Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Ik maak het niet vaak mee dat ik rondom vergezeld word door mijn naaste familie.! Maar ja, zo kan het gebeuren.! Vanmorgen denken we na over het thema als een geestelijke plank in Gods huis.
Om een geestelijke plank in Gods huis. En ik wil met u een paar korte bijbelgedeeltes lezen uit Ephesie 2. Ephesie 2.
Het eerste gedeelte vanaf vers 11. Ephesie 2 vanaf vers 11. En het tweede gedeelte is vanaf vers 19.
Maar eerst vanaf vers 11. Bedenkt daarom dat gij, die vroeger heidene waard naar het vlees, en onbesneden genoemd werd door de zogenaamde besnijdenis, die werk van mensenhanden aan het vlees is, dat gij te dien tijden zonder Christus waard, uitgesloten van het burgerschap van Israël, en vreemd aan de verbonden der beloften, zonder hoop en zonder God in de wereld.
Maar thans, in Christus Jezus zeid gij, die eertijds veraf waard, dichtbijgekomen door het bloed van Christus. Dan ga ik verder met vers 19.
Zo zijt gij dan geen vreemdelingen en bijwoners meer, maar medeburgers der heiligen en huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, terwijl Christus Jezus zelf de hoeksteen is.
In hem wast elk bouwwerk, goed ineensluitend op tot een tempel, heilig in de Heere, in wie ook gij mede gebouwd wordt tot een woonstede gods in de geest.
Tot zover de schriftlezing. Het is alweer anderhalve week geleden, dat de wereld werd opgeschrikt, door een enorme explosie in de Libanese hoofdstad Beirut.
2750 ton opgeslagen aluminium nitraat, ontplofte met als gevolg een aantal honderden doden, duizenden gewonden en tienduizenden huizen verwoest.
Een heel land werd in rouw en volkomen ontwricht. Het wereldwijde meeleven lijkt weer wat weg te hebben.
Ja, zo gaat dat. Het zou misschien iets anders geweest zijn, als het Amsterdam, Amersfoort, Hilversum, Utrecht, betreft zou hebben.
Dat is dichter bij huis. Het moment zal komen, dat het inderdaad ook Amsterdam, Amersfoort, Utrecht, Hilversum, Soest, Baren, zal betreffen.
En niet alleen in ons land, maar in alle landen van de wereld. Wij verkeren momenteel aan het einde van ons tijdperk, de dag des heils, noemt Paulus zo in 2 Korinther 6 vers 2.
En na ons tijdperk zal er een nieuwe periode aanbreken. Het tijdperk van de nieuwe wereldorde. Nou, is al aangekondigd.
We leven zo'n beetje in de, ja, eigenlijk al aan het begin van de nieuwe wereldorde. De zeven jaar durende dag des heren. De grote verdrukking genoemd, met de heersende antichrist dan.
Ook de periode waarin God met zijn vreselijke strafgerichten zal komen. In een enkele seconde was die miljoenenstad Beirutse voor een groot deel verwoest.
En dan neem ik je even mee naar openbaring 16, de vers 17 en daarop volgende. Ik heb het hier opgeschreven, dus ik hoef het zelf niet op te zoeken.
Maar openbaring 16, vanaf vers 17, en dan lezen wij het volgende. Wat klinkt dat bereigend?
Het is niet, het is volbracht, maar het is geschiet, het moment is aangebroken dat het zal gaan gebeuren. En dan staat er verder.
En er kwamen bliksemstralen en stemmen en donderslagen, en er geschiedde een grote aardbeving, zo groot, als er geen geweest is, zedert een mens op de aarde was.
Zo hevig was deze aardbeving, zo groot. En de grote stad, Jeruzalem, viel in drie stukken uiteen, en de steden van de volken stortten in.
En grote hagelstenen, dan ga ik verder met vers 21, en grote hagelstenen, een talent zwaar, ongeveer 34 kilo per stuk, vielen uit de hemel op de mensen.
En de mensen lasterden God vanwege de plaag van de hagel. Want de plaag daarvan was zeer groot. Nee, dit zal niet plaatsvinden tijdens ons tijdperk.
Het zal gebeuren tijdens die zeven jaar langdurende grote verdrukking die over de aarde zal komen. Heden zitten wij midden in de voorbereidingen van die grote verdrukking.
Daar komen we straks nog ietsje op terug. Men zou verwachten dat in die periode die na ons komt, de mensen tot inzicht en tot bekering zouden komen.
