Samenkomst 16 februari 2020

Spreker

J. Brouwer

Date
Feb. 16, 2020
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. We willen graag de Bijbel, ik wil graag met u de Bijbel openslaan en wel bij de profeet Habakuk.

! Habakuk. Hoofdstuk 1. Habakuk is de profeet met levensvragen.

Hij worstelt met het leven zoals dat op hem afkomt. En dat kan u en mij ook heel gemakkelijk overkomen in een leven vol van gebrokenheid.

En dat beleven we soms meer, soms minder. En ieder beleeft het ook op zijn eigen persoonlijke manier. Habakuk hoofdstuk 1.

De last die de profeet Habakuk gezien heeft. Heren, hoe lang roep ik om hulp en luistert u niet?

Roep ik tot u geweld en u verlost niet? Waarom doet u mij onrecht zien? En aanschouwt u de moeite?

Ja, verwoesting en geweld zijn tegenover mij. Er ontstaat oneenigheid en ruzie verheft zich. Daarom verliest de wet zijn kracht en komt het recht nooit meer tevoorschijn.

Want de goddeloze omsingel de rechtvaardige. En daarom komt het recht verdraaid tevoorschijn. Zie rond onder de heidenvolken en aanschouw.

Verbijster u, sta verbijsterd. Want ik, de Heere, breng in uw dagen een werk tot stand. Dat u niet zult geloven wanneer het verteld wordt.

Want zie, ik doe de galdeeën opstaan, dat grimmige en ontstuimige volk. Dat de breedte van de aarde doorkruist om woningen in bezit te nemen die niet van hem zijn.

Schrikwekkend en ontzagwekkend is het. Zijn recht en zijn hoogheid gaan van hem uit. Zijn paarden zijn sneller dan luipaarden, feller dan avondwolven.

Zijn ruiters komen eraan in galop. Zijn ruiters komen van ver aangevlogen als een arend die toeschiet om te verslinden. En ieder van hen komt om geweld te bedrijven.

Hun gezichten oostwaarts gericht. En men verzamelt gevangenen als het zand. Ja, zelf drijft hij de spot met de koningen.

Vorsten zijn hem een bespotting. Zelf lacht hij om elke vesting en hij hoopt er aarde tegenop en neemt hem in. Dan zal hij als de wind veranderen en verder trekken.

Zo maakt hij zich schuldig die van zijn kracht zijn God maakt. Dan de profeet weer. Bent u niet van oudsher de Heere, mijn God, mijn Heilige?

Wij zullen niet sterven. Heere, u hebt hem gesteld tot een oordeel. Rots, u hebt hem gegrondvest om te straffen. U bent terrein voor ogen om het kwade aan te zien.

Moeite kunt u niet aanschouwen. Waarom aanschouwt u wie trouweloos handelen? En zwijgt u wanneer een goddeloze hem verslindt, die rechtvaardiger is dan hij zelf?

U maakt de mensen als vissen in de zee, als kruipende dieren die geen heerser hebben. Hij haalt ze alle met een vishaak op, brengt ze bijeen met zijn sleepnet en verzamelt ze met zijn werpnet.

Daarom verblijt en verheugt hij zich. Daarom offert hij aan zijn sleepnet, brengt hij een reukoffer aan zijn werpnet, want daardoor is zijn vangst groot en zijn voedsel overvloedig.

Mag hij daarom zijn sleepnet blijven leegmaken en volken zonder medelijden blijven doden?

Tot zover. Wij mensen leven in de tijd.

Wij kennen ook niets anders dan tijd. Wij zijn tijdgebonden. Wij komen, worden geboren en wij gaan, wij sterven.

Wij weten niets van buiten de tijd, van de eeuwigheid. Maar als wij met de tijd bezig zijn en nadenken, net als Habakkuk over de wereld, hoe hij zich ontwikkelt, wie er het voor het zeggen heeft, dan komen wij eigenlijk met dezelfde vragen in aanraking als Habakkuk destijd.

Want bij het verstrijken van de tijd wordt je toch ook bepaald bij de eeuwigheid. En kunnen we de tijd zien in het licht van de eeuwigheid?

