee zonen.

En de jongste van hen zei tegen zijn vader, vader, geef mij het deel van de goederen dat mij toekomt. En hij verdeelde zijn vermogen onder hem. En niet veel dagen daarna maakte de jongste zoon alles te gelden en reisde weg naar een ver land.

En verkwiste daar zijn vermogen in een losbandig leven. En toen hij er alles doorgebracht had, kwam er een zware hongersnood in dat land. En begon hij gebrek te lijden.

En hij ging heen en voegde zich bij een van de burgers van dat land. En die stuurde hem naar zijn akkers om de varkens te wijden. En hij verlangde erna zijn buik te vullen met de schillen die de varkens aten, maar niemand gaf hem die.

En nadat hij tot zichzelf gekomen was, zei hij, hoeveel dagloners van mijn vader hebben brood in overvloed en ik kom om van honger. Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan en tegen hem zeggen, vader, ik heb gezondig tegen de hemel en tegenover u.

En ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden, maak mij als een van uw dagloners. En hij stond op. Hij ging naar zijn vader. En toen hij nog ver van hem verwijderd was, zag zijn vader hem en deze was met inlijke ontverming bewogen.

En hij snelde hem tegemoet, viel hem om de haals en kuste hem. En de zoon zei tegen hem, vader, ik heb gezondig tegen de hemel en tegenover u.

Ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden. Maar de vader zei tegen zijn dienaren, haal het bestige water voorschijn en trek het hem aan en geef hem een ring aan zijn hand en sandalen aan zijn voeten.

En breng het gemeste kalf en slacht het. En laten we eten en vrolijk zijn. Want deze, mijn zoon, was dood en is weer levend geworden.

Hij was verloren en is gevonden. En zij begonnen vrolijk te zijn. Tot zover de lezing van het woord van de heren. En als thema heb ik vanmorgen gekozen.

De verloren zoon komt thuis. De verloren zoon komt thuis. Het gebeurde een paar dagen geleden. Wij hebben in huis een hardhouten vloer en die moet geschuurd worden en gelakt of geolied.

Dat is nog even de vraag. En er kwam iemand kijken of hij het kon doen. En dan vraag je hoeveel kost het. En u weet dat wel. En die man die bleek, dat wisten wij ook niet, bleek 71 te zijn.

Hij deed dat nog voor zijn hobby. En hij vertelde ook wat over zijn leven. En hij zei ik heb een zoon. Hij zegt maar die zoon die is verslaafd geraakt. Hij zegt.

En hij heeft het verspeeld dat ik hem nog langer mijn zoon noem. En dat raakte mij. En als ik het nu weer vertel dan raakt het mij opnieuw.

Hij heeft het verspeeld dat ik hem nog langer zoon noem. Hij is niet meer mijn zoon. En toen ik daar later over nadacht. Ja dan denk je van ja wat had je allemaal kunnen zeggen tegen zo iemand.

Maar toen kwam deze geschiedenis mij in gedachten uit. Lukas 15. En dan lees je een verhaal ook over een zoon.

Een zoon die het zat is om bij zijn vader te blijven. Bij zijn vader te wonen. Die het deel van de erfenis opeist wat hem toekomt.

En die de wereld intrekt. En toen kwam mij in gedachten. En ik ken jullie verder als gemeente maar nauwelijks.

Maar ik denk als je terug gaat kijken hier de geschiedenis van de gemeente. Dat ook deze gemeente verloren zonen en verloren dochters telt. Dat in de loop van die jaren mensen afgedwaald zijn.

Mensen afgehaakt zijn. En de wereld ingegaan zijn. Die zoiets hebben. Prima als jullie met elkaar gemeente willen zijn. Prima als jullie de heren dienen.

Maar voor mij hoeft het niet meer. Misschien zitten hier wel ouders. Als je kinderen mag hebben. Of grootouders als je kleinkinderen mag hebben. Dat ze zeggen. Pa, ma. Opa, oma.

Het hoeft voor mij allemaal niet meer. Het kan pijn doen. Er kan heel veel pijn doen. Er kan zoveel gebeurd zijn. Daarom.

Het kan zelfs zo zijn dat je hier vanmorgen in de samenkomst bent. Het kan misschien wel zo zijn dat er iemand thuis meekijkt. Die denkt van je moest eens weten.

Aan de buitenkant allemaal keurig en netjes. En de mensen kijken misschien wel tegen je op. Maar diep van binnen. Als ik heel eerlijk ben. Ben ik ook zo'n verloren zoon. Ben ik ook zo'n verloren dochter.