Maar wat lazen we? Ze lasterden God. En in datzelfde hoofdstuk, openbaring 16, staat dat zij zich niet zouden gaan bekeren om hem eer te geven.
Ze zullen zich niet bekeren van hun werken. En eigenlijk geldt dat ook wel een beetje voor onze huidige tijd waarin we leven.
Zelfs in coronavirus brengen de mensen niet echt tot inkeer en bekering tot de heren. Nou, opdat wij niet een beetje neer zouden kijken op onze feestvierende land en volksgenoten die lak hebben aan de coronaregels, heeft Paulus ons vanmorgen even nadrukkelijk bepaald op onze eigen afkomst.
We hebben daarom Efeze 2 vanaf verse 11 gelezen. Ik zal het voorlezen zoals het boek het weergeeft, want daar kan ik me helemaal in vinden.
In dat stukje vanaf vers 13. Nee, vanaf vers 11. Dus eventjes over onze afkomst. Dat houdt ons gelijk toch een beetje nederig.
Dat voorkomt dat wij misschien wat neer zouden kunnen kijken op die mensen die zich niet willen bekeren. Die hun eigen regels blijven stellen.
Daar staat in het boek. Vergeet niet dat u van geboorte niet bij het volk van God hoort. De joden noemen u minachtend de onbesnedenen.
Dat besneden zijn van hen betekent overigens niets meer dan dat er een snee in hun lichaam is gemaakt. U leefde vroeger in elk geval zonder Christus en u stond volledig buiten de gemeenschap van Gods volk.
De belofte die God had gedaan, golde toen nog niet voor u. U leefde zonder hoop en zonder God. Wij werden evenals al onze volks en landgenoten ook in zonde ontvangen en in ongerechtigheid geboren.
Maar wat een genade. Dat wij het evangelie van de genade hoorden. Het genadeaanbod aanvaarden.
En in de Heer Jezus Christus als de enige zaligmaker der wereld gingen geloven. Toen wij ons verzondigde leven bij hem, bij de Heer Jezus, inleverden.
En wij zijn eeuwigheidsleven daarvoor in de plaats kregen. De Heer Jezus was met innerlijke ontferming bewogen toen hij die Joodse scharen zag.
Hij zag ze als een schare zonder een header. En ik hoop dat wij als kinderen van God ook iets van die innerlijke ontferming hebben. Als wij kijken naar onze land- en volksgenoten die geen redder hebben.
En dat in het besef. Dat ons tijdperk van twee dagen van elk duizend jaar bijna ten einde is.
Ik ken een bijbelonderzoeker. Echte Maranatha Christen. Die denkt dat deze periode. En dat denkt hij serieus. Waarbij God rekent.
Met 360 dagen per jaar. Dat die periode. De dag des heils. Dus de periode waarin wij nu leven. In 2020.
Hooguit 2021. Ten einde is. En op dat moment begint dan de dag des Heren. De grote verdrukking. En ik neem die bijbelonderzoeker heel serieus.
Hij heeft het op een rij gezet. En ja. Wat hij denkt mag ik doorgeven. We moeten op scherp staan.
Maar ik hoop dat hij dat met bewogenheid naar uw buurman doet. Of die mensen in de straat. Want als ze het niet aannemen. Dat aanbod van de genade.
Komen ze in een verschrikkelijke periode terecht. Ik heb het net even zo'n stukje gelezen. Dat is dan één ding waarvan we gelezen hebben. In die grote verdrukking die komt. Zullen er vijf aardbevingen zijn.
En vier daarvan. Al aan het begin van die grote verdrukking. Wat we nu gelezen hebben. Was aan het eind. Van die verdrukking. Alle wereldsteden storten in. Dat is niet niks. Dan mag je wel bewogen zijn met de mensen.
En geef ze de kans. Om het evangelie te horen. De Heer zal in deze periode u heel veel open doelen geven. Waar u zo met een paar woorden kan getuigen.
Er moet geen verhaal worden. Kan getuigen dat er alleen redding is in de Heer Jezus Christus. En dat moeten ze aan u kunnen zien. Dat moeten ze aan u kunnen horen. We leven, ik zei het al.
In de voorbereiding van de dag des Heren. Middenin. Je ziet het zo. Je moet alsteken blind zijn als kind van God. Om dat niet een klein beetje te kunnen zien.
Met dat miserige kleine virusje wat gekomen is over de aarde. Is alles in een stroomversnelling gekomen. En gelijktijdig met die coronacrisis.
