Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen iedereen op deze 19 april 2020. Het is al vaak gezegd afgelopen tijd, het is een bijzondere tijd. En ik zeg dat ook nog een keer, het is een bijzondere tijd.
Mensen die bang zijn om het virus te krijgen, het coronavirus. Mensen die verdrietig zijn omdat ze hun geliefde niet kunnen bezoeken, omdat die isoleerd zijn in verplegen, verzorghuizen.
Mensen die verdrietig zijn omdat ze hun geliefde verloren hebben of misschien dreigen te verliezen. Mensen die angstig zijn hun baan te verliezen of een bedrijf dat over de kop gaat, want het zijn hele rare tijden.
En daarom dacht ik, het is misschien goed om eens te kijken wat de Bijbel zegt, hoe wij ons als christenen kunnen opstellen in deze tijd. Wat kunnen we nu doen? En ik denk dat het beste is wat we kunnen doen, dat is kijken naar de Heer Jezus.
Kijken hoe Hij in moeilijke omstandigheden reageerde. Hoe Hij reageerde als er verdriet was, als er pijn was, als er angst was. Daar kunnen wij dingen van leren. En ik zou daarom vanochtend met u na willen denken over de term innerlijke ontferming.
Dat is, dat besef ik, dat is een Bijbelse term, die verdient wat uitleg. Anders snapt niemand het, dat is ook niet de bedoeling. Ik zou kunnen zeggen ontferming, dat is ook. Een ander woord daarvoor is erbarmen.
Dat is ook nogal een aandig Bijbels woord. Misschien zou je het het beste kunnen vertalen met medelij. Medelij, dat kennen we allemaal, dat woord. En je zou eigenlijk kunnen zeggen dat innerlijke ontferming of medelijden, dat heeft eigenlijk een aantal kenmerken.
Het eerste is, het komt van binnenuit. Het is ook innerlijke ontferming. Iets wat van binnenuit komt. Het is ook gericht, dat is het tweede kenmerk, op een ander.
Je bent niet innerlijk ontfermd met jezelf, je bent innerlijk ontfermd met een ander. En het derde, dat zullen we zo dadelijk ook zien als we die teksten lezen. Het richt zich altijd op een ander.
Dus innerlijke ontferming is iets van binnenuit, gericht op een ander. En het zet aan tot daden ook. En het mooie is, als je kijkt naar de teksten die gaan over de Heer Jezus, dan zijn het verschillende teksten waarin hij ook op verschillende manieren reageert als er iets aan de hand is.
En daar kunnen wij denk ik ook uit leren. Trouwens, letterlijk is in het Grieks, dat ontferming is iets dat de ingewanden bewegen. Dus dat geeft wel aan dat het iets is wat helemaal van binnenuit komt.
Nou, de Heer Jezus werd regelmatig met innerlijke ontferming bewogen. En de vraag is, word u, word ik, ook wel eens met innerlijke ontferming bewogen? En dan begint het met het woordje zien.
Je leest iedere keer, als de Heer Jezus met innerlijke ontferming bewogen is, hij zag de scharen of hij zag de mensen, hij zag iemand in nood, hij zag het. Kijken wij, is dan de vraag, kijk ik met de ogen van de Heer Jezus om mij heen?
Of kijk ik met mijn eigen ogen? Natuurlijk kun je om je heen kijken, maar je kunt ook kijken met de ogen van de Heer Jezus. En dat kan als je bij hem bent, als je bij hem blijft, als je op hem vertrouwt, dan ga je ook steeds meer op hem lijken en dan ga je ook steeds meer kijken zoals hij keek.
En dat is belangrijk. Want als we kijken zoals hij kijkt, dan gaan we ook nood zien. En dan kunnen we daar ook wat aan doen. Dan zou ik met u naar de eerste tekst willen gaan, waar gesproken wordt over innerlijke ontferming.
En die vindt u in Matthäus 9. Matthäus 9. En ik zal het voorlezen vanaf vers 35. En er staat.
En Jezus ging alle steden en dorpen langs en leerde in hun synagoge en verkondigde het evangelie van het koninkrijk. En hij genas alle ziekte en alle kwaal.
En toen hij de schade zag, werd hij met ontferming over hen bewogen. Dus hij kreeg medelijden met hen. Daar zijn voortgejaagd en afgemaat waren, als schapen die geen header hebben.
Toen zei hij tot zijn discipelen, de oogst is wel groot, maar arbeiders zijn er weinig. Bid daarom de heer van de oogst, dat hij arbeiders uitzende. En zijn oogst, het begint met dat hij de mensen ziet.
Toen hij de schade zag, staat er, werd hij met ontferming bewogen. Hij zag mensen die vermoeid en verstrooid waren. Mensen die geen echte header hadden.
Ze hadden wel een header, denk ik. Als je Ezekiel 34 leest, misschien is het goed om dat even te doen. Dan lezen we over Ezekiel 34.
Dan lees ik even een paar versen. Er staat het volgende, het spreekt denk ik wel voor zich. Het woord des heren kwam tot mij, mensenkind. Het woord kwam tot Ezekiel. Profiteer tegen de herders van Israël.
Profiteer en zeg tot hen, tot die herders. Zo zegt de heren heren. Wee de herders van Israël, die zichzelf wijden. Moeten de herders niet de schapen wijden?
Het vet eet gij, met de wol kleed gij u. Het gemeste slacht gij, maar de schapen wijt gij niet. Zwakken versterkt gij niet. Zieken geneest gij niet. Gewonden verbind gij niet.
