Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Ik wil met u lezen vanmorgen een gedeelte uit 1 Corinthië 13, waar staat het hoofdstuk over de liefde. U kent misschien wel een beetje de Corinthiëbrief, waar Paulus over de gaven spreekt op een gegeven moment.
En dan streeft hij naar de hoofdregaven, eindigt hij mee en ik voer u naar de top eigenlijk. En dan leest hij 1 Corinthië 13 en dan haal ik een paar versen uit. Vers 8, daar staat in 1 Corinthië 13 vers 8, de liefde vergaat nooit.
Wat dan profetieën betreft, zij zullen teniet gedaan worden. Wat talen betreft, ze zullen ophouden. Wat kennis betreft, zij zal teniet gedaan worden. Want wij kennen ten dele en wij profiteren ten dele.
Manneer het voor maakte zal gekomen zijn, zal wat ten dele is teniet gedaan worden. Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, overlegde ik als een kind.
Maar nu ik een man geworden ben, heb ik het kindelijke teniet gedaan. Nu immers kijken wij door een middel van een spiegel in een raadsel.
Maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik ten dele. Maar dan zal ik kennen zoals ik zelf gekend ben. En nu blijven geloof, hoop en liefde deze drie.
Maar de meeste van deze is de liefde. Ik wil als uitgangstekst vanmorgen nemen. Een bijzondere tekst eigenlijk, waar je makkelijk overheen leest. Omdat het over de liefde gaat.
En dat is het vers. Nu immers kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel. Maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht.
Dat zal als de rode draad door het geheel gezegd worden. U kent dat wel, als je in een kleine badkamer staat, zoals ik vanmorgen. En je doet ramen dicht.
Ik had er helemaal een open gedaan, maar je doet ramen dicht. En na verloop van tijd heb je een grote spiegel. En je stapt uit het bad. Dan is die hele spiegel beslagen. En dan kijk je in die spiegel en dan zie je jezelf niet.
Tenminste, je ziet wel de contouren, maar je ziet jezelf niet. En dat is eigenlijk wat Paulus bedoelt. De spiegels van die tijd, dat waren spiegels van koper.
Of van ijzer. En als je daar naar jezelf keek, dan was het in de contouren. Want het waren niet zulke spiegels die wij hebben. Wij kunnen soms de hele dag in de spiegel staan kijken. Zo erg zelfs dat we bijna narcistisch worden.
Maar goed, om even je haar goed te zetten. Goed te kammen. Dan moet de spiegel wel schoon zijn. En zo bedoelt Paulus het ook. Wij kijken nu nog door middel van een spiegel in een raadsel.
Al die gaven, al die kennis, al dat profiteren. Hoe geweldig het ook is. En hoe belangrijk het ook is voor de opbouw van de gemeente.
Dat blijft maar een soort bouwwerk voor tijdelijk. Maar straks, zegt hij, zullen we zien van aangezicht tot aangezicht. Spiegel en raadsel.
Dat neem ik mee. Ik heb iemand eens horen zeggen. En zij was het.
En ze zei. Soms zou ik willen zingen. Heer, ik doorgrond en ken u. Want ik zou willen weten waarom ik me voel zoals ik me voel.
Waarom mijn leven gaat zoals het gaat. Waarom ik ziek ben. Waarom er een groot verdriet in mijn leven is gekomen. Waarom ik geen antwoord krijg op mijn waarom vragen. Ik zou wel willen weten, zo zong ze.
Wat Gods plan met mijn leven nu precies is. Zodat ik zou kunnen zingen. Heer, ik doorgrond u. En ken u in plaats van u doorgrond mij.
Ik doorgrond u en ken u. Dat denken zit er heel diep bij ons in. Mensen. We willen het leven begrijpen.
We willen God begrijpen. Want we kunnen denken. En dat onderscheidt ons ook van andere schepselen. We hebben verstand.
We hebben inzicht. We handelen niet instinctief. We kunnen onze kennis vermeerderen. Maar het begrijp van God. Dat kan ons persoonlijk leven treffen.