Vinden wereldwijd allerlei demonstraties plaats. Opstanden. Er zijn er ook nog een keer die klimatologische veranderingen. En de opmars van Sina via die zijderoute.
Met zijn totale controle die erbij zit. Ach, ze weten van ons. Het is ook al wel ongeveer alles. Ze weten heus wel dat u vanmorgen hier zit. Als ze eventjes kijken.
Ja, u hebt misschien dat miserige dingetje. Die smartphone uitgezet. Maar ik weet niet of dat dat helpt. Om te weten dat u hier bent. Maar dat is de voorbereiding van de grote verdrukking.
Dat is toch normaal. Dat is een totale controle. Wij moeten niet vreemd opkijken. Dat dat nu door die stroomverstelling nog eens een keer geactiveerd wordt. Een fascineerde tijd. De verwarring zal nog groter worden als de aardmoeder toeneemt.
Wanneer die economische crisis zich toch niet zo makkelijk gaat herstellen. Wat hebben wij een vooruitzicht. Gelovigen in de Heer Jezus Christus.
Want wij mogen uitzien naar... wat we zo meteen te horen krijgen. Die bezuin van God. En dan gaan we de Heer tegemoet in de lucht.
Voordat die strafgericht over de aarde komen, zijn we thuis. Nu zijn we nog op de aarde. En we zijn met elkaar verbonden.
Zoals we hier zitten in deze kerkzaal. Het zij thuis of waar je ook zit via livestream. We zijn verbonden door de naam van de Heer Jezus. En wij mogen weten dat wij medeburgers zijn der heiligen hebben gelezen.
Medeburgers van de heiligen. Over heel de wereld. Ik heb zo'n grote familie. De familie van God. En je komt ze overal tegen. Of ik ze nou zie of niet.
Je komt ze overal tegen. En het buitenland komt. Ontmoet je christenen. Dat zie je in de buitenkant vaak niet. Ja, toch eigenlijk ook weer wel. Als je in de ogen kijkt. Op de wijze waarop ze de naam van de Heer Jezus uitspreken.
Ja, vroeger waren we vreemdelingen en bijwoners van dat huisgezin van God. Maar we zijn nu gasten en vreemdelingen op de aarde geworden. Ik weet niet of u zich ook een beetje een vreemdeling op de aarde voelt.
Ik kan me zo'n diep ongelukkig voelen als ik kijk om mij heen. Ik kan Lot een beetje begrijpen. U misschien ook wel. Die zijn rechtvaardige ziel kwelde.
Die bij het zien en hoorde van de goddeloze werken om hem heen. En wat ga je je dan diep ellendig voelen? Alleen ook. Nou, alleen hoeft natuurlijk niet.
Want hebben als het goed is een relatie met ons Heer Jezus Christus. Wij mogen geheel anders zijn omdat we Christus hebben leren kennen. We voelen ons niet thuis.
In deze boze wereld. Ik neem u 36 eeuwen mee terug de geschiedenis in. Dat is een tijd geleden. Zo'n 1600 zoveel voor Christus.
Mozes moest toen een tabernakel bouwen. God had hem getoond hoe dat eruit moest zien.
Nou, heel eenvoudig. Met je kort door de bocht. Mozes moest een maquette bouwen van de hemel. En als je een plaatje hebt. Ik heb het hier denk ik wel eens meer gezegd.
Dan je een plaatje hebt van die tabernakel. Dan hebt u gelijk een overzicht hoe de hemel eruit ziet. Krijgt u ook een beetje een indruk hoe dat u zich kunt voorbereiden op uw laatste verhuizing.
Dat doet u toch? Als je ergens naartoe verhuisd dan breekt je toch voor. En die tabernakel. Ik haal er vanmorgen maar één ding uit. Omheining. Rechthoekig.
Met één deur. Eén poort. En wat een genade dat wij door die ene poort naar binnen mochten gaan. De heer Jezus zei het. Ik ben de deur. En in ieder die kinderlijk geloven de heer Jezus is door die deur naar binnen gegaan.
En het eerste wat je dan op die voorhoofd tegenkwam. Als je door die poort ging met de tabernakel. Dat was een brandofferaltaar. En wat een genade dat wij iets hebben leren verstaan.
Van het verlossingswerk van de heer Jezus. Op het kruis van Golgotha. Dat hij daar in onze plaats stierf als offerlam. Wat een genade.
En we mochten verder lopen in het geloof. Want die tabernakel die geeft nou zo magnifiek de heilsweg van een christen weer.
