Goede Vrijdag

Spreker

Aart Haverkamp

Date
April 10, 2020
Time
19:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedenavond broeders en zusters van de Reddingsark in Bunschoten en in Baden.

! Ook ik wil vanavond graag een klein gedeelte met u lezen uit het Lukas evangelie en ook uit hoofdstuk 23 en daarvan de versen 33 tot en met 38.

Lukas 23, de versen 33 tot en met 38. En daar luidt in de Herzienestatenvertaling het woord van God aldus.

Toen zij op de plaats kwamen die schedel genoemd werd, kruisigden ze hem daar met de misdadigers.

De een aan de rechter en de ander aan de linkerzijde. En Jezus zei, Vader vergeef het hun, want zij weten niet wat ze doen.

En zij verdeelden zijn kleren en wierpen het lot. En het volk stond toe te kijken. En met hen beschimten ook hun leiders hem.

Zij zeiden, anderen heeft hij verlost. Laat hij nu zichzelf verlossen als hij de Christus is, de uitverkorenen van God.

En ook de soldaten kwamen hem bespotten. En brachten hem zure wijn. En zij zeiden, als u de koning van de Joden bent, verlos dan uzelf.

En er was ook een opschrift boven hem geschreven in Griekse, Romeinse en Hebreeuwse letters. Dit is de koning van de Joden.

Tot zover vanavond onze schriftlezing uit Lukas 23. Het is al terecht opgemerkt aan het begin van deze dienst, dat we in buitengewoon bewogen dagen leven.

En ik moest bij de voorbereiding aan deze woordverkondiging denken, aan het Bijbelboek Exodus. In het Bijbelboek Exodus zien we dat God zijn volk verlost uit het land van de slavernij.

En op weg naar het beloofde land hen niet via de kortste, de gemakkelijkste weg naar dat land laat reizen. Maar God kiest de moeilijkste weg.

De zwaarste weg. God kiest eigenlijk een weg daar waar nog geen weg is. En al heel snel merkt het volk hoezeer ze hun God daarin nodig hebben.

Want ze komen in een onmogelijke positie en ze zitten als ratten in de val voor de Rode Zee. Maar God zorgt voor een pad.

Zodat ze een veilig heen komen zoeken. En wat zal hun danklied daar geklonken hebben in de woestijn? Toen ze ontdekten wat God zelf met de vader o en zijn strijdkrachten afrekende.

Wat hebben ze gezongen? En toen zijn ze nog met de muziek van die zang in de oren de woestijn ingetrokken. En dan lezen we al heel snel dat ze dan dorstig bij een plek komen waar een bron is.

En ze storten zich als het ware naar dat water toe om dat tot zich te nemen. Maar dan ontdekken ze dat dat water niet drinkbaar is. Dat is bitter water.

En ze roepen het uit. Mara! Dat wil zeggen bitter dus. En wat doet een volk dan? Dan gaat het murmureren.

Tegen Mozes de man God. Het bijzondere van Mozes is dat hij met dat probleem naar zijn God toe gaat.

En de heren lezen we dan in het begin van het Bijbelboek Exodus. Dus laat zich door Mozes verbidden. En hij wijst hem een stuk hout aan.

En hij zegt tegen Mozes dat stuk hout dat moet je nou gaan werpen. In dat water wat zo bitter is. En toen dat gebeurde.

Toen had het water zijn bittere smaak verloren. En kon het door het volk gedronken worden. Is deze geschiedenis broeders en zusters niet heel treffend voor datgene wat eigenlijk met de mensheid in zijn totaliteit geschiet is.

Door de zonde leert de Bijbel ons zijn we allemaal namelijk terecht gekomen in een hete en in een droge dorre woestijn van het leven van elke dag.

Groeien we op en leven we in een plaats op de wereld die je gerust Mara bitterheid mag noemen.