Maar dat kan ook veel verder rijken. Ik bedoel. Als we even dicht bij huis blijven. Hoeveel woorden zijn er niet besteed aan dat corona gebeuren. Hoe kunnen we dat vandaag de dag geestelijk duiden.
Gaat het over Gods toren over deze wereld. Onze menselijke onmacht. Kijk we zijn tot veel in staat. Maar blijkbaar niet om gezondheid te creëren. Waait dit gewoon weer over.
Heeft de Bijbel hier een antwoord op. Hoe vaak is het niet in de media. Maar ook op de kansen al besproken. En ieder met zijn eigen uitgangspunt. Weet u.
Dat is heel breed. Maar het kan ook heel persoonlijk zijn. Ik hoorde laatst. Ik las het laatst van een voorbeeld. Ik heb het uit de krant gehaald. Van een dominee.
Die met zijn gezin naar Oostenrijk trok. Twintig jaar geleden. Dat was een zeer sportieve man. Dat was ook heel handig. Dat kun je goed gebruiken. Vaak lijkt het wel eens als dominees allebei linkerhanden hebben.
Maar een hele handige man. En hij ging een keer smorgens vroeg op. En ging daar in Oostenrijk. Een bepaalde berg opklimmen. Die zo'n 3000 meter hoog was. En dat had hij al gauw voor elkaar.
Want hij belde aan het begin van de middag. Alleen naar zijn vrouw. Het gaat goed. Ik ga nu weer naar beneden. En dan kom ik weer terug. Had de top bereikt.
En dat was een hele pittige top. En hij kon het dal zien waar de rest van de familie met de kinderen was. En toen ging hij weer naar de top.
Omdat hij weer naar een andere plek naar beneden ging. En toen belde hij zijn vrouw en zei. Het is pittig. Ik ga weer opnieuw naar boven.
Want ik kan niet via de weg waarin ik nu ga. Daar komen waar we bivakeren met elkaar. En daarna. Heeft hij nog een keer gebeld.
En zei. Het is zo zwaar. Dat ik eigenlijk niet meer verder kan. Hij is nooit meer teruggekomen. En dat was een diepe schok.
Hij is er niet meer gekomen. En moeder zei al. Had al tegen hem gezegd nog. Als je naar de top bereikt. Ga destijds naar de top slapen. Als je niet meer kunt. En dan zullen wij kijken of we voor hulp kunnen zorgen.
De volgende morgen. Met honden. De hele Oostenrijkse renningsbegraden uit die toekomst. Uit die omgeving. Plaatslijke vrijwilligers.
En iedereen is gaan zoeken. Maar niet gevonden. En de jongen. Een van de zoons die tien jaar was. Heeft daar zo verschrikkelijk moeite mee gehad.
En zo ermee geworsteld. Zeker omdat er nog later in zijn leven nog iets anders gebeurde. Ook iets verschrikkelijks. Dat hij eigenlijk niet meer wist wat hij aan God had. Waarom nu dit? En hij heeft eigenlijk het pad.
Waar zijn vader ging. Die hele goede predikant was. Ook heel veel voor jeugd deed. Heel veel zich inzetten. Ineens uit het leven gegrepen werd. Waarom heeft God dit laten gebeuren?
Wat een vraag. En wat begrijpelijk. Heel veel later. Heeft hij begrepen. Voor hemzelf. Dat mede daardoor. Dat zijn vader.
Gestorven is. Omgekomen is. Dat hij juist daardoor dichter bij God gekomen is. Ondanks die vragen. Maar het was niet een antwoord op zijn vraag. Want dat is eigenlijk wat wij willen.
Heren. Dit gebeurt. Hoe komt dat? Heel bijzonder. Als Job bij God aanklopt met zijn klachten. En verwijten.
Als hij zoveel ellende heeft met zijn bezittingen. Zijn familie. En met zichzelf. Hoe erg kun je het hebben? Dan roept hij uiteindelijk in een van de hoofdstukken. God ter verantwoording. En er komt God tevoorschijn.