Dreig ik af te haken. In Lukas 15 worden drie gelijkenissen verteld door de Heer Jezus.

Over het verloren schaap in de eerste verse. Over de verloren penning. En over de verloren zoon. En alle drie deze gelijkenissen.

Die tonen de liefde. De genade. De baanwaardigheid. Van de vader. Voor zoon daar. En ik weet dat deze gelijkenis wordt soms zo geïnterpreteerd. Dat het over het volk Israël zal gaan.

Maar vanmorgen wil ik het heel duidelijk toespitsen op die ene zoon. Die ene jongen. Dat ene meisje. Die ene man. Die ene vrouw.

Die de gemeente. Die de Heer een vaarwel gezegd heeft. En de wereld is ingegaan. En je leest hier in vers 7 van dit hoofdstuk. En dat is bij de gelijkenis van het verloren schaap.

Als dat verloren schaap gevonden is. En dat kom je ook weer tegen bij de verloren penning. En bij de verloren zoon. Dat er blijdschap zal zijn in de hemel over één zonde. Die zich bekeert meer dan over 99 rechtvaardigen.

Die de bekering niet nodig hebben. Of niet nodig denken te hebben. Het is een aangrijpend gedeelte.

Wat we gelezen hebben over die verloren zoon. Het was die jongste zoon. Dat hield in. Het deel van de erfenis. Hij kreeg een derde van het deel van de erfenis.

De oudste zoon kreeg een dubbel deel. Kreeg twee derde. Maar hij kreeg een derde. En hij zal nog jong geweest zijn. Misschien een jaar of 17. 18.

Maar dat was mogelijk. Om dan al het deel van de erfenis te vragen. Hij krijgt dat deel. Hij verkoopt het. Hij zorgt dat hij geld in handen krijgt.

En dan vertrekt hij. Dan gaat hij de wereld in. En dan staat daar. En wij zal ervan genoten hebben.

Er staat. Hij verkwisten het. In vers 13. Hij verkwiste zijn vermogen. Dus zijn geld wat hij uit die erfenis ontvangen had. Dat zal hij er in sneltreinvaart doorheen gejaagd hebben.

En er staat ook nog bij. Hij leefde een losbandig leven. Dat zal hij zo netjes geleefd hebben. Misschien. Dat wordt wel gedacht of gezegd.

Met hoeren en tollenaren. Vul maar in. En dan. Naar een poosje. En hoe gaat dat?

Als je geld hebt. Ja dan kun je wel vrienden krijgen. Jij maar betaalt. Maar als hij geld opraakt. Dan is het vak over.

En dat gebeurt hier ook. In vers 14. Als hij alles erdoor gebracht had. Kwam er een zware hongersnood. In het land. Ook dat nog. Een zware hongersnood.

In het land. En hij heeft. Geen geld meer. En die vrienden. Ja die geven dan niet thuis. Nee die zijn weg.

En hij zal in paniek geraakt zijn. Wat moet ik doen? Hoe moet ik verder? En dan zoekt hij. En dan zoekt hij. En uiteindelijk. Dan staat het er hier. Hij begon gebrek te lijden.

Zwervers. Hij wist het niet meer. En dan. Hij heeft zo'n honger. Dan staat er in vers 15. Hij ging heen. En vroegde zich bij een van de burgers van het land.

En die stuurde hem naar zijn akkers. Om de varkens te wijden. Moet je het voorstellen. Een joodse jongen. Je kunt het nog niet gekker bedenken. Om de varkens te gaan. Gaan hoeden.

Om voor de varkens te zorgen. Varkens. Voor onreine dieren. Dat is de enige manier. Om nog een klein beetje te verdienen. Maar hij had zo'n honger. En dan staat ernaar. Staat er in vers 16.

Hij verlangde ernaar. Zijn buik te vullen. Met de schiller die de varkens aten. Maar zelfs dat kan niet. Niemand geeft hem die. In de diepste ellende.

Daar zit hij. Maar de Heer gebruikt deze weg. Om hem tot een keer. Te doen komen. En dat past misschien wel niet.

In het beeld dat wij van God hebben. Tegenwoordig hoor je heel vaak. En dat is natuurlijk ook waar. God is liefde. God is baamhartig. God zorgt. Maar God laat toe.

Dat deze jongen. Die alles vaarwel gezegd had. Die de wereld was ingegaan. In grote en diepe ellende. Terecht komt. En het niet meer weet.