Want de wateren van deze wereld ervaren we ook met name in deze tijd zijn zo bitter als Gal. Maar wij als Gods kinderen vieren vanavond met elkaar goede vrijdag.

En het feit alleen al dat we spreken over een goede vrijdag. Die we dit jaar vieren ten midden van zoveel leed en verdriet en pijn en sterven.

Doet onze goede zij dank aan herinneren dat in deze wereld zo vol van bitterheid een groot wonder heeft plaatsgevonden zo on en men nabij de 2000 jaar geleden.

Een stuk hout. Het kruishout is toen door God de Vader, God de Zoon en God de Geest in de bittere wateren van onze aarde geworpen.

En daardoor is het water wat wij daarvan mogen drinken zoet geworden. En elke vrede, elke vreugde, elke blijdschap, elke troost, alle kracht en licht die u en ik nu als Gods kinderen ervaren en in ons leven ontvangen.

Hebben we aan dat ruw houten kruis van uw en mijn heiland op Golgotha te danken. En daarom is het zo belangrijk om ook vanavond in de rust en in de stilte van onze eigen woning voor het eerst of opnieuw dat kruishout dus van dichtbij te bekijken.

En om dat kruishout te werpen in de bittere wateren van de zondige wereld die ons omringen. Het is een lied wat we regelmatig in de gemeente van Jezus Christus zingen.

En wat ons eraan herinnert dat we onder alle omstandigheden waarin we komen te verkeren, ons oog gericht moeten houden op de gekruisigde van die kruishuvel Golgotha.

We zingen het met zoveel woorden door te zeggen, En houd hoog uw kruis voor mijn verdonkerend oog. Want ach, we hebben genoeg levenservaring om allemaal wel te beseffen, dat we bij tijd en wijle allemaal in situaties terechtkomen, zomaar van de een op de andere dag, waarin we eigenlijk niet weten waar we het zoeken moeten.

En zeker in deze dagen word je daar van heel dichtbij mee geconfronteerd. En daarom zien we in dat lied ze ook zo prachtig die volgende woorden.

Licht in het duister, wijs de weg omhoog. Uw dag breekt aan, de schaduw gaat voorbij.

En dan nog die prachtige zin. In dood en leven, Heer, wees gij nabij. Zegt u nou zelf, broeders en zusters, wie van ons had aan het begin van de lijdenstijd kunnen vermoeden, dat we dit jaar in een angstaanjagende periode van landelijk en zelfs wereldwijd lijden terecht zouden komen.

De lijdenstijd, die we ook wel de veertig dagentijd noemen, en waar velen overlezen en geestelijk mee bezig zijn, lijkt wel volledig te staan in het teken van het coronavirus.

En zelfs, het duurt al bij het begin van deze uitzending gemerkt, ontkomen we daar op Goede Vrijdag niet aan, omdat deze woordverkondiging in alle rust van tevoren zonder de aanwezige gemeenteleden is opgenomen.

Wat heerlijk, dat Gods woord dan ook al voorzien heeft in die heerlijke bemoediging die we lezen uit de mond van de Heer Jezus, als hij zegt, daar waar twee of drie in mijn naam aanwezig zijn, en kijkt u maar even rond in uw eigen huiskamer, daar ben ik in het midden.

Maar met alles wat er op je afkomt, zeg nou zelf, hoe kun je nou in deze veertig dagen tijd een weg vinden naar het kruis?

Hoe kan je hart met zoveel diep lijden en verdriet om je heen, ver weg of misschien ook wel in uw situatie benauwend dichtbij, nu gerust worden gesteld in je diepe vertrouwen op God, die er is in elke situatie van je leven?

Wat kan hij eigenlijk nog in deze ongekende tijd van lijden ten goede keren, als we ook merken dat wij zelf sterfelijke mensen zijn, die niet onaanpasbaar zijn, ook als gelovigen niet, voor een dergelijk virus wat over de wereld rondwaart.

