Het geknakte riet zal hij niet verbreken

Date
Feb. 23, 2020
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Heerlijk om deze liederen zo met elkaar te zingen.! Om de naam van de Heer te loven en te prijzen. We mogen nu zijn woord gaan lezen en dat doen we vanmorgen uit Jezaja, Jezaja 42.

Jezaja 42 en daar lezen we vers 1 tot vers 9. En we lezen ook nog een paar versen uit Matthäus hoofdstuk 12.

Maar eerst Jezaja 42. En daar lezen we vanaf vers 1. Zie, mijn knecht die ik ondersteun, mijn uitverkorene in wie mijn ziel een welbehaar geeft.

Ik heb mijn geest op hem gelegd. Hij zal de heidevolken het recht doen uitgaan. Tot de heidevolken het recht doen uitgaan. Hij zal niet schreeuwen. Hij zal zijn stem niet verheffen.

Hij zal zijn stem op straat niet laten horen. Het geknakte riet zal hij niet verbreken. En de uitdovende vlaspit zal hij niet uitblussen. Naar waarheid zal hij het recht doen uitgaan.

Hij zal niet uitdoven. Hij zal niet geknakt worden. Totdat hij het recht op aarde zal hebben gevestigd. De kustlanden zullen uitzien naar zijn onderricht.

Zo zegt de Heere. God de Heere. Die de hemel heeft geschapen en hem heeft uitgespannen. Die de aarde heeft uitgespreid en wat erop uitspruit. Die de adem geeft aan het volk dat daarop is.

En de geest aan hen die daarop wandelen. Ik de Heere heb u geroepen in gerechtigheid. Ik zal u bij uw hand grijpen. Ik zal u beschermen. En ik zal u stellen tot een verbond voor het volk.

Tot een licht voor de heidevolken. Om blinde ogen te openen. Om gevangenen uit de kerken te leiden. Uit de gevangenis wie in de huisternis zitten. Ik ben de Heere.

Dat is mijn naam. Mijn eer zal ik aan geen ander geven. Evenmin mijn lof aan de afgodsbeelden. De voorgaande dingen. En zie ze zijn gekomen.

Nieuwe dingen verkondig ik. Voordat ze ontkiemen doe ik ze horen. En daar nog een paar versen uit. Matthäus 12.

Vers 15 tot 21. En dan worden eigenlijk ook de woorden herhaald die we zo net gelezen hebben. Maar Jezus wist.

Matthäus 12 vers 15. Jezus wist dat en vertrok vandaar. En veel menigten volgden hem. En hij genas hen allen. En hij gebood hun streng. Dat ze niet zouden bekend maken wie hij was.

Op dat vervuld zou worden. Wat gesproken is door de profeet Jezaja. Toen hij zei zie. Mijn knecht die ik uitverkoren heb. Mijn geliefde. In wie mijn ziel een welbehagen heeft.

Ik zal mijn geest op hem leggen. En hij zal aan de heidenen het oordeel verkondigen. Hij zal niet twisten en niet roepen. En ook zal niemand zijn stem op de straten horen. Het geknakte riet zal hij niet breken.

En de walmende vlaspit zal hij niet doven. Totdat hij het oordeel uitvoert tot overwinning. En op zijn naam zullen de heidenen hopen.

Tot zover de lezing van het woord van de Heer. We staan stil bij Jezaja 42 vers 3. Jezaja 42 vers 3.

Het geknakte riet zal hij niet verbreken. En de uitdovende vlaspit zal hij niet uitblussen. En dat is tegelijk ook het thema van morgen.

Ik wil u eerst iets heel persoonlijks vertellen over mijn moeder. Die is 86. En ze is dement aan het worden.

En dat is de afgelopen week. Is dat sterk achteruit gegaan. Ze was altijd een gelovige vrouw. Vol vertrouwen op de Heer.

En nu is ze heel achterdochtig geworden. Heel vergeetachtig. Heel veel waangedachten. Voor sommigen zal dat herkenbaar zijn.