Afgedwaalden haalt gij niet terug. Verlorenen zoekt gij niet. Maar gij heerst over hen, met hardheid. En gewelden naar rij. Zij raken verstrooid, omdat er geen herder is.
En worden tot voedsel voor al het gedierde des velds. Zo raken zij verstrooid. Mijn schapen dwalen rond op alle bergen en op elke hoge heuvel. Over de hele aarde zijn mijn schapen verstrooid.
Zonder dat er iemand is die naar hen vraagt of ze zoekt. U ziet het, er zijn wel herders, maar die wijden vooral zichzelf. Die hebben helemaal geen zorg, geen aandacht voor hun schapen.
Zo was het ook in de tijd van de Heer Jezus. En daarom waren de mensen vermoeid en waren ze verstrooid. En ik denk dat het nu eigenlijk niet anders is. Dat is de grootste nood in onze tijd. Heel veel mensen zijn vermoeid, zijn verstrooid.
Leven als lossand. En hebben geen echte herder. En dat is wat we moeten gaan zien in de eerste plaats. En wat zegt de Heer Jezus dan? Hij zegt, ga bidden.
Hij zegt niet de handen uit de mouwen, maar de handen vouwen. Dat zouden we misschien niet verwacht hebben. Maar dit is de eerste keer dat gesproken wordt over de Heer Jezus. Die met innerlijke ontferming bewogen wordt.
En dan zegt Hij, ga bidden. Ga met je nood, met je zorg naar je vader. Losmaals, niet de handen uit de mouwen. Dan zijn we allemaal erg toegeneigd. Niet de handen uit de mouwen, maar de handen vouwen.
En de nood en de zorg, de pijn en de verdriet die je ziet, bij de Heer God brengen. En natuurlijk moet er nog meer gebeuren. Maar hier begint het mee. En dat is ontzettend belangrijk.
Dat ze de zorg bij de Heer brengen. Ons hart richten op de Vader. Onze bekommenis op Hem werpen. Zo staat het in de Petersbrief. Vragen, wat wilt u?
Geef deze nood, wat ik doen zal. En vanuit de gemeenschap met de Heer in actie komen. Dat is denk ik de juiste volgorde. Ik zou een stukje uit 1 Samuel willen lezen.
Het gaat over Samuel, over David, sorry. In Samuel 30. En dat staat er in versen.
Ik lees even vanaf 29 vers 11.
David kwam met zijn mannen bij de stad. En zie, ze was met vuur verbrand. De vrouwen, zonen en dochters waren gevangen genomen. Toen verlieven David en het volk dat bij hem was hun stem.
Weende tot ze niet meer wenen konden. Ook de beide vrouwen van David waren gevangen genomen. Achinoam, die is realitische. En Abigael, de vrouw van de karmeliet Nabal.
David geraakte zeer in het nauw. Omdat het volk ervan sprak hem te stenigen. Het hele volk was verbitterd gestemd. Ieder om zijn zonen en dochters. Maar David sterkte zich in de Heer zijn God.
Je zou er maar aankomen. Als je je even voorstelt hoe het met David was. Ziklag, was overvallen. Was met vuur verbrand. Alles was weggehaald.
Enorme zorg. Enorme verdriet. Enorme pijn. En dan verheft het volk ook nog eens een keer de stem naar David. En dan geraakt de zeer in het nauw.
En wat doet David dan? Het eerste wat hij doet. En ook het beste wat hij doet. Kan doen. En wat ook wij zouden moeten doen. David sterkte zich in de Heer zijn God. David ging met zijn nood naar de Heer.
En als u uit het vervolg leest. Daarna ging hij weer op pad. En haalde alles weer terug. Maar het begon. Dat is de les voor ons denk ik. Dat we onze nood, onze zorg brengen bij de Heer, onze God.
En dat van hem verwachten. Het is ook niet voor niks dat er in het Nieuwe Testament staat. Zoekt eerst, in de allereerste plaats, het Koninkrijk van God. En zijn gerechtigheid.
En dit alles zal u bovendien geschonken worden. Eerst beginnen met het zoeken van het Koninkrijk van God. Wat wil de Heer dat ik doen zal. Wat is zijn plan?
De Filipense. Die lees ik ook even voor. Filipense 4. Vers 6. De Heer is nabij.
Wees in geen ding bezorgd. Ook nu niet ten tijde van de coronacrisis. De Heer is nabij. Maar laten we alles, alles, niets uitgezonderd.
Laten we alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. Laten we bij alles onze wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend maken bij de Heer God.
En er staat er een geweldige belofte achter. Die geldt ook in moeilijke tijden. En de vrede van God, die alle verstanden boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus.
Dat is toch geweldig dat ze alles met hem brengen bij onze harten en onze gedachten zal behoeden met een vrede die alleen God kan geven. Kostbaar is dat.
Ontzettend kostbaar. Nog één tekst, Marcus 3. Dat is ook een tekst die aangift dat het goed is om eerst naar de Heren te gaan voordat we andere dingen gaan doen.
Marcus 3. Vers 13. En hij, de Heer Jezus, ging de berg op en riep tot zich die hij zelf wilde en ze kwamen tot hem.
En hij stelde er twaalf aan, omdat zij met hem zouden zijn, en omdat hij hen zou uitzenden om te prediken en om macht te hebben boze geesten uit te drijven. Hij stelde er twaalf aan, omdat zij met hem zouden zijn.
