Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Dag lieve broers en zussen in de Heer in Baarn en Bunschoten.! Ik was al veel eerder ver voor de coronacrisis gevraagd voor te gaan bij de gemeentedag in Baarn.
En nu die dag niet door kan gaan, werd ik gevraagd om op deze manier in een filmpje jullie toe te spreken. En dat doe ik natuurlijk graag. Het onderwerp is hetzelfde gebleven, de gemeente.
De keuze van een bijbelgedeelte hierbij is eigenlijk heel makkelijk. Heel de brief van Paulus aan de Ephesiers gaat over wie wij zijn als kerk, als gemeente in Jezus Christus.
Ik ben van plan meer preken te schrijven over dit onderwerp, maar voor vandaag heb ik me beperkt tot Ephesie 4 vers 1 tot en met 6. Als u dat even rustig opzoekt, Ephesie 4 vers 1 tot en met 6, dan gaan we dat zo samen lezen.
Ik lees uit de MBG-vertaling van 1951. U bent al zover. Mooi. Paulus zegt hier. Als gevangenen in de Heere vermaal ik u dan te wandelen waardig de roeping waarmee de gij geroepen zijt, met alle nederigheid en zachtmoedigheid, met lankmoedigheid en elkander in liefde te verdragen en u te beijveren de eenheid des geestes te bewaren, door de band des vredes, één lichaam en één geest, gelijk gij ook geroepen zijt, in de ene hoop uw roeping.
Eén Heere, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, die is boven allen, en door allen, en in allen.
Heeft u twee van die lintjes in uw Bijbel? Dan stel ik voor dat u er één bij dit gedeelte legt en de andere bij Colossensen 3 vanaf vers 12.
Colossensen 3 vanaf vers 12. Want dat wil ik er nu nog even bij gaan lezen. Als u dat even opzoekt, vertel ik u intussen dat die twee Bijbelboeken, Epheser en Colossensen, erg veel met elkaar gemeen hebben.
Beide brieven zijn in dezelfde periode door Paulus geschreven en allebei bezorgd door dezelfde postbode, genaamd Tychicus.
Veel van dezelfde onderwerpen komen in allebei de brieven langs en veel van de typische woorden en uitdrukkingen die Paulus in deze brieven bezigt, komen alleen in deze brieven voor.
Daarom is het goed als we over Epheser praten, dat we dan Colossensen er even naast leggen. U heeft het gevonden? Mooi.
Daar staat, doet dan aan, als door God uitverkoren heiligen en geliefden, innerlijke ontferming, goedheid, nederigheid, zachtmoedigheid, en geduld.
Verdraagt elkander en vergeeft elkander, indien de een tegen de ander een grief heeft, gelijk ook de Heere u vergeven heeft, doet ook gij even zo.
En doet bij dit alles de liefde aan, als de band der volmaaktheid. En de vrede van Christus, tot welke gij eenmaal in één lichaam geroepen zijt, regeren in uw harten.
En wees dankbaar. Wat ik ga proberen te doen, we hebben toch de tijd, het is zondagochtend, en wat gaat u in de gegeven situatie anders doen?
Ik ga proberen het eerste gedeelte uit de vese, met u door te lopen, aan de hand van wat er in de rest van de Bijbel, en dan in het bijzonder, in het tweede gedeelte dat we gelezen hebben, Colossense 3, vanaf vers 12, staat.
Maar, eerst even een persoonlijke note. Iemand uit mijn familie, doet er even niet zo toe wie dat precies is, komt zelden meer in de kerk.
Als die daarop aangesproken werd, door bijvoorbeeld een van de ouderlingen bij een huisbezoek, dan zei die telkens hetzelfde. Ik geloof wel, maar op mijn eigen manier, en daar heb ik de kerk niet voor nodig.
Nou kan ik me goed voorstellen, dat verschillende, misschien wel velen van jullie, familie of misschien zelfs gezinsleden hebben, die er precies zo over denken.
En misschien is het goed om daar vanmorgen ook eens over na te denken, heb ik de kerk, de gemeente, nodig om te geloven.
De Efezenbrief en de brief van de Colossensen, hoeren allebei bij de zogenaamde gevangenisbrieven. Paulus heeft in zijn leven nogal wat tijd doorgebracht in gevangenschap, en tijdens een van die tijden, heeft hij onder andere deze brieven geschreven.