Kan dat wel? En help dat? Om beter met de dingen om te gaan. Nu onze tijd is natuurlijk vanaf de schepping begonnen.

Maar eigenlijk moeten we de tijd laten beginnen vanaf Genesis 3. Want dat is de tijd waarin we leven, de tijd vol van gebrokenheid. Voor die tijd was het volmaakt.

God zag het en het was zeer goed. Maar de mens, misleid door de boze, heeft het zelf bedorven.

Hij viel in zonde en heeft al ellende over zich heen getrokken. En daarvan kunnen we dus de Heere God, de Schepper, niet als schuldig aanwijzen.

Want dat zijn wij zelf. Dus de tijd, wij kennen alleen maar de tijd als zijnde vol van gebrokenheid. Dat is het probleem ook van Habakkuk, de profeet, met wezenlijke levensvragen.

Waarom? Hoe lang? Waar dient dit allemaal toe? Het zijn vragen die een mens kunnen plagen.

Nu, de tijd alleen laat ons altijd met een probleem. Met de eeuwigheid erbij komt alles toch weer op een rij.

Als je alleen maar naar de tijd kijkt en gefocust bent op de tijd, dan kom je er helemaal nooit uit.

Betrek je de eeuwigheid erbij en God en de schrift, Gods openbaring, dan ineens krijg je inzicht en doorzicht en overzicht.

Worden de dingen duidelijker en helderder. De schepper schenkt de mensen de tijd en vertrouwt het ons toe.

Nu, Habakkuk, zijn naam betekent omhelzing. Omhelzen, vastpakken, je kunt zijn naam ook vertalen in het Hebraaus, met een slingerplant.

Die, die zich, die steun zoekt en die omhoog klimt. Die niet op zichzelf staande iets kan doen.

Die iets anders nodig heeft om steun te vinden. Een mens alleen is maar alleen.

En een mens alleen is vaak, de mannen nog meer dan de vrouwen in het meeste gevallen, hulpeloos. En een mens is ook niet geschapen om alleen te zijn.

We zijn samen geschapen. Maar als mens alleen heb je ook niet genoeg aan de steun van een mens. Als je teveel van een mens verwacht, belast je die ander veel te veel.

Want die mens is net als jij, komt tekort. We hebben steun nodig buiten onszelf, in onze schepper.

En gelukkig heeft hij zich niet verstopt. Heeft hij zichzelf geopenbaard in Jezus Christus. En is gekomen in een mensengestalte.

Om onze taal te spreken en te doen wat wij niet konden doen, omdat hij rein van bloed was. Habakkuk gaat over Gods trouw.

Is God trouw? Is hij betrouwbaar? En trouw in de Bijbel heeft altijd te maken met het andere begrip, wat zo onder druk staat vandaag aan de dag. Waarheid.

Want wie trouw is, is waar. En wie waar is, is betrouwbaar. Toch? Dat is niet anders.

Habakkuk worstelt met levensvragen. En hij slingert zich om God heen met zijn vragen, die hij ook van God heen in alle eerlijkheid mag stellen.

God geeft daar ruimte voor. We zijn in het jaar 612, 615 zo ongeveer, dat deze profetie van Habakkuk wordt uitgesproken.

Een tijd in Juda, de tien stammen zijn al weggevoerd in Assyrische ballingschap. De twee stammen, Juda Benjamin, nog niet.

Er is welvaart. En met de welvaart komt altijd mee de afgoderij. Dat was toen zo.

Dat is nu even zo. De welvaart brengt een wegvaren van God met zich mee. Want we kunnen ons zelf wel redden.

We kunnen ons zelf bedruipen. We zijn zelf supporting. Dat was bij Juda exact hetzelfde. Habakkuk is een van de twaalf zogenaamd kleine profeten.

We hebben al de profeten naar Israël gezien destijds. Jonah, Amos, Hosea. 3 en 3 en 6 naar Juda, waarvan Habakkuk de laatste is. Israël mocht, Juda moet ik zeggen, Mocht nog 136 jaar langer in het land blijven dan Israël.

Maar ook kwam daar een eind aan in 586. Dus binnen 25 jaar dat Habakkuk deze profetie uitsprak, is ook Juda afgevoerd in ballingschap.

