Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Goed jullie hier te mogen ontmoeten. Fijn om in jullie midden te mogen zijn.! Ook geweldig fijn om zo de aanbidding te mogen meemaken met elkaar, deze prachtige liederen te mogen zingen.
Tot eer van onze koning. Fijn om ook de aantal mensen van de jeugd in ons midden te weten. En we willen vanmorgen met elkaar luisteren naar het thema toewijding gevraagd. Toewijding gevraagd.
En als je het hebt over toewijding, wat komt er dan bij je op? Waar denk je aan bij toewijding? Sommige mensen denken gelijk aan moeder Teresa. Wie dacht er aan moeder Teresa?
Niemand. Eigenlijk wel ja hoor. Jullie denken er nu aan. Maar moeder Teresa is zo'n toonbeeld van toewijding, wat je ook van haar vindt. Maar ze heeft zich hele leven ingezet, of in ieder geval een grootste van haar leven.
Tot ze gestorven is voor die armen daar in India. Anderen denken aan monniken en nonnen die het klooster ingaan en hun hele leven zo toewijden aan de zaak van God.
Weer anderen denken aan iemand die zijn hele leven een levenswerk maakt, die zich toewijdt aan een project. En zo kun je bij toewijding allerlei hoge beelden hebben van andere mensen, die zich aan iets toewijden.
Die hun leven geven voor een bepaalde zaak of voor een bepaalde persoon. En je kunt bij toewijding denken aan mensen, maar je kunt ook denken aan honden. Ja, dat kan ook nog.
Je moest bijvoorbeeld denken aan een hondje in Schotland in de 19e eeuw. Die heet Gray Friars Bobby. Bobby was een hondje van een politieman, John Gray. En John Gray deed elke dag zijn ronde en dan was Bobby bij hem.
Dat was de onafscheidelijke kamerad aan zijn zijde. En op een kwade dag stierf John Gray. En je kunt begrijpen dat Bobby ontroostbaar was.
Niet te troosten. En zoals honden vaker doen, dat lees je wel eens, dan blijven ze bij hun overleden baas zitten. Dus ook deze Bobby. Hij heeft maar liefst veertien jaar bij het graf gezeten van zijn baas.
En dan zat hij daar en hij ging er alleen maar vandaan om af en toe wat eten en drinken te krijgen in het nabijgelegen café waar zijn baas ook heen ging. Maar dan keerde hij weer terug. En op een gegeven moment bracht de eigenaar van het kerkhof daar de hond toch maar wat eten.
En hij plaatste zelfs een teentje boven zijn hoofd. En toen stierf uiteindelijk ook Bobby. En hij werd begraven op 100 meter van zijn baas. In het Gray Friars Kerkhof.
Je kunt nog steeds, als je daar in Edinburgh komt, in Schotland, kun je nog steeds een beeld zien van dat hondje op een drinkfontein aan de ingang bij het kerkhof. Dus ga er eens kijken en dan zie je Bobby. Wat een toewijding van dat hondje.
Dat hoor je dus wel vaker, dat honden zo'n toewijding hebben en zo'n trouw hebben. Het is niet alleen maar aan mensen volbehouden. Als we het toch hebben over mensen. Ik moet denken ook aan het verhaal van een dokter.
Ik kwam het tegen op internet. En je moet natuurlijk ook altijd een beetje wegen wat is waar en wat is niet waar op internet. Ik vond het op zich wel een heel opmerkelijk verhaal. Ik vertel het toch maar. Het verhaal van een dokter die met haast binnenkomt in het ziekenhuis.
Hij is gebeld voor een operatie. Er ligt een jongen heel kritiek. Hij ligt bijna op sterven. Maar die kan misschien nog net worden gered door een ingreep. Van een specialist. En die dokter is zo'n specialist.
En hij is gebeld en hij komt haastig dat ziekenhuis in. Hij kleedt zich haastig om en dan gaat hij daar naar de operatiekamer. En dan komt hij daar op de gang naar de operatiekamer de vader van de jongen tegen.
En hij heeft dan de hele tijd zitten wachten. Vol spanning natuurlijk. Dat kun je begrijpen. Het gaat om het leven van zijn zoon. En hij valt uit tegen die dokter van. Waarom moest dat zo lang duren? Waar was u al die tijd?
Heeft u dan geen gevoel voor verantwoordelijkheid? Toen zei de dokter. Ja sorry. Ik was niet in het ziekenhuis. Maar ik werd gebeld. En ik ben hier zo snel mogelijk heen gekomen. En nu ben ik hier. Wilt u toch alstublieft kalmeren?
Dan kan ik mijn werk doen. Kalmeren zegt die vader. Kalmeren. Het gaat om het leven van mijn zoon. Wat zou u doen als uw zoon zou sterven? Het leek of de dokter iets wou zeggen.
Maar hij bedacht zich. En zei. Wilt u toch kalmeren? Gaat u bidden. Dan zal ik mijn best doen. Met de hulp van Gods genade. Om het leven van uw zoon te redden. De dokter gaat aan de slag. En een paar uur later komt hij vol vreugde.
En opluchting komt hij uit de operatiekamer. Zegt het is gelukt. Ik heb het leven van uw zoon kunnen redden. En dan meteen gaat hij er weer vandoor. Die dokter. Natuurlijk heel apart. En die vader kijkt ernaar.
En terwijl die dokter door de gang wegrent. Zegt hij nog achter zijn rug om. Als u vragen heeft kunt u bij de verpleegster terecht. Die vader denkt wat is er aan de hand? Wat is dat voor een behandeling? En hij zegt het ook tegen die verpleegster.