Die totaal wanhopig is. God kan. Moeilijke dingen in ons leven toelaten. Om ons dichter bij hem te brengen.

Om ons misschien wel tot een keer te laten komen. Je kan een kind van de Heer zijn. En toch op een bepaalde manier. Een dwaalweg ingeslagen zijn. Misschien weet je dat zelf wel.

Ja je zult het zelf al weten. Andere mensen weten dat misschien niet. Maar de Heer gebruikt het om deze dingen.

Om deze jongen tot een keer te komen. Dan staat er in vers 17. En nadat hij tot zichzelf gekomen was. Zei hij hoeveel dagloonders van mijn vader.

Hebben brood in overvloed. En ik kom om van de honger. Hij is daarin. In grote diepe ellende. En hij begint na te denken. Van hoe moet het verder. En dan komt dit in zijn gedachten.

Hij komt tot zichzelf. Ik ben er diep van overtuigd. Dat is het werk van de Heilige Geest. De Heer Jezus zei het al.

Als de Heilige Geest komt. Die zal de wereld overtuigen. Van zonde. Van gerechtigheid. En van oordeel. En zo wil de Heer. Allerlei situaties in ons leven gebruiken.

Zo kan hij allerlei situaties gebruiken. Om ons leven. Of soms op een ander spoor te krijgen. En dat gebeurt hier bij deze jongen. Ik zal opstaan.

Komt er dan in zijn hart. Ik zal opstaan. En naar mijn vader gaan. En tegen hem zeggen. Vader. Ik heb gezondigd. Tegen de hemel. En tegenover u. Moet je eens voorstellen.

Moet je eens voorstellen. Deze jongen. Die tegen zijn vader gezegd had. Ik ben het zat hier. Ik ga weg hier. Hier vind ik geen vreugde in.

Geef mij een deel van de erfenis. En dat zal zijn vader pijn gedaan hebben. Maar zijn vader heeft hem niet aan kettingen gelegd. Die heeft hem laten gaan. En als hij hier in de diepste ellende zit.

Ik zal opstaan. En naar mijn vader gaan. Moet je je dat voorstellen. Dat hij dan bij zijn vader terug zal komen. En moet erkennen. Moet bukken. En ik heb niks meer.

Ik heb alles er doorheen gejagt. Ik ben berooid. Wanhopig. Vader. Ik heb gezondigd. Tegen de hemel. Ja tegen de hemel.

Dat beseft hij. Ik heb gezondigd. Tegen de heren. Maar ook tegen u. Ik ben het niet meer waard.

Uw zoon genoemd te worden. Maak mij als een van uw dagelands. En dan moet ik weer denken aan die man. Die bij ons in huis was. Die zegt. Hij heeft het verspeeld.

Hij is het niet meer waard. Dat ik hem zoon noem. Maar hier zegt die jongen. Ik zal tegen mijn vader zeggen. Ik ben het niet meer waard. Hij beseft het.

Ik heb het verspeeld. Ik ben niet meer waard. Uw zoon genoemd te worden. Maak mij als een van uw dagloners. Zijn ogen gaan ervoor open.

Van wat er gebeurd is in zijn leven. En misschien heb je zelf ook wel ooit in je leven zo'n moment meegemaakt. Dat je dat de Heer door zijn woord en door zijn geest je ogen ervoor opende.

Je ogen ervoor geopend hebt. Wat er allemaal gebeurd was in je leven. Wat je gedaan had. En dat je tot inkeer gekomen bent. Ik hoop dat de Heer zo in je leven gewerkt hebt.

En hier. Als hij dat dan zegt. Dan heeft hij dat gezegd. En er is nog een verschil tussen zeggen en doen. Maar dan in vers 20 staat.

Hij stond op. Hij komt in actie. Hij stond op. En het is vaak mooi om ook te kijken wat er in de grondtekst staat.

En hier staat in de grondtekst een woord wat erop wijst dat hij direct op staat. Direct komt hij in actie. Het is niet zo dat hij dat overweegt en nog eens overdenkt.

En dan misschien op een gegeven moment. Ja dan durft hij toch niet. Maar als dat in zijn hart gekomen is die gedachte. Dan staat hij direct op.

En dan gaat hij richting huis. Dan gaat hij richting zijn vader. Ik kan me zo voorstellen. Als hij opgestaan is en als hij onderweg gaat.

Dat dat met knekkende knieën gebeurd is. Dat hij er vreselijk tegenop gezien heeft. Dat hij zich zou schamen voor zijn vader. Probeer je eens in die zoon te verplaatsen.