En dan na dat brandofferaltaar, na het kruis van Golgotha kwamen we bij het koper wasvat. En we mochten gaan geloven door Gods genade.
Dat de heer Jezus niet alleen voor ons gestorven was. Maar dat hij was opgestaan uit de doden. En zoals Peters het zei. Degene die gelooft in de opstanding van de heer Jezus is uit God geboren.
Wederom geboren. En we mochten dat laten zien door onze onderdompeling in het water. Met hem mee gekruisd, mee begraven. Mochten opstaan in uwijderslevens.
En vele hebben het misschien niet beseft toen. Dat toen ze daaronder gingen. Dat het niet alleen een geloofsgetuigenis was. Maar ook een inwijding in het priesterschap.
Je werd geheel gewassen zoals destijds de aaron. En de priesters geheel gewassen. En je was een bevoegd priester geworden. Priesteres. En je mocht het heiligdom binnengaan op een wettige wijze.
Het huis waarin God woonde. Die tabernakel met die twee ruimtes. Het heilige en het heilige der heiligen. En God woonde in die kubusvormige ruimte van het heilige der heiligen.
Tussen de gerbs. Op het verzoendeksel. Daar troonde God. Een beeld van het vaderhuis. Wat we tegenkomen in openbaring 21.
Die kubusvormige stad. Van 2200 kilometer lang. Breed en hoog. Het vaderhuis. En wij mochten. Wij mogen. En dat hebben we gelezen.
In de feest 2. Die woonsteden van God in de geest zijn. Met elkaar mogen we dus de tempel van God vormen.
De tempel van de heilige geest. De plaats waarin onze God woont. En als je in die tabernakel binnenkwam. Zag je goud. Dan keek je om je heen.
En je zag daar twee wanden. Goud. Gouden wanden. Ja als je heel goed keek. Zag je dat er verticale strepen in stonden.
Begrijp. Oh. Het is opgebouwd. Die wand uit de onderdelen. Je zag niet. Dat het een houten plank was.
Je zag alleen maar goud. En wij mogen. Door Gods genade. Een huis zijn. Voor God.
Van nature. Van die knoestige planken. Hout. Eén brok. Was het.
Of is het. Warrig hout. Eigenlijk niet te bewerken. Je vraagt je af hoe het mogelijk was in de tijd van Mozes.
Dat ze van dat acacia hout. Zulke prachtige planken konden maken. Ja er was wat werk voor nodig. Eerst moest de boom geveld worden. En.
En vervolgens. Er moest wel geschaafd worden. Gezaagd. Geschuurd. En die planken moesten ook nog overal even dik zijn. Twaalf en een halve centimeter. En toen werden ze overkleed met goud.
Wat heeft God. Wat heeft de Heilige Geest. Een werk aan ons gehad. Nog. Om ons een plank te maken zoals hij het bedoelde. Maar wat een wonder.
Wat een genade. Wij werden bekleed met Christus. Door het geloof. Bekleed met de heerlijkheid van God. Zie je hem. U bent u.
Ben ik. Mooi hè. Ja je wilt niet kijken wat er aan de binnenkant zit. Bekleed met Christus. Dat mogen we laten zien aan de wereld.
Nee niet die oude natuur van ons. Niet die snet eigenschappen. Vecht er maar een beetje tegen. Dan geef je zelfs nu nog maar een klap om je hoofd. Van eventjes tot de orde komen.
Beseffen. Dat je uit God geboren mocht worden. Door zijn genade. En dat je bekleed bent met Christus. Moet hem zo houden. Zo was die plank. En al die planken.
Die worden stijf tegen elkaar gezet. Dat gebeurde bij die tabernakel. Nou. Ik weet niet of dat uw buurman. Wanneer die zo die tien kerken.
Waar al die mensen naartoe lopen. Ziet dat er één gouden wand zichtbaar is. Misschien zit hij zo nu. En dan is er een plankje. Met goud bekleed. Maar het is wel de bedoeling.
Dat we het huis van God vormen. Stijf tegen elkaar aan. Dat dat lijkt alsof het één geheel is. Bekleed met goud. Die planken.
In de tabernakel. Die planken. Die wij zijn. Met elkaar. Die stonden niet zomaar in het woestijnzand. Nee. Er waren.
Zilverstukken. Elke plank rustte op twee zilveren voetstukken. En zilver is van oudsher altijd een betaalmiddel geweest. En wij weten het.