Ze wilden niet naar de Heer God luisteren. Haggai, Zachari en Malachi zijn later de kleine profeten die spreken tot de mensen die terugkomen uit de ballingschap.

Wat is de taak van een profeet? Is Gods woord spreken. Gods wil openbaren. Verkondiging doet hij. Vermaning doet hij.

Vertroosting. En ook voortelling. Niet voorspelling, maar voortelling. De Heer God is zo groot en zo alwetend, dat hij vanaf het begin het einde al kent, weet.

Hij overziet vanuit de eeuwigheid in één keer alle tijd. Van schepping tot volleinding. Dus hij weet exact wat er gaat gebeuren.

Ook voor dingen waarvoor hij niet verantwoordelijk is. Hij weet dat, hij ziet dat. Omdat hij alwetend is. Daarom kan hij ook de toekomst voortellen, voortzeggen.

Niet voorspellen, maar voortzeggen. Omdat hij die toekomst al helemaal weet. Exact. U moet dus naar de profetieën van Daniel kijken.

Hoofdstuk 9 tot en met 12. Daar wordt de geschiedenis die Daniel nog niet heeft meegemaakt, exact door Daniel verteld.

Wat er in de komende eeuwen staat te gebeuren. Daarom hebben de liberale theologen, de vrijzinnigen ook gezegd. Dat boek kan nooit geschreven zijn, 600 voor Christus.

Staat niet. Want hij heeft exact de geschiedenis. Dat moet veel later gebeurd zijn, nadat die geschiedenis plaatsgevonden heeft. Tenzij God natuurlijk dingen openbaart en al van tevoren weet.

Dat geloven wij. Met die God hebben wij te maken. Die alles weet, die alles overziet. Die alles ook leidt en bestuurt bij wie troost te vinden is.

Daarom slingert Habakkuk zich om God heen. Zalig de mens die dat na hem ook doet. Niet zoeken daar waar het niet te vinden is.

Maar zoeken bij hem waar het wel te vinden is. Nu wij in onze Nieuw Testamentische kerk, in de gemeente van de Heer Jezus Christus, hebben vier andere dingen waar wij heel goed rekenen, die hierop gestoeld zijn trouwens.

In 2 Timotheus 3 vers 16, ik lees het u voor, hebben we die geweldige mooie tekst. Staan over het woord van God.

2 Thessalonians 3 vers 16. Ah sorry, wat zeg ik? 2 Timotheus.

Ja sorry. 2 Timotheus 3 vers 16. Al de schrift is door God ingegeven. En is nuttig, ook vier dingen.

Waar is het nuttig toe? Om te onderrichten. Dus onderwijs te ontvangen. Verkondiging. Om te weerleggen.

Te vermanen. Recht te zetten in het denken. Om te verbeteren. Gods troost en leiding. En om opgevoed te worden in de gerechtigheid.

In het recht te denken over God. In het recht te denken over de waarheid. In het recht te denken over gerechtigheid. Dat is wat wij moeten leren.

Wat wij in de wereld zien. Wat wij van de wereld meekrijgen. Uit het nieuws. En bijna alle publicaties. is niet naar Gods wil.

Is niet de verkondiging van Gods woord. Is de wereldse wijsheid. En wat u en ik nodig hebben. En waar Habakkuk om worstelde en haar zocht.

En ook ontving. Is niet de wereldse wijsheid. Maar de hemelse wijsheid. De geestelijke waarheid. Van God zelf. Onderricht.

Weerleggen. Verbeteren. Opgevoed worden. In de waarheid. We gaan naar Habakkuk weer terug. Habakkuk. Tijd en eeuwigheid. Hoofdstuk 1.

Daar willen we ons toe beperken. Hij klaagt. En hij vraagt. Zo begint Habakkuk. Want hij luistert. En hij leert. Bij 2. En hij beeft. En hij bidt.

Bij hoofdstuk 3. In 1999. Ik weet niet of u hier toen ook was. Heb ik Habakkuk ook een keer behandeld. En in één keer.

Alle drie punten gedaan. Maar nu wil ik ze graag. Eén voor één. Nog eens een keer. Onder uw aandacht brengen. Omdat ze zo. Lezens en leerwaardig. Zijn.