En ondertussen. Ondertussen is het goed dat we ook aan die vader denken. Die vader die heeft hem laten gaan. En de vader hier in deze gelijkenis. Dat is zo'n wonderlijk mooi beeld van de hemelse vader.

En ook van de heer Jezus. In 2 Peter 3 staat. Dat de heren niet wil dat iemand verloren gaat. Maar dat alle tot bekering zullen komen.

En zo deze vader. Die wil niet dat deze jongen verloren gaat. Hij weet hij is de wereld ingegaan. Hij zal ook beseft hebben. Hij wil doen wat hij zelf wil.

Maar die vader. Die is in gedachten met hem meegegaan. De gedachten van de vader zijn bij zijn zoon.

Een vader die zal gebeden hebben voor die zoon. Er staat hier. En dan komen we zo tegen. Die vader. Kijk dat lezen we in vers 19.

Hij stond op. Hij stond direct op. En ging naar zijn vader. En toen hij nog ver van hem verwijderd was. Zag zijn vader hem. Dus die jongen.

Die gaat onderweg naar zijn vader. En dan heel in de verte. Zijn vader staat op de uitkijk.

Kun je je het voorstellen? Zo verlangt die vader ernaar. Dat die zoon terugkomt. En zo verlangt de vader in de hemel ernaar. Dat verloren en zo. Zonen en dochters terugkomen naar hem.

Misschien mensen uit de gemeente. Misschien wel je kindje. Je vriendje. Collega. Of wie dan ook. Die de Heer van haar wel gezegd heeft.

O de Heer zou kunnen. Met eerbied gezegd kunnen zeggen. Die kijkt uit naar het moment. Dat die persoon terugkomt naar hem. O's dan bij ons ook zo.

Kennen we iets van die bewogenheid. Dat je als het ware op de uitkijk staat tot je zoon, je dochter terugkomt. Niet zozeer terugkomt bij jou.

Maar terugkomt bij de Heer. En als dat verlangen in je hart zal zijn. En dan mogen we wel om bidden. Die bewogenheid.

Dan zal je toch ook bidden. Dan zal je toch bidden voor je kind. Dan zal je bidden voor degene. Iemand uit de gemeente. Die weggegaan is.

O Heer. Houd hem. Houd haar vast. Openbaar. Uzelf aan hem aan haar. We keren. Ook vind ik het zo wonderlijk.

Die vader die staat niet klaar. Met de stokken wat dan ook. Om die zoon te straffen. O nee. O nee. Die vader is bewogen.

En kijkt uit naar het moment. Dat zijn zoon terugkomt. En zijn vader zal gezien hebben. Dat er iemand aankomt. En hij kijkt nog eens goed. En nog eens goed.

En hij zegt. Ja hoe die loopt. En hoe die eruit ziet. Dat is mijn zoon. Zijn vader zag hem.

En er staat er. Hij was met innerlijke ontverming bewogen. Dit mag ons toch ook aanspreken. Als er misschien. We mogen vanmorgen het heilige avondmaal vieren.

En Henk is er al op gewezen. Dat het belangrijk is. Dat ons hart rein is. Rechtvaardig. Dat alle zonden weg zijn. Daaruit als de dingen in ons leven zijn.

Waar de Heer ons misschien vanmorgen de ogen voor opent. Dan mogen we daarmee naar hem toe gaan. Dan is hij met innerlijke ontverming over ons bewogen.

Dan mag je in stilte je ogen vouwen. En zeggen. Heer ik beleid die dingen in mijn leven. Die niet goed zijn. Dan zal hij ze wassen en reinigen. De wijn.

Het bloed van de Heer Jezus. Het bloed van Jezus Christus. God zo reinigt van alle zonden. Want de enige. Enige grond. Voor de vergeving van de vader.

Van deze zoon. Is het offer van de Heer Jezus Christus. Hij heeft zijn leven gegeven. Aan het kruis van God. En daar wijst hem altijd van de Heer ook op. Zijn vader.

Die ziet. En is met innerlijke ontverming bewogen. Je ziet dat ook. Dat woord. Dan kom je vaker tegen.

Innerlijke ontverming. Je ziet het als de Heer Jezus. In Matthäus 9. Als de Heer Jezus. De grote scharen ziet. Van mensen die hem volgen. Dan staat er dat hij.

Dat hij naar ze kijkt. En dat hij ziet. Dat ze vermoeid zijn. En belasten. Als schapen. Zonder herder. En dan staat er dat hij. Met de. Innerlijke ontverming bewogen is. En dan staat er zoiets in de grondtekst.

