Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Wat goed om hier weer te zijn en heel veel van jullie weer te zien na een lange tijd.! Na onze studies die in het begin dit jaar zomer ineens werden afgebroken door een over dit land komende crisis.
En ik ben blij hier weer te mogen staan en in ieder geval weer mensen te mogen zien. En niet alleen maar in een camera te hoeven kijken, alhoewel waar mensen achter de camera zitten, daar zeg ik ook goed om weg.
Fijn dat jullie mij weer zien, hoop ik tenminste. Ja, ik vind het heerlijk om vanmorgen iets met jullie te delen uit Gods woord wat mezelf ook erg bemoedigd heeft. En ik wil het eerst maar lezen met elkaar en dat is uit Matthäus, de Evangelie van Matthäus.
Evangelie na de beschrijving van Matthäus zeggen we dan. Het is natuurlijk niet de Evangelie van Matthäus, maar zoals hij het heeft mogen opschrijven. Hoofdstuk 17. Denk voor velen een overbekende geschiedenis.
Maar we willen er vandaag met elkaar maar eens van gaan genieten en kijken of we uit die bekende geschiedenis weer nieuwe dingen kunnen leren en opputten. En in ieder geval eruit bemoedigd worden.
Er staat boven bij mij, dat hebben natuurlijk de vertalers erbij gezet, maar het is best wel een mooie omschrijving. De Verheerlijking op de Berg. Nou goed, ik ga het eerst lezen en daarna het een en ander erover zeggen.
Na zes dagen nam Jezus, Petrus en Jacobus en Johannes, zijn broer, met zich mee en bracht hen op een hoge berg.
Alleen hen. Petrus antwoordde en zei tegen Jezus, Heer, het is goed dat wij hier zijn.
Laten wij, als u wilt, hier drie tenten maken. Voor u een, voor Mozes een en een voor Elia. Terwijl hij nog sprak, zie een lichtende wolk overschaduwde hen.
En zie een stem uit de wolk, zei, dit is mijn geliefde zoon, in wie ik mijn welbehagen heb.
Luister naar hem. En toen de discipelen dit hoorden, wiegde zij zich met het gezicht der aarde en werden zeer bevreesd.
En Jezus kwam bij hen, raakte hen aan, en zei, sta op. Wees niet bevreesd.
En toen zij hun ogen opsloegen, zagen zij niemand dan Jezus alleen. En toen zij van de berg afdaalden, gebood Jezus hun, vertel niemand van wat u gezien hebt, totdat de zoon des mensen is opgewekt uit de doden.
En zijn discipelen vroegen hem, waarom zich aan de schrift geleerden dan, dat Elia eerst moet komen. Jezus antwoordde en zei tegen hen, Elia zal wel eerst komen en alles herstellen.
Ik zeg u echter, dat Elia al gekomen is. En ze hebben hem niet erkend. Maar ze hebben met hem gedaan, alles wat ze wilden.
Zo zal ook de zoon des mensen doorheen, hen leiden. Toen begrepen de discipelen, dat hij tot hen over Johannes de Dope gesproken had.
Geschiedenis die Matthäus omschrijft, en Marcus en Lucas, dat komt drie keer voor in de Bijbel. Drie keer met wat aanvullende, verschillende informatie.
Het is natuurlijk hetzelfde verhaal, maar het is altijd zo, als je drie getuigen hebt, die bekijken het allemaal een beetje van een andere kant. Overigens, zowel Matthäus als Marcus als Lucas, zijn niet echt getuigen geweest, maar die hebben het van horen zeggen, die hebben het van iemand gehoord, ze waren er niet bij.
De enige die erbij waren, dat zijn Petrus, Jacobus en Johannes. Johannes, overigens heel opvallend, in zijn evangelie omschrijft hij het niet, daar kom je het niet tegen.
Misschien heeft hij zich heel letterlijk gehouden aan wat de heer zei van, spreek er maar niet over. Alhoewel, alhoewel hij zijn evangelie natuurlijk heeft opgeschreven, nadat de zoon des mensen was opgestaan. Maar goed, hij schrijft niet over de verheerlijker op de berg.
Volgens de overlevering is Marcus degene die in dienst stond van Petrus, en het verhaal eigenlijk van Petrus heeft opgeschreven. Dus in die zin zou je kunnen zeggen, heeft Petrus het wel verteld. En ook in de tweede brief van Petrus, we gaan daar straks nog wel eventjes naartoe, daar komt het ook terug.
Dus Petrus in zijn brieven schrijft er ook over. We pakken zomaar hoofdstuk 17 en zetten daarboven de verheerlijking op de berg, alsof dat een heel erg op zichzelf staand iets is.
En dat is het natuurlijk nooit. Soms moet je die hoofdstukindeling eventjes vergeten of overslaan. Het is natuurlijk heel handig dat we een bijbel hebben die verdeeld is in hoofdstukken en in versen.
Vandaar dat ik tegen jullie kan zeggen, zoek maar even op Matthäus 17 vers 1, en dan hebben we dat binnen de kortste keren gevonden. Als dat er niet bij stond, dan had ik moeten zeggen, ja, ergens halverwege Matthäus staat een verhaal over Jezus op een berg met drie discipelen.