Is al ruim 20 jaar geleden. Waar blijft de tijd. Die gaat dus voorbij. Elk hoofdstuk begint met een probleem. Een probleemstelling.

En het eindigt altijd met een oplossing. Niet altijd een oplossing die een mens aanstaat. Of gelijk oppakt. Of gelijk heerlijke gevoelens bezorgt.

Nee, niet altijd. Want Gods wegen zijn zoveel. Hoger dan onze wegen. Gods gedachten zijn zoveel hoger dan onze gedachten.

Daar kunnen we vaak helemaal nog niet bij. Daar moeten we aan wennen. Dat moeten we ook leren. Hij klaagt en hij vraagt. Wat is de situatie?

Habakkuk is er neergedrukt. Hij leeft. Hij leeft bewust met zijn ogen open. Hij is niet als een struisvogel die zijn kop in het zand steekt.

En de werkelijkheid niet wil zien. Die mensen bestaan ook. Maar hij leeft met zijn ogen open. En hij schouwt iets, zegt de schrift. Hij ziet iets. Hij ziet de dingen om zich heen.

En hij kan... Dat botst. Dat roept allemaal vragen op. Als een mens bewust leeft.

En zijn toevlucht niet neemt tot God. Dan wordt een mens... Ja, niet goed bij zijn hoofd.

Dan krijg je kortsluiting hierboven. Echt waar. Bij God alleen vindt het verstand rust.

Kan een mens antwoorden vinden die heel logisch zijn. God legt het namelijk allemaal uit.

Hij is geen verantwoordingsschuldig. Maar hij komt ons altijd in onze zwakheden tegemoet. En leert ons, onderwijst ons met heel veel geduld.

Hij schouwt iets, hij ziet iets. Wat ziet hij? Geweld en ongerechtigheid. Onderdrukking, twist en tweedracht.

Wat gebeurt er dan? Zegt hij hier. De wet verliest zijn kracht. Dat was toen zo. Dat is nu zo. Hoe vaak worden wetten niet overtreden?

Ongelooflijk. En ze worden bijgesteld. Ze worden veranderd. Ze worden minder streng gemaakt. Maar het helpt allemaal niks. Wetten worden overtreden. Het recht komt niet naar voren of het wordt verdraaid.

Er is wetsverachting en rechtsverkrachting. Toen en nu. Omdat een mens van nature een gevallen mens is.

Een zondaar. En hij in feite niet anders wil. Nu wat gaat God doen? Wat ga ik doen? Hij uit zijn klachten op zichten van God.

Vers 2. Heer hoe lang roep ik hem hulp. En luistert u niet. Roep ik tot uw geweld. En verlost u niet. Kom. Actie alsjeblieft heren. We zijn in nood.

Hier is zoveel onrecht en zoveel geweld. Bevrijd ons er alsjeblieft van. Dat is altijd het eerste wat in ons opkomt. Verlos me ervan.

Die last is me te zwaar. Het begint ook met de last die de profeet Habakkuk heeft gezien. Dat drukt hem te neer. Nu het is natuurlijk wel het beste adres waar je naartoe kunt gaan.

God. Met je klachten. En hoe lang, waarom? Het gezag is verdwenen. En de wet is krachteloos geworden.

Wat moet ik er allemaal mee? Nu de mens, los van de bron, zegt de Bijbel. Is in feite innerlijk dood. Gestorven.

Er is geen automatische verbinding meer met de Heere God zijn Schepper. En hij is stervende vanaf het begin. Dus er moet iets nieuws ontstaan.

Er moet iets nieuws komen in die mens. Wil die deel krijgen aan een eeuwigheid die geluk met zich inhoudt waarvan we net hebben gezongen.

Nou, wat is Gods antwoord? Hoofdstuk 1 vers 5 tot en met 11 hebben het gelezen. En als je het antwoord leest, dan lijkt dat helemaal geen antwoord.

Want het geweld wordt niet minder, het geweld wordt juist meer. Hij verwekt de Galdeeën, de Babyloniers. Een ontstuimig volk, wat juist nog meer geweld tot gevolg heeft.