Wij zijn duur gekocht. En betaald. Door het bloed van het laam. Waarom nou twee van die voetstukken. Waarom nou niet gewoon één. Eén zilver voetstuk onder elke plank.
Nee twee. Twee. Om de eenvoudige reden. Dat we in de Bijbel ook tegenkomen. Dat de heer Jezus Christus. De uitverkoren. En de kostbare hoeksteen is.
De steen des aanstoot. De rots. En de rots der ergernis. De alpha. En omega. De eerste. En de laatste. Begin.
En het einde. Twee voetstukken. Die twee voetstukken. Die. Moet ik even kijken dat ik het wel goed doe. Die twee voetstukken.
Die vormen niet alleen het fundament. Maar die vormen ook de wortel. En de voedingsbodem. Door ons geloof in de heer Jezus Christus.
Werden wij. Van onze aardamswortel afgekapt. Gesneden. Als het goed is. Dat mag je weten als kind van God.
Je bent wel uit een natuurlijke moeder geboren. Maar als God naar ons kijkt. Dan ziet u mij. Als iemand die uit God geboren is.
Wij zijn losgesneden. Van onze aardams natuur. En. Door het geloof mogen we weten. Geplant. En gegrond.
Te zijn in de liefde. Dan voor Bad Paulus. Of voor Dank de Paulus. Ook bij de Ephesius. In de Ephesius 3 vers 17. Je ziet daar onder elke paal.
Ja dat ziet u misschien niet. De livestream kijkers waarschijnlijk wel. Daar zitten twee van die pennetjes in. Want natuurlijk moest die houten paal. Moest natuurlijk wel.
Of die gouden plank. Moest natuurlijk wel bevestigd worden. Aan twee. Elementen van het voetstuk. Deze met penne gaat verbinding. Dus onder die paal zaten twee van die pennetjes.
Nou is het toevallig. Niet toevallig. Dat wij twee benen hebben. En. Ook in de Ephesius. Komt daar zo heel mooi naar voren.
Dat wij moeten wandelen in de liefde. Wandelen als kinderen van het licht. Wandelen niet als onwijze. Maar als wijze. In Ephesius 5 vers 2, 8 en 15.
Ik ga ze aanbrengen. Hecht verbonden. Dat fundament stond op het zand.
Op het woestijnzand. Nee. Wij als plank. Bekleed met Christus. Staan niet op. De grond van de wereld.
Maar we staan op het fundament Christus. Hij is niet alleen ons fundament. Hij is niet alleen onze wortel. Maar hij vormt ook de scheiding. Tussen de wereld.
En tussen ons. En tussen God. De scheiding. En daarom. Paulus. Die schreef het. Ik mogen er bewaard voor blijven.
Te roemen anders dan in het kruis van ons Heer Jezus Christus. Door wie de wereld voor mij gekruisigd is. En ik voor de wereld. Gelaten 6 vers 14. Hij wist het Paulus.
Ik behoor de wereld niet toe. Er zit iets tussen. En dat is mijn Heer. Dat is de Heer Jezus Christus. Zo moet het zijn. En samen mogen we zo.
Gefundeerd op onze Heer. Los van de wereld. Los van onze Adams natuur. Maar zo hecht verbonden met onze Heer.
Op deze wereld staan. Nou dan staan die planken zo naast elkaar. Ja. Ja. Hoe blijven die nou stevig tegen elkaar. Nou daar hadden ze ook voor moeten zorgen.
Molenus had de opdracht gekregen. Je moet nou dwars door die planken heen. Die waren 75 of 70 centimeter breed. Dat was geen kleinigheid. En er stonden zo wel 20 van die planken naast elkaar.
Moet je daar precies een dwarsbalk doorheen doen. Aan de buitenkant niet zichtbaar. Maar wel de dwars doorheen. Zo'n 13, 14 meter geloof ik lang. Kon je niet zien.
Maar die inpandige balk. Dwarsbalk zo. Die zorgde dat die planken bij elkaar staan. En we komen hem tegen.
In Colossense 3 vers 14. De band der volmaakheid. En die werd gevormd. Of die wordt gevormd.
Door de akkape liefde. De liefde van God. Die bindt ons. En dat is een onzichtbare band. Die zo sterk is. De akkape liefde van God.
Is de band der volmaakheid. En we komen hem ook tegen. Die onzichtbare band. In Efezen 4. Vanaf vers 3. tot 6. Als de band van de vrede.
