Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Beste mensen van de Reddingsarc in Baren en misschien ook wel in Bunschoten.! Fijn dat u wilt kijken naar de opname van deze prediking.
Het is niet makkelijk dat we niet bij elkaar kunnen komen. Ik moet zeggen dat ik het heel erg mis om op zondag, zondagmorgen, zondagavond en ook door de week. Ik heb vaak door de week ook allerlei bijeenkomsten en bijbelstudies en spreekbeurten.
Maar bijna alles is geannuleerd en ik vind het erg moeilijk om mensen niet te ontmoeten. En het is voor iedere plaatselijke gemeente ook natuurlijk heel moeilijk dat je, terwijl je gewend bent om elkaar elke week te zien in de kerk, in het gebouw, dat dat ineens allemaal niet meer kan en dat we zo in onze huizen moeten verblijven.
Maar het is fijn dat we op deze manier toch de verbondenheid met elkaar wel kunnen blijven beleven, tot op zekere hoogte. En ik ben blij dat ik dit ook voor jullie voor deze zondag, aanstaande zondag 5 april 2020, mag doen.
Ik heb geprobeerd om hier thuis, dit is mijn studeerkamer waar ik nu ben, om een beetje een setting te creëren waarin u mij goed kunt horen en waarin u mij goed kunt zien en dat het toch over mag komen.
Ik vind het erg moeilijk, ik vind het ook even wennen om op deze manier te preken, omdat ik gewend ben natuurlijk om de mensen voor mij te hebben en om te kijken naar mensen die naar mij luisteren.
En dan merk je dat mensen luisteren en dat mensen het ontvangen en dan is er een bepaalde wisselwerking tussen de spreker en het publiek. En dat is nu allemaal niet het geval natuurlijk, maar ik hoop en bid dat desalniettemin dat de Heerde God deze opname wil gebruiken, tot bemoediging van jullie gemeente en dat we met elkaar opgebouwd mogen worden door het woord van God.
Ik vind het ook niet makkelijk om te spreken omdat ik mijn moeder net heb begraven. Afgelopen zaterdag hebben we haar begraven. Vorige week maandag is mijn moeder heel plotseling door een hartstilstand naar de Heer gegaan.
En dat was heel erg onverwacht, heel erg onverwachts. En ik zit er eigenlijk nog middenin. We zijn heel dankbaar voor alles dat we door mijn moeder hebben ontvangen.
En zij heeft heel veel aan ons gegeven, heel veel liefde heeft ze ook gegeven. En ze was erg geliefd bij ons als kinderen en bij haar tien kleinkinderen. We hebben ook op een hele warme en een hele waardige manier afscheid van haar genomen.
In besloten kring natuurlijk, want er mocht verder niemand bij behalve de kinderen en de kleinkinderen. En ik ben dankbaar voor heel veel zegeningen, maar tegelijkertijd is het gemist groot.
En het is ook een groot verdriet wat wij nu met elkaar verwerken. Maar het is altijd goed om Gods woord te openen. En ik ben ook blij dat ik dit kan doen en dat we met elkaar kunnen lezen in de Bijbel.
Ik wil twee Bijbelgedeelten met jullie lezen. Het eerste is uit Matthäus hoofdstuk 10. En ik weet dat het Palm Pazen is. Maar ik kies ervoor om even niet de intocht in Jeruzalem te nemen als tekst voor deze morgen.
Maar twee andere gedeeltes uit de Evangelie. En als eerste wil ik met jullie lezen Matthäus 10, vanaf vers 26. En daar heeft Jezus het erover dat we niet bevreesd moeten zijn.
Matthäus 10, vers 26. Wees dus niet bevreesd voor hen. Oh sorry, ik bedoel eigenlijk vanaf vers 28.
En wees niet bevreesd voor hen die het lichaam doden en de ziel niet kunnen doden. Maar wees veel meer bevreesd voor hem die zowel ziel als lichaam te gronden kan richten in de hel.
Worden niet twee musjes voor een pennetje verkocht en niet één van die zal op aarde vallen buiten uw vader om. En ook de haren van uw hoofd zijn alle geteld.
Wees dus niet bevreesd. U gaat veel musjes te boven. En het tweede gedeelt wat ik met jullie wil lezen is uit Markus hoofdstuk 4.
Markus hoofdstuk 4. Waar we lezen over Jezus die de storm stilt. Markus 4, vers 35. Markus 4, vers 35.
En op die dag toen het avond geworden was zei hij tegen hen laten wij opvaren, overvaren naar de overkant. En ze lieten de menigte achter en namen hem die al in het schip was mee.
En er waren nog andere scheepjes bij hem. En er stak een harde stormwind op en de golven sloegen over in het schip zodat het al vol liep. En hij lag in het achterschip te slapen op hun hoofdkussen.
En ze wekte hem en zeiden tegen hem, meester bekommert u zich er niet omdat wij vergaan? En hij wakker geworden bestrafte de wind en zei tegen de zee, zwijg, wees stil.
En de wind ging liggen en er kwam een grote stilte. En hij zei tegen hen, waarom bent u zo angstig? Hebt u dan geen geloof? En zij vreesden met grote vrees en zeiden tegen elkaar, wie is deze toch, dat zelfs de wind en de zee hem gehoorzaam zijn?
Laten we eerst met elkaar bidden voordat we hier verder over nadenken. Heer, onze God, hemelse Vader, u die de God van Israël bent, u die de eeuwige koning bent, die was en is en komen zal.
We danken u dat wij, heren, tot u mogen bidden, dat wij ons hart voor u uit mogen storten, dat wij tot u mogen komen elke keer weer. Dank u wel dat u ons uitnodigt in uw woord om tot u te naderen.