En dat is heel verdrietig. Om dat te zien. Zeker als ze je eigen moeder is. Dat doet pijn. Dat doet heel veel pijn. En tegelijk. Als ik haar zie.

Dan besef ik. Ze kan er niks aan doen. En toen ik daar van de week zomaar bezig was. En zag dat dat zo snel achteruit ging. Toen kwamen deze woorden mij telkens in gedachten.

Die woorden uit Jezaja 42 vers 3. Het geknakte riet zal hij niet verbreken. En de uitdovende vlaspit zal hij niet uitbrussen.

Als een troost. Als een bemoediging. Dat de Heer ook bij haar is. Dat de Heer ook voor haar zorgt. Ook al beseft ze heel veel dingen niet meer.

En al zeg je nou ook. Wat het geloof betreft wordt het moeilijkere. De Heer kent haar. Ook al is ze geknakt. Ook al brandt haar lamp. Veel minder helder.

We hebben het gelezen hier uit Jezaja 42. Dat de Heer God zegt. Zie mijn knecht die ik ondersteun. Mijn uitverkorene. En uit Matthäus 12 hebben we dat ook gelezen.

Dat de Heer Jezus die woorden in de mond neemt. Het gaat hier over hem. Over de Messias. Ik heb mijn geest op hem gelegd. Hij zal tot de heidevolken het recht doen uitgaan.

Hij zal niet schreeuwen. Zijn stem niet verheffen. Hij zal zijn stem op straat niet laten horen. En dan komt dat vers 3. Het geknakte riet zal hij niet verbreken.

De uitdovende vlaspit zal hij niet uitblussen. En waarom niet? Omdat vers 4 zegt het. Hij zal niet geknakt worden.

Omdat hij niet geknakt wordt. Kan hij het geknakte riet ondersteunen. En omdat hij niet uitgedoofd wordt.

Kan hij ervoor zorgen dat die uitdovende vlaspit. Dat die niet helemaal uitgaat. Ons ideaalbeeld is dat wij krachtige rietstengels zijn.

Dat we sterk zijn. Dat we krachtig zijn. Ook krachtig in het geloof. Dat we brandende vlaspitten zullen zijn.

Dat ons licht helder zal stralen. En er wordt nogal eens op gewezen. Ook in de gemeente. Dat dat het verlangen van de Heer is. Je hebt vast misschien wel eens een rietstengel gezien.

Een rietstengel zeker als het zo weer is als vandaag. Die zwiept heen en weer. Maar soms knakt zo'n rietstengel. Als er iemand tegenaan loopt.

Of als er een dier tussendoor gaat. Of als er een tak afwaait. En die valt erop. Vaak is het dan zo. Dat zo'n rietstengel dan niet helemaal direct in tweeën breekt. Maar die blijft nog wat vastzitten.

Het bovenste deel. Het onderste deel. Maar is geknakt. Maar het is wel het einde verhaal. Voor die rietstengel. In Israël waren die rietstengels dikker.

Steviger nog. Dan hier. En die werden gebruikt onder andere om muziekinstrumenten van te maken. Om fluiten van te maken. En zo. Maar als zo'n rietstengel knakte.

Wat kon je er nou nog mee. Een geknakt riet. Wijst op zwakheid. En hier gaat het. In Jezaja hoofdstuk 42.

Gaat het over mensen. En hier wordt het gezegd natuurlijk tegen het volk Israël. In ballingschap. Het werd geschreven rond 700 voor Christus. Maar ook wij.

Dat woord komt ook tot ons. Er zullen hier vanmorgen misschien mensen zitten. Die zich voelen als zo'n geknakt riet. En dat kan zoveel verschillende oorzaken hebben.

Er is verdriet in je leven gekomen doordat een geliefde is overleden. Misschien heb je psychische problemen. Je kan ziek zijn. Je kan zorg hebben over je toekomst.