Maar niet zoals Job had verwacht. God geeft helemaal geen antwoord. Hij geeft hem raadsels op. Hij houdt hem een spiegel voor. In Job 38 zegt hij.
Heeft de regen een vader? Van wie stammen de daaldruppels af? Waar houdt het duister zich op? Uit welke schoot ontspringt het ijs?
Vragen. Ik hoorde laatst nog iemand zeggen. God denkt in oplossingen. Je moet niet zoveel vragen hebben. Nou God komt hier helemaal niet met een oplossing. Maar met nog meer raadsels. God wil blijkbaar dat Job de onbegrijpelijkheid van de wereld begrijpt.
Job ondervraagt God. En God antwoordt met nog meer vraagtekens. Zegt ook een beetje iets van die tekst. Nu kijken we immers door een spiegel in raadselen. Ons denkplafond rijdt tot een bepaald iets.
Maar God gaat er ver boven. En staat er vaak ook haaks op. Ten slotte moet ook Job zeggen. Alleen van horen zeggen kende ik u. Nu heb ik u gezien met mijn eigen ogen.
We zien nu nog door een spiegel in raadselen. Toch straks van aangezicht tot aangezicht. En dan denk ik onmiddellijk niet alleen aan Job. Maar ook aan het volk Israël.
Wat 430 jaar lang in grote verdrukking leefde. Uiteindelijk worden ze bevrijd. U weet de weg hoe dat gegaan is. Met die plagen. En hoe het volk ervan verlost werd.
En met zang en dans vertrekken ze. Er is feeststemming. Een geweldig feest. Bevrijd door de hand van de Heer van God. De Heer van God. En een paar dagen later.
Paniek. In enkele dagen tijd. Twee werelden. Een wereld van feest. Van ontspanning. Nu gaan we eindelijk naar het land van Melk en Honing. En vervolgens.
Paniekstemming. Die woestijn. Ik ben met een boek bezig. Waarvan ik alleen nog maar de inleiding heb gelezen. Het heet De Zwarte Zwaan.
En daar staat als ondertitel bij. De impact van het onmogelijke. Voor dingen die in je leven gebeuren. Die zo onverwacht zijn. De Zwarte Zwaan.
Die kom je niet zo vaak tegen. Toen hij dat boek schreef. Dacht hij dat ze helemaal niet bestond. En het boek beschrijft dan. Dat mensen allemaal denken. In Witte Zwaan. Het gaat zoals het gaat.
Ineens komt er een Zwarte Zwaan. En je wereld wordt omgekeerd. Hé. Hoe kan dat? Hoe kan dat? En daarmee wil je aangeven. Dat je ineens voor iets komt te staan. Kunnen staan in je leven.
Het kan iets bijzonders zijn. Iets heel fijns. Maar ook iets ernstigs. Dan denk ik. Hé. Ik dacht dat de wereld zo eenvoudig was. Ik dacht dat ik die moeite niet zou meemaken. Die zichtbare werkelijkheid vind ik toch pijnlijker.
En het valt ook niet mee voor het volk. Als God zegt. Je zult naar het land van Melk en Honing gaan. En ze kunnen er binnen een week komen. En ze moeten er 40 jaar over doen.
Waarom verpakt God zo vaak. Uitrooptekens in vraagtekens. Hoorbare beloften. In zichtbare ellende. In zichtbare ellende.
Het beloofde land van Melk en Honing. In die grote vreselijke woestijn. Houd de stemming maar in met die kleine kinderen en die schapen. Ik geef het u te doen. Houd de moed er maar in.
Ja geloven is inderdaad. Paulus zegt het al. Ook in het prachtige hoofdstuk over de liefde. Een merkwaardig goddelijk mysterie. Mysterie. Als je kijkt.
Naar de roeping van Gideon. Zegt de Heerde God tegen hem. Terwijl het land vergeven is van de Midianieten. En ze de hele oost compleet slopen. En hij bezig is in een wijnpers.
Om daar te oogsten. Dus in een wijnpers is hij bezig om. Zeg maar. Het koren van het kaf te scheiden. Zegt de Heerde God. Zegt de engel des heren. Vrees niet.