En dat er in de Bijbel staat, nader tot God. En hij zal tot u naderen. Dank u wel dat we ook op deze manier, ook al zijn we fysiek zo van elkaar gescheiden, dat we toch samen ook dit mogen doen.
En zo willen we samen ook tot u komen en u bidden en vragen of u ons wilt aanspreken, ook in de momenten die voor ons liggen. Als we verder nadenken over de evangelie, over het evangelie, over de gedeeltes die we hebben gelezen.
Heer, dat u ons wilt aanspreken en bemoedigen in de vreemde tijd waarin we terecht zijn gekomen. In de moeilijke tijd ook, waarin we nu terecht zijn gekomen. Wilt u ons zegenen en wilt u geven dat u zal worden grootgemaakt in dit alles.
En dat het tot opbouw van de gemeente mag zijn. Dat bidden we in Jezus naam. Amen. We hebben gelezen over de Heer Jezus die met zijn discipelen in een schip was.
Een vissersschip. En dat ze naar de overkant voeren. Laten wij overvaren naar de overkant, zei Jezus tegen de discipelen.
En ze namen een schip en ze kwamen in een enorme storm terecht. In een verschrikkelijke storm kwamen ze terecht. En wat ik wil doen is, ik wil een paar gedachten met jullie delen vanuit dit bijbelgedeelte.
Vanuit dit gebeuren in Marcus hoofdstuk 4. En die ook toepassen op onze situatie hier en nu. En het eerste wat we gelijk kunnen leren als ik dit zo heb genoemd, is dat het ons leert dat ook als Jezus erbij is, ook als de Heer Jezus in ons leven is.
En als hij in het schip van ons leven, zou je kunnen zeggen, gewoon aanwezig is. Hij is er helemaal bij. We hebben een relatie met hem. We zijn met hem verbonden.
Dat dat niet betekent dat we nooit in een storm terecht kunnen komen. Zelfs als wij met de Heer leven. Als wij God lief hebben boven alles.
En hem alleen willen aanbidden. En als ons verlangen naar hem uitgaat. En als we zeggen, Jezus u bent mijn leven. Heer u bent mijn leven. De grond waarop ik sta.
Als Jezus echt het fundament van ons leven is. En als we ons vertrouwen op Jezus Christus hebben gesteld. Als heiland. Als redder. Van onze ziel. Als degene die ons verlost.
Als onze verlosser. Dan nog is het mogelijk dat we in grote stormen terecht komen. Het leven met Jezus betekent niet dat we bewaard zullen blijven voor alle moeilijkheden.
Jezus was erbij en toch kwamen ze in een enorme storm terecht. Er zijn mensen vandaag de dag die wel zo'n evangelie brengen. Die het evangelie op zo'n manier brengen. Dat ze zeggen van.
Geloof in Jezus. En neem Jezus aan. En dan. Zul je. Zonder meer welvarend zijn. En je zult zonder meer. Zul je. Gezond zijn.
En je zult alleen maar succes en voorspoed meemaken. En als dat niet gebeurt. Dan geloof je niet op de goede manier in Jezus. Maar. Dat is niet bijbels. Lees de bijbel. Het volk van Israël heeft veel geleden.
En leidt tot op de dag van vandaag. Ook in deze wereld. En wij als gemeente van Jezus Christus. Wij zijn ook volk van God. En de gemeente wordt wereldwijd ook vervolgd. Er zijn heel veel christenen die gedood worden.
We hebben met elkaar gelezen in Matthäus 10. Over hen die het lichaam doden. En dat gebeurt veelvuldig. Met broeders en zusters. In deze wereld. Ook in de tijd waarin we nu leven. Misschien wel meer dan ooit.
En ook wij zullen niet altijd bewaard blijven voor heftige periodes. We zijn nu eigenlijk ook met z'n allen. De hele wereld.
Nederland en alle landen van de wereld. Zijn terecht gekomen in stormachtige omstandigheden. Door alles wat in één keer stil is komen liggen. Ja het is stil geworden op straat.
Maar dat betekent figuurlijk gesproken wel een enorme storm die is opgestoken. Want het brengt een hoop onzekerheid met zich mee. En de dood die dreigt.
En mijn zus. Ik heb van mijn zus net nog aan de telefoon gehad. Mijn zus die is werkt op de afdeling radiologie al heel lang. En ze gaat nu werken op de intense verkeer.
En ze heeft ook de afgelopen weken, heeft ze erg veel zieke mensen, echt zieke mensen gezien. En ook geholpen. En ze gaat nu op de intensive care ook als radiologische laboranten gaat ze daar meewerken.
En ook allerlei andere dingen doen. Dus mijn zus staat in de frontlinie. En het is een hele nare ziekte waardoor mensen doodziek worden. En er zijn veel mensen die daardoor sterven. En we weten niet waar dit naartoe gaat.
En ook mensen die met Jezus leven kan dit overkomen. En tegelijkertijd zegt de Heer zo duidelijk in Matthäus 10 en in Marcus 4.
Wees niet bevreesd. En ik wil een paar dingen wil ik gewoon met jullie delen om ons daarbij te helpen. Dat we niet bang worden. Dat we niet onze zekerheid verliezen. Maar dat we vol vertrouwen kunnen blijven.
En dat we zelfs ons kunnen blijven verheugen. En dat we de vrede van God die alle verstand er boven gaat. Juist ook in deze moeilijke omstandigheden zullen blijven ervaren.