Het begon voor de discipelen dat ze in de nabijheid, in de gemeenschap, de omgang met de Heer Jezus waren. En daarna, omdat hij hen zou uitzenden om te prediken.
En wat nog verder volgt, om macht te hebben, boze geesten uit te drijven. Ook hier zien we weer dat het begint bij de Heer Jezus. De rust in de gemeenschap met hem.
Ons laten voeden door hem, zodat we anderen ook kunnen voeden. Mooi is dat. Bij hem is immers alles mogelijk. Hij is een helper.
We moeten ons eerst laten helpen. Hij is een helper groot van kracht. En zonder hem kunnen we niets doen. We zijn heel gauw geneigd. Dat heb ik mezelf ook. Als je denkt, er is iets aan de hand.
Hups, dit of dat. Laten we dat maar doen. Het allerbelangrijkste. Eerst schuilen bij de Heer de nood en de zorg bij hem brengen. Dat deed de Heer Jezus trouwens zelf ook altijd. Bij alle belangrijke gebeurtenissen ging hij eerst in gebed.
Als hele nachten in gebed. Voordat hij op pad ging om dingen te doen. En laat dat ook voor ons een les zijn om te doen. Niet de handen uit de mouwen. Maar de handen vouwen.
Stap 1. Wat we kunnen leren als we met innerlijke ontverming zijn bewogen. Omdat we gekeken hebben met de ogen als de Heer Jezus kijkt. Tweede tekst. Die staat in Matthäus 15.
15 en dan lees ik vers 32. Vanaf vers 32. Daar staat Matthäus 15 vanaf 32.
Maar Jezus riep zijn discipelen tot zich en zei. Ik heb medelijden met de scharen. Want ze zijn nu reeds drie dagen bij mij gebleven. En hebben niets te eten. En zonder voedsel wegzenden wil ik hen niet.
Ze mochten eens onderweg bezwijken. En zijn discipelen zeiden tot hem. Hoe komen wij in een eenzame streek. Aan zoveel broden. Dat wij zulke scharen verzadigen kunnen. En Jezus zei tot hen.
Hoeveel broden hebt gij? Zij zeiden zeven. En enkele visjes. En gaf aan de scharen bevel. Dat ze op de grond zouden gaan zitten. Daarna nam hij zeven broden en de vissen.
Dankte en brak ze en gaf ze aan zijn discipelen. En de discipelen gaven ze aan de scharen. En zij aten alle. En werden verzadigd. En ze raapten het. Overschot deel brokken op. Zeven korven vol.
Zij die gegeten hadden. Er waren 4000 malle vrouwen en kinderen. Niet meegerekend. De situatie hier is dat er honger is. De Heer Jezus had het weer gezien.
Mensen hebben wel drie dagen niet gegeten. Er is honger. En hij voorziet hier. Via de discipelen. In hun fysieke nood. Zo mogen ook wij. In deze tijd.
Ook in 2020. In de coronatijd. Soms anderlijk voorzien. Van hulp. Van praktische hulp. Dat is een brede trek. Wat we geleerd hebben. Van de Heer Jezus.
En dat is een ontzettend belangrijk thema. Dat we. In ons leven als christen. Niet alleen met een boekje in een hoekje zitten. En het goed hebben met de Heer. En goed hebben in onze eigen bijeenkomsten.
Onze eigen kerkdiensten. Het gaat erom dat er geloof is. En ook werken zichtbaar worden. Dat er werken uit het geloof. Zichtbaar worden in onze levens. Want vrucht kent men de boom.
En ik zou een stukje willen lezen uit Jacobus 2. Waar het heel nadrukkelijk naar voren komt. En ook heel duidelijk naar voren komt. Na de Hebraïe brief krijg je Jacobus.
Hulpstuk 2. En daar staat dit. Wat baat het. Of wat voor nut is het. Mijn broeders of zusters. Of iemand al beweert geloof te hebben.
Als zij geen werken heeft. Dat is een rhetorische vraag. Jacobus zegt dit. Het heeft eigenlijk geen zin. Als je zegt dat je geloof hebt. Maar het zijn helemaal geen werken. Het is niet te zien. Als het niet te merken is. Ik heb nergens aan het kan ervaren.
Kan het geloof hem behouden? Wel nee. Stel dat een broeder of zuster. Gebrek heeft aan kleding. Een heel praktisch voorbeeld. Of een brood. En dan dagelijks voedsel. En iemand van u zegt tot hem.
Ga heen in vrede. Houdt u warm en eet goed. Zonder hem echter. Van het nodige voor het lichaam te voorzien. Wat baat dit. Dat heeft toch geen enkele zin. Als je tegen iemand die honger heeft zegt. Nou zorg dat je te eten krijgt.
En ik kleed ze goed. Dat heeft geen enkele zin. Zo is het ook met het geloof. Als het niet met werken gepaard gaat. Is het op zichzelf genomen. Dood. Ik heb geen enkele waarde.
Maar zal iemand zeggen. Gij hebt geloof. En ik heb werken. Toont mij dan uw geloof zonder de werken. En ik zal u mijn geloof tonen uit mij werken. Gij gelooft dat God één is. Daaraan doet gij wel.
Maar dat geloven de boze geesten ook. En zij sidderen. Wilt gij weten. Gij dwaze mens. Dat geloof zonder de werken. Niets uitwerkt. Is onze vader Abraham niet uit werken gerechtvaardig.