Waarom vertel ik dat? Nou, dit verklaart zijn aanhef, als gevangene in de Heere. En ik stel me zo voor, dat Paulus daar zit, in een cel, ja, hij kan er niet uit, het is moeilijk, hij maakt zich zorgen, hij maakt zich zorgen om de gemeente in Efezen en Colossen, en daarom schrijft hij ze een bemoedigende brief.
Zo van, hou vol. Nou, dat heeft u vaker gehoord deze dagen. Hou vol. Een gevangene, hij is niet zomaar een gevangene, maar hij is gevangene in de Heere.
Omwille van de Heere. Dus als iemand recht van spreken heeft, in een dergelijke situatie, dan Paulus nu wel. Hij is zelfs gevangen gezet, om zijn getuigenis.
Als gevangene in de Heere, verman ik u dan, te wandelen, waardig de roeping, waarmee de gij geroepen zijt. Ik wil er even twee woorden uitlichten.
Allereerst, wandelen. We worden vermaand te wandelen. Let wel, niet joggen, niet rennen, niet hardlopen, nee, wandelen.
Paulus gebruikt deze uitdrukking heel vaak. Hij duidt daarmee het hele christelijke leven aan. En het geeft mij rust, dat het hier zo staat.
Ik moet direct denken aan Adam en Eva, die voor de zonderval, in de avondkoelte, wandelden met hun schepper. En ik moet denken aan mijn vader en moeder, die elke avond, en vooral als mijn vader bijvoorbeeld een moeilijke kerkraadsvergadering had gehad, nog even een rondje gingen doen, zoals ze dat zeiden.
Even de dag bespreken, even alles van je afwandelen. Mooi hè? Zo moeten wij leven, als gemeente van Jezus Christus. Niet jezelf en de anderen voorbij rennen, maar wandelen.
Nou, hoe moeten we dan wandelen? Vers 1b, waardig de roeping waarmee de geigen roepen zijn. Hoe zijn we geroepen dan? Wat moeten we zijn?
Hier biedt het zustervers in Colossens 3 uitkomst. Vers 12, lees maar mee. Door God uitverkoren, heiligen en geliefden.
Even duidelijk hè? Je bent dus geroepen om uitverkoren, heiligen en geliefden te zijn. Als je je leven in de hand van de levende Heer hebt gelegd, ben je uitverkoren, een heilige, een geliefde.
Laat dit alsjeblieft vanmorgen nou eens goed tot je doordringen. In deze hele heksenketel voelen we ons soms verlaten. Eenzaam, alleen gelaten, verslagen, moedeloos, we doen er niet toe.
Waar is God in dit alles? roepen sommige mensen. En God zegt vanmorgen, vanuit dit schriftgedeelte, tegen u en tegen jou, jij bent mijn geliefde kind.
Ik heb je uitverkoren. Wees dan heilig. Al neemt u verder helemaal niks mee van mijn verhaal vanmorgen, neem dat dan mee.
Je doet het toe. God heeft jou uitgekozen. Hij houdt van je. Leef dan heilig. Heilig zijn, waardig wandelen, wat houdt dat in?
Hoe doe je dat? Wat ben je dan? Ephesus 4, vers 2. Met alle nederigheid en zachtmoedigheid, met de langmoedigheid, en elkander in liefde te verdragen.
Dus zo moeten we zijn. Nederig, zachtmoedig, langmoedig, liefdevol, verdraagzaam. Nederigheid staat er niet voor niks als eerste.
Werkelijk het laatste, dat ze in de Grieks-Romeinse wereld wilde zijn, was nederig. Als je je nederig opstelt, ben je slaafs, kruiperig, verachtelijk.
Nee, trots moest je zijn. De borst vooruit. Jij laat je niet kleineren. Ben je gek? En is het in 2020 zoveel anders? Je moet opkomen voor jezelf.
Je laat je toch niet als voetveeg gebruiken? Je bent niks minder dan een ander. Jezus werd veracht door zijn tijdgenoten, juist omdat hij volmaakt nederig was.
Volmaakte nederigheid liet zien. We zien dit misschien wel het mooist, bij de voetwassing. Verwerpelijke slavenarbeid, dat was het.
Jezus wast de voeten, is de minste. Hij kiest ervoor zich zo op te stellen. Zo moeten we zijn. Bent u dat?
Ben jij dat? Nederig? Ik laas in een boek van Godfried Boman, een aardig toegegeven, erg Rooms-Katholiek verhaaltje hierover.