Nou, wat we ook tegenkomen in de ervaring van de discipelen met Jezus hier in het schip. Is dat het langer duurde dan hun lief was.
Kijk, die storm die stak op. En de golven sloegen over in het schip. En het schip begon vol te lopen. En nou lezen wij ook dat de discipelen...
Ja, op een gegeven moment, Jezus blijft gewoon slapen. Achterin het schip ligt hij te slapen. En ze maken hem wakker. Ze wekten hem.
En ze zeiden... Bekommert u zich er niet om dat wij vergaan? Dus de discipelen die hadden uiteindelijk... Op het laatst hadden ze zelf zoiets van... Als dit nog langer duurt, dan zullen wij vergaan.
En we moeten ons realiseren dat de discipelen die dit met Jezus meemaakten... Dat dat ervaren vissermannen waren. We weten dat Petrus en Andreas vissers waren.
We weten dat Johannes en Jacobus, de zonen van Zebedeus, ook vissers waren. Ze hadden al heel wat keren op dat meer gevist. En ze hadden al heel wat keren ook stormen meegemaakt op dat meer. Want het stormt daar veel vaker.
Het gaat daar eind van de middag vaak hard waaien op het meer van Galilea. Maar dit keer was de storm zo hevig, was het zo heftig... Dat ze echt bang werden.
Dat ze echt dachten wij zullen gaan schipreuk leiden. Dit gaat helemaal mis. Ze raakten notabene in paniek. En dat duidt erop dat het een hele heftige storm was.
Misschien wel een heftiger storm dan ze ooit hadden meegemaakt. En het punt zit natuurlijk erin dat het duurde. Ze gingen in het schip.
Het ging waaien. En zodra het heel hard ging waaien, had Jezus de wind kunnen bestraffen. De golven sloegen over in het schip.
En toen dat gebeurde, toen dat begon te gebeuren, had Jezus op dat moment kunnen zeggen... Tegen de storm zwijgen en wees stil. Tegen de zee had hij dat kunnen zeggen, maar hij bleef slapen.
Hij liet het duren. Jezus liet de storm duren. En dat is ook voor ons vaak een van de moeilijkste dingen. Dat een bepaalde moeilijke toestand zich aandient.
Dat omstandigheden ineens moeilijk worden. Of dat een ziekte zich aandient. Of dat iets dat dreigt. Dat dat niet slechts een paar weken dreigt. Maar dat het uiteindelijk maandenlang dreigt. Of zelfs langer.
En dat is voor ons een aspect waar we ons mee kunnen identificeren bij tijd en wijle. Waarom duurt dit zo lang? En de zege van de uitredding wordt uitgesteld hier door de Heer.
Hij werd niet eerder wakker voordat de discipelen hem wakker maakten. En ook Jezus en de Heere God lieten het zo ver komen. En ik zie dat wel meer in de Bijbel dat de Heere de zege uitstelt.
Dat de Heere pas later komt met zijn uitredding. Denk aan Abraham die de belofte van een kind krijgt. Maar het duurt nog vele jaren. Het duurt nog 25 jaar. Voordat het kind uiteindelijk het kind van de belofte waardoor hij een talrijk nageslacht zou krijgen geboren wordt.
Ik moet denken aan de Exodus. Waarbij God tegen Mozes zegt ga naar Faro en zegt tegen Faro laat mijn volk gaan. En dat doet Mozes maar dan wordt het in eerste instantie wordt het veel moeilijker voor Israël.
Faro reageert furieus en hij maakt het alleen maar zwaarder voor het volk. En er gaan uiteindelijk tien plagen overheen voordat Israël uit Egypte kan wegtrekken.
Dat heeft heel lang geduurd. En ik moet nog aan een ander voorbeeld denken. Namelijk dat Lazarus ziek wordt en dat Jezus het bericht ontvangt dat Lazarus ziek is geworden.
En dan lezen wij dat Jezus nog bleef op de plaats waar hij was. Jezus kwam niet in actie. Jezus liet het duren. Hij liet de ziekte van Lazarus liet het duren. En uiteindelijk was het zover dat Lazarus gestierf.
En toen Jezus dan wel kwam bij Martha en Maria bij zijn zusters lag Lazarus al vier dagen in het graf. Dat zijn slechts drie voorbeelden van dat God niet gelijk optreedt.
Dat God niet gelijk uitredding geeft maar dat de storm aanhoudt. Dat de beproeving duurt. En ook voor ons is dat soms bar moeilijk.
En daarom gaan de discipelen ook naar Jezus toe. En die zeggen heren bekommert u zich niet om.
Maar voordat ik daar met jullie over verder nadenk laat me twee voorbeelden geven. Van hoe moeilijk het kan zijn in sommige periodes van ons leven waarvan we zouden willen dat die snel voorbij zijn.
Maar soms is dat niet zo snel voorbij. Ik sprak met een vrouw een Duitse vrouw. Haar man was arts. En haar man was specialist geweest in een ziekenhuis.
En toen gebeurde het dat hij ging stoppen. Dat hij met pensioen wilde. Maar dat zijn praktijk verkocht moest worden. Ik geloof dat in Duitsland dit het systeem is.
Dat je je eigen praktijk in het ziekenhuis hebt. En als je dan wil stoppen dan verkoop je je praktijk. En voor hem betekende dat dat het meeste geld wat hij gespaard had, dat zat ook, was ook verbonden aan die praktijk. Dat zat eigenlijk in die praktijk.
En toen ging het helemaal anders dan ze hadden gedacht, dan ze hadden verwacht ten aanzien van de verkoop van zijn praktijk. En dat duurde lang.