Toen hij zijn zoon Isaac op het altaar legde. Daardoor kunt gij zien dat zijn geloof samenwerkte met zijn werken. En dat dit geloof pas volkomen werd uit de werken.
En het schriftwoord werd vervuld dat zegt. Abraham geloofde God. Het werd hem tot gerechtigheid gerekend. En hij werd een vriend van God genoemd. Tot zover.
Geloof moet ook praktisch worden. Moet niet alleen gemeenschap zijn met de heren. In de afhankelijkheid zijn van de heren. En dat het goed is. Als je met de heren leeft. Dan volgen er ook dingen uit dat geloof.
Dat is wat ook in ons leven zichtbaar moet worden. Werken die voortvloeien uit ons geloof. Aan de vrucht kent men de boom. Zei ik net al.
En zo is het ook. Als er geen vrucht is. Dan moet je toch eens goed achter je oren krabben. Ben ik wel een echte gelovige. Want normaal gesproken. Als je bij de heren bent.
En bij de heren blijft. Dan volgt er van binnenuit. Volgt er vrucht. Je wordt van hervormd in je denken. Je wordt hervormd in je denken. Dat doet de heren door zijn geest. En dan gaat je veranderen.
En dan gaat vrucht komen. En dat zie je ook in het voorbeeld wat hier genoemd wordt. Abraham die geloofde God. En hij liet dat ook zien. Het was niet alleen dat hij God vertrouwde.
Geloofde. Maar hij liet daadwerkelijk zien door Isaac te willen offeren. Dat hij echt volkomen op God vertrouwde. Het staat van Abraham dat hij overwoog heeft dat God bij macht was.
Om zijn zoon uit de doden op te wekken. Zo vertrouwde hij op God. En het werd zichtbaar. Doordat hij bereid was om zijn zoon te offeren. En u kent ook vast wel de geschiedenis van die vier mannen.
Met hun zieke vriend. Die wilden een zieke vriend bij de heer Jezus brengen. Dat lukte niet. Want er stonden allemaal mensen voor de deur. Maar wat deden ze? Ze waren inventief. Ze klommen het dak op.
Ze braken het dak open. En ze lieten hem voor de voeten van de heer Jezus zakken. En wat staat er dan? Toen Jezus hun geloof zag. Hij zag aan wat ze allemaal aan inspanning hadden gedaan.
Dat ze echt geloofden dat hij die zieke kon genezen. Het moet zichtbaar worden ons geloof. In daden en in onze woorden. In onze handel en in onze wandel.
De heer Jezus liep eens met zijn discipelen door de velden. En toen zag hij een vijgenboom. Hij kwam dichterbij. Toen bleek dat er geen enkele vrucht aan zat. Het was alleen maar blad. Het bleek mooi.
Het zag er op een afstandje onaardig uit. Maar toen hij bij die boom kwam. Geen enkele vrucht. En hij vervloekte die boom. Dat is een ernstige les denk ik voor ons. Hoe is het in mijn leven?
Ben ik iemand die vrucht draagt? Die hij bewerkt heeft? Of is er geen vrucht? En in Gelate kunnen we lezen over de vrucht van de Heilige Geest. Het is niet onze vrucht.
Maar dat is de vrucht die de heren door ons heen openbaart. En de eerste vrucht is liefde. En liefde is daar het woord agape. En dat is liefde die gericht is op een ander.
Liefde die zich uit door naar een ander te zien. Innerlijk ontfermd te worden voor een ander. En betrokken te zijn met een ander. En medeïden te hebben met een ander. En een ander te willen helpen.
En eigenlijk al die woorden die daarna komen. Die hebben ook met anderen te maken. Geloof moet zichtbaar worden. We moeten ook praktisch bezig zijn in ons leven. Vanuit de gemeenschap met de heren.
En onze werken komen voort uit ons geloof. En dat kan op allerlei manieren. Dat kan een klusje zijn. Dat kan een telefoontje zijn. Dat kan financieel zijn.
Dat kan mensen ondersteunen. Dat kan mensen luisteren. Creatie sturen. Er zijn zoveel manieren. Om naast mensen te gaan staan. Dat is ontzettend praktisch. En ik denk dat het goed is.
Of we ons afvragen. Juist in deze tijd. Waarin veel eenzaamheid. Waarin veel spanning. Veel angst is. Ben ik een christen. Waarbij ook werken zichtbaar zijn. Als geloof zonder werken.
In dood geloof. De derde punt. De derde keer dat de Heer Jezus met ontferming bewogen wordt. We gaan naar Lukas. Lukas 7.
Even kijken.
Lees ik vanaf vers 11. Wat over de opwekking van de jongeling Tenain. Het geschiedde kort daarna. Dat hij reisde naar een stad genaamd Tenain.
En zijn discipelen reisden met hem. Er reisde met hem. En een grote schare. En toen hij dicht bij de stadspoort gekomen was. Zie. Een dode werd uitgedragen.
De enige zoon. Zijn er moeder. Die weduwe was. En veel volk uit de stad was bij haar. En toen de Heer haar zag. Werd hij met ontferming over haar bewogen. Hier is weer dat woord.
Ontferming. Hij zag haar. En hij werd met ontferming bewogen. En hij zei tot haar. Weet niet. En had erbij gekomen. Raakte hij de baar aan. De dragers stonden stil. En zeiden. Jongeling.