En dan hadden we allemaal moeten zoeken in ons boek, vroeger nog met een rol, en zoeken waar vinden we dat nou precies. Dus het is wel handig dat het zo is ingedeeld. Maar ik waarschuw er altijd ook bij, die indeling kan ons soms ook een beetje op het verkeerde been zetten.
Alsof daar een heel nieuw verhaal begint. En dat is natuurlijk niet zo. Er staat een stukje voor en er staat een stukje na. We noemen dat, het staat in een bepaalde context.
En de context van dit verhaal, dat is natuurlijk heel Matthäus, maar ik beperk het eventjes tot wat er vlak voor gebeurt. Die is heel belangrijk voor dit verhaal zelf.
Eigenlijk wil ik een beetje beginnen van waar gebeurt dit nu? Hij neemt ze mee op een hoge berg. Ik weet niet, heel veel van jullie, of sommige van jullie, zijn wel eens in Israël geweest.
En dan wijzen ze de berg ter verheerlijking aan. En dan zeggen ze dat het berg Tabor. Wie is daar wel eens geweest op de berg Tabor? Ja, er zijn toch een paar mensen die zijn op Tabor geweest.
Bovenaan, een kopje Turkse thee drinken in zo'n teentje wat daar bovenop staat. Nou, die berg is het naar mijn mening niet. Er staan allerlei heiligdommen daar, allerlei kerken en zo. En daar wordt dan de verheerlijking op de berg herdacht, of bedacht, of overdacht, of hoe je dat ook wil zien.
Maar zelf geloof ik daar niks van dat het daar geweest is. Alleen al omdat er staat, hij brengt ze op een hoge berg in Matthäus 17 vers 1, in de berg Tabor. Nou, dat is een flinke pukkel.
Dat is zo'n bultje, een metertje of 500 hoog. Het hoog, maar bepaalt niet wat we, ja, misschien voor Nederlandse begrippen, in Nederland zou het de allerhoogste berg zijn die we kennen. Maar echt voor een beetje bergkenner is de berg Tabor niet een hoge berg.
Als we ietsje teruggaan in hoofdstuk 16 vers 13, daar zien we in welke streek Jezus op dat moment verkeert. Daar staat er, toen Jezus gekomen was in het gebied van Caesarea Filippi, vroeg hij aan zijn discipelen, wie zeggen de mensen dat ik de zoon is mensen ben.
En vanuit Caesarea Filippi, dat is helemaal in het noorden van Israël, bijna tegen de grens van Libanon en Syrië aan, in het noordoosten een beetje, daar Caesarea Filippi, daar verblijft Jezus op dat moment met zijn discipelen en daar heeft hij deze gesprek.
Dat is trouwens sowieso een heel bijzonder gebied, dat voert misschien wat te ver om daar nu heel diep op in te gaan. Maar Caesarea Filippi, dat is sowieso een Romeinse stad, die is gebouwd, herbouwd in die tijd, het was een oude stad die herbouwd is en die was gewijd aan de god Zuis.
Dat lees je er allemaal niet bij, maar goed, als je de geschiedenis kent en kijkt hoe dat toen in elkaar zat, dan weet je dat. En dan denk je, dat is best een bijzondere plek om daar te zijn. En hij is gewijd aan de god Zuis, terwijl diezelfde streek, die kom je ook tegen in Deuteronomium, Deuteronomium 2, vers 10 tot 12.
En daar blijkt dat een streek te zijn waar Israël omheen moet trekken, die ze niet zelf mogen veroveren. En waar allerlei reuzen wonen. Enakite enzovoort.
Je moet dat in Deuteronomium 2, vers 10 tot 12 zelf maar eens lezen. Dat is dus een streek waar eigenlijk, je zou bijna kunnen zeggen, Satan, de boze, zijn hoofdkwartier heeft.
Waar hij zich gevestigd heeft. Die reuzen die staan altijd voor de opstand tegen God. U kent dat verhaal ook nog wel uit vlak voor de zonvloed.
Toen de zonen van God zagen dat de kinderen der mensen mooi waren, schoon waren. En ze namen mensenlichamen aan en ze namen zich van de vrouwen. En daaruit verwekte ze de mannen van de voortijd, de reuzen.
En die reuzen, dat is dus dat vermeende bloed waar de Satan echt de invloed op deze aarde heeft. Dus eigenlijk begint tegen zijn geschiedenis midden in een gebied waar de boze zijn volledige macht heeft.
Zeus was ook de oppergod van de Grieken, de hoogstegod van de Grieken. En ook van de Romeinen dus, die daar zijn naam gevestigd had.
Die stad was zelfs ter ere van hem gebouwd. Daar midden in die situatie zegt Jezus, wie zeggen de mensen dat ik ben? En uiteindelijk, want ze hebben het dan over, sommigen zeggen Elia, weer andere Jermia of een van de profeten.
Maar uiteindelijk zegt Jezus daar midden in die streek, maar jullie, wie zeggen jullie nou dat ik ben? En dan komt daar Petrus met zijn geweldige blijdenis.
Petrus die zegt, u bent de Christus. U bent de, in het Hebreeuws of in het Aramees, u bent de Messias. U bent de zoon van de levende God.