Want ik heb het land in uw hand gegeven. Terwijl als hij om zich heen kijkt. Ziet hij die Midianieten. Dat de hele boel wegsloop. Zog onbegrijpelijk.
Want hoe kan de Heerde dat zeggen. Een voorbeeld van zichtbare dwaasheid. En een aan menselijke maatstaven onmogelijkheid. Heer.
Waarom zegt u zoiets. En waarom doet u zoiets onbegrijpelijks. Zou het kunnen zijn. Om ons op de proef te stellen.
Om niet onze hoop. Op omstandigheden te richten. Of financieel gewin. Om hem te leren te geloven. Johannes zegt het al.
In de wereld leid je verdrukking. Maar had goede moed. Ik heb de wereld overwonnen. Mij is gegeven. Alle macht in de hemel. En op de aarde. En toch.
De zichtbare feiten die je ziet. Die vloeken. Met de hoorbare werkelijkheid. De hoorbare werkelijkheid. Die geeft God. In ons hart. Maar wat ik zie.
Dat klopt niet meer. Wat u zegt hier. Hoe kan dat dan. Wat moet ik nu mee. En wij maar zingen. Spreek mij van Jezus mijn heiland. Ik hoor toch zo gaan in zijn woord. Nimmer heeft iets op deze aarde.
Ooit zo mij het hart te bekoord. Kunnen we dat volhouden te zingen? Kunnen we dat? Weet u.
De Bijbel is een wonderlijk boek. En God is een wonderlijke God. Het lijkt soms. Of hij ons inderdaad. Zoals Paulus zegt. Ons in een spiegel laat kijken.
En als we onszelf dan bekijken. Dan zien we alleen maar conturen. We zien trouwens al niet onszelf. Dat heb ik gemerkt toen ik filmpjes moest maken. Waar ik sprak. In een andere gemeente.
Dan moest je het opsturen. En dan draai je het later even zelf af. Om te kijken of het wat is. En dan zie je jezelf van andersom. Dat is dat eerste. Een spiegelbeeld. Maar vervolgens. Als je dus een beslagen spiegel hebt.
Waar je moet kijken. Moet sturen. Hoe ziet het eruit? En in die tijd zagen dus de mensen. Toen Paulus het schreef. Eigenlijk nooit zichzelf echt goed. Je was eigenlijk een raadsel voor jezelf.
Laat staan dat het een raadsel is. Hoe God is. Het klopt. God laat soms vreemde verpakkingen zien.
Gezichtsbelemmeringen. Onze blik wordt op twee manieren gehinderd. In zien en horen. En het kan wel eens in je leven. Net als met die zwarte zwaan paniek veroorzaken.
Of opstand. Of zelfs dat sommige mensen ongevoelig worden. Het hoeft mij allemaal niet meer. Twijfel. Sommigen worden onverschillig.
En verlaten God. Als ik Frank Catreur lees. Hoe zij in het zware. Oud gereformeerde geloof. Groot gebracht is. En nog steeds als het ware.
In de statenvertaling schrijft. En spreekt. Maar toch haar geloof losgelaten heeft. Omdat niet die levende band met de Heer Jezus gebracht werd. Dan kun je sceptisch worden.
En gelaten worden. Nou laat maar. Het hoeft voor mij niet meer. Maar ik wil je dan toch even waarschuwen. God biedt soms dingen aan. In een vreemde verpakking.
Hij laat die spiegel zien. Waarbij het lijkt alsof je op een dwaalspor komt. En ik zei net al. Denk vooral aan die spiegels van de oudheid. Hij wil ons leren dat de zaak inderdaad in spiegelbeeld is.
Wie de meeste wil zijn. Moet leren. De minste te worden. Dat is ook een spiegelbeeld. Meeste en minste. En soms denk je.
Ik ga vooruit. Maar dan blijkt dat je achteruit gaat. En als je ziet dat het hopeloos met je gesteld is. Misschien is er dan juist in je leven hoop.
Als het jou onmogelijk gemaakt wordt. Zoals met Job. Zoals met Gideon. Die het niet meer zag zitten. Maar God leerde hem. Om zelf niet te vertrouwen op een leger van 32.000 man.