Ik zeg u sta op. En de doden gingen overeind zitten. En begon te spreken. En hij gaf hem aan zijn moeder. En vrees beving hen allen. En zijn verheerlijkte God. Zeggende. Een groot profeet is onder ons opgestaan.
En God heeft naar zijn volk ongezien. Dit gerucht over hem. verbreidde zich in het ganse Joodse land. En in de hele omtrek. Er staat.
Hij werd met ontferming over haar bewogen. En hij zei tot haar. Ween niet. Huil niet. Wees maar niet verdrietig. De Heer Jezus troostte haar. En hij liet haar zien. Dat hij de macht heeft over de dood.
Door deze jongen uit de dood op te wekken. Hij liet haar zien. Daar zat ook een stuk troost in. Dat hij de almachtige was. En dat geldt ook voor ons. Dat geldt ook voor mij. Dat geldt ook voor nu.
Wat er ook gebeurt. De Heer Jezus is de almachtige. Een stukje hiervoor. Vanaf vers 1. Is een zieke genezen. De Heer Jezus heeft de macht. Om zieke te genezen.
Hij doet dat niet altijd. Hij is soeverein daarin. Maar hij heeft wel de macht om het te doen. En ook de macht over de dood. Dat is een enorme troost. Voor deze vrouw.
Dat hij haar zoon genas. Of uit de doden. Deed opstaan in dit geval. Maar het kan ook voor ons. Een enorme troost zijn. Kunnen we mensen mee bemoedigen. Als we zeggen dat de Heer Jezus.
De grote heelmeester is. En dat er. Ook al gaan we misschien overlijden. Of gaat een zieke misschien overlijden. Dat we mogen weten. Dat hij is opgestaan.
Dat we net vorige week herdacht. Met Pasen. En dat ook wij met hem zullen mogen opstaan. We kunnen troost bieden. Met dat soort woorden. Maar het kan zo zijn. Dat mensen. Heel verdrietig zijn.
En helemaal overmand worden. Door hun verdriet. Emoties. Daar heb je het dan over. Die. Ja. Die kunnen heel diep gaan. Goethe.
Die zei. Ik dacht dat Goethe was. Dat hemelhoog. Joukend. En zo'n tode betrupt. Dat zijn. Een beetje de uiterste. Heel hoge juichend. En. Aan de andere kant. Tot ten dode bedroefd kunnen zijn.
Dat is het spectrum van. Van onze emoties. En het is goed. Overigens. Dat ze emoties hebben. Ik moet er niet aan denken. Dat er een wereld zou zijn. Waarin geen plaats was voor emoties.
Want. Dat zou een ontzettend saaie wereld zijn. Dan zouden we een soort roboten zijn. Dan zouden we fungeren. Zonder liefde. Zonder betrokkenheid. En zonder verdriet. Dat zou niet kunnen. Dat zou een wereld zijn.
Daar was niet in te leven. Dus emoties. Dat is ontzettend goed. Ook als je de psalmen leest. Want. Telkens weer emoties. Dus een en al emoties. En wat mensen doen. Dan gaan we emoties naar de Heer.
Ze roepen. Ze schreeuwen naar God. En gaan naar hem. En dat is ook zo belangrijk. Ik zou een vers willen lezen. Uit Deuteronomium 32. Deuteronomium 32.
In dit verband. Want het kan soms zijn. Dat je ook als gelovige. Helemaal overmand wordt. Door de emoties. Helemaal in de band bent. Van de emoties.
Helemaal. Leeft op je emoties. Want dan kan dit stukje misschien. Bemoedigend zijn. Deuteronomium 32. Vers 11. Als een arend.
Die zijn broedsel opwekt. Over zijn jongens weeft. Zijn wieken uitspreidt. Erheen opneemt. En draagt op zijn vlerken. Zo heeft hem de Heer alleen geleid.
Wat hier staat. Het is dat een arend. Die bouwen hun nesten hoog. In de rotsen. Zijn broedsel. Dus dat zijn zijn kuiken. Zijn jonge arendjes. Opwekt.
Wat een arend doet. Is als. Eerst zijn er eieren natuurlijk. Op een gegeven moment komen die eieren uit. En dan zorgt hij voor voeding voor die jongen. En op een gegeven moment moeten ze eruit. Uit het nest. En dan gaat hij aan dat nest plukken.
En trekken. Maakt het kapot. Want hij werkt zijn jongen. Uit dat nest. Want ze moeten leren vliegen. Ze moeten zelf leren vliegen. En dan moet u zich even voorstellen. Stel u zou een klein arendje zijn.
En u wordt op zo'n manier uit zo'n nest geknikkerd. Ergens boven in de bergen. En u valt met razende snelheid naar beneden. Hoe zou zo'n arendje zich dan voelen?
Ik denk heel beroerd. En zo kunnen wij ons ook voelen in onze emoties. De hemel kan soms van koper lijken. Het kan zijn of we niks van God ervaren. En dan bedenken ik stort neer.
Zoals dat arendje. Maar dan is het zo mooi. Wat hier ook staat. Dat hij over zijn jongen zweeft. Zijn wieken uitspreidt. En er een opneemt.
Die arend gaat onder het jong. En die laat hem zo landen op zijn rug. Hij laat hem echt niet op letten vallen. Hij laat hem landen op zijn rug. En het gaat net zo lang door. Hij knikkert hem er weer af.