Met de diepst mogelijke ontverming. Die mogelijk is. Was zij over hen bewogen. En zo is hier. Die vader. Ja. Een beeld van. Van. Van de Heer Jezus zelf.

Van de vader. De hemelse vader. En deze gelijkenis. Die spreekt. De Heer Jezus ook uitrichting. De fariseeën. En de tollenaars. Die maar moeite hadden met de Heer Jezus.

Maar wat ook een boodschap. Is naar hen toe. Het wordt uitgebreid. Om vanmorgen. Heel. Die gelijkenis te gaan behandelen. Want in het tweede deel. Gaat het over. Die tweede zoon.

Die zich er niet over verheugen kan. Dat die. Dat die ene zoon terugkomt. Eigenlijk lijkt die. Lijkt die andere zoon. Op. Op de fariseeën.

De schriftgeleerde. Misschien moet je wel zeggen. Want het heet de gelijkenis van de verloren zoon. De echte verloren zoon. Was die andere zoon. Maar hier. Die vader.

Die. Die is met innerlijke ontverming bewogen. En die snelt hem. Tegemoet. Dat was in die. Cultuur.

Buitengewoon. Ongebruikelijk. Dat. Een ouder. Iemand. Had. Ging hollen. Maar die vader. Is zo blij. Dat die zoon terugkomt.

Hij snelt hem. Tegemoet. En. Staat er. Hij kuste. En. Eigenlijk. In de grondtekst.

Dan staat er zoiets. Van. Hij. Kuste. Hem. Aanhoudend. Niet zomaar even. Een kus. Nee. Hij blijft hem kussen. En dat is. Een teken.

Van zijn. Zijn grote. Blijdschap. Zijn liefde. Zijn. Barmhartigheid. Zo zal de Heer ook jou zien. Als je misschien zit te kijken.

Of zit te luisteren. Wie weet wat er allemaal in je leven misgegaan is. Maar als je opstaat. En naar de Heer Jezus gaat. En je misschien voorneemt. Ik ga. Ik ga beleiden.

Ik heb gezondigd tegen u. Vergeef me. Want dan zal hij je in barmhartigheid aannemen. Dan zal hij je om met deze woorden te spreken.

Kussen. En je vergeving schenken. En de zoon. Die heeft het zich voorgenomen wat hij gaat zeggen. Vergelijk dat maar vers 21.

Met vers 18 en 19. De zoon zegt tegen de vader. Vader. Ik heb gezondigd. Tegen de hemel. En tegenover u.

Ik ben niet meer waard. Uw zoon genoemd te worden. Maar. Hij had zich nog wat voorgenomen. Hij had zich ook voorgenomen. Om te zeggen.

Maak mij als een van uw dagloners. Vers 19. Maar hij krijgt de kans niet. Om dat te zeggen. Want dan is de vader daar alweer.

De vader. Die zegt dan tegen zijn dienaren. Die vader is. Die ziet dat. Die ziet dat. Dat die. Dat die. Inkeer. Die verootmoediging. Van die zoon.

Dat die echt is. Dat die oprecht is. En die vader. Die eist niet. Dat die zoon eerst. Opgeknapt wordt. En netjes gemaakt wordt. Nee.

Die vader. Die schenkt hem vergeving. Daar is dat. Dat beeld van. Dat om de hals vallen. En kussen. Dat bewijst dat. Die vader. Die neemt die zoon.

In zijn vuile plunje. Aan. Opnieuw. Als zijn zoon. En dan hier. Als die zoon dat gezegd heeft.

Dan roept die vader zijn dienaren. En zegt. Haal het beste gewaad. Geef hem. Een ring om zijn voeten. Geef hem.

Geef hem sandalen aan zijn voeten. En een ring aan zijn hand. Het beste gewaad. En breng het gemest te kalf. En slacht het. Dat beste gewaad.

Dat. Dat. Dat. Dat wijst erop. Dat die. Dat die weer geaccepteerd wordt. Door. De vader. En de ring wijst. Eigenlijk op.

Op koninklijk gezag. Als. Je bent echt weer mijn zoon. Je hoort bij mij. En die sandalen. Want hij had gezegd. Maak me als een van uw slaven.

Als uw dienaren. Hij krijgt sandalen aan. Maar die slaven en de dienaren. Die hadden geen slaven. Dus opnieuw een bewijs. Zoon. Je bent. Maar zoon. En het gemeste kalf.