Ik hoorde deze week iemand zeggen, ik heb een corona-vrije dag genomen. Morgen noemen we stille zaterdag.

Mag ik u uitnodigen, nu we meer tijd hebben, om bezig te zijn met het woord. Mag ik u dan eens uitnodigen om op een stil plekje te gaan zitten, om voor uzelf eens weer heel diep bepaald te worden bij datgene, wat het verzoenend lijden en sterven van de Heer Jezus Christus, voor u en mij betekent in de praktijk van het leven van elke dag.

Want de Heer Jezus Christus pakt hier op Golgotha dat fundamentele probleem van het kwaad in onze wereld aan. Hij brengt ons vertrouwen door te laten zien hoe en wie God zijn Vader ten diepste is.

Ik weet niet wat u in deze veertig dagen tijd precies heeft gelezen uit het woord van God. Waar u bij stil hebt gestaan in uw stille tijd.

Waar u bij stil hebt gestaan misschien wel toen de Bijbel openging aan tafel en u als gezin las uit het woord van God. Maar ik denk dat we allemaal wel, en anders wordt het tijd dat we dat leren kennen, die prachtige woorden ongetwijfeld ook wel in herinnering hebben geroepen uit Jezaja 53.

En daar lees ik de versen 5 en 6 van. Ik probeer dat heel dichtbij te brengen door u en mij gewoon als het ware in die versen in te lezen.

Want in Jezaja 53 vers 5, daar luidt het woord van God al dus. Maar hij, staat er met hoofdletter, dus het wijst heen naar de Heer Jezus Christus, is om uw en mijn overtredingen verwond.

Om uw en mijn ongerechtigheden verberijzeld. En door zijn striemen is er voor u en mij genezing gekomen.

U en ik, wij dwaanden als schapen. U en ik, wij keerden ons ieder naar zijn eigen weg. En dan komt die prachtige zin.

Maar de Heere heeft de ongerechtigheid van u en van mij allen op hem doen neerkomen.

Ik weet niet hoe het u vergaat in deze periode, waarin je met zo'n onnoemelijk leed her en der wordt geconfronteerd. Maar wij mensen hebben het van nature, denk ik, in ons, dat als er tal van onverklaarbare zaken in ons leven plaatsvinden, daar een vraagteken bij te plaatsen.

Waarom, Heere? En soms, als dat heel dichtbij komt, vergroten we dat nog wat verder uit. Waarom, Heere?

Gebeurt dat nu juist in mijn leven? Hoe begrijpelijk is dan de vraag die Rebecca stelde toen ze voelde, wat in haar baarmoeder, als het ware twee krachten bezig waren.

Heere, waarom overkomt mij dit? En wat we van Rebecca kunnen leren is, dat ze met die vraag naar God toe gaat en daar een duidelijk antwoord op krijgt.

Maar misschien zegt u vanavond wel, ik herken dan zo'n situatie in mijn leven. En ik ben ermee naar God toe gegaan, maar ik wacht eigenlijk nog steeds op een antwoord.

Al onze waaroms, waarom's, waar het leven ons voor plaatst, al of niet in bittere woorden geuit, ze betekenen in wezen niets anders dan, o Heere, hoe kunt u nou zoiets doen, of zoiets toelaten, in mijn leven?

En als zo'n vraag, al uit ons eigen hart voortkomt, als we het een of andere levenskruis te dragen hebben, hoe groot moet dan, broeders, zusters, de vraag wel niet zijn, als we naar het allergrootste vraagteken, van onze wereldgeschiedenis krijgen.

Het kruis van Christus. Ik werd daar van de week in mijn stille tijd, opeens op een hele bijzondere manier, mee geconfronteerd.

Ik las in het Bijbelboek Zacharia, dat Zacharia twee stokken aangeraakt krijgt. De ene stok heet liefelijkheid, en de andere stok heet verbinding.