Je weet niet meer hoe het verder moet. Misschien zijn er huwelijksproblemen. Zijn de contacten met je kinderen en je kleinkinderen als je die hebt.

Zijn misschien wel kapot gegaan. En misschien zijn er wel problemen in je leven waar niemand anders van af weet. Naar buiten toe lijk je de sterke gelovige christen.

Maar van binnen. Je weet het. Ik ben hier wel. Misschien wordt er wel tegen je opgekeken. Maar dat je denkt je moest eens weten. Je moest eens weten hoe het er in mijn leven voor staat.

Ik weet niet meer. Ik weet niet meer of ik het vol kan houden. Ik weet niet meer hoe het verder moet. En misschien is er wel een zonde in je leven.

Jazeker. Je mag de heren. Je hebt de heren leren kennen. Je mag weten dat je van hem bent. Maar er kan een zonde in je leven zijn waar je maar niet van afkomt. Je bidt de heren. Je roept misschien wel om bevrijding.

Je strijdt er tegen. En het gebeurt weer. En je beleidt die zonde. En je zegt zeker. Je mag weten. Het is weg. Het is vergeven. Maar even later gebeurt het weer. En de Satan die grijpt dat aan om je kapot te maken.

Jij. Denk jij dat je een kind van God bent. Moet je eens kijken. Klopt toch niks van. Dat hoort toch niet. En zo kun je je geknakt voelen.

Verdrietig. En je huilt misschien wel. Je huilt van binnen. Dan is het zo'n troost wat hier staat in Jezaja 42. De heren ziet u.

De heren ziet je. De heren kent je pijn. De heren kent je verdriet. De heren kent je geknakte leven. En je denkt misschien.

Er is niemand die me begrijpt. En je durft het misschien ook wel aan niemand te vertellen. Want je moet toch sterk zijn. Je moet toch krachtig zijn.

Krachtig in de Heer. En je voelt je zo zwak. Nou wie moet je toegaan. Ze zien me aankomen. En valt je hele beeld misschien in diggelen. Want je houdt de schone schijn op.

Dat het allemaal goed gaat met je. Maar hij begrijpt je wel. De Heer Jezus. Hij ziet je. Hij kent je.

Zijn ogen doorlopen de ganse aarde. Staat er in chronieken om krachtig bij te staan. En wie je hart volkomen tot hem uitgaat. En je hart gaat uit naar hem.

Je roept, o Heer. Kan niet zonder hem. En hij staat klaar. Om je te ondersteunen. Om je te sterken.

Om je te dragen. Hij weet wat het is. Lieve mens. Hij, de Heer Jezus. Mogen we zo dadelijk een heilige avondmaal gaan vieren. Hij weet wat het is om pijn te hebben.

Hij weet wat het is om angst te kennen. Hij weet wat het is om te lijden. Om verdriet te hebben. Hij weet wat het is om verworpen te zijn. Door de mensen. Er staat in Hebreeuhoofd stuk 4 vers 16.

Wij hebben geen hoge priester die geen medelijden kan hebben met onze zwakheden. Maar een die in alles op dezelfde wijze is verzocht als wij.

Maar zonder zonde. Hij weet wat het is. Hij kent je. En in Jezaja. Jezaja 53.

Daar lezen we. Jezaja 53 vers 2 tot 4. Want hij. En dan gaat het over de Heer Jezus. En ik hoorde het van de week nog iemand zeggen.

Jezaja 53. Is voor de Joden een verboden hoofdstuk. Het wordt niet gelezen in de synagoge. Maar hier gaat het al over hem. Jezaja 53 vers 2.

Want hij is als een lood opgeschoten voor zijn aangezicht. Als een wortel uit de dorre aarde. Glorie of gestalte. Had hij niet. En zo voel je je misschien zelf ook wel.