Ook niet van 10.000 man. Maar hij moest vertrouwen op 300 man. Zelfs daar mocht hij niet op vertrouwen. Hij moest op God vertrouwen. En als jij ziet dat het hopeloos voor je kan lijken of zijn.
Is het misschien juist hoopvol in Gods ogen. Misschien waren het wel demonen. Die jij voor engelen aanzag. Misschien waren het wel engelen.
Die jij voor demonen aanzag. God lijkt wel raadsels op te geven. We lezen het in de Bijbel. Maar hij heeft er een doel mee.
Misschien komt er achter die zogenaamde wreedheid. Van die jongen van 10 jaar. Die zijn vader 20 jaar geleden verloor. En er nu gelukkig anders tegenaan kijkt. Misschien is dat wreed.
Zo'n man. Die zo in het volle leven stond. En functioneerde in zijn kerk. En een prachtig jeugdplan had. En met zijn gezin er was. Een fijne vader was. En ineens verdween.
En nooit meer teruggevonden. Misschien zit achter die wreedheid. In onze ogen. Naar God toe. Wel Gods liefde. Iets in spiegelbeeld zien.
Wat God biedt. Vraagt. Om een juiste vertaalslag. Alles wat we zien en horen. En wat God ons biedt.
Moeten we leren vertalen. In de taal van God. Zijn woord. En belofte. In de taal van Jezus Christus. Mozes.
Die beloofd was het volk. Naar het land te leiden. Mocht zelf niet mee. Wat een hardheid van God. Zou je zeggen. Maar dit was het beste.
Mozes kreeg een veel mooiere plek. Paulus. Die zoveel mensen het evangelie bracht. En die op. Als hij. Als God hem gebruikte. In het. In het verrichten van wonder.
Door zijn genade. Dat zelfs zijn zweedoek. Als je die aanraakt. Die algenas. Maar zelf een doorn in zijn vlees had. Hoogstwaarschijnlijk. Een oogziekte. Hoogstwaarschijnlijk. Weet het niet zeker.
God zei. Leer zwak te zijn. Dan ben je krachtig in mij. Hij zei zelfs. In twee Korinthen. Ik klaag en zeur niet meer. Maar zal roemen in zwakheid.
Opdat de kracht van Christus over mij komen. Jezus zegt niet voor niks. En daarom werd hij ook vaak zo onbegrepen. Ik ben van boven. Gij zijt van beneden.
We moeten leren. Om de vertaalslag te maken. Dat wij van boven kijken. Ja wie daar nog niet gaan geloven. Gaat misschien vroeken en zijn vuistenballen naar God.
Maar de gelovige vertaler. Die gaat aanbidden. Spiegels. Maar er was nog iets.
We zien nu door een spiegel. In raadselen. Wij mogen voor onszelf vertalen. Hoe God ons bekijkt. Maar er staat ook in raadselen.
Kinderen houden van raadseltjes. En God schijnt ook niet moed te worden. Om ons maar raadseltjes op te geven. De overwinning.
Ligt besloten. In het graf. Overwinning ligt besloten in het lijden. We kennen ten dele zegt de apostel.
De grote apostel. Die zoveel boeken heeft geschreven. Waar zelfs gemeenten hun hele hebben en houden op bouwen. Alleen op de brieven van Paulus. Eenzijdig overigens.
Maar goed. Je hebt ze. Heel veel geschreven. Maar Paulus zegt. Hier en daar weet ik een hap en een snap. Mijn kennis is fragmentarisch. Zelfs de neef van de heer Jezus.
Om zomaar te zeggen. Johannes de Doper. Moest genoegen nemen. Met wat er gebeurde. Dat Jezus wonderen deed. En hij er in die gevangenis zat. Dat hij zich afvroeg.
Bent u het die komen zou. Of hebben wij een ander te verwachten. Ook voor hem was denk ik in sommige opzichten. Daar in die gevangenis. Het leven. Een raadsel.