Ik moest gelijk denken aan het kruis. Als we naar een kruis kijken, zoals dat hier ook aan de wand hangt, dan is de lijn die van boven naar beneden loopt, het grootste.

Want daarin wordt de liefelijkheid van God geopenbaar. Ik heb vroeger op school schrijfles gegeven aan de kinderen. Dat vonden ze vaak geen plezierige les.

En ik heb op een gegeven moment, heb ik hen geleerd, hoe ze de letter L moeten schrijven. En ik hoorde het mezelf nog zeggen. Bovenaan beginnen, naar beneden toe, en dan opzij.

En dan liep ik zo controlerend door de rijen heen, en dan zei ik tegen de kinderen, jouw L klopt niet. Want de horizontale lijn is bij jou langer, dan de verticale.

En zo zit ons leven van elke dag in elkaar. Maar de liefelijkheid in de verbinding, die de Heer Jezus Christus tot stand heeft gebracht. Zo adembenemend diep, dat we daar een stille zaterdag voor zouden moeten nemen.

Om dat eens heel nadrukkelijk te betrekken, op ons eigen hart en eigen leven. Mijn vrouw en ik hebben de afgelopen dagen naar een prachtige cd geluisterd, van een mannenkoor uit Ridderkerk, waarin prachtige liederen over de luidenstijd en de opstanding van de Heer Jezus Christus werden gezongen.

En we zeiden op een gegeven moment, er is één lied wat eruit springt. Dat is dat indrukwekkende lied, wat op schitterende manier wordt gezongen, Were you there?

Was jij daar? When they crucified my Lord, toen ze mijn God kruisigden. Adembenemend mooi wordt dat gezongen.

En dan zie je jezelf daar staan in gedachten. In het gelezen schriftgedeelte zojuist, uit Lukas 23, hebben we maar voor een deel kennis genomen, welke groot onrecht zondige mensen hem de zondeloze hebben aangedaan.

Kijk daar vanavond nog eens eventjes met mij naar. Wie kruisigden hem daar eigenlijk?

Op die kruisheuvel Golgotha? Ah, zegt hij, dat is niet zo moeilijk hoor. Dat doen de Romeinse soldaten. Die voeren uit het bevel wat ze hebben gekregen.

Ja, maar wacht even. Als zij het bevel hebben gekregen van hun baas, van de stadhouder Pontius Pilatus, dan is toch Pilatus verantwoordelijk voor het lijden en sterven, voor de kruisdood van de Heer Jezus.

Ja, zal iemand van u zeggen, maar Pontius Pilatus, die vond geen schuld in hem. Pontius Pilatus heeft eigenlijk de wil van het volk doorgezet.

Het volk heeft massaal geroepen, laat Barabbas maar vrij en kruisig Jezus. Wij willen niet dat deze koning over ons gaat worden.

Ze hebben zelfs geroepen, zijn bloed komen over ons en onze kinderen. Dus zijn zij toch verantwoordelijk.

De schriftgeleerden, de farisees. De hoge priester. En het volk. Ik houd heel erg van de Bijbelse schilderijen van Rembrandt.

En ik heb daar heel vaak avonden voor verzorgd. Met het thema, want ook ons paasland is geslacht Christus.

En weet u, de schilder Rembrandt was een van de allereerste schilders. Die het waagde om zichzelf af te beelden bij een kruisingstavereel van de Heer Jezus.

Je ziet dat hij bezig is om met de soldaten dat kruis overeind te trekken. Noem dat maar gerustig geloofsbeleidenis. En later zal de bekende dichter Jacob Revius deze overbekende woorden spreken.

Ten zijn de Joden niet, Heer Jezus, die u gekruisigd hebben. Maar ik, ik heb dat gedaan. En zingen we dat ook niet in een van die bekende leidenslieden?

Ja, ik kost hem die slagen, die smarten, en die hoon. Ik doe dat leed.