Als we hem aanzagen. Was er geen gedaante. Dat wij hem begeerd zouden hebben. Hij was veracht. De onwaardigste onder de mensen. En zo voel je je misschien ook wel. Dat je niets voorstelt.

Dat je niets waard bent. Dat de mensen op je neerkijken. Wie ben ik nou? Hij was veracht. De onwaardigste onder de mensen. Een man van smarte. Bekend met ziekte. Als iemand voor wie men het gezicht verbergt.

Hij was veracht. En wij hebben hem niet geacht. Voorwaar. Onze ziekten heeft hij op zich genomen. Onze smarte heeft hij gedragen. Wij hielden hem echter voor een geplaagde.

Door God geslagen en verdrukt. O wat een troost. Dat een bemoediging. Mag het zijn dat Heer Jezus je kent. En weet. En weet wat het is. Om pijn te hebben.

Om verdriet te hebben. Om angst te hebben. En laat hem je ondersteunen. Als je geknakt bent. Om laat je vasthouden door hem.

Laat je dragen door hem. Psalm 10. Zegt het zo treffend. U ziet het wel.

U aanschouwt de moeite en het verdriet. Opdat we het in uw hand geven. Ook dat is zijn verlangen. En daar roept hij toe op.

Lieve mensen. Dat we niet zelf blijven worstelen. Met de pijn. Met het verdriet. Met het lijden. Want je zakt steeds dieper weg. En je gaat er onderdoor. Op een gegeven moment.

Dan red je het niet meer. Hij wacht op het moment. Dat je het loslaat. En in zijn hand kan geven. Ik heb dat zelf ervaren in mijn eigen leven.

Het is een johel 14 jaar terug. 13 jaar dat ik een aanrijding had. En daar forse gevolgen van ondervond. En eigenlijk nog steeds. En ik streed en ik worstelde daartegen.

Ik had er een forse wippelers aan overgehouden. En dan bid je. Dan smeek je. Dan roep je tot de heren. Om herstel. Maar het lukte niet.

Toen kwam er een dag. En dat zal ik nooit vergeten. Alsof de heren het zou leiden. Om op de knieën te gaan. En alles los te laten. En in zijn hand te geven. Zoals deze psalm. Het zegt.

Hij aanschouwt de moeite en het verdriet. Omdat we het in zijn hand geven. Als de heren je genade geeft.

En als je die weg wilt gaan. Dan zult ook u. Dan zul ook jij het ervaren. Dat hij rust geeft. Dat hij vrede geeft. En dat is oneindig veel waardevoller.

Dan wat dan ook op deze wereld. In Matthäus. Hoofdstuk 11. Matthäus 11. Vers 28. Daar staat.

Kom naar mij toe. Alle die vermoeid en belast zijn. En ik zal u rust geven. En ik verbaasde me over de liederen die we zongen. De meeste liederen vanmorgen gingen daar ook over. Dat het leven pijn kan doen.

Dat er verdriet kan zijn. Maar ook dit. Ook dit. Matthäus 11. Kom naar mij toe. Alle die vermoeid en belast zijn. En ik zal u rust geven.

Neem mijn juk op. U en leer van mij dat ik zachtmoedig ben. En nederig van hart. En u zult rust vinden voor uw zielen. Want mijn juk is zacht.

En mijn last is licht. En de Bijbel is zo rijk. Zo troostvol. Zo vol hoop. Epheser 3 vers 16 zegt.

Dat hij u geeft naar de rijkdom van zijn heerlijkheid. En dan komt het. Met kracht gesterkt te worden in de inwendige mens. Ook dat kunnen we zo nodig hebben.

Als we ons geknakt voelen. Om door de Heer gesterkt te worden. In de inwendige mens. Om in zijn kracht weer door te kunnen gaan. Met hem.

En hij is in staat. Ik zei al. In Israël werden die rietstaken. Die rieten werden gebruikt. Om muziekinstrumenten te maken.

En zo kan zelfs de Heer. Een riet dat geknakt is. Als je je zo voelt. Maak het tot een muziekinstrument. Om zijn lof te zingen.