Er was een oude monnik, en die was zo nederig, dat God hem een heel speciale gave had gegeven. Elevatie. Dat wil zeggen, hij begon een beetje boven de grond te zweven.
Maar ja, op precies het moment dat hij een beetje opsteeg, dacht hij, tjonge, dat is best goed voor mij, dat ik dit blijkbaar verdien. Dat, dat viel hij weer op de grond.
Telkens als hij beloond werd om zijn nederigheid, had hij een hoogmoedige gedachte, en lag hij weer op zijn snufferd. Onzin verhaaltje natuurlijk, maar het geeft wel treffend aan, vind ik, hoe moeilijk het is, om werkelijk nederig te zijn, en te blijven.
Het lijkt wel, hoe harder je het probeert, hoe moeilijker het wordt. En het geeft aan, hoe snel hoogmoed, voor ons, op de loer ligt.
Zachtmoedigheid. Ik hoor de mensen zo zeggen, je moet hard zijn, anders leren ze het nooit. Je moet een sterke persoonlijkheid hebben. Doe niet zo soft.
Als Christen, als gemeente van Christus, dien je zachtmoedig op te stellen. Zoals Jezus dat deed. Hij liet zich doodmartelen, terwijl met één handgebaar, hij legioenen engelen, een slachting had kunnen laten aanrichten, onder zijn beulen.
Maar hij deed dat niet. Hij was zachtmoedig. Hij zegt zelf dat we dat van hem moeten leren. In Matthäus 11, vers 29, staat, Neem mijn juk op u, en leert van mij, want ik ben zachtmoedig, en nederig van hart.
Zijn we dat? Zachtmoedig? Langmoedigheid is een woord dat we in deze tijd niet meer zo goed kennen. En hier biedt Colossense 3 weer wat uitleg, want hetzelfde Griekse woord wordt daar vertaald met geduld.
Geduld? Ja, kom daar maar weer eens om. De waarlijk geduldige mensen die ik ken, zijn op de vingers van één hand te tellen.
Het is er gewoon niet meer. Zeker in coronatijd, waarin we in veel situaties gewoon gedwongen geduldig moeten zijn, blijkt hoe moeilijk dat is.
Werkelijk geduldig zijn. Voelt u hem al? Ik kan ze allemaal wel afgaan, maar er staan hier allemaal eigenschappen die Jezus volmaakt heeft geleefd.
Hij was volmaakt, nederig, zachtmoedig, geduldig. Zo moeten wij zijn. Jonge mensen, WWJD, op zo'n poosbandje, dat betekent niet wat wil je drinken.
Dat betekent, What would Jesus do? Wat zou Jezus doen? En dat moeten eigenlijk wij allemaal ons afvragen bij alles wat we doen.
Bij alle beslissingen die we nemen, moeten we denken, wat zou Jezus in deze situatie doen? Als je weer rachtig, op die manier, daaruit leeft, ben je niet meer hooghartig.
Hard, koud, gevoelloos. Dan ben je niet meer ongeduldig. Nee, dan laat je iets zien van Jezus in jou. Dat is gaaf, hè?
Je laat iets zien van Jezus in jou. Dan staat er nog, laatste zinnetje van vers 2, van Efeze 4, dat we elkaar in liefde moeten verdragen.
In Colossens 3, vers 13 staat dat ook, maar daar wordt toegevoegd dat we elkaar moeten vergeven als we ruzie hebben. Zoals de Heer ons vergeven heeft, moeten wij ook doen.
Nou, ik weet niet of u er weer wel eens mee te maken heeft gehad, maar dit is echt bijna niet te doen. Toch worden we hiertoe opgeroepen. Want, het bestaat toch niet, dat het ene lid van het lichaam van Christus, het andere lid van datzelfde lichaam, niet in liefde verdraagt.
Als we één moeten zijn, zoals we straks zullen lezen, kan het toch niet zo zijn, dat we elkaar, zoals in Galate 5 zo mooi staat, bijten en vereten.
Zeg maar het licht in de ogen niet gunnen. Als dat wat is, maak het goed. Wees de minste. Dat is waar we hiertoe opgeroepen worden.
Het woord voor liefde dat hier staat, vat eigenlijk alle eigenschappen die eerder genoemd worden, nog even samen. Agape. Zelfopofferende liefde.
De liefde die Jezus voor ons had, toen hij zich in onze plaats liet kruisigen. En als we dat dan doen, wat zijn we dan? Nou, hier zijn we bij de kern van dit gedeelte aangekomen.