En toen zei ze op een gegeven moment tegen mij dat zij en haar man drie maanden niet hadden geslapen. Drie maanden lang hadden zij niet geslapen. Omdat ze dreigden hun hele pensioen te verliezen.
Het dreigde helemaal mis te gaan. En hun hele levenswerk, zijn hele levenswerk, dreigde door bepaalde juridische omstandigheden of zoiets, helemaal verloren te gaan. En ze deelde dat met mij een paar jaar later.
Maar ze keek terug op die periode en ze zei het was zo moeilijk. En het heeft zo geduurd, zo lang geduurd voordat er oplossing, voordat er een uitredding kwam.
En uiteindelijk is het toch gelukt om die praktijk te verkopen. En heeft hij inderdaad uitredding gegeven. Als je er middenin zit en je weet niet hoe lang het gaat duren, is dat gewoon bar moeilijk.
En ik sprak een collega van mij die zijn vrouw verloor. En die nog steeds in de rouw is. En ook tegen mij zei van ik heb moeite om te genieten van dingen.
Ik heb moeite om van het leven te genieten. Hij zei letterlijk tegen mij, ik vind het leven niet leuk. En het kan zijn dat je zo'n groot verlies hebt geleden. Dat je zo'n beproeving dat de storm zo hevig is geworden.
Net als dat de discipelen het hier echt niet meer leuk vonden toen het zo ver kwam. Toen het water hun bij wijze van spreken tot aan de lippen stond. Dan zeg ik, ik vind het leven niet meer leuk. En het punt is vaak, hoe lang gaat die nog duren heren?
En daarom schudden de discipelen Jezus wakker. Hij lag in het achterschip te slapen op een hoofdkussen. En ze wekte hem en ze zeiden, heren.
Meester bekommert u zich er niet om dat wij vergaan? Meester bekommert u zich er niet om? En dat is ook de vraag die bij ons naar boven kan komen.
Ook met alles wat we nu meemaken. Heren, trekt u het zich dan niet aan? Waar bent u heren? Geeft u wel om mij?
En hoe kan het dat u dit toelaat? Waarom gebeuren deze dingen niet? Waarom vragen we? Waarom, o God, waarom moet dit gebeuren? Waarom moet dit zo lang duren?
En geeft u wel om mij? Houdt u van mij? Bekommert u zich er niet om dat wij vergaan? Laat het u koud dat wij zo in nood zijn? Misschien wel heel herkenbaar voor sommigen van ons.
Ook vandaag, ook van morgen. Herkenbaar dat je zegt, waar is God? Waar is God nou? Waar is Hij nou? Hij is toch de God die beloofd heeft om er altijd bij te zijn. Maar ik ervaar zijn nabijheid nu helemaal niet.
En ik kan heel moeilijk zijn hand zien in wat er gebeurt. En hoe is het mogelijk dat dit heeft kunnen gebeuren? Terwijl God bij mij is, terwijl ik een kind van God ben. Die vragen, die hebben wij soms.
Misschien allemaal wel. Waar is God in de stormen van ons leven? Waar is Hij? Maar het bemoedigende van wat wij mogen leren uit de Bijbel, uit dit gedeelte, en ook uit Matthäus hoofdstuk 10, is dat God wel degelijk in de stormen van ons leven is.
Hij is erbij. En God is meer in de stormen van ons leven, dan wij soms geneigd zijn om te denken. Hij is de God van de stormen van ons leven.
Hij regeert over alles. En dit gaat hem niet buiten zijn macht. Het is niet zo dat God hier buiten staat. God waakt over ons.
En Hij zorgt voor ons, ook als wij daar soms aan twijfelen. En we moeten ons realiseren dat God bewust ook stormen toelaat in ons leven.
Ik heb één keer een voorbeeld gehoord, een verhaal gehoord, wat hier schitterend bij past. En wat mijzelf ook heel erg heeft geholpen en nog steeds helpt als ik ook moeilijke dingen meemaak in het leven.
En dat is het volgende. Dat was een Amerikaanse ondernemer die wilde bomen gaan kweken. En hij bedacht om die bomen in kassen te gaan kweken.
Dus wat hij deed is hij bouwde die kassen en hij ging die bomen daar planten. En hij ging ze goed verzorgen. En die bomen die groeiden snel en ze werden snel hoog.
En hij dacht, het is geweldig, dit gaat heel goed. Op deze manier kan ik in korte tijd veel bomen kweken en dan kan ik ook een goede handel drijven daarmee. Dus hij was zeer enthousiast en het groeide en het groeide en er kwamen kassen bij en er kwamen werknemers bij.
En op een gegeven moment kwam één van de werknemers binnen in zo'n kas. En toen zag die werknemer dat er een boom omgeknakt was. Een boom was gewoon gegroeid, hoog gegroeid.
Maar hij was helemaal omgevallen en onderaan de stam was de stam gewoon geknakt. En de volgende dag toen ze binnenkwamen, toen zagen de werknemers dat er meerdere bomen op die manier omgegaan waren.
En uiteindelijk bleek dat bijna al die bomen op die manier het loodje legden. Omgingen. Een drama natuurlijk voor deze ondernemer.
Het is niet een verzonnen verhaal wat ik nu vertel, dat is echt gebeurd. En toen hebben ze een deskundige erbij gehaald en ze hebben onderzoek laten doen naar wat er aan de hand was met die bomen. En toen zei degene die dat bekeek, die zei deze bomen hebben te weinig stress gehad.
Deze bomen hebben het te goed gehad qua omstandigheden. Ze hebben altijd de volmaakte temperatuur gehad. Ze hebben altijd voeding gekregen. Ze hebben altijd genoeg water gekregen.