Zelfs in de pijn. Zelfs in het verdriet. Jezaja 61 vers 1. Zegt. Hij heeft mij gezonden. Om te verbinden.

Verbrokenen van hart. Dat heb je in het weer gebroken. Verbrokenen van hart. Hij is komen om die te verbinden. Hij wil jou verbinden. Hij wil u verbinden. Hij wil u troosten. En dan wordt er in Jezaja 42 ook gesproken.

Over de uitdovende vlaspit. Die hij niet zal uitblussen. En dat is ook zo'n beeld weer opnieuw. Waar zwakheid uitspreekt.

Zo'n vlaspit. Dat was een opgerolde lint. Vlas. En die hing dan in een bakje met olie. Als een soort lont. En dat brandde dan.

Dat gaf licht. Maar als de olie opraakte. Dan werd dat vlammetje. Dat werd kleiner en kleiner. En op een gegeven moment begint het te walmen. En dan langzaamaan.

Dan gaat dat vlammetje. Gaat die pit. Gaat uit. En dat kan ook gebeuren als er vuil in de olie komt. Dat die olie niet meer omhoog kan. In zo'n lont.

En ook dan begint het lampje uit te gaan. En ook dat opnieuw. Is het beeld. Van een zwakke gelovige.

Als je geestelijk leven minder begint te worden. En dreigt te bezwijken. Vervlauwt misschien. Je mist de blijdschap van de Heer.

Je zingt hier de liederen misschien nog wel mee uit volle borst. Maar je beleeft het niet meer. En misschien roep je wel. Tot de Heer. Om genade.

Om nieuw vuur in je leven. Hebben wij als gemeente oog voor elkaar. Hebben wij als gemeente er oog voor.

Dat er in ons midden mensen kunnen zijn. En er kunnen ook jonge mensen zijn. Er kan zoveel in je leven gebeuren. Er zijn zoveel teleurstellingen. Of dingen die niet gaan zoals jij wilt.

Of wat dan ook. Of dingen die je in je jeugd meegemaakt hebt. Die zoveel pijn hebben gedaan. Er kan zoveel zijn. Maar dat er mensen in de gemeente zijn. Kunnen zijn.

Die zo'n geknakte riet zijn. Die zo'n uitdovende vlastpit zijn. Weet daar oog voor. Ben je een barmhartige Samaritaan voor zo iemand.

Zie je zo iemand staan. Zie je zo iemand liggen misschien. Weet je die mensen. Die zich zo voelen. Die verbergen dat vaak.

Dat zie je lang niet altijd aan de buitenkant. Omdat ze zich ervoor schamen. Want je moet toch vrolijk zijn. Je moet toch opgewekt zijn. Je moet toch blij zijn. In de Heer. Maar het mag vanmorgen opnieuw een troost zijn.

Dat de Heer Jezus. Die uitdovende vlastpitten kent. Hij ziet je. En hij veroordeelt je niet. Hij staat niet. Op het punt. Om dat laatste kleine vuurtje.

Wat er nog in die vlastpit zit. Om die uit te blussen. Nee. Er staat hier juist. Dat hij dat niet zal doen. Ik denk aan die man.

uit Johannes 5. Die al 38 jaar ziek was. Die zal zich zo gevoeld hebben. Hij had geen mens. Om hem als eerste in het water te laten gaan.

Als dat water bewoog. Want wie er het eerst in komt. Die zou worden genezen. Maar de Heer Jezus kwam daar. En de Heer Jezus zag hem. Ja. Hij zag die uitdovende vlastpit.

Hij zag dat geknakte riet. Die man die al 38 jaar. ziek was. Hij ging naar hem toe. En hij zorgde voor hem. Hij ontfermde zich voor hem.

Hij genas hem. En zo ziet hij jou. Misschien kijkt hij vanmorgen. al extra goed rond. Hier in ons midden. Hij ziet je.