En Jezus zegt dan tegen hem, zalig ben je Petrus, want vlees en bloed hebben jou dat niet geopenbaard. Maar Gods geest, de geest van God, de Vader die in de hemel is, die heeft het jou geopenbaard.
Dus daar begint al een stukje verheffing, zou je kunnen zeggen, van de Messias. Hij is de zoon van God. Hij is niet alleen de zoon des mensen, ben Adam, maar hij is ook de zoon van God, ben Jehova.
Hij is de zoon des mensen en hij is de zoon van God. Hij is de zoon van Adam en hij is ook de zoon van de Allerhoogste God. Hij wordt echt de unieke positie van de Heer Jezus Christus, wordt daar al neergezet.
Midden in dat vijandelijke gebied. En dan trekken ze verder, dan gaat Jezus zijn lijden aankondigen in 16 vers 21. Van toen aan begon Jezus zijn discipelen te laten zien dat hij naar Jeruzalem moest gaan en veel zou moeten leiden van de kant van de oudsten en de overpriesters en de schriftgeleerden.
En dat hij gedood zou worden en op de derde dag zou worden opgewekt. En dan krijgt diezelfde Petrus, die krijgt, we zouden op zijn Holland zeggen, onderuit de zak. Omdat hij dan zegt, ja maar God verhoedde dat, dat zal niet gebeuren.
Dus waar hij eerst zo'n prachtige openbaring had van, u bent de Christus, de zoon van de levende God, u bent de Messias. Daar gaat hij nu eigenlijk, omdat hij onwetend is, onkundig is, gaat hij daar juist tegen in.
En hij zegt, dat verhoorde God. Terwijl dat nou juist is wat moest gebeuren. En dan zegt Jezus tegen diezelfde Petrus, waar hij net tegen heeft gezegd, zalig ben je Simon Barjona, Simon zoon van Jonas.
Daar zegt hij nu, ga weg achter mij Satan. Je bent eigenlijk in bezit van de boze, ga weg. U bent een struikelblok, want u bedenkt niet de dingen van God, maar dingen die van mensen zijn.
Een verwarrende situatie, gewoon eigenlijk. Aan de ene kant, discipelen die zien dat Yeshua, dat Jezus de Messias is, de zoon van Adam, maar ook de zoon van de levende God.
En aan de andere kant, geen zicht hebben op zijn heilsweg. En op wat hij eigenlijk echt moet gaan doen. Dan zegt Jezus, en ik denk dat hij dan al richting die berg gaat.
En daar helemaal in het noorden, waar deze streek Caesarea Philippi is, daar is maar één hoge berg. Dat is ook direct de hoogste berg in Israël en in het hele Midden-Oosten.
Dat is de berg Hermon. En dat is tenminste echt een hoge berg. Zelfs voor Europese bekrippen nog wel, die is 3000 meter hoog. En de Hermon heeft een besneeuwde, een eeuwig besneeuwde top.
Dus dat is echt een hoge berg. Naar mijn overtuiging, we mogen daar allemaal van mening over verschillen. En als u het leuk vindt om op de berg Tabor bij een kopje thee te denken, het was hier, dan mag u dat van mij denken.
Maar ik denk dat het dus op de berg Hermon was. Boven op een hoge berg. Dat is namelijk bij die streek van Caesarea Philippi. Dan zegt Jezus daar vlakbij tegen zijn discipelen dat ze zich, als ze achter hem aan willen komen, zichzelf moeten verlogenen.
Omdat het er eigenlijk niet toe doet wat er in de wereld gebeurt. Wat baat het een mens als hij de hele wereld wint? Maar hij leidt schade aan zijn ziel. Ik denk dat dat ook voor deze tijd, voor de tijd waarin wij nu leven, een hele goede focus is.
Natuurlijk, we zijn een heleboel dingen kwijt in deze wereld. Maar wat baat het ons als we de hele wereld hebben, als we de hele wereld winnen en we leiden schade aan onze ziel.
En dan komt daar een hele speciale uitdrukking, een hele speciale belofte van Jezus. Dan zegt hij, vers 27, want de zoon des mensen zal komen in de heerlijkheid van zijn vader.
De zoon des mensen, daar heb je hem weer, Ben Adam. Er staat eigenlijk niet, in het oorspronkelijke staat niet de zoon des mensen, maar er staat de zoon van de mens.
Adam. Adam staat natuurlijk beeld voor de hele totale mensheid. Ben Adam is de zoon van de mens. Hij is de beloofde zoon van de mens.
De zoon die al aan Eva werd beloofd. Ik zal vijandschap zetten tussen u, tussen deze vrouw, tussen uw zaad en tussen haar zaad. Nou, dat is de Ben Adam. Dat is de zoon van de mens.
En hij zal komen in de heerlijkheid van zijn vader, God. Met zijn engelen. En dan zal hij ieder vergelden naar zijn daden. Dat is toekomst.
Toekomst. Dat geloven wij, zoals we hier zitten. Denk ik, hoop ik, allemaal. Ik denk dat je vandaag best wel mag zeggen, allemaal. Soms heb je onverwachte gasten in een dienst.
En dan weet je niet van iedereen of ze wel de beslissing hebben gemaakt om de heer Jezus te volgen. Maar misschien dat er mensen zijn die kijken en die dat wel eens een keer willen horen. Het is zo belangrijk om dat te weten in deze tijd.