Broeders en zusters. Kunnen jullie troost geven. Daar eindigt het niet mee. Peter zegt.
In 1 Peter 4 vers 13. Integendeel. Verblijt u. Naarmate gij deel hebt aan het lijden van Christus. Opdat ook gij met vreugde zult u mogen verblijden.
Bij de openbaring zijn er heerlijkheid. En op een ander zegt hij. Ander vers 1 Peter 2 vers 20. Want mag dat roem heten. Als gij slagen moet verduren. Omdat gij kwaad doet.
Maar als gij goed doet. En dan lijden moet verduren. Dat is genade bij God. Nou is dat geen raadsel. Het is genade bij God.
Als je mag lijden. Omwille van Christus. Dat zegt Peter. Hij wist erover die sprak. Hij wist erover die het had. Maar wel heel tegengesteld van wat je verwacht.
Wij verwachten vaak toch het. Het betere leven. Het succesvolle fijne gezinnetje. Waarin alles oké is. Maar lijden. Om Christus wil.
Paulus zegt het zelf ook. In 2 Timotius 4 vers 5. Blijf gij echte nuchter. Onder alles. Aanvaard het lijden. Doe het werk van een evangelist. Verricht uw dienst ten volle.
Tja. Raadsels. Nu zien wij nog. In raadsels. Maar er staat wat bij. Straks. Van aangezicht tot aangezicht.
Je hebt mensen die hebben helemaal geen raadsels. Die hebben overal een antwoord op. Op verdriet. Op pijn. Op lijden. Op sterven. Overal hebben ze direct een bijbeltek.
Stuur ze je ook naar je toe als er verdriet is. Goed bedoeld. Maar. In juichstemming zijn als er verdriet is. Weent met de wenenden.
Huilt met de huilenden. En lacht met degene die feest vieren. Kijk naar Jobs vrienden. Rijke vrienden kwamen bij Job. Hoe ze kwamen. Hoe ze kwamen.
Een week lang. Gevast en gebeden. Uiteindelijk. Kwamen ze alle drie met een slotverklaring. Job. Je lijkt niet onschuldig. Hoe goed bedoeld ook.
Wil ik u nou een twijfelen brengen? Wil ik nu Gods handel in het onzekeren brengen? Nee. Maar laten we eerlijk zijn. Het leven heeft gewoon veel onzekerheden. Het plan is ons lang niet altijd bekend.
We zouden het liefst Gods plan precies weten. Maar besef dan broeders en zusters. Die onzekerheden zijn. Hoeven niet in ons geloofsleven te zijn.
Dat zijn omstandigheden. Want dwars door die onzekerheden kon Job roepen. Ik weet. Mijn verlossen leeft. En de apostel kon zeggen.
Eén ding weet ik zeker. Eén ding weet ik. Eén ding heb ik begeerd. Eén ding is nodig. Ik besluit met een bijzonder voorbeeld.
Misschien kent u de naam Pascal wel. Blaise Pascal. Een bekend natuurkundige. Hij leefde in het midden van de 17e eeuw. Een zeer geleerde man.
Een natuurkundige. De kegelsnede heeft hij uitgevonden. De rekenmachine. Eigenlijk het principe. Pascal die taal. Dat kent oud-programmeurs. Kennen het nog wel misschien. Luchtdruk.
Maar tegelijkertijd met zijn kanners was hij een diepgelovig man. En in zijn geschriften heeft hij zijn gedachten weergegeven. Maar op een dag.
Is hij door Gods geest zo gegrepen. Zo in zijn nekvel gegrepen. Dat zijn leven totaal veranderd is. Onvergetelijk.
Nooit heeft hij daar met iemand over gesproken. We zouden er ook niets van geweten hebben. Als zijn huisknecht niet na zijn dood. Een bobbeltje vond in de voering van zijn jas.
Hij tornde die open en vond een stukje perkament. In losse woorden. Halve zinnen. Stond daar iets op. Wat blijkbaar het diepst van zijn ziel inhield.
En er stond. Vuur. Met grote letters. God van Abraham. God van Isaac. God van Jacob. Niet van filosofen.