Hem draag dat riet, die doornenkrouw. Mag ik u voor een stille zaterdag eens even wijzen op de gekruisigde.

Ik sta hier voor een heel bijzonder schilderij. Meestal staat de preekstoel ergens anders gesitueerd. En nu sta ik voor een schilderij waar de Heer Jezus nog niet aan het kruis genageld is.

Maar waar zijn kruis in de gereedheid wordt gebracht. En straks zal die hangen aan dat derde kruis te midden van twee moordenaars. Over waaroms gesproken.

Weet u wie daar in het midden komt te hangen? Daar komt te hangen de vorst van het leven. En hij gaat sterven.

Sterven voor u en voor mij. Daar buigt zich straks dat gezegende hoofd dat ons in het leven altijd maar weer opnieuw heeft aangespoord.

Geliefde kinderen, broeders, zusters, hoofd omhoog, het hart naar boven, want hier beneden is het niet.

Daar op Golgotha, broeders en zusters, daar breekt zijn oog. Dat oog waarvan we met kerst nog gezongen hebben, dat hij u en mij onder miljoenen in het oog heeft.

Om ons krachtig bij te staan als ons hart volkomen naar hem uitgaat. Een oog wat ons niet nieuwsgierig aankijkt, maar waarvan we lezen in Matthäus 9, in die bijzondere woorden, dat hij als het ware als een röntgenapparaat door ons heen keek, omdat hij zag dat we afgemaakt waren, verslacht waren, omdat we geen header, geen hoeder van de ziel hadden.

En dan lezen we van die ogen van de heer Jezus, dat hij naar ons mensen, ons zondagen omkijkt, met innerlijke ontferming bewogen.

Daarop Golgotha, broeders en zusters, daar sluit zich zijn oor. die liefde oren, die zoveel nood van mensen aangehoord hebben, die het uitgeschreeuwd hebben naar de hemel, waarom, Heerde God?

Hoe lang nog, Heerde God? Al onze klachten, heeft hij aangehoord. En net nog, een poosje geleden, toen de mensen hem aan het bespotten waren, was er een moordenaar die zei, die vroeg maar zo'n klein beetje, Heer, wilt u mijner gedenken in uw koninkrijk?

En toen heeft de heer Jezus niet gedaan, alsof hij dat niet hoorde, maar toen heeft hij die liefdevolle, geweldige woorden, van geloof en hoop en liefde uitgesproken, door tegen deze moordenaar aan het kruis te zeggen, Heden, zul je met mij in het paradijs zijn.

Kijk naar dat kruis, broeders en zusters, daar verstomt zijn mond, die mond die zo menig heil- en troostrijk, bemoedigend woord had gesproken.

We lezen in het Johannes-evangelie, in het eerste hoofdstuk, dat hij naar deze wereld is gekomen, vol van genade en van waarheid.

Soms hebben mensen ons iets aangedaan, en dan hebben we zoiets over ons, die zal ik eens even flink de waarheid vertellen. Zo is de Heer Jezus niet in onze wereld gekomen.

Hij is gekomen vol van genade, onverdiendigens, om ons vervolgens vanuit die liefde, door zijn woord en door zijn geest te laten zien, wat de werkelijke waarheid van ons leven is, en dat we nu voor altijd bij hem mogen schuilen.

Daar, dat kruis bij Golgotha, daar verbleken zijn gezegende lippen. Lippen die woorden van vertroosting hebben gesproken, die lippen die hebben mensen uitgenodigd.

En de Heer Jezus zegt tegen hen, in Matthäus 11, wat eigenlijk een verlengstuk is van, van wat we al in hoofdstuk 9 zien, als hij met innerlijke ontferming over hen bewogen is.

Daar spraken die lippen tegen mensen, als je nou vermoeid bent, en wie is dat niet in onze tijd? Als er nou een bepaalde last op je leven ligt, en wie is dat niet in onze tijd?