Gods oplossing is altijd anders, vaak, meestal bijna altijd anders dan wij hadden gehoopt of verlangd. Want hij ziet niet alleen mij, hij ziet alles in één keer.

Hij heeft overzicht. Wij zijn vaak veel te veel egocentrisch gericht. Als ik maar verlost ben, als ik maar bevrijd ben van dit of van dat, Heren, dan kan ik u dankbaar zijn.

Maar er is meer dan ik, er is meer dan mij. God overziet alles. En hij schaakt de schaakstukken op zijn manier en op zijn wijze, totdat er een volledige oplossing komt voor zoveel mogelijk mensen.

Want God is niet alleen mijn schepper, hij is de schepper van al het leven. Van iedereen die leeft. Ik ben aan het werk, zegt de Heere God.

Ik bestuur en ik werk. Laat mij nou maar mijn gang gaan. Ik weet wat ik doe, Habakkuk. Hou je aan mij vast?

Luister naar mij en rust in mijn wil. Dat is niet gemakkelijk voor een schepsel wat zo met zichzelf bezig is.

En zijn eigen oplossingen alleen maar zoekt. Dat betekent een stuk overgaven. Loslaten.

De Heere leren vertrouwen dat hij het beter weet dan ikzelf. Dat hij de alwetende is en ik maar heel weinig weet.

Dat hij de almachtige is en ik maar heel weinig kan. Het verschil is heel groot. Kan ik u zeggen. Onnoemelijk groot.

Daar hebben we geen notie van. Ik werk, ik bestuur en hij brengt juist geweld en hij brengt benauwdheid. Ik verwek de galdeeën.

Wat ik net gezegd heb. Jeremiah 10 vers 18. Zie je dat ook staan. Ik lees u dat even voor. Jeremiah 10 vers 18. Die ook in diezelfde periode ongeveer profiteerde.

Maar niet als kleine maar dan als zogenaamd grote profeet zoals we dat noemen. Want zo zegt de Heere.

Jeremiah 10 vers 18. Ik ga de inwoners van het land deze keer wegslingeren. Ik zal hen benauwen dat zij het ondervinden. God heeft een ander plan.

Hij slingert hen uit het land. Hij geeft hen hun loon waar ze om gevraagd hebben. En ze moeten getuchtigd worden.

Heropgevoed zou je kunnen zeggen. Als volk. Want wat moest er uit dat volk geboren worden? Wie moest er uit dat volk komen om de hele wereld lief te hebben?

Jezus Christus. En als u daar zo door zou gaan in zonde en egoïsme en geweld. Zou er helemaal niets van terechtkomen.

Zou er niets van dat volk overblijven. En zou de wereld geen redder kennen. God doet alles met het oog. Op zijn plan.

Zelfs in ons kleine leventje. Dat is eigenlijk onnoemelijk groot. De zonde heeft altijd gevolgen en zorgt voor lasten.

De drukte neer. De zonde eist straf. De overtreding wordt zeker niet beloond. En dat heeft Juda ook ondervonden. Het tweede wat hij dan zegt in vers 12.

Terug naar Habakkuk hoofdstuk 1. Als je op een gegeven moment bent uitgedacht over je eigen situatie en je eigen probleem.

En je God hebt leren zien handelen. En dat dat beter is. Dan kom je ineens tot die gedachte. En dat is eigenlijk waar we allemaal toe moeten komen.

Waarom laat u dit allemaal toe? Hoe kunt u dit allemaal verdragen? Hoe kunt u eigenlijk de zonde aanzien als een heilig God?

Je bent niet meer geconcentreerd en bezig met jezelf. Maar ineens gaat je aandacht verschoven worden naar wie God is. En dan denk je, heren, ik heb er moeite mee.

Maar u moet er nog veel meer moeite mee hebben. U bent heilig van hart. Heilig van ogen. En u moet het dag in dag uit allemaal aanzien. U ziet nog veel meer dan ik.

Hoe kunt u het aan? Hoe kunt u het verdragen? Dat u niet in één keer de hele zaak wegvaagt. Dat zou ik doen.

Waarom zwijgt u God? Hoe kunt u het aanzien? God is heilig en hij is verheven. Habakkuk geeft God zijn plaats terug.