Als hij nog niet goed kan vliegen. En hij gaat weer onder hem door. En vangt hem weer op. Net zolang ik tot dat jong zelf kan vliegen. Nou wij kunnen ons soms zo beroerd voelen. Zo vol zijn van emotie.
Dat we de Heer helemaal niet meer ervaren. Maar dan mogen we weten. Op grond van Gods woord. Dat zijn eeuwige armen onder ons zijn. En dan is het ook mooi. Het is niet goed dat de mensen alleen zijn.
Staat in het genesis. Dan is het zo mooi. Als er broeders en zussen zijn. Als er mensen van de kerk zijn. Mensen van de gemeente. Die anderen. Die wel in de emotie zitten op zo'n moment. En er kan ons allemaal overkomen.
Als er groot verdriet is. Of grote ellende is. Als je het niet meer ziet zitten. Als je het zicht verliest op de Heer Jezus. Maar dan is het zo fijn. Dat er anderen zijn. Dat kan het u zijn. Dat kan ik zijn.
Die een ander kunnen troosten. En kunnen wijzen. Op die grote arend. De Heer Jezus Christus. Die wiens eeuwige armen onder ons zijn. En die ons nooit te pletter zal laten vallen. Dan kan je een ander troosten.
Dan kan je een ander bemoedigen. En soms moeten we ook gewoon stil zijn. Zeker als het allemaal heel vers is. En er is groot verdriet. Dan is het goed om stil te zijn. En dan alleen maar te luisteren. Luisterend oor te bieden.
Dat kan soms veel meer doen. Dan meteen allerlei oplossingen aandragen. Ik zou ook nog een tekst uit 2 Korinthen willen lezen. In dit verband. Hoofdstuk 1.
Daar staat in vers 3. Dat is mooi.
Als wij. Dat wijst eigenlijk ook weer terug naar het eerste punt waar ik mee begon. Als wij zelf eerst vertroost zijn. In onze moeite. Door de Heere God. Als we geschuild hebben met onze zorg. Met onze nood.
Bij de Heere God. Dan kunnen we ook anderen troosten. Met de troost waarmee we zelf door de Heere God zijn getroost. Dat is prachtig. En dat is heerlijk.
Als je zelf vertroost wordt. En ook een ander kan troosten. Iemand die iets mee heeft gemaakt. Iemand die iets ervaren heeft. En die iets put ook uit zijn ervaring. En die kan zo een ander helpen.
Ik weet van broeder Douwe van Twillert. Dat zei Jozef Braaksma. Vroeger nog wel eens. Als er ergens grote nood was. Dan vroegen we. Broeder Douwe.
Wil jij naar die mensen toe gaan? Want deze broeder. Broeder Douwe. Die had zelf heel veel verdriet. Heel veel pijn. En ellende meegemaakt. En die was in staat. Door die pijn.
En door die ellende. En vooral door de vertroosting van de Heere God. Om juist ook anderen te troosten. En dat is zo mooi. De troost die God hem gegeven had. Die kon hij inzetten. Om ook anderen te troosten.
Nou dat ook wij. Op zo'n manier. Door de Heere gebruikt mogen worden. Begin met schuilen bij hem. Niet de handen uit te mouwen. Om het heen. Maar de handen vouwen. En andere troosten. En natuurlijk.
Kunnen we dat nooit in eigen kracht. We hebben een trooster gekregen. De Heilige Geest. Daar spreekt Gods woord van. Die wil ons helpen. Die wil ons leiden. De Heilige Geest kan ook.
De Heilige Geest fungeert als olie soms. Wat in de bonden gegoten kan worden. En wat de pijn en het verdriet. Kan verzachten. En dat kan de Heere God. Door ons heen. Bewerken.
Prachtig is dat. De volgende tekst. Marcus 4. Innerlijke ontferming. Innerlijke medelijden. Belogenheid. Nu een telefoontje uitzetten.
Marcus 6. En dan lees ik vanaf vers 34. En toen hij uit het schip ging.
Zag hij een grote schare. Hij zag weer een grote schare. En hij werd met ontferming. Over hen bewogen. Dat zijn waren als schapen. Die geen header hebben. En hij begon hun vele dingen te leren.
Een paar teksten gehad. Begon met. Onze zorg bij de Heere te brengen. Tweede was. Brood. Waar behoefte aan was. Praktische hulp. Derde was. Troost.
Bieden. Aan mensen die het moeilijk hebben. En nu kwam op het punt van onderwijs geven. Hij begon hun vele dingen te leren. Ik denk dat het ook heel belangrijk is. Nadat we in de basis hoeft te hebben voorzien van mensen.
Dat ze weer normaal een beetje kunnen leven. Is het goed om hun ook te leren. Dat ze moeten vertrouwen. Hoe het ook gaat. Op de Heere God. De Heere Jezus. Die was hier op aarde.
En die heeft heel veel onderwijs gegeven. Om ons te leren. Hoe hij wilde dat we zouden leven. Alleen al in Matthäus heb je drie grote reden staan. En hij was voortdurend op pad met de mensen.
Om hun te leren. Hoe hij wilde dat ze zouden leven. En hun lessen te geven voor het leven. De apostelen hebben niet anders gedaan. Die hebben ook gepredikt. Hebben hele brieven geschreven.
Die hebben wij nu ook gekregen. Om ons te leren. Te vertrouwen op de grote God. Op de almachtige. Onderwijs is erg belangrijk. Gij onderzoekt de schriften.