En ze hebben nooit stormen meegemaakt. En dat is de reden dat ze heel snel zijn gegroeid. Maar de stam is niet dik genoeg geworden door de stormen en door de droogtes en door de beproevingen die een boom normaal gesproken wel meemaakt.
Een boom in de natuur maakt allerlei weersomstandigheden mee. Een boom doorstaat ook stormen. En in de periode van storm, ik heb dat laatst ook nog gehoord dat een boom groeit soms een beetje scheef.
En dan zou je denken, nou door de wind wordt die in die richting geblazen dat als de wind dus vandaar komt dat de boom dan zo groeit. Maar uit onderzoek blijkt dat dat anders is.
Als de wind vandaar komt dan gaat de boom juist zo groeien. Met andere woorden, de wind maakt dat die boom zich gaat weren. Dat die boom zich gaat weren en dat die kracht ontwikkelt in de richting van de storm.
Als de wind meestal uit die richting komt, daarom gaat die in die richting groeien. Dat laat zijn kracht zien. Zijn kracht neemt toe daardoor. En in tijden van droogte, we weten allemaal dat planten en struiken en bomen, dat ze juist als het droog is, dat dan de wortels dieper gaan groeien.
Juist als een boom in nood komt, dan beginnen die wortels veel dieper te groeien. En dan gaan ze op zoek naar water, dan groeien die wortels veel sneller. Dus een boom raakt sterker geworteld in de grond door een periode van droogte.
Er zijn nog meer voorbeelden te noemen. En deze bomen hadden het gewoon te goed gehad. En de Heere God weet wat goed voor ons is. De perfecte omstandigheden in het leven. Een probleemloos leven, een leven zonder lijden, een leven zonder stormen is niet het beste voor ons.
Het beste voor ons is dat wij ook moeilijkheden meemaken. En dat wij ook door beproevingen heen gaan. En daarom kunnen we inderdaad met vertrouwen zeggen dat God wel degelijk de God van de stormen is in ons leven.
Denk niet dat de Heer je in de steek heeft gelaten als het moeilijk is geworden. We gaan niet twijfelen aan Gods nabijheid. Als je ziek bent geworden.
Misschien voel je het niet meer. Soms dan voelen we ons emotioneel, psychisch of lichamelijk zo slecht. Wij allemaal kunnen ons heel slecht voelen door dat we slecht hebben geslapen.
Of doordat we ziek zijn geworden. Of doordat we pijn in ons lijf hebben. Of doordat het zo druk in ons hoofd is. Of omdat we depressief zijn geworden. Of andere psychische noden hebben.
En niemand van ons is volmaakt gezond. Soms dan voel je het niet meer. Maar denk niet dat de Heer je in de steek heeft gelaten als je het moeilijk hebt.
Hij is in de moeilijkheden. Ook bij ons. En die moeilijkheden zullen voor ons als kinderen van God. Door God gebruikt worden.
Door Hem gebruikt worden. Om ons te doen groeien. Je wortels groeien dieper in de Heer door het lijden. Het lijden hoort er ook bij. Jezus ging zijn lijdensweg. Dit is de lijdensweek.
De intocht in Jeruzalem. En wat er daarna ging gebeuren in Jezus leven. Jezus heeft geleden. Hij was de man van smarten. En wij zijn volgelingen van de man van smarten. Maar in dit alles zegt Paulus.
Zijn wij meer dan overwinnaars. Door Hem die ons heeft lief gehad. En Hij doet alle dingen meewerken ten goede. Hij gebruikt alles in ons leven. Ook die enorme stormen. Ook die moeilijke omstandigheden.
Ook als je nu geen werk hebt. Ook als je inkomen nu weggevallen is. Ook als we nu zo zonder andere mensen. Ons moeten zien te redden. In alles wat we meemaken.
Hij gebruikt alles om ons sterker te wortelen in Hem zelf. En we worden krachtiger daardoor. Dat mogen wij echt weten dat dat zo is.
En het is zo heerlijk om dat te mogen weten. Ik was een paar jaar geleden met mijn oudste zoon. Met mijn oudste zoon in Zuid-Afrika. Ik had het voorrecht om daar aanwezig te zijn.
Op een zendingsbasis waar heel veel mensen wonen. En wij waren te gast met vele tientallen andere mensen uit andere landen. En het was ook fijn om daar christenen uit andere landen te mogen ontmoeten.
En ook veel Afrikaners natuurlijk. En ik kwam daar een man tegen. Hij is denk ik zo'n vijf jaar jonger dan ik ben.
En hij heette Stefan. Een Duitse man. En hij was daar met zijn moeder. En ook een paar vrienden. Met een groepje waren ze daar gekomen. En Stefan viel mij op.
Ik vond hem opvallend. Hij was uiterst vriendelijk. Ik kreeg al gelijk toen ik hem ontmoette kreeg ik heel prettig en vriendschappelijk contact met hem. En ik merkte gelijk dat je met Stefan kan praten.
Dat hij geïnteresseerd was. Dat hij zichzelf ook dingen van zichzelf deelde. En dat je al snel had ik hartst contact met hem. Maar Stefan die kon heel moeilijk lopen.
Hij liep met krukken. En zijn benen waren heel erg slecht. Hij was bijna verlamd. Hij kon bijna niet meer lopen. Ook niet met krukken. Maar toch deed hij dat. Omdat hij zolang mogelijk.
Zolang het nog kon. Wilde hij toch gewoon zelfstandig blijven lopen. En niet in een rolstoel gaan zitten. Maar we moesten lopen naar het restaurant. Naar de plek waar we altijd aten.