En dat is een geweldige overwinning. Habakkuk kennen we eigenlijk alleen maar van hoofdstuk 3, de laatste verse.

Toch? Dat kunnen we ook zingen. Ik zal de vijgenboom, al zal de vijgenboom niet bloeien. Geen vrucht aan de wijnstok zijn. De opbrengsten aan de olijfboom tegenvallen.

Enzovoort, enzovoort, enzovoort. Ik zal toch mij verheugen in de God van mijn heil, want de Heer, Heer is mijn kracht. Maar dat overwinningslied wordt in hoofdstuk 1 geboren.

Als je dat maar weet. Zonder de moeite en de vragen was hij nooit tot dat lied gekomen. Zonder zelf teruggeworpen te worden op hemzelf en de tijd.

En God te leren kennen als de eeuwige die meer leidt dan de tijdelijke. Die meer moet verdragen dan ik.

Ja. Dan ga je de dingen anders leren zien en anders leren interpreteren. Hoe zwaar het ook hier kan zijn. God heeft het altijd nog veel moeilijker.

En het moeilijkst heeft hij het gehad toen hij zijn eigen zoon zag gaan in Gethsemane bloeddruppels zwetend.

Daar heeft de Vader het offer klaargemaakt. Wat daarna op Golgotha gebracht gaat worden.

In die drie uur dikke duisternis. Heeft God de Vader alle zonden van alle tijden van alle mensen op zijn zoon moeten neerleggen.

En heeft hij de zwaarte ervan zelf gevoeld en ondervonden. Hoe zwaar was dat?

En er kwam geen klacht over zijn lippen. Zelfs aan het kruis dacht de Heer Jezus nog aan de ander.

Aan zijn moeder. Aan Johannes. Hij dacht aan de mens. Vergeef het hun want ze weten niet wat ze doen. Dat is Gods liefde geopenbaard.

Daar steekt onze liefde maar heel schril bij af. Toch? God, hoe houdt u het vol?

U bent de schepper, u bent de eigenaar van ieder leven. Van al die miljoenen mensen door de tijd heen. U bent de eigenaar van allen en u zult mensen die niet in uw geloven moeten veroordelen.

Dat gaat u ook aan uw hart. Dat doet God niet met plezier. Zeker niet. De Heer is een plaatsgeven.

Dat is onze levensles. Die we moeten leren dwars door alles heen. En weet je, dan word je bevrijd van jezelf.

En wat is het heerlijk. Om vrij te zijn van dat ego. Wat je altijd weer als een slaverdrijver wil drijven. Met Christus ben ik gekruisigd.

Zegt Paulus. En toch leef ik. Dat is niet meer mijn ik. En dan staat er letterlijk in de Gries. Mijn ego. Maar Christus leeft in mij.

En voor zover ik nu nog in het vlees leef. Leef ik door het geloof van de Zoon van God. Die mij heeft lief gehad. En zich voor mij. Zelfs voor mij. Heeft overgegeven.

Slingerplant. Omhelven. Ha. Kom thuis. Ewig thuis. Wat is er beter dan dat?

Habakkuk. De profeet met de wezenlijke levensvragen. Geeft de heren zijn plaats. En hij komt zelf ook op zijn plaats terecht.

Zonder dat. Komt de mens nooit daar waar hij wezen moet. In God. Vinden we onze plek. Helemaal. Terug. Want God is de ik ben.

Die ik ben. De ik zal zijn. Die ik zijn zal. Dat was hij voor Israël en in Christus. Ook voor u en mij. En voor ons allemaal. Dan. Ben ik. Daar waar ik moet zijn.

Ook al is er ziekte. Ook al klopt de dood aan de deur. Ik ben niet alleen maar daarop geconcentreerd. Want ik weet.

Dat boven dit alles. God staat. En de dingen leidt. En bestuurt. En ik bij hem. Thuis mag komen. Al word ik drie.

Al word ik honderd. De tijd. Is maar de tijd. Maar de eeuwigheid. Blijft. De eeuwigheid. De Heer.

Zegenen zijn woord. Aan jullie. En aan mijn hart. En leren eruit. En erbij. En eronder. te leven. Tot eer. Van zijn naam. Halleluja. Amen.