Want gij meent daar een eeuwige leven te hebben. En deze zijn het welke van mijn getuigen. Daar gaat het om dat ze leren. Dat mensen de Bijbel lezen. Zodat ze zien wat er geschreven staat over de Heer Jezus.
Er staat heel veel over hem geschreven. Zowel in het Nieuwe Testament. Als in het Oude Testament. Dat zijn allemaal woorden. Die telkens op een andere manier. Iets van hem laten zien. En ons kunnen leren.
Hoe hij wil dat we leven. In handelingen wordt geschreven over de apostelen. Ze bleven volharden bij het onderwijs van de apostelen. Ze bleven volharden bij het onderwijs van de apostelen.
Elke keer weer luisterden ze naar het onderwijs van de apostelen. Ze wilden gevoed worden. Het is net als met het normale eten. Als wij goed eten en gezond eten.
En regelmatig eten. Dan kunnen we nog ziek worden. Maar in principe. Dan groei je gezond op. Zo is het ook in het geestelijk leven. Als wij regelmatig Gods woord openen.
Overdenken. Biddend overdenken. En er mee bezig zijn. Dan gaat ons dat voeden. Dan voeden we ons met dat goede woord. Dan gaat dat woord ons veranderen. En moeten we dan allemaal diepgaande bijbelstudies doen.
Dat is helemaal niet nodig denk ik. Het is wel goed om rustig dat woord te lezen. Een tekst te lezen. Is te bedenken. Wat staat er nu? Wat staat er voor mij? Wat wil de Heer tot mij zeggen?
In deze tekst moet ik misschien iets leren. Moet ik misschien iets afleren? Wat staat erin over de Heer Jezus? Want je kunt lezen. En je kunt lezen. Je kunt iets lezen. Niet eens meer weten wat je gelezen hebt.
Of een tekst tot je nemen. En echt overdenken. En bidden Heer. Wilt u mij helpen om te begrijpen wat hier staat? Zodat je gevoed wordt. En zodat je van binnenuit veranderd wordt.
Door het woord van God. Een heel bijzonder proces. Maar dit woord van God is levend en krachtig. En dat kan ons van binnenuit. En dat zal ons ook van binnenuit veranderen. Als we ons openstellen voor het woord.
Want wat we moeten leren is. Dat we steeds meer gaan vertrouwen op de Heer God. Daarom gaf de Heer Jezus ook onderwijs. Het was nodig dat ze leerden hoe ze echt zouden kunnen leven.
Hij is onze schepper. Het is toch ook niet zo gek dat hij weet hoe we het beste kunnen leven. En dat hij daar lessen over gegeven heeft. Lering over gegeven heeft. Belangrijk.
Onderwijs. Tot slot. Waar gaan we naar Lucas 15? Lucas 15. Dat is een heel bekend vers.
Voor mij was dit het meest bekende vers. Het was ook het meest confronterende vers. Kan ik u zeggen. Wat ik hiermee bezig was.
Ik zal het lezen. Het is de geschiedenis van de twee zonen. De verloren zoon wordt meestal gezegd. Het is het stukje waarin staat dat die ene zoon, die jongste zoon, terugkomt.
Lees ik vanaf vers 20. En hij, dat is die jongste zoon, stond op en keerde naar zijn vader terug. En toen hij nog ver af was, zag zijn vader hem.
Hij werd met ontferming bewogen. En hij liep hem tegemoet. Vier hem om de hals. En kuste hem. De zoon zei tot hem. Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u.
Ik ben niet meer waard uw zoon te heten. Maar de vader zei tot zijn slaven. Breng vlug het beste kleed hier. En trek het hem aan. En doe hem een ring aan zijn hand. En schoenen aan zijn voeten.
En haal het gemeste kalf. En slacht het. En laten we een feestmaal hebben. Want mijn zoon hier was dood. En is weer levend geworden. Wel bekende geschiedenis.
Waarschijnlijk heeft iedereen daar wel eens een toespraak of een preek over gehoord. Maar het raakte mij. De houding van de vader.
Hij werd met ontferming bewogen. En dan trekt deze vader letterlijk alles uit de kast. Alles uit de kast. Om die jongen die weg was gegaan.
Die alles erdoor had gebrast. Alles op had gemaakt. Zijn hele erfenis. Om die te ontvangen. Om die ontzettend liefdevol te ontvangen. Hij zag hem al in de verte aankomen.
Hij rende naar hem toe. Hij was vol. Hij was echt van binnenuit. Het was vol verlangen naar de jongen. Hij viel hem om de hals. Maar daar spreekt liefde uit. En hij kuste hem. En die zoon die probeerde hem wat te zeggen.
Maar de vader zegt tot hem. Breng vlug het beste kleed hier. Hij kleedde hem. Hij deed een ring aan zijn hand. Hij deed schoenen aan zijn voeten. En het beste kalf. Dat werd geslacht. En ze hadden een groot feest met elkaar.
De vader werd met ontferming bewogen. En als ik nu even loshaal. Gewoon verder uit die context. Als we nu iemand zien die arm is. Worden wij dan. Word ik. Dan nog met ontferming bewogen.
Zie ik het. Word ik met ontferming bewogen. En ben ik bereid. En dat trof me. Ben ik bereid. Om net als deze vader.
Alles uit de kast te halen. Alles te geven. Om degene die in de nood is. Die in de shit zit. Zogezegd. Die in de ellende zit. In de moeilijkheden zit.