Oh. Wat een wonder is dat. Het gemeste kalf. Het geslacht. Dat werd. Altijd. Voor. Voor. Een buitengewoon. Bijzondere gebeurtenis. Bewaard. En. Dat wordt nu geslacht.

Onvoorstelbaar. Die zoon zal niet weten wat er gebeurt. Die zoon zal gedacht hebben. Ik word gestraft. En ik word ook een slaaf. Maar hier. Hij wordt. Hij wordt.

Hij blijft. Hij was zoon. En hij blijft zoon. En er is blijdschap. Dat staat er hier. Laten we eten. En laten we vrolijk zijn.

Want deze. Mijn zoon was dood. En is levend geworden. Hij was verloren. En hij is gevonden. Jazeker. Jazeker.

Iedereen. Die de heer Jezus. Vanwel zegt. Die de rug toekeert. Daar geldt dat voor. Die is. Verloren. Die is.

Geestelijk. Dood. Maar. De heer Jezus. Verlangt ernaar. Om mensen die. Die dood zijn. Die verloren zijn.

Om ze een nieuw leven te geven. Om ze te redden. Ook jouw zoon. Ook uw dochter. Kan gered worden. Wil hij redden. En dan zal het feest zijn.

In de hemel. Wat bijzonder is dat. Wat een geweldige boodschap. Er is hoop. Er is hoop. Voor iedereen.

Die hopeloos. In de goot ligt. Je. Je moet zeggen. Voor God zijn er geen. Hopeloze gevallen.

Voor hem. Is niets te wonderlijk. Ook al denk je. Hoe moet het ooit verder. Misschien heb je wel een situatie in gedachten. Dat je denkt. Dan komt het nooit meer goed. Wanhopig.

Ik denk aan die man die bij ons langs kwam. Als ik hem nog eens zie. Ik zal tegen hem zeggen. Voor God zijn er geen hopeloze gevallen. Hij is in staat je zo te redden.

Hij is in staat. De situatie waarin jij je bevindt. Misschien wanhopig. Misschien hopeloos. Poosje geleden hoorde ik van iemand. Hij was voorganger.

Ik las dat. Hij was voorganger in een gemeente. Een grote gemeente. En hij was verslaafd aan porno. Maar niemand wist het. En zo kan er ook in jouw leven.

Iets zijn. Waar misschien niemand iets van afwijkt. Maar God is machtig. Om zo in je te werken. En dingen te vernieuwen.

En dingen te veranderen. Je te verlossen. En je te bevrijden. En daar wil hij soms andere mensen voor gebruiken. Om je erbij te helpen. Maar voor hem is jouw situatie niet hopeloos.

En daar herinnert het heiligavondmaal ons aan. Hij, de Heer Jezus. Is gekomen. Is aan het kruis gegaan. En moet je je voorstellen.

Hij heeft nooit zonde gedaan. Hij was de heilige. De reine. De rechtvaardige. Hij gaf zijn leven.

Om jou te redden. Om u te redden. Om je zoon te redden. Die misschien in de goot ligt. O houd moet.

Verwacht het van hem. Laat deze geschiedenis vanmorgen je hoop geven. Je bemoedigen. En zij begonnen vrolijk te zijn.

Want deze mijn zoon was dood. En is levend geworden. Hij was verloren. En is gevonden. Wat een wonder. En de God. Van Lucas 15.

De vader van Lucas 15. Was gisteren. En heden dezelfde. En tot in eeuwigheid. Hij kreeg.

En dat is ook mooi. Hij kreeg. Nieuwe kleren. Het beste gewaad. Kreeg hij aan. Dat is nog één gedachte.

Die ik door wil geven. Ik moet denken. Aan wat de Heer Jezus zegt. Of wat we lezen. In het boek.

Openbaring. Dat. Als we hem. Mogen leren kennen. Degene die overwinnen. Die zullen.

Witte klederen ontvangen. Klederen van huil. Klederen van gerechtigheid. Het bloed van Jezus Christus Godzoon. Het bloed.

Rode bloed. Reinigt. Reinigt. Van alle zonden. En maakt onze zwarte kleeding. Zwart door de zonde. Witte dan snel.

Om eenmaal. En wie weet hoe spoedig. Als we hem zullen zien. Als hij komt. Om ons tot zich te nemen. Zullen hem zien. De Heer Jezus.

Van aangezicht. Tot aangezicht. Wat een dag. Zal dat zijn. De Heere zegen u. Amen.