Misschien niemand anders. Hij ziet je. En hij kijkt nog eens goed. En hij ziet dat je hulp nodig hebt. Het houdt niet in.

Dit vers dat hier staat. Hij zal het geknakte riet niet verbreken. En de uitdovende vlastpit zal hij niet uitblussen. Houdt niet in dat er een garantie wordt beloofd hier op een gelukkig leven.

Geen garantie op gezondheid. Geen garantie op voorspoed zoals sommigen dat wel doen. Maar wel dat hij met je mee gaat.

In de paan. In het lijden. En het verdriet. En inderdaad. Hij is machtig om je er doorheen te halen. Maar als zijn weg anders is. Hij gaat met je mee. Hij zal voor je zorgen.

Ik kan me nog goed herinneren. Ik was een keer uitgenodigd om te spreken voor een groep mensen. Die door de wereld als waardeloos werden gezien. Heel de zaal lag vol met mensen die in een bed lagen of in een rolstoel zaten.

En na afloop was er iemand die stak zijn vinger op. Ik kon hem niet verstaan. Ik kon hem bijna niet praten. Hij lag op een bed. En hij zei Romeinen 8 vers 18.

Ik zocht het op. Ik geloof dat het dat vers was. En daar staat. Het lijden van deze tegenwoordige wereld weegt niet op tegen de heerlijkheid die ons zal geopenbaard worden.

Dat was zijn hoop. En zo zorgde de heren voor hem dat dat zijn riet. Je zou kunnen zeggen die geknakt was. Dat hij niet brak. Maar hij werd ondersteund door de heren.

En de heren richten zijn ogen op de heerlijke toekomst die hem en ook ons wacht. Als we hem mogen kennen. En deze woorden van troost en bemoediging lieve mensen in Isaiah 42 worden gezegd tegen het volk Israël.

Maar ook tegen ons als we de heer Jezus mogen kennen. Als onze heiland en verlosser. Maar ook in de levens van gelovigen kan het soms stormen. Kan het zwaar stormen.

Kan de orkaan loeien. Ik denk aan Paulus. Paulus bad drie keer om de verwijdering van de doorn uit zijn vlees.

O heren haal die doorn weg. Maar het gebeurde niet. Weet je wat Paulus moest leren? Dat de heren tegen hem zijn. Mijn genade is voor u genoeg.

En mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. En dan wil de heren ook ons leren lieve mensen. Dan kun je verder met hem. Met hem.

En als je het heel zwaar hebt. O weet dan. Weet dan. Dat hij ziet. Je ziet. Op het moment dat Stefanus gestenigd werd.

Ging de hemel open. En Stefanus die zag dat de heer Jezus was gaan staan. Omdat hij zo bij Stefanus betrokken was. Maar Stefanus werd wel gestenigd.

Maar de hemel ging open. En mocht komen. Bij de heren. Een broeder of een zuster zegt tegen u misschien wel. Als je het moeilijk hebt. Vertrouw maar op de heren.

Hij zal voor je zorgen. Richt je oog. Maar omhoog. En ik kan me herinneren. Dat is ook tegen mij gezegd. In die tijd na die aanrijding. Toen het zo moeilijk.

En toen het zo zo haar werd. Maar dat hielp niet. Ik dacht. Ja dat weet ik ook wel. Maar wie ik nodig had lieve mensen.

Dat was de heer Jezus zelf. En ik weet nog dat er ook een paar mensen langskwamen. Die zelf door lijden waren heen gegaan. En ze kwamen bij me. En ze waren stil.

En ze huilde mee. En juist dat gebruikte de heren. Om me rust te geven. Om me vrede te geven. Er was een voorganger. En die raakte in een zware burrenhout.

Ja dat kan gebeuren. En hij vertelde. Dat het hem niet meer lukte. Om de Bijbel te lezen. Het lukte hem niet meer om te bidden. Het werd donker.