Ben ik bereid om die te helpen. Op alle mogelijke manieren. Met datgene wat de Heer mij gegeven heeft. De hade gaf alles. Wat doe ik.
Misschien zit ik wel een beetje in mijn eigen cocon. Van dat ik het wel goed heb hier. Ik wil best wat geven aan de kerk. En dat soort dingen. Maar is dat het nu. Ik denk dat we misschien wel veel meer moeten doen.
Dan weet ik voor mezelf. Dan tot nog toegebeurd is. Dan zegt u misschien. Ja maar dat was zijn zoon. In deze gelijkenis. Ja dat klopt. Dat was zijn zoon.
Maar het is misschien ook goed om te beseffen. Dat ik net al zei. Die zoon had. Zijn erfenis opgeëist. Dat was eigenlijk schandalig. Want zijn vader leefde nog. Zijn erfenis had bij het leven van zijn vader opgeëist.
Dat was niet zo fraai. De zoon had alles doorgebracht. Had alles gedaan. Wat de vader helemaal niet wilde. Dat is iets wat wel meespeelde. Toch was die vader zo. Maar het tweede.
Misschien is dat nog wel belangrijker. U kent ook de geschiedenis. Uit Lukas 10 wel. Van de barmhartige Samaritaan. Dat is net als dit ook een gelijkenis. Allebei door de Heer Jezus uitgesproken.
Die barmhartige Samaritaan. Werd ook met ontferming bewogen. Die priester. En de deviet. Misschien zijn u en ik dat wel. Die waren er langs gegaan.
En lieten hem liggen. Maar die barmhartige Samaritaan. Die ging naar die man toe. Dat was zijn naaste. En hij ging hem helpen. En hij kende hem niet eens.
Ben ik als die barmhartige Samaritaan. Ik hoop het. Misschien moet ik nog wel eens goed over nadenken. En achter mijn oorkrabben. Wil ik zijn als die barmhartige Samaritaan.
Dat is wel wat de Heer van ons vraagt. En tot het derde punt. U en ik. Wij behoren tot het lichaam van de Heer Jezus. Hij heeft hier geleefd op aarde.
Dat hebben we in de evangelie gelezen. Hij is naar hemel gevaren. En hij is nu het hoofd van het lichaam. Wij. Gelovigen. De kerk.
De gemeente. Zijn zijn lichaam hier op aarde. Wij vertegenwoordigen hem hier op aarde. Als we hem bezig zagen hier op aarde. Hij deed niet anders dan goed.
Wat doen wij als gemeente? Zijn we echt het lichaam van de Heer Jezus? Doen wij echt? Leven wij echt? Zoals hij wil dat we leven? Heeft het evangelie ons echt geraakt?
Zodat we echt veranderde mensen zijn? Zoals hij wil dat we zijn? Ik zou willen vragen. Denkt u er eens over na? Leg het niet zomaar te zijde. Denkt er eens biddend over na.
Dat ook voor mijzelf. Vorige week was het Goede Vrijdag. Hebben we gevierd. Hebben we herdacht. Dat de Heer Jezus alles, alles heeft achtergelaten.
Om ons te verlossen. Hij heeft niets achtergehouden. Niets. En was het voor goede en brave mensen? Nee, helemaal niet. Het was voor mensen zoals u en ik. Die hem niet eens zochten.
Hij was bereid. De heerlijkheid achter te laten. Hij was bereid. Om naar deze aarde te komen. Om bespot. En bespuugd. En vernederd.
En verworpen te worden. En uiteindelijk gedood te worden. Om ons te redden. Om mij te redden. Dit deed ik voor u. Wat doet u?
Wat doe ik? Voor hem. Ik zal even heel kort samenvatten. We zijn begonnen met het feit dat de Heer Jezus zegt.
In eerste plaats. Niet de handen uit de mouwen. Maar de handen vouwen. Kom bij mij met je nood. Tweede is. Ga praktisch aan de gang. Ga je mensen voeden. Zorg. Dat mensen gewoon weer kunnen leven.
Bied mensen troost. Dat was het derde punt. Troost. In een intense verdriet. Wat er soms kan zijn. Staan naast mensen. Luister naar mensen. Help mensen.
Wijs mensen ook mij. De grote trooster. Hij heeft hen onderwijs gegeven. Zodat mensen leren. Zodat wij leren. Ik leer. Om steeds meer van hem. Afhankelijk te zijn.
Het laatste punt. Ik vond het echt het meest aansprekende punt. Zijn wij bereid. Om liefde te tonen. De echte agape liefde. Liefde die gericht is.
Op een ander. Liefde die gericht was. Op ons. Ben ik bereid. Om diezelfde liefde. Die agape liefde. Is in mijn hart. En uw hart. Van iedere gelovige.
Uitgestort. Zijn wij bereid. Om die liefde. De tonen. Aan een wereld. In nood. In coronanood. Of andere nood. Ik zou willen eindigen met een tekst.
Die ik vond in spreuken. Spreuken 14 vers 21. Wie zijn naasten. Veracht. En u weet wie uw naasten is.
Iemand die u tegenkomt. Die het moeilijk heeft. Wie zijn naasten veracht. Zondigt. Maar welzalig. Hij die zich ontfermt. Over ellendigen.
Ik hoop dat wij mensen worden. Misschien mensen zijn. Die zich ontfermen. Over ellendigen. Zoals hij dat gedaan heeft. Amen.