Niet van geleerden. Zekerheid. Zekerheid. Gevoel. Vreugde. Vrede. God van Jezus Christus. U God zal mijn God zijn.
Zekerheid. Zekerheid stond daar. Certitudo. En weet u dat is certitudo van het Latijn.
Een geestelijk begrip. Een grondgevoel. Wat bieb in je is. Door het geloof. Wat het doet wagen in het leven op dingen die God van je vraagt.
Er stond niet securité. Of securitas. Securitas is. Zo zeker.
Dat zijn waarop veiligheidsdiensten dingen bouwen. Verzekeringsmaatschappijen. Zekerheid voor het leven. Zekerheid in de dingen van buiten. Brandverzekering. Alles wat erbij hoort.
De gezondheidsverzekering. Die uiteindelijk maar ten dele zijn. Je kunt brandverzekerd schijnen. Maar als je huis in de brand gaat. Dan helpt een verzekerering niet wat je ook krijgt. Want je bent dingen kwijt.
Die soms zoveel waarde hebben voor je. Certitudo. De zekerheid. En dat wil ik vanmorgen aan u doorgeven. Wij zien door een spiegel in raadselen.
Er zijn vele dingen die onzeker zijn. Wat securitas betreft. Die ziekte die nu rondwaart. En dingen die misschien in je leven zijn.
Kunnen je misschien onzeker maken. Maar het zijn allemaal die dingen van de buitenkant. Er kunnen raadsers voor je leven zijn. Maar certitudo. De zekerheid in de Heer Jezus Christus.
Kan nooit van je genomen worden. Toen hij het had over de God van Abraham, Isaac en Jacob. Zou ik u willen zeggen. Dat is de God van onderweg.
We zijn onderweg. De God van onze voorvader. Van Abraham, Isaac en Jacob. Is ook onze God. En vul uw eigen voorvader er maar in. Die u het geloof geleerd hebben.
De pelgrims God die met zijn volk op weg gaat. In vuurkolom. En wolkolom. Doorgaat door de Darwoestijn. En de doodsrivier.
De God van Jezus Christus. Wie werkelijk Jezus Christus kent. Kan zich de luxe permitteren.
Over vele dingen onzeker te zijn. Begrijp me goed. Wie werkelijk de zekerheid in Jezus Christus kent. Kan zich de luxe permitteren. In vele dingen onzeker zijn.
Kijk eens aan het leven van Paulus. Hoeveel keer is hij niet bijna het leven benomen. Geslagen. Schipbrug geleden. Zoveel onzekerheid in zijn leven. Had niets waar hij op kon bouwen.
Op aardse goederen. Maar zijn zekerheid in de Heer Jezus was zo groot. En dat kan een raadsel zijn. En de geschiedenis is een raadsel.
God lijkt een raadsel. Het lijden is een raadsel. De gemeente. De nood in de gemeente. Het verlies van geliefde. Pijn in je leven. Lange tijd met onzeker gevoelens rondlopen.
Waar moet ik uitkomen? Maar toch in hem mogen we weten. Meer dan overwinnaars er zijn. Bonhoeffer. De bekende persoon.
De bekende dominee. Die tegen de nazi's treed. Die wist. In deze gevangenis zal het niet eindigen. Er zal iets anders komen. En in onzekerheid leefde. En toen hij opgehangen moest worden.
Zei hij. Nu begint voor mij het leven. Nu ken ik onvolkomen. Maar dan zal ik ten volle kennen. Zoals ik gekend ben. Broeders en zusters.
De hoop. Zit niet in de omstandigheden van de buitenkant. En dan kun je ziek zijn. En toch je hoop niet verliezen. En kijk eens. De mannen zijn er. Genade.
Onze hoop zit niet in onze omstandigheden. Maar in de nabijheid van onze Heer en Heiland. Want. We zijn het bijna vergeten. We zien nu door middel van het spiegel in raadselen.
Maar dan zullen we zien van aangezicht tot aangezicht. En deze Heiland. Die verwachten we. Maranatha.
Amen. Lee epistoolsteren.