We moesten lopen naar de kerkzaal. Naar de kapel. Waar we altijd onze kerkdiensten hadden. En bijvoorbeeld de kerkzaal was misschien voor ons drie minuten lopen.
Maar Stefan deed daar wel twintig minuten over. Zo slecht kon hij lopen. En ik weet nog dat ik hem vroeg. Stefan was desondanks een man die straalde.
Ik zag vreugde in zijn ogen. Hij genoot van dingen. Hij was blij. Hij kwam op mij over als een blije man. En ook een liefdevolle man.
En niet bezorgd. Ik denk dat ik toen bezorgder was dan hij. Toen we daar samen waren. Toen we dat ik een man die straalde. En ik praatte met Stefan. En ik vroeg aan hem of hij al zijn leven lang zo slecht liep.
Of hij geboren was met deze handicap. Dus hij zei nee. Ik ben gewoon gezond geboren. En tot en met dat ik begin twintig was. Toen ik prima alles doen. En was ik kerngezond. En ik heb veel gesport.
En hij zegt dat ging allemaal prima. En toen kwam plotseling. Kreeg ik een ziekte. En er gebeurt iets in mijn ruggenwervels. Wat de artsen niet eens precies in beeld kunnen brengen. Maar daardoor takelt mijn lichaam steeds meer af.
En toen zei hij tegen mij. En hij zei het met een glimlach. Hij zei het met vreugde. Hij zei het met een glimlach. Hij zei het. Ik weet niet of dat het het goede woord is.
Glimlach. Maar hij zei het. Hij zei het niet droevig. Zei hij tegen mij. We don't have our own life in our hands. We hebben ons leven niet in onze eigen hand.
En later dacht ik. Is dat misschien het geheim. Waardoor deze man toch. Ondanks dit enorme verlies.
Verlies van zijn gezondheid. Verlies van zijn mogelijkheden. Verlies om te werken zoals andere mensen kunnen werken. En geld te kunnen verdienen. Etcetera. Is dit misschien het geheim van zijn blijdschap.
Dat hij weet dat zijn leven in de handen van de Heer is. En dat we nogthans in alles wat we meemaken.
Dat we gewoon veilig zijn. In de armen van Jezus. Veilig in Jezus' armen. Wat er ook gebeurt in dit leven. En. En.
En. En weet je. Dat is ook wat de discipelen leerden. Toen Jezus. Ehm. Wakker werd. En.
En. En opstond. En. De wind en de zee bestraften. Hij wakker geworden. Bestrafte de wind. En zei tegen de zee.
Zwijg. Wees stil. En de wind ging liggen. En er kwam een grote stilte. Jezus trad op.
En. En. We zien hier dat Jezus zijn macht toont. Over. De wind en de zee. En.
De discipelen zijn ook helemaal daardoor overweldigd. Wie bent u Heer? Met wie hebben we hier te maken? Dit is niet normaal. Dit is. Ongekend. Dit heeft nog nooit iemand gedaan.
Een mens die macht heeft over de natuur. En Jezus zegt dan tegen hen. Waarom bent u zo angstig? Hebt u dan geen geloof?
En wat Jezus hen wil leren. Hun wil leren is. Zoals hij de macht heeft over de natuur. En macht heeft over alle dingen in het leven. Hij is de Heer. Hij is God.
Hij is soeverein. Het leven van de discipelen lag niet in de handen van het lot. Het leven van de discipelen lag ook toen die storm zo hevig werd. En toen het schip vol begon te lopen.
Niet in de handen van het lot. Maar hun leven lag in de handen van de eer. De Heer besloot om op dat moment de storm tot bedaden te brengen. En hij toonde zijn macht. Hij toonde dat hij nog steeds alles onder controle had.
Jezus is totaal niet bang geworden voor die storm. En niet voor het water. Want hij is Heer. Hij is de schepper. Door hem zijn alle dingen geschapen. Hij die... Door wie alle dingen zijn geschapen, zegt de Bijbel.
Het woord waardoor alles is geworden. Dat is wie de Zoon van God is. En op dat moment ook was. Hij had natuurlijk de macht over dat meer van Galilea.
En over die storm. Jezus sprak. En hij zei, zwijg, wees stil tegen de zee. En de wind ging liggen. En er kwam een grote stilte.
Dat vind ik zo mooi. Er kwam een grote stilte. Ik ben vaak op het meer van Galilea geweest. Ik heb het voorrecht om één keer per jaar, soms twee keer per jaar in Israël te zijn.
Meestal vaak met groepen ook. En altijd maken we een tocht op het meer van Galilea. En ik heb meerdere keren meegemaakt. Op een gegeven moment ga ik ook altijd wat delen als we daar op het meer zijn.
Vanuit de Bijbel. En dan vraag ik aan de kapitein om het schip even stil te leggen. Om even de motor uit te doen. En dan is de drukte van de wereld ver weg aan de oever.
En dan zijn we daar op dat meer. En dan kan het zo stil zijn op dat meer. Ik heb vaak meegemaakt dat het water ook helemaal spiegelglad was. En dat we gewoon luisteren naar de stilte.
Dat we genoten van de serene stilte op dat meer. Zo mooi. Zo heerlijk. En om dan Gods woord te delen. En om dan tot God te bidden.
En met Jezus te praten. Die zelf ook op dat meer geweest is. En daar zijn leven heeft geleid in die omgeving. Zo mooi. Die stilte die was er in één keer.
Het was woest. En het ging tekeer. En het was levensbedreigend. En het was vreselijk. En de discipelen werden bang. En Jezus spreekt. En in één keer is het voelbaar stil.