We zijn dan één. Om precies te zijn, we moeten ons stinktende best doen, om de eenheid des geestes te bewaren. Let op dat geestes hier met een hoofdletter geschreven staat.
De basis van onze eenheid is God, de Heilige Geest. Dat wat we gezamenlijk hebben, is dat we dezelfde onderhuurder in het hart van ons lichaamshuis hebben, de Heilige Geest.
Nog weer anders, onze geesten, met een kleine letter, zijn verbonden met elkaar, en met God, door de geest, met een grote letter.
Ik wil u in dit verband een verhaal vertellen. Het is al een heel oud verhaal, en wellicht kent u het in de een of andere versie al, maar het geeft voor mij perfect aan, waar het hier nou eigenlijk op neerkomt.
Lang geleden, ging een dominee, op het Schotse platteland, op zaterdagavond, op bezoek bij een gemeentelid, en die had zich al geruime tijd niet meer in de kerk laten zien.
Ze zaten samen bij het kolenvuur, de haard van de eeuwenoude boerderij, hierover te praten, maar ze kwamen er niet uit. Ze zaten al een tijdje stil, in het haardvuur te staren.
En opeens pakte de dominee de tang, die naast de haard hing, en hij pakte daarmee een kooltje, van het felgloeiende kolenvuur, en hij legde dat in een hoekje van de haard, apart.
Eerst gloeide het kooltje nog wat na, maar al gauw doofde het vurige kooltje, los van het kolenvuur, uit. Het gemeentelid had het zo eens bekeken, legde zijn hand op de schouder van de dominee, en zei, ik ben er morgenochtend bij.
Vat u hem? Ja, ik vind het jammer om te zeggen, maar dat familielid van mij, waar ik het in het begin over had, vat hem nog steeds niet. Misschien uw familieleden, uw gezinsleden ook niet.
En dat doet pijn. Het is moeilijk. Laten we blijven bidden voor hen, en hen door ons levensmandel, heilig jaloers maken.
Ook een gevolg hiervan, lieve mensen, als we straks weer samen mogen komen, dan laat je nu toch je plekje niet onnodig leeg.
Laat dat nou eens iets goeds uit deze hele corona-ellende voortkomen, dat er weer een vurig verlangen naar de gemeenschap met de Heer, en met elkaar, in het huis van God is. En misschien een beetje pijnlijk, over eenheid in de gemeente gesproken, spreek ik in dit filmpje nou voor één gemeente?
Of zijn baan en bunschoten toch een beetje verschillende groepen? Heeft het een beetje ander karakter? Zijn wij werkelijk één van geest?
Zou zo moeten zijn. Ik weet niet hoe u het heeft, maar hoe meer ik verder lees, hoe minder ik het zie zitten. Dat trekken we toch allemaal niet?
We zijn zulke aparte individuen. Vooral als evangelische. Kijk, in de Rooms-Katholieke kerk, of ook wel in de wat strengere protestantse kringen, dan kijken de gelovigen op een andere manier naar de kerk.
Ze zien het als kerk, als instituut, niet als gemeente. En Rooms-Katholieken gaan daar heel ver in, die zeggen, God is mijn vader, en de kerk is mijn moeder.
Wij als evangelissen zijn in de gemeente toch meer een groep van individuen. Ze moeten ons vooral niet vertellen hoe we moeten geloven. Dat kunnen we zelf wel. En als je zo is in gedachten in de gemeente om je heen kijkt, zie je erg verschillende mensen met veel verschillende meningen.
zijn we dan echt een eenheid, zoals het hoort te zijn? Nou, nee, en ja.
In onszelf, als het van ons afhangt, wordt het hem niet. Maar mag ik u eens vragen, bent u een kind van God? Is dat gekomen door het verzoeningswerk van Jezus Christus?
Heeft u de Heilige Geest ontvangen? Bent u gedoopt in die drie namen, Vader, Zoon en Heilige Geest? Dat is de basis.
Het fundament van onze eenheid. Niet onze eigen, soms toch halfhartige pogingen, de eenheid te bewaren. Vers 4 tot en met 6 van Epheser 4 spreekt daarvan.
Het is eigenlijk een soort geloofsbeleidenis. Eén lichaam en één geest, dat is de Heilige Geest. Dan één Heere, dat is de Heer Jezus, de Zoon van God.