Het werd geestelijk donker. Hij voelde zich als een geknakt riet. Als een uitdovende vlaspit. Nog even. Drie jaar lang was er dikke geestelijke duisternis in zijn leven.

En toen. Door Gods genade kwam hij daar weer uit. En weet je wat hij zei. Al die jaren waren er lieve gelovigen. Die voor me zijn blijven bidden.

Die me bij God stroom brachten. Hij zegt in de heilige geest. De Romeino stuk 8. Dan lezen we. Als wij niet meer bidden kunnen. Niet meer weten wat we bidden zullen. Dat de heilige geest voor ons bidt.

Met onuitsprekelijke verzuchtingen. Zo voor jou. Als het soms moeilijk kan zijn. Hij bidt voor je. De heilige geest. En het woord zegt ook.

Dat de heer Jezus voor ons bidt. Voor ons pleit. Bij de Vader. En het wonder gebeurde. Dat de duisternis verdween. En dat het weer licht werd.

In zijn leven. O laten we niet met de beschuldigende vinger wijzen. Naar mensen die geestelijk. Die het heel zwaar hebben. Waar geestelijke duisternis is. Maar laten we om ze heen gaan staan.

Laten we ze bij de arm nemen. Een bid voor ze. Breng ze bij Gods troon. Jezaja. Hoogstuk 43.

Het volgende vers. En ook dat kan ik me goed herinneren. In 1985 is mijn vader bij een verkeersongeluk om het leven gekomen.

Van het een op het andere moment. Vijftig jaar. Mijn moeder bleef acht. En met zeven kinderen. Die allemaal nog thuis waren. Dat is ontzettend heftig.

Toen kwam er iemand bij ons. En er kwamen ook mensen bij ons. Die zeiden als God een God van liefde is. En dan geloof ik niet meer in God. Als dit gebeurt. Maar er kwam iemand anders bij ons.

En die las. Isaiah 43 vers 2. De woorden. Wanneer u zult gaan door het water. Ik zal bij u zijn door rivieren. Ze zullen u niet overspoelen.

Wanneer u door het vuur zult gaan. Het zal u niet verbranden. Geen vlam zal u aansteken. Lieve mensen. Het is al zoveel jaren geleden. Maar het is nog steeds.

En het gebeurt regelmatig. Dat die woorden in mijn gedachten komen. En ik hoor het van mijn moeder ook. Woorden door de Heer gesproken. Die hij gebruikte. Hij gebruikte. Die persoon die langskwam.

Er voor. Om ervoor te zorgen. Woorden van de Heer zelf. Dat de geknakte riet niet zou verbreken. Dat de uitdovende vlaspiet niet zou worden uitgeblust. Hij troost.

Hij bemoedigt. Wat een wonderlijke woorden. En juist. Als we die woorden lezen. Kunnen we zeggen. Het zijn mooie woorden. Maar juist als het erop aankomt.

Lieve mensen. Dan gaan die woorden spreken. En dan wil de Heer ze gebruiken. Om je te helpen. Om je door te gaan. Hij ziet je lijden. Hij kent je verdriet. Je verslaving misschien ergens aan.

Wat er ook kan zijn. Zijn ogen is op het geknakte riet. Zijn ogen is op de rokende vlaspiet. Isaiah 40 vers 29 zegt. Hij geeft de vermoeide kracht.

Hij vermeerde de sterkte van wie geen krachten hebben. Oh wat een bemoediging zulke woorden. Hij heeft oog voor je. Hij ziet je.

En als een herder. Wil hij zijn kudde wijden. Staat er zo mooi. In Isaiah 40 vers 11. Hij zal als een herder zijn kudde wijden.

Hij zal de lammetjes. In zijn armen vergaderen bijeenbrengen. En in zijn schooldragen. De zogende zal hij zachtjes leiden. Oh zo voel je je misschien wel. Ik kan het niet.