Dat we, zoals jij ook net getuigd hebt, je leven aan de heer Jezus hebt gegeven. God bezit heeft genomen van jouw leven. Je uiteindelijk hebt laten dopen om te laten zien van niet meer ik, maar hij leeft in mij.
En dan heb je een nieuwe hoop, een levende verwachting. Namelijk op de heerlijkheid van de terugkomst van Jezus. Die komt in de heerlijkheid van de vader met de engelen.
En die gaat ieder vergelden naar zijn daden. Er komt een eeuwig oordeel. Dat is ook, als je de evangelisatie, de evangelisatie, toespraak van Paulus neemt.
In handelingen 17 op de Areopagus. En dan heeft hij een heel verhaal. En dan komt hij er uiteindelijk uit en zegt hij. Ja, maar hij heeft een mens aangewezen door hem uit de doden op te wekken.
Namelijk Jezus Christus. Door welke hij de wereld zal oordelen. Dat gaat gebeuren. Wij mogen dat ook weten dat dat gaat gebeuren. En dat is een rechtvaardig, een eerlijk oordeel.
Dan zal alles op deze aarde weer opgericht worden, hersteld worden. Dan gaat God deze aarde nieuw maken, vernieuwen. Dan, ja goed, daar kunnen we heel lang over praten.
Dat is eigenlijk nog niet het onderwerp van nu. Misschien straks nog een beetje. Maar dat is een toekomstdroom. En dat is waar Jezus het nu over heeft. Over die toekomst die er echt aan gaat komen.
En dan zegt hij, voorwaar ik zeg u. Amen, staat er dan in het kreeks. Amen, amen, ik zeg u. In het Hebraeus ook, ik zeg u. Er zijn sommige van hen die hier staan, die de dood niet zullen proeven, voordat zij de zonen mensen hebben zien komen in zijn koninkrijk.
Heel veel mensen vinden dat een lastig tekst. En ook bij theologen en zelfs bijbelstudenten en wat dan ook, wordt het wel eens gezegd, ja eigenlijk zou je bijna moeten zeggen, Jezus vergist zich hier.
Die heeft het er een beetje over dat zijn terugkomst, zijn wederkomst en het oordeel met de engelen en zo, dat komt pas veel later. Maar hij denkt dat het er nu al is.
Jezus zit er een beetje naast. Ik denk dat dat niet zo is. Als we het zien in vergelijking met het hoofdstuk wat we net gelezen hebben, dan zien we eigenlijk gebeuren wat Jezus hier zegt.
Dan krijgen we als het ware een vooruitblik op die eeuwige toestand. Op die situatie waar Jezus het hier over heeft.
De zonen mensen zal komen in de heerlijkheid van de Vader. U kent dat wel als je een bepaalde film, als die aangeprezen wordt of die je zou moeten gaan zien, dan krijg je een trailer.
En dan zie je even heel kort door die hele film heen wat je in die film kan gaan verwachten. Een soort preview. Dan heb je al eventjes een blik van wat er gebeurt. En eigenlijk is dat wat hier gebeurt.
Jezus heeft het erover dat de heerlijkheid van de Vader zal door de Zoon volledig zijn over de hele aarde. En dan zegt hij, er zijn hier een paar, sommige van jullie, die zullen dat gaan zien.
Die gaan dat meemaken. Die zullen de dood niet zullen proeven voordat zij de Zoon als mensen hebben zien komen in zijn koninkrijk. En dan neemt hij zijn mede hoge berg op. De Hermon.
De prachtige hoge berg. De besneeuwde top. En daar gaat hij bidden. Daar blijft hij s'nachts. Je kunt ergens anders in Marcus en in Lucas lezen dat dat best lang geduurd.
Het heeft zo lang dat die discipelen, ik zou bijna zeggen, bewijzen van gewoonte weer eens een keertje in slaap gevallen zijn. Dat doen ze namelijk altijd. Als Jezus ergens begint te bidden, dan gaan zij een dutje doen. Dat lijkt een beetje op ons, zeg maar.
Op de mensheid die soms in slaap valt, juist als Jezus op zijn belangrijkste dingen bezig is. Maar op een gegeven moment worden ze wel wakker. Want dan gebeurt er iets enorm bijzonders.
Er staat, hij werd voor, 17 vers 2, voor hun ogen van gedaante veranderd. Er staat in het Grieks, hij onderging een metamorfose.
We kennen dat woord wel. Hij onderging een totale gedaante verandering. Dat woord metamorfose, dat woord, wordt heel veel gebruikt. Ook in deze tijd nog wel, maar zeker ook in de Griekse teksten die er ook buiten bijbel zijn.
Voor de gedaante verandering, bijvoorbeeld van een rups naar een vlinder. Dan is er een totale metamorfose. Dan denk je, is dit eigenlijk wel dezelfde? Het was eerst, ik vind dat nog steeds een wonder, een rups die een vlinder wordt.
Het lijkt in niets op elkaar, toch? Dan zie je zo'n beestje over die blaadjes kruipen, een beetje eten over die blaadjes. En op een gegeven moment popt hij zich in en dan blijft hij daar een poosje hangen.
En dan komt er een vlinder uit. Dat is ongelooflijk, toch? Echt, dat is een... Ik vind dat nog steeds een wonder van de natuur.