Kom dan tot mij, en ik zal je rust geven. Maar toen ging de Heer Jezus ook verder. Want hij wil niet dat u en ik alleen maar bij hem aankloppen, als er moeite en zorg en pijn en nood en verdriet in ons leven is, maar hij wil een relatie.

En daarom zegt hij zo prachtig daarop volg, en leert van mij, dat ik zachtmoedig ben, en nederig van hart. En neem nou mijn juk op je.

En dan zul je ontdekken, dat die last licht is, en nooit te zwaar om te dragen. En waarom hebben wij dat nodig? Nou, dat zegt de Heer Jezus er dan ook bij.

Want dan zul je rust vinden voor je ziel. Iets waar heel veel christenen nog zo mee worstelen. En kijk eens naar zijn handen, broeders en zusters.

Die handen die waren altijd zegenend, goeddoend uitgestort naar mensen, om hen op elk terrein de helpende hand toe te steken.

En ze worden nu vastgenageld aan het kruis. En kijk naar zijn voeten, die hij gebruikt heeft om door het land Israël heen te trekken.

Om van oord tot oord, zoals een prachtig lied dat zegt, dat heerlijk evangelie woord te verkondigen. Op zoek naar verdwaalde schapen, om hen te redden voor de eeuwigheid, zodat ze het zouden ervaren, dat vanaf dat moment dat ze door hem gevonden willen worden, niets en niemand hen ooit nog kan schijnen van de liefde van God, welke is in Christus Jezus.

Daar op Gogota, broeder, zuster, Daar breekt zijn goddelijk hart, dat in de tijd dat hij hier op aarde was, zoveel gebroken en verbitterde harten, had verbonden, genezen en geheeld, als de zonne der gerechtigheid, onder wens vleugels, genezing en heling te vinden is.

Tenzijnde joden niet, heer Jezus, die u gekruisigd hebben, ik heb dat gedaan.

Want daar op Golgotha, dood het schepsel, zijn schepper, en dood het schaap, zijn goede hedde.

Over waaroms gesproken. Waarom dat lijden van iemand, die nooit enige zonde gedaan of gekend heeft, en in wiens mond nooit enige vorm van bedrog is geweest.

Waarom zo'n bloedig offer? Waarom werd hij door God verlaten? Waarom drie uur stik donkere duisternis op klaarlichte dag?

Waarom moest de vorst van de dood, het hier winnen, van de vorst van het leven? U merkt wel, als je daar morgen eens over na gaat zitten denken, dan kunnen we toch slechts stamelen, over al die vraagtekens bij Golgotha's kruis.

Dan kunnen we toch slechts stamelend danken, zoals een prachtig lied dat zegt, Heer, als ik denk aan wat u daar op Golgotha's kruis voor mij deed, o Heer, dan kan ik alleen maar danken.

Want u hebt dat gedaan, voor mijn zondenschuld. Kijk, daarom dienen we, ook op een avond als deze, knielend te naderen tot de troon van Gods genade.

Op een avond als deze, op te zien naar hem, aandachtig te luisteren naar zijn woord, en met een liefdevol en een gelovig hart aanvaarden, wat Golgotha, u en mij, heel persoonlijk ten diepste heeft te zeggen.

En omdat we in zo'n ernstige tijd leven, mogen we hem ook in deze tijd van zoveel lijden om ons heen, volgen door meer en meer, in en door deze situaties, op hem te gaan vertrouwen.

Misschien zegt u, omdat u al het nodig hebt meegemaakt, hoe doe je dat? Als je momenteel zo wordt overmand door verdriet, of door angst, of door machteloosheid, hoe doe je dat als door de omstandigheden van het leven, de tranen zo hoog zitten?

Hoe doe je dat als het leven plots zo totaal en totaal anders verloopt, dan je gewacht, verwacht of gehoopt had? Als de pijn die je moet leiden, ondraaglijk dient te zijn.