En die vrede wordt gevormd. Door Gods geest. Door God de zoon. En door God de vader. Die bindt ons samen.
Maar dat is nog niet genoeg. Mozes kreeg de opdracht. Om nog 4 dwarsbalken aan te brengen. Bij die planken.
Aan de buitenkant. Aan de buitenkant. Was zichtbaar voor iedereen. Dat moest zichtbaar zijn. Dat we een eenheid vormen met elkaar. En dat gebeurde gelijk al.
Toen de Heilige Geest bij de Joden. En de Jodengenoten werd uitgestort. Je leest dat in handelingen 2 vers 42. Wat deden ze? Er werd onderwijs van de apostelen gegeven.
Nou onderwijs krijg je nu ook. Hoorbaar voor de hele wereld. Onderwijs. Nou ben ik geen apostel. Maar ik mag wel weten dat ik een profeet ben. En ik mag ook weten dat ik namens mijn Heer mag spreken.
Onderwijs der apostelen. Dat bindt ons samen. Daarom is het woord. De Bijbel bindt ons zo samen. En het tweede wat aan de orde kwam daar. Dat was die geloofsgemeenschap.
Ze hadden gemeenschap met elkaar. Een geloofsgemeenschap. We houden toch van elkaar. Ja niet om je eigenschappen. Maar wel om wie je bent in Christus. Een verbondenheid.
Een liefde. Een genegenheid. Die de wereld niet begrijpt. Die je soms zelf ook niet begrijpt. Maar die zo'n eenheid vormt. Je voel je betrokken bij elk kind van God.
Ongeacht hoe die handelt. Je houdt van ze. En dan de derde. De maaltijd van de Heer. Ja dat hebben we vanmorgen niet. Maar dat hebben we. Zat wel. De maaltijd van de Heer vieren we.
En je laat daarmee zien. Dat je hem toebehoort. Dat je gelooft. In zijn volbrachte werk. In zijn verlossingswerk. Dat je gelooft. In zijn relatie. Die hij aangaat.
Die liefdesrelatie. En die hij bekrachtigt. Door het drinken uit de beker. Het nieuwe verbond. Dat hij met ons gesloten heeft. En dan de derde. De gebeden. De gebeden.
Hierna is straks nog een gezamenlijke bidstond. Heb ik begrepen. De gebeden. Naar de livestream. Je laat ermee zien dat je een eenheid bent. Binnen de gemeenschap.
Van dat geestelijke heiligdom. Was er nog iets in de tapenaken. Wat heel bijzonder was. Dat was het reukwerk. Wat daar opsteeg.
Van het reukofferaltaar. En dat was een geur. Die zo aangenaam voor God was. En ik hoop dat wij alle iets gaan leren.
Verstaan. Beter gaan verstaan. Van de reuk van Christus. Dat wij zo verbonden zijn met onze verlosser. En onze Heer. Dat we net zo gaan ruiken.
Zoals Hij. En dan hoef je tegen de omgeving heus niet te vertellen. Dat jij christen bent. Want dat ruiken ze. Dat merken ze. Als je leeft in een relatie met de Heer.
Met de Heer Jezus. Die intieme omgang met Hem. Je kan niet zonder Hem. En je vraagt elke dag. Of je zegt elke dag tegen Hem. Dat je uitkijkt naar zijn komst.
En dat het ook waarheid in je binnenste is. Dan verspreid je de geur van Christus. En je wordt door ongelovigen opgemerkt. Hoef je niks voor te doen hoor. Vraag me in de omgeving.
Nou doen we het niet. Maar ze weten het hoor. Als je in een relatie met de Heer Jezus hebt. Dat je een christen bent. Dat weten ze. Dat zien ze aan je. Want er worden wel in de gaten gehouden.
De reuk van Christus. En wat zal het heerlijk zijn. Als in 2020. Hooguit 2021. Denkt die Bijbelonderzoeker.
Dat we de bezuin Gods horen. En dat we in een oogwenktijd. De Heer tegemoet gaat. En dat hij dan zijn eigen reuk ruikt. Zijn eigen geur ruikt.
De geur van Christus. Wat een glorie voor hem zal dat zijn. Ik hoop dat hij op scherp staat. En als de Heer iets langer weg blijft.
Dan moet hij vanuit gaan. De Heer komt heel snel terug. Maar dat hij daar zijn eigen reuk. Zijn eigen geur kan ruiken. In ons. Daar staat glorie van hem.
Daar staat glorie van God de Vader. We prijzen zijn heerlijke naam. Amen.