Nou, dat is zo'n soort verandering, maar dan nog groter eigenlijk ondergaat hier de Heer Jezus. Hij onderging voor hun ogen een metamorfose.
De zoon van de mens, Ben Adam, werd ineens zichtbaar als Ben Jehovah, als de zoon van God. En zijn gezicht straalde als de zon.
In Lucas staat er nog bij, als de zon in haar kracht. Dat betekende zoals op het midden van de dag. Je moet je dat eventjes zomaar voorstellen. Dat je daar bent.
En het is wat ze zien. Zijn gezicht is ineens als de zon. Daar kun je niet in kijken. Dat is onbeschrijfelijk, omdat je het niet kunt zien.
Want je kunt niet in die zon kijken. En zijn kleren werden wit als het licht. Dat is iets wat je de hele schrift door tegenkomt. Dat is op zich al een studie waard om eens te kijken waar mensen gekleed zijn in het licht.
Je vindt dat in de openbaring. Je vindt dat in 1 Korinthe hoofdstuk 15, als het gaat over de verandering van de mens. Dat we dan in het licht gekleed zullen worden.
Daar kunnen wij ons niks bij voorstellen. Nou ja, misschien dat we ons nog iets bij voor kunnen stellen. Maar wij kunnen niet weten wat het is. Want daar zijn geen aardse woorden voor om dat te zeggen.
Het enige aardse woord is dit. Het is de zon in haar kracht. En gekleed in het licht. Paulus schrijft er ergens anders over.
Die zegt, ik ken een mens, zegt hij dan. Die is opgetrokken geweest tot in de derde hemel. En daar heeft hij dingen gezien die het de mens niet geoorloofd is om uit te spreken. U kent dat stukje wel, denk ik.
Ik heb even niet helemaal paraat waar het precies staat. Maar dat zoekt hij dan maar even op. Maar het is een mens niet geoorloofd om het uit te spreken. Hij bedoelt natuurlijk niet dat het niet mag.
Maar dat het niet kan. Daar zijn geen mensenwoorden voor. Daar is een metamorfose geweest die zo totaal is.
Nou ja, zo is hier. Die Jezus die net nog met ze opliep. Een gewone man met een mantel aan. Waarschijnlijk een baard. Een gewone man met sandalen.
En ineens wordt dat. De zon in zijn kracht. En zijn kleren van licht. En dan daarbij komen Mozes en Elia die met hem spraken.
En daar zitten natuurlijk ook heel veel studies vol zitten daarachter. Weet je wel. Hier kan je zes avonden weer over spreken als je wil. Maar even zo, maar kort.
Mozes en Elia zijn natuurlijk de vertegenwoordigers van, sowieso van de Torah en de profeten. De wet en de profeten. Wat wij zouden zeggen, de Tanakh of het hele Oude Testament is daar vertegenwoordigd.
De hele geschiedenis is daar vertegenwoordigd. En ze zijn daar ook gekleed in dat licht. Ze zijn daar in hun verheerlijkte lichaam. En ze spreken daar met elkaar.
In Lucas kun je lezen dat ze met elkaar spreken over zijn uitgang in Jeruzalem. Dat staat hier niet bij. Maar dat kun je in Lucas zeggen.
Dus dat is waar het over ging. Je zou kunnen zeggen, misschien hebben ze het gehad over het feit dat hij ging sterven. Van toen aan in vers 16, vers 21 begon Jezus te laten zien dat hij naar Jeruzalem moest gaan.
En veel moest leiden van de kant van de Oudste enzovoort. Misschien hebben ze het daarover gehad. Maar ik denk nog veel meer dat ze het erover hebben gehad van zijn uitgang uit het kraf. En dat hij uiteindelijk uit deze wereld, uit Jeruzalem is uitgegaan.
Is opgegaan naar de Vader. Om daar te verschijnen voor het aangezicht van de Vader. Dat ze als het ware hem daar ook in terzijde mochten staan. Bemoedigd mogen hebben.
Hij moest wel gaan lijden. En hij moest een weg gaan die ongekend was. Maar hij mocht daar een moment genieten van. De heerlijkheid die hij bij de Vader had eer dat hij kwam.
En die hij ook weer zou krijgen als hij daarheen ging. En wij mogen meekijken. Samen met Petrus en Jacobus en Johannes mogen we meekijken. En mogen we ons voorstellen.
Hem, de Heer Jezus. Met een aangezicht als de zon. En gekleed in het licht. Terwijl hij nog sprak.
Terwijl hij nog sprak. Oh nee, sorry. Dan Petrus antwoordde en zei tegen Jezus. Heer. Sorry. Ik ben gewoon al een vestje te ver. Petrus antwoordde en zei. Heer, wat goed dat wij hier zijn.
Want u bent hier nou met z'n drieën. Jezus. Mozes en Elia. Ze moeten wel hebben gedacht. Nu gaat het allemaal gebeuren. Nu komt dat koninkrijk. Nu wordt het. Weet je, dit is het begin.
Dit ligt. De lichte kleding. Zijn aangezicht. Wat schijnt als de zon. We gaan voor u drie tenten bouwen. We gaan er drie tabernakels bouwen. Drie verblijfplaatsen.