Ik red het niet. Maar hij de goede herder ziet je. En wil voor je zorgen met je meegaan. Je draagt door dit leven heen. De zogende zal hij zachtjes leiden.

De wereld schrijft hij misschien af. Omdat je geen knak bent. Omdat je dreigt uit te doven. Oh. En misschien de kerk soms ook wel.

Vertrouwtig op de Heer. Ik denk aan Petrus. Petrus altijd hartje de voorste. Was nergens bang voor.

Hij springt overboord van het schip. Om naar de Heer Jezus toe te gaan. Maar even. Dwalen zijn ogen van de Heer Jezus af.

Naar de storm. Naar het water. En hij wordt bang. En hij zakt weg. En zo kun je je ook voelen soms. Dat je wegzakt in het water. In de zee.

Maar dan is de Heer Jezus daar. Hij pakt hem vast. En Petrus die dreigt te verdrinken. Wordt door de Heer Jezus. Opgepakt. Gedragen. Hij zorgt.

Hij bewaart Petrus ervoor. En denk eens aan Thomas. Die niet kon geloven dat de Heer Jezus was opgestaan. De Heer Jezus kwam speciaal bij Thomas.

Thomas kijk. Kijk naar de littekens. En soms gebruiken wij. Dat mag misschien soms ook. Wordt er gezegd.

Die ongelovige Thomas. Hij moet het geloven. Maar ik vind het zo mooi. Dat de Heer Jezus speciaal aan Thomas. Die littekens liet zijn. Thomas kijk maar. Zie maar.

Voel maar.

Hij wil u. Hij wil jou. Vullen. Met zijn geest. Want die oe is toch een beeld. Van de geest. Hij wil zijn geest. En rijke mate aan u geven.

En in Matthäus 12. Hebben we dat gelezen. Citeert de Heer Jezus. Deze woorden. Van de profeet Jezaja. En hij is gekomen. We herdenken het.

We gedenken het. We staan erbij stil. Hij is gekomen. Hij heeft zijn leven gegeven. Hij werd daar. Zijn lichaam werd verbroken.

Zijn bloed werd gestort. O wat een liefde van de Heer Jezus. En vanmorgen laat hij het eigenlijk zien. Hij zegt. Kijk maar. Kijk maar. Zie maar. Wat ik beloofd. Dat doe ik ook.

Op mij kun je aan. Zo wil hij je redden. Zo wil hij je genade geven. Zo wil hij je ondersteunen. En hij gaat met je mee.

Hij gaat met je mee. En al je omstandigheden. Hij wil voor je zorgen. Hij wil je dragen. Hij wil je ondersteunen. Hij wil je vervullen met zijn liefde.

Met zijn genade. O lieve mensen. Verwacht het van hem alleen. En ik zou u als gemeente op willen roepen.

Om oog te hebben voor elkaar. De Heer heeft ons aan elkaar gegeven. Om elkaar te ondersteunen. Om voor elkaar te bidden. Om oog te hebben voor elkaar.

Dat er ook zo'n. Zo'n. Zo'n. Vrijheid. Zo'n. Zo'n. Zo'n. Dat mensen veiligheid ervaren in de gemeente. Dat als ze zich zo voelen.

Een geknakte riet. Een uidovende waspit. Dat er zoveel veiligheid is in de gemeente. Dat ze er mee durven te komen. Dat ze er durven te vertellen. Dat je er durft te vertellen.

Dat. Dat zo. De ander biddend. Om je heen kan staan. En zo. Wil ik nog een keer die woorden lezen.

En laat ze tot je komen. Jouw. Het geknakte riet. Zal ik niet verbreken. En jouw. De uitdovende vlaspit.

Zal ik niet uitblussen. Ik ken je. Ik zal voor je zorgen. Zegt de Heer. Ik ga met je mee. Zie ik ben met je. Alle dagen. Tot aan de volleinding van deze wereld.

De Heer. Zegen u. Prezen. Zij zijn naam. Zij zijn naam.