En daaruit leerden de discipelen dat hun leven lag in de handen van Jezus. En daarom zegt Jezus wees niet bang. Wees niet bang.
Wees niet bang. Wees niet bang voor de storm. Wees niet bang voor de ziekte. Wees niet bang voor de dood. Matthäus 10. Wees niet bang. Wees niet bevreesd voor hen die het lichaam kunnen doden.
Voor hen die het lichaam doden. Wees niet bang voor een moordenaar. Voor een vervolger die je kan doden. Jezus is gedood. Johannes de doper is gedood.
Paulus is gedood. Petrus is gedood. Thomas is gedood. Bijna alle discipelen zijn uiteindelijk gedood. Vroegtijdig. Maar Jezus zegt wees niet bang.
Wees niet bang voor dat ongeluk dat kan komen. Wees niet bang voor een virus dat de wereld overgaat. Wees niet bang om eerder te sterven dan voordat je 84 bent.
Zoals mijn moeder is geworden. Wees bang. Wees bevreesd voor de heren. Ja niet bang dat is niet het goede woord. Maar vrees hem. Heb respect voor God. God die oordeelt en die ook in de hel kan werpen.
Vrees God. Maar wees niet het leven. Vrees niet omstandigheden. En dan zegt Jezus. Er is geen musje die buiten de Vader om ter aarde valt.
God regeert over deze wereld. Zelfs als een vogel sterft. Gaat het niet buiten de Vader om. Hoeveel te meer zijn wij van waarde.
Onze waarde gaat die van vogels ver te boven. Gaat u niet veel musjes te boven. Zijn we niet veel kostbaarder.
En natuurlijk veel grotere. We zijn de kroon op Gods schepping. We zijn het mooiste wat God heeft gemaakt. Ons sterven zal niet buiten de Vader omgaan.
En daar het mogen we leren. Ik hoorde dat een tijd geleden een andere broeder zeggen. Die zei. Jezus regeert over het moment dat wij zullen sterven. Jezus regeert over de manier waarop wij zullen sterven.
De wijze waarop wij zullen sterven. Ons leven ligt in zijn handen. We begrijpen natuurlijk niet. Waarom God dan dat lijden toelaat. Waarom het soms ook voor sommige broeders en zusters zo moeilijk wordt als ze gaan sterven.
Maar we mogen in dat alles wel weten dat we in de handen van de Heer zijn. En dat we daarom net als Stefan. Dat wij vol vertrouwen en ook vol vrede en vol blijdschap kunnen blijven.
En het laatste wat ik met u wil delen is dat we dan ook. We zien ook zo'n prachtige, een beetje een contrast tussen twee soorten vrees.
Ik heb ze eigenlijk al wel genoemd. Maar dat komt in Marcus 4 ook zo mooi duidelijk naar voren. Namelijk dat ze eerst zo bang zijn voor die wind en voor de zee en voor het water en voor de dood.
Maar dan zegt Jezus waarom ben je zo bevreesd? Heb je geen geloof? Maar daarna staat er dat als Jezus dan die wind en die zee tot stilte brengt. Dat ze vreesden met grote vrees.
En dat is een goede vrees. Ze kregen ineens veel meer ontzag voor Jezus. Hun respect voor de Heer werd ineens nog veel meer. En ze vielen neer in aanbidding en ze knielden bij wijze van spreken neer.
En ze werden klein in de aanwezigheid van deze grote God. Ze werden klein in de aanwezigheid van de Heer Jezus, de Messias. Wie is toch deze dat zelfs de wind en de zee hem gehoorzaam zijn?
En dat is winst. Dat als wij door de moeilijkheden in ons leven en door de coronacrisis en door deze bizarre tijd die we nu meemaken met elkaar.
En door alles wat we verliezen. En als je een dierbare verliest. Of als je zelf dreigt te gaan sterven. Dat we door dat alles een.
Dat de Heer groter voor ons wordt. Dat we meer van zijn glorie zien. Dat we meer aanbidden. Dat we meer vrees voor hem hebben. Dat we meer neerknielen voor onze Heer.
Dat we zeggen Heer ik ben van u. Mijn leven ligt in uw handen. Ik ben veilig want u heeft zich over mij ontfermd. U houdt van mij. U bent altijd bij mij. Ik ben in alle omstandigheden veilig.
In Jezus' armen. En als we dan terugdenken aan die drie voorbeelden die ik noemde. Dat de Heer de zege uitstelt. Juist omdat het zo lang duurde met de geboorte van het kind van Abraham.
Besefte Abraham dat het een wonder van God was dat het nog gebeurde. Juist omdat de Exodus lang duurde voordat het plaatsvond. Heeft God zijn macht getoond over de goden van Egypte.
En die goden van hun troon gestoten. En zijn heerlijkheid geopenbaard in de Exodus. Ook door de plagen. En juist omdat Lazarus al vier dagen dood was.
Was zijn opwekking uit de dood. Zo'n majestueuze openbaring van de glorie van Jezus. Die toen zei. Ik ben de opstanding in het leven. Wie in mijn geloof zal leven. Ook al is hij gestorven.
En juist omdat de storm zo hevig werd hier bij de discipelen. Was het wonder wat Jezus deed des te groter. En zo gaat het altijd in ons leven. Hoe groter de nood. Hoe groter de uitredding die God uiteindelijk geeft.
Vroeg of laat zal God uitredding geven. Bij hem zijn uitkomsten tegen de dood. Het zij in dit leven. Het zij dwars door de dood heen. Maar er zijn bij hem uitkomsten.