Eigenlijk willen ze Jezus en Mozes en Elia hier op de aarde als het ware vastklemmen. In onze werkelijkheid binnenhalen. Maar het is niet onze werkelijkheid.
Weet je, dat hebben ze daar. Dat zouden wij net zo goed verkeerd zien. En dat zien wij elke dag nog wel verkeerd. Alsof Gods werkelijkheid en heerlijkheid hier en nu op deze aarde vastgehouden zou moeten worden.
En zichtbaar moet worden. Maar God zegt door zijn woord, nee, dat komt. Hij heeft een dag en een uur bepaald waarop dat gaat gebeuren. Waarop hemel en aarde weer tezamen verenigd zullen worden.
Waarop de heerlijkheid van de heren zichtbaar zal worden. Waarop alle volken zullen optrekken naar Jeruzalem. En de heerlijkheid en de glorie van God groot maken. Waarop Jezus, Yeshua terug zal komen.
En zijn voeten zullen staan op de Olijfberg. En hij koning zal worden over Jeruzalem. Enfin, onbeschrijfelijk wat er allemaal gaat gebeuren. Maar dat komt. Dat is niet. Nu. En deze drie discipelen willen aan het vasthouden.
Die zeggen van, we maken wel drie tenten. Maar dan worden ze met hun begrijpelijke, maar toch ondoordachte reactie onderbroken.
Zo lees ik het tenminste. Er staat, terwijl hij nog sprak. Hij was nog bezig met te vertellen van zijn mooie plannetje over de tenten. Terwijl hij nog sprak. Niet toen hij dat gezegd had, zei God, nee, dat zit niet zo.
Nee. God valt hem in de reden. Terwijl hij nog sprak. Zwijg nou maar. Terwijl hij nog sprak. Zie een lichtende wolk over schaduwen.
Nou, die kennen we ook wel, die lichtende wolk. Net zoals de kleding van licht, kennen we die lichtende wolk overal uit de Bijbel natuurlijk. We kennen hem als de wolk die s'nachts met de Israël meegaat.
Vanuit Egypte naar het beloofde land. De lichtende wolk die er s'nachts is. En de vuurkolom die er s'nachts is.
En de wolk die er overdag is en voor Israël uitgaat. Die wolk die er altijd is als Gods aanwezigheid. Ze noemen dat wel de Shechina van God. De aanwezigheid van God. Als de aanwezigheid van God ergens merkbaar is.
Als de tabernakel wordt ingewijd voor de eerste keer. Is daar die wolk die erover is. Als de tempel wordt ingewijd. Dan is daar die enorme wolk. Die lichtende wolk van licht.
Die wolk van God. Die schaduw geeft maar ook licht. Die is een wonderlijke wolk. Een wolk waarvan het mens eigenlijk niet gegeven is om te omschrijven. Omdat ook daar geen mensenwoorden voor zijn.
Maar die wolk is de aanwezigheid van God. over de tabernakel. Over de tempel. Voor het volk Israël. Als voor ze uit. Als een herder voor ze uitgaat.
Die wolk voor ze uit. Die hoeven ze maar te volgen. En hier is ook die lichtende wolk. Die ze overschaduwt. En dan komt er een stem uit die wolk. En die zegt.
Dit is mijn geliefde zoon. Zoon. Dit is mijn geliefde zoon. Dit is mijn geliefde zoon.
Ik heb een welbehagen in hem. Ik vind dat woord welbehagen prachtig. En je kan ook zeggen. Ik hou van hem. Of ik heb hem lief. Ik ben blij met hem. Dat zijn allemaal woorden zoals we ze tegenwoordig zouden mogen zeggen.
Misschien staat het in de basisbijbel. Staat het wel zo. Ik heb dat niet nagekeken. Maar dat zou zomaar kunnen. Maar ik vind ook dat woord welbehagen. Al is het dan een wat ouder woord. Is toch prachtig.
God heeft een welbehagen. In zijn zoon. Luister naar hem. Ik vind dat zo geweldig. Wat daar gebeurt op heel veel verschillende manieren.
Vanuit die wolk die stem. Dat vind ik altijd heel mooi weer. En dat is. Ik denk dat ik hier dat verhaal wel verteld heb. Tijdens een van de bijbelstudies of preken.
Die ik hier de afgelopen tijd heb mogen houden. Maar ik moet het toch even kwijt. Omdat ik het zo mooi vind zelf ook. Omdat het mooi is. Vorig jaar hebben we uiteindelijk een jongen in onze gemeente begraven.
Erik. Erik Joustra. Een jongen is 34. Het jaar daarvoor kreeg hij een hersteltumor. En hij had niks met God. Hij had wel wat met God.
Zijn ouders en zijn broers waren allemaal helemaal into the Lord. Gedoopt en wel en alles. En helemaal vol van God. Maar hij moest er niks van hebben. En toen kreeg hij die hersteltumor.
Dan wordt hij wel even stilgezet. En ook nog een ongeneeslijke hersteltumor. Zo van ja. De boodschap was we kunnen wel een stukje weghalen. Dat gaan we ook doen.
En we gaan je chemo's geven. Maar bereid je ervoor. Dit gaat niet meer genezen. Je gaat sterven. Toen. Na verloop van tijd.