Wel, al christenen mogen we, geloven en vertrouwen, dat het beste nog moet komen.

Dat de macht van de dood gebroken is, en dat hopen we, komende zondag met elkaar te vieren.

Dat we na de dood mogen leven met God. En dat we nu al verwachtingsvol mogen uitzien, naar de dag dat Christus terugkomt.

Niet zo lang geleden zongen we hier, in de reddingsark in Baarnog, uit volle borst. Eenmaal, maakt u alles weer nieuw.

Jezus, de gekruisigde en opgestane Heer, staat daar gerand voor. En toen hij aan zijn discipelen ging vertellen, dat hij hen zou verlaten, en een troosten zou zenden, en dat hen op aarde, een moeilijke tijd van beproevingen, en moeilijkheden, en vervolgingen, stond te wachten, zei hij bemoedigend tegen hen, liefde broeders en zusters, ik ga heen, om een plaats voor u te bereiden.

Om een plaats voor u gereed te maken. Jaren geleden, kreeg ik van wijlen broeder Theo Dikkers, een sticker.

En hij zei tegen mij, de haverkamp, die moet je op je bijbel plakken. Ik zei, nou laat mij eerst maar eens even de sticker zien.

Nou, het was inderdaad een prachtige sticker. Want op die sticker stond dit, het enigste medicijn voor deze dood en doodzieke wereld.

Dat is het evangelie van Jezus Christus. En zei broeders Dikkers, verwachtingsvol tegen mij, is die mooi of is die niet mooi? Ik zei, ja, ik ga hem ook op mijn bijbel plakken.

Ik zei, nou, lieve broeder, u bent ouder en wijzer dan ik ben, maar ik ben schoolmeester. Er zit een storend taalfoutje in.

Nee toch, zei hij. Ik zei, ja, want er staat, het enigste medicijn voor deze dood en doodzieke wereld. Ik zei, maar u bedoelt natuurlijk, want dat is in het westen zo in het spraakgebruik opgenomen.

U bedoelt natuurlijk het enige medicijn. Ja, natuurlijk broeder. En in de volgende versie ga ik dat ook veranderen. Daar is het niet meer van gekomen. Maar onze broeder, die geniet nou met volle teugen van de hemelse nabijheid.

Van het evangelie van Jezus Christus, wat hij in zijn leven zo heeft uitgedragen. Dat is het beste medicijn, broeders en zusters, voor een wereld met momenteel zoveel gebroken harten.

En dat is de beste grond voor de onvaste voeten van onze tijd. Dat is een werkelijke hoop. Die we in een wereld van pijn, zorgen en verdriet ook mogen delen.

Sterker nog, ook mogen uitdelen. Want wat God vraagt op deze Goede Vrijdag is, zou het licht en de liefde van de Heer Jezus Christus, die u mocht ontvangen voor uw gebrokenheid, voor uw angst en voor uw verdriet, door u heen mogen schijnen.

Zoals we dat met Pinksteren vaak zingen, schijn in mij en schijn door mij. Vertrouw op hem, geliefde broeders en zusters.

Ook in de dagen die gaan komen. En niemand van ons kan exact duiden wat dat nog voor ons teweeg gaat brengen. Maar vertrouw op hem die gezegd heeft dat die de tranen van uw en mijn ogen zal afvissen.

Die met een doornen kroon de dood heeft overwonnen. En die nu de eeuwige kroon, de eeuwige corona draagt.

Ook in deze crisistijd. Want in hem en door hem en met hem zijn wij meer dan overwinnaars door hem die ons heeft lief gehad.

Want Goede Vrijdag, in deze bijzondere dag, laat u en mij voor het eerst of opnieuw weten dat het lijden van onze tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die spoedig, als we letten op de tekenen van de tijden, over ons geopenbaard gaat worden.

Maranatha. Halleluja. Amen.