Uitkomsten tegen de dood. En dat mogen we weten. En in dat alles wordt hij alleen maar veel groter voor ons. Halleluja. Zo mogen wij de Heer.
Mogen wij de Heer kennen. En ik wil nog één laatste beeld schetsen. Ik heb een keer een boek gelezen. Dat heet Hints Feet on High Places.
En dat is een soort allegorie. Net als de Belgrims reis van John Bunyan. Maar dit gaat over een vrouw.
Een meisje die het moeilijke heeft in haar jeugd. En geplaagd wordt. En afgewezen wordt. En er niet bij hoort. En heel erg worstelt. Met die pijnen.
Met dat verdriet. En dan een herder tegenkomt. En die herder wijst haar waar ze naartoe mag gaan. Dat ze naar een andere plek mag gaan. En dan gaat ze op reis.
Net als Pelgrim. In de Pelgrimreis van John Bunyan. Daar lijkt het een beetje op. Dit boek. Dit boek lijkt haar een beetje op. En dan. Uiteindelijk dan. Als het dan.
Wat verder weg is. Dan krijgt ze van de Heer twee. Metgezellen. Metgezellen. En. En. En daar is ze heel blij mee. Hoort dat twee. Personen met haar mee zullen gaan reizen.
En dan vraagt ze naar de naam van deze metgezellen. En dan zegt de herder. Zegt tegen haar. Want de herder kan niet altijd bij haar zijn. De herder die. Is er in zekere zin wel altijd bij. Maar ze zal hem niet altijd zien.
Net als bij ons. Maar. Dan vraagt ze aan de herder. Hoe heet is de metgezellen. En dan zegt de herder. Ze heette sorrow en suffering. Ik heb het boek in het Engels gelezen.
De metgezellen zijn sorrow en suffering. Zorgen en lijden. En dan is ze heel teleurgesteld. Dan denkt ze. Zorgen en lijden als mijn metgezellen. En dan.
Snap ze het niet. En die twee metgezellen. Die gaan wel met haar mee. En die zeggen niks tegen haar. Ze praten eigenlijk niet met haar. Maar op een gegeven moment. Dan moet zij. Dan moet zij.
Dan moet zij. Dan gaat ze door een vallei. En ze maakt van alles mee. En ze kan zich aardig redden. Maar op een gegeven moment moet zij. Een hoogte gaan beklimmen. Zij moet de berg op. Hints feet on high places.
Hij maakt mijn voeten als die der hinden. Die de bergen bestijgen. Beklimmen. En dan. Dan gaat ze merken. Dat. Als ze zelf die hoogte niet kan bereiken.
Als ze zelf onmogelijk die berg kan beklimmen. Dat die twee metgezellen haar. Keer op keer helpen. Om die hoogte te bereiken. En uiteindelijk. Als ze dan. Bovenaan is.
En als ze bijna op de plek is. Waar de herder haar. Naar gewezen heeft. Als ze haar doel bijna bereikt. Als ze bijna. Thuis komt. Zou je kunnen zeggen. Dan.
Dan begrijpt ze. Hoezeer. Sorrow. En suffering. Haar geholpen hebben. En dat het werkelijk. Goede metgezellen zijn geweest.
Dat deze metgezellen haar. Echt hebben geholpen. Veel meer dan ze eerst dacht. En dan. Op dat moment. Verandert de naam. Van sorrow. En suffering.
In peace. En joy. In vrede. En blijdschap. Sorrow. Wordt vrede. En suffering. Wordt blijdschap. En ik vind het zo'n mooi beeld.
En ik hoop dat u het vat. Dat u het pakt. Deze storm. Heeft geleid. Tot glorie. Openbaring van de heerlijkheid van Jezus.
Geloof bij de discipelen. Verootmoediging in zijn nabijheid. Aanbidding vanuit het hart. De vrees werd weggenomen. Ze beseften dat hun leven in Gods handen lag.
En daarmee bereikten ze. In deze opzichten. En ook nog in andere opzichten. Bereikten ze veel meer. Veel en veel meer hoogten. Dan ze tot dan toe hadden bereikt.
En zo gaat het altijd in jouw en mijn leven. De moeilijkheden. De pijn. Het verdriet. De strijd. Maken altijd. Door Gods genade. Dat wij grotere hoogten bereiken.
En daarom hoop ik dat u ook de zorg in uw leven. En ook het lijden. Kunt accepteren. En dat u kunt. Kunt aanvaarden.
Dat u. Dat u mag. U mag weten. Dat. Uiteindelijk. Dat deze metgezellen. Vrede en blijdschap zullen worden voor ons. Omdat we veilig zijn in Jezus' armen.
Jezus ging zijn kruis tegemoet. Dit is de Leidensweek. Die vandaag is begonnen. En deze week staan we stil bij het Leiden van Jezus. En Jezus was in de hele weg die hij ging. In de handen van zijn hemelse Vader.
Hij was niet bang voor hem die het lichaam konden doden. Jezus was wel bang voor de toorn van God die over hem zou komen. Maar dat zullen wij nooit meer hoeven meemaken. Die toorn van God zal ons nooit meer treffen.
Daarom hoeven wij in geen enkel opzicht bang te zijn. Voor wat gaat komen. We zijn volgelingen van de man van smarte. En ook in ons leven zijn de stormen uiteindelijk tot zegen.
Ik hoop dat u bemoedigd bent door deze preek. En ik wens u vanaf deze plek van harte Godse zegen toe. In deze Leidensweek. En ook in de periode die ons nog wacht.
In de moeilijke omstandigheden die we met elkaar meemaken. De Heere God zegenen u. Dank u wel. Amen.