Zijn ouders wilden dat ik daar direct heen zou gaan. Ik heb dat niet gedaan. Toen. Ik zei ja. Weet je. Ik ga hem niet overvallen. Hij moet het zelf willen. Hij moet het zelf willen. Dat ik daar kom. Maar na verloop van tijd vroeg hij van.
Kunnen jullie vragen of z'n iemand een keer langskomt. En toen hebben we dat gedaan. We hebben gesproken. Over zijn twijfels. Over zijn opstand. Over zijn weerstand. Over zijn opvoeding. Over alles waardoor hij uiteindelijk niks meer van God moest hebben.
Niet dat hij zo'n slechte opvoeding had gehad. Helemaal niet. Maar soms gebeuren er in je persoonlijke leven dingen waardoor dat bij jou niet binnenkomt. Weet je. Bij je broer wel en bij jou niet.
En hij was een ander weggegaan. Hij was bij een bank gaan werken. Hij zag het leven voor zich stralen. Maar ja nu wist hij toch dat hij moest gaan sterven.
Hij wilde wel zeker weten dat God er echt niet was. Of als hij er wel was dan wilde hij dat eigenlijk wel zeker weten. Dat snap ik wel. Als je dan zo. Dus we hebben daar hele lange goede gesprekken gehad.
En uiteindelijk. Ik denk na een half jaar wel. Ik ben heel wat keren geweest. Uiteindelijk zit ik bij hem thuis. En zegt hij. Ik ben het wel gaan geloven.
Ik heb met hem. Ik heb mezelf altijd erg aangesproken. Een dagboek van een scepticus. Misschien dat sommigen dat kennen hier. Maar dat heb ik met hem besproken. En ja.
Een dagboek van een scepticus. Ik zou de titel. En schrijver kan ik nog even ergens opzoeken. Want dat heb ik ook niet zo paraat. Maar we hebben dat zo besproken met elkaar. En uiteindelijk komt hij zo verder. Simon. Ik geloof wel dat God er is.
Maar weet je. Hoe hoor jij nou zijn stem? Hoe versta jij nou Gods stem? Hoe weet jij nou dat hij tegen jou spreekt?
En ik denk toch dat we dat allemaal wel eens hebben. Ik zou Gods stem wel eens willen horen. Misschien zouden we allemaal wel eens zo'n ervaring willen hebben. Als een verheerlijking op de berg. Dat je denkt. Als ik dat één keer heb gezien. Dan schiet mij maar lek.
Dan gaat het nooit meer over. Weet je wel zo. Ik zeg ja. Ik hoor Gods stem uit zijn woord altijd. Altijd. Dat is ook weer veel gezegd.
Soms is het ook voor mij. Maar dat ligt dan aan mij hoor. Door en droog. Maar. Ja. Als ik echt ga studeren en lezen. Dan versta ik Gods stem. En ik had een Bijbel bij de hand.
Ik zeg kijk alsjeblieft. Hier. Dit is Gods stem aan jou. En hij pakt die Bijbel aan. En ik ben helemaal niet zo zelf. Van sla maar een Bijbel open. En prik een tekst met je ogen dicht.
En dat is Gods stem. Dat helemaal niet. Maar God kan wel dat soort wonderen doen. En hij deed het. Daar. Hij deed het echt. Want hij slaat die Bijbel open bij Exodus. Wie slaat nou de Bijbel open bij Exodus?
Niemand toch? Iedereen slaat hem er in het midden open. Psalm. Of spreuken. Of zo. Daar sla je de Bijbel open. En daar staan ook de mooiste dingen in. En hij leest Exodus. En hij leest met plechtige stem voor.
Ik moet er eigenlijk nog iets voor vertellen. Dat hij daarvoor vertelde. Simon. Het is voor mij als ik tot God spreek. Het is net alsof ik tegen een muur aanloop. Alsof er een donkere, duistere wolk boven hangt.
Dat zei hij letterlijk. En toen slaat die Exodus open. En hij leest voor. En daar staat. En God sprak uit de wolk tot Mozes.
En hij zei. Vrees niet. Ik ga mee. Ik maak het gewoon weer even mee. Als ik het zo vertel. Het was zo'n wonder mensen. Het was zo'n wonder. Dat is toch een wonder.
Als je eerst zegt van. Dit is een donkere, dikke wolk. En God laat je één tekst openslaan. En dat is. God sprak uit de wolk en zei. Vrees niet.
Waar moet je nou nog meer? Ik zeg. Gooi wat je leest. Ja, dat hoorde hij. Ik denk. Eén van de mooiste momenten. Heel veel mooie momenten mogen we meemaken.
Maar mooie momenten in mijn voorgangs bestaan. We hebben daar direct. Heb ik het verhaal helemaal uitgebreid verteld? Nee, dat was niet. Ik zie jullie echt wel.
Maar weet je. Toen zegt hij. Maar hoe pak ik dat dan? Nou, we hadden net koffie met roze koeken gekregen. Van zijn moeder. Die zorgde voor ons. Ik zeg. Weet je nou wat avondmalen is, Erik? Ja, dat wist hij nog.
Ik zeg. Nou weet je. Dan pakt God. Pakt Jezus het brood. En hij pakt zo'n roze koek. Ik vind ze wel. Met zo'n vies, vies roze laagje erbovenop. Maar hij pakt zo'n roze koek.