Eén geloof en één doop hebben natuurlijk met Jezus te maken. Tussen haakjes, typisch hoe dat hier staat, hè? De doop volgt logisch op het geloof.
Altijd die volgorde, die consequentie. Je gelooft en je laat je vervolgens dopen. Ik heb in het verleden wel eens een beetje gelachen om die één doop in deze tekst.
Niet spottend of zo, maar, nou, Paulus moest eens weten hoeveel verschillende ideeën er tegenwoordig binnen de verschillende kerken zijn over de doop. Maar nou ik zelf groot gedoopt ben, snap ik het beter.
Het werkt zo. In die volgorde. Je komt tot geloof en je laat je op basis van dat geloof dopen. Oké, haakjes sluit.
En dan sluit Paulus de geloofsbeleidnis af met God de Vader. Let op dat er vier keer allen staat. Er wordt een nadruk opgelegd dat God boven allen is.
Toen ik grondsdienst gaf in Almere, gaf ik de leerlingen de volgende definitie van God. Iets of iemand die de mens overstijgt. En dat vond ik wel mooi.
Wat maakt God anders dan mensen? Nou, hij overstijgt ons. Hij is groter dan ons. Hij is boven allen. En daarna krijgen we nog een doorkijkje naar het einde van de tijd als God alles en in allen zal zijn.
Nu zijn er nog velen, helaas, die zijn roepstem negeren. Maar eens zal God zijn door allen en in allen. Dus, en dit is een hele belangrijke, zoals vader, zoon en geest één zijn, moeten wij ook één zijn.
We moeten als gemeente als het ware de eenheid, het één zijn van de eeuwige God weerspiegelen. Harm?
Ja? Als wij ons geloof beleiden in de drie-enige God, dan is dat toch altijd in een andere volgorde? Ja, dat klopt. Eigenlijk altijd vader, zoon en geest.
Waarom hier dan anders? Is dat toeval? Nee, dat denk ik niet. Ik denk dat Paulus hier deze volgorde kiest om de nadruk te leggen op de heilige geest. Het is de geest die ons in eenheid samenbindt.
Het is door de geest dat we contact kunnen maken met de eeuwige God. Ik zeg het nog één keer. De kern, de basis, het fundament van ons samen zijn, ons gemeente zijn, ons één zijn, ligt in God, de heilige geest.
Eén uitdrukking heb ik expres overgeslagen, want daarmee wil ik afsluiten. In Ephesians 4 vers 3 lezen we dat we de eenheid des geestes moeten bewaren door de band des vredes, de band van de vrede.
Nu moet u weten, als Paulus het over vrede heeft, bedoelt hij meestal niet diepe innerlijke vrede, maar meer vrede onder elkaar, dat we samen de vrede bewaren.
Eerder in de brief roept Paulus al op om als Joden en Heidenen, zo samen in de jonge gemeentes, de vrede te bewaren. En het is een heel bijzonder woord dat hier in het Griek staat voor band.
Letterlijk betekent het het middelste ding. En bij de filosofen, vooral bij Plato, is het een heel positief begrip. Maar wat houdt dat in?
Stel, er is ruzie tussen twee mensen of twee families of zo. Dan is er, als het goed gaat, in ieder geval één iemand die bemiddelt tussen de twee groepen of tussen die twee groepen of personen instaat en hen weer samenbindt.
Een vredestichter, een middelaar. En in Colossense 3 vers 14 lezen we dan wat daarvan de basis is. De liefde als de band, heb je hem weer, der volmaaktheid.
Kan het duidelijker, lieve broeders en zusters. We moeten de lijm zijn in de gemeente. De verbindende factor. Zo moeten wij ons uit liefde opstellen. We drijven de groep niet uit één, maar we helpen elkaar weer in eenheid te zijn als we een beetje uit elkaar gegroeid zijn.
Bent u een vredestichter? Of toch meer een ruzie maken? Mag ik afsluiten met een kort gebed? Ja, heren, dat willen we zijn.
Eén in u, heren Jezus. U zei het al in het hoge priestelijk gebed. Heren, dat het een diep verlangen van uw hart was dat wij één zijn.
En heren, daarin moeten we schuld beleiden. Heren, we drijven elkaar vaak meer uit elkaar dan dat we naar eenheid streven. Help ons, Heilige Geest van God.
Verbind ons. We verlangen naar één lichaam, één geest, één hoop, één Heere, één geloof, één doop, één God, en één Vader.
Halleluja. Amen.