En hij zegt, Jezus neemt. Eet. Dat is mijn lichaam. En hij pakte het. En hij nam. En hij at.
En zo dronken we de koffie. En zo hebben we avondmaal gevierd met koffie. Met roze koeken. En zo is feest in de hemel. En daar is hij nu.
We hebben hem vorig jaar begraven. En na de begrafenis hebben we natuurlijk koffie met roze koeken gegeten. Dat begrijpt ze wel. Weet je, die wolk van God.
Soms is het donker. In jouw leven. In mijn leven ook hoor. En soms als ik om me heen kijk in deze wereld. En denk ik, wat is het een donkere, duistere wereld. Waar is God?
Waar is nou die God waarop je bouwde? Die God waarop je vertrouwde? Weet je, de Psalm 42 zegt dat ook. O mijn ziel. Wat buig je je neer. Waar is nou je God?
Er komt trouwens ook de Hermon weer voor. Psalm 42. Die oude psalmen. Wie kent ze nog? Van mijn leeddoek Hermon Wagen.
Uit de landstreek de Jordaan. Nou, de Hermon weet je. Hier is Jezus bovenop die Hermon. Samen met de discipelen. En daar komt die wolk. Waaruit die stem van God komt.
En die zegt tegen Jezus. Jezus de Messias daar. Jij bent mijn geliefde zoon. Ik heb in jou mijn welbehagen. En luister naar hem. En toen de discipelen dat hoorden.
Wierpen zij zich met het gezicht ter aarde. En werden zeer bevreesd. Ja, dat snap ik wel. Johannes doet dat later ook. Als hij de zoon des mensen ziet. Openbaring hoofdstuk 1. Met een aangezicht als de zon. En met een geweldige pracht.
Dan stot je ter aarde. En weet je, als ik eraan denk dat ik Jezus ga zien. God ga zien. Jezus ga zien. In al zijn heiligheid. In al zijn heerlijkheid. In al zijn glorie.
In al zijn schoonheid. En onbeschrijfelijk. De zon. Kleren als het ligt. En dan denk ik. Wie ben ik? Daar kan ik niet voor bestaan. Mensen. Jullie zouden moeten weten hoeveel ik gezondigd heb.
Ik vertel hier alleen maar de geheilige verhaaltjes natuurlijk. Maar ik heb zoveel fout gedaan in mijn leven. En niet alleen voor mijn bekering. Maar ook daarna. Echt. Ik ga het allemaal niet herhalen.
Want dat doet er allemaal niet toe. Maar geloof mij nou maar. Hier staat echt een zeer ondeugende zon daar voor jullie. Echt waar. En ik denk. Hoe kan ik nou ooit voor God verschijnen?
Dan val ik toch ook neer. Als dood aan zijn voeten. Wie ben ik nou? Dat kan toch helemaal niet. Weet je. En dan gebeurt hier. Wat sterk met jullie allemaal gaat gebeuren.
En met mij gaat gebeuren. Als we bij hem komen. Dan staat er. Jezus kwam bij hen. En hij raakte ze aan. En hij zei. Ga maar staan. Wees niet bevreesd.
Dat is onze toekomst mensen. Weet je. Misschien heb je niet zoveel gezondigd als ik. Of misschien nog wel veel meer als ik. Ik weet echt geen idee. God weet het. Maar hij vergeet het ook weer.
Want het is aan het kruis genageld. Het is weg. En dan komt Jezus. Onze geliefde Heer Jezus. Onze Heide. We gaan hem zien. We gaan hem zien. We gaan hem echt zien.
Zij mochten hem hier even zien. Als een vooruitblik. Eventjes een zicht op. Wie Jezus echt is. Niet alleen maar de zoon. De mensen. Maar de zoon van God.
Eventjes. Maar wij gaan hem straks zien. Dan zullen we hem zien zoals hij is. En dan vallen we als dood aan zijn voeten. Weet je hoe dat dan ook allemaal precies zal gaan.
Maar we vallen als dood aan zijn voeten. Maar hij komt. En hij raakt ons aan. En hij zegt. Hé. Kom. Ga maar staan. Wees niet bevreesd. Wees niet bevreesd.
Wees maar niet bang. En toen ze hun ogen opsloegen. Zagen ze niemand. Dan Jezus alleen. Ik ga hier stoppen.
Want de tijd schrijft voort. Zie je. Dus het is tien voor half twaalf. En je moet ergens ook een punt weten te zetten. En het echtste is voorgangers die niet weten te eindigen. Dus dat ga ik wel doen.
Ik ga hier echt stoppen. Maar ik wil dan wel stoppen bij dit. Weet je. Zullen we zo maar verder gaan. Niemand. Niemand. Dan Jezus.
Alleen. Hij is er echt door. Hij is zo reëel. In een wereld met. Met corona. In een wereld met. Ellende. En met dood.
En pijn. En vervloeking. En oorlogen. En nazi's. Die opstand tegen nazi's. En volk tegen volk. En koninkrijk tegen koninkrijken. En hij. Hij is zo reëel. Als we eventjes de ogen open zouden hebben.
En hem zouden zien. Ze zagen niemand. Dan Jezus. Alleen. Amen.