Als hij enige minuten later aankomt. Wat is dat een arrogante man? Hij komt er later. En hij rent ook zomaar weer weg. En dan zegt de verpleegster met tranen in haar ogen. U moet weten dat de zoon van deze man een paar dagen geleden is overleden.
In een ongeluk. En dat hij juist op weg was naar de begrafenis van zijn zoon. Toen wij hem opbelden. En dat hij naar het ziekenhuis is gegaan. Om het leven van uw zoon te redden.
Ja, dat wist die vader ook niet. Wat een toewijding van deze dokter. Aan zijn roeping. Aan de zaak van het redden van het leven van mensen. Toewijding gevraagd.
Zo kunnen we verschillende vormen van toewijding zien. Paulus heeft het ook over toewijding. Toewijding. En hij doet een oproep in Romeinen 12 vers 1.
Romeinen 12 vers 1. En Paulus doet een oproep tot toewijding. En dat is niet de toewijding van een hond aan zijn dode baas. Dat is niet de toewijding van een dokter aan zijn roeping.
Aan zijn beroep. Aan het leven van mensen. Maar dat is een toewijding aan de levende God. Romeinen 12 vers 1. Omdat wij genoeg te kou hebben op deze tekst vanmorgen.
Lees ik alleen dit vers voor. Romeinen 12 vers 1. Dan zegt Paulus. Ik roep u er dan toe op. Broeders. En daar mogen de zusters zich zeker ook in gehoord weten.
Door de ontfermingen van God. Om uw lichamen aan God te wijden. Als een levend offer. Heilig. En voor God wel behagelijk. Dat is uw redelijke.
Godsdienst. Toewijding. Deze oproep die Paulus doet. Staat in de context van de Romeinenbrief. En ik acht die wel een klein beetje bekend hier. Sommigen zullen het een prachtige brief vinden.
Die Romeinenbrief. Anderen zullen zeggen. Nou het is eigenlijk ook wel een beetje een taaie brief. Misschien is het wel allebei. Dat het mooi is. Maar ook soms taai om er heen te komen. Maar juist als je die moeite doet. Om daar doorheen te gaan.
Dan zul je ook merken dat die mooi is. En die eerste elf hoofdstukken. Is eigenlijk een groot verhaal. Eigenlijk over genade. Over de ontfermingen van God. Hoofdstuk 1 en 2 beschrijft Paulus.
Hoe eigenlijk heel de wereld schuldig ligt voor God. Joden. En heidenen. Maar hoe God zijn genade geeft. Zegt hij in hoofdstuk 3. Door het geven van zijn zoon. Om die wereld te redden.
Om een oplossing te geven voor die zonde. Dat is hoofdstuk 3. Dan kun je vrijgesproken worden door genade. En dan laat Paulus het niet bij. Hij zegt.
Je hebt ook nog de zekerheid van het eeuwige leven. Vers 5. En dan is er nog een zegering. Dat is dat je bevrijd bent van de macht van de zonde. Door de dood van Jezus. Hoofdstuk 6. Ik ga daar met grote stappen even doorheen.
Hoofdstuk 7 sla ik even over. Hoofdstuk 8. Dan zegt hij. We hebben ook nog de Heilige Geest ontvangen. En niets kan ons scheiden van de liefde van Christus. Allemaal ontferming. Allemaal genade.
Dat is één grote stortvloed eigenlijk van de genade. Dwars door alle moeilijke redeneringen heen. Hoor je dat elke keer oplichten. Of zie je dat oplichten. En hoofdstuk 9 tot 11. Niet onbelangrijk. Dat is dat God zijn ontferming laat zien.
In zijn trouw aan zijn volk Israël. Hij heeft een plan met zijn volk. Dat hij niet loslaat. Ontferming. Dat woord komt heel vaak voor in die drie hoofdstukken. Ontferming. Genade.
En dan zou je kunnen afvragen. Als je al datgene hoort over die ontferming. Hoe moet ik daarop reageren? En dan komt Paulus in hoofdstuk 12 tot en met 15. Met onze reactie op die genade. Eerst de basis van Gods evangelie.
En dan onze reactie. En niet andersom. Niet eerst ons werk. En dan Gods genade. Nee, eerst zijn genade. En dan kunnen wij reageren. Hoe kunnen we reageren?
Dat is eigenlijk waarop Paulus dan ingaat. En hij zegt. Wijd jezelf toe. Wijd jezelf toe. Dat is onze reactie op de genade. Het evangelie van de genade. Een passende reactie nietwaar.
Ja. En als we dat even zo laten landen. Dan is dat eigenlijk ook wat we elke keer toch nodig hebben. Niet waar? Om opgeroepen te worden. Om vanuit die luie stoel.
Waar we soms in kunnen zakken. Als christenen. Om daaruit weer te worden opgeroepen. Als ik voor mezelf spreek. Kan ik soms in zo'n luie stoel gaan zitten. En die stoel kan verschillende vormen hebben. Kan gemakzucht zijn.
Dat we denken. Nou. Ik heb het toch best voor elkaar. Ik heb toch aardig wat gedaan. Nu is het even tijd om achterover te leunen. Ik heb het toch wel verdiend. Even wat rust. Gemakzucht. Kan ook gezapigheid zijn.
Het kan nonchalance zijn. Kan ook moedeloosheid zijn. Dat we gewoon moedeloos zijn. Murgerslagen door het leven. Door het tegenslagen. Dat denken. Ja. Wat breng ik er zelf van terecht.
Al die. Ja. Al die voornemens. Ze breken me beide handen af. Laat ik maar gewoon. Ja. Stil in mijn stoel blijven zitten. Dat is misschien het beste. Kan ik ook geen kwaad aanrichten.
Dat is de stoel van de moedeloosheid. En Paulus. Het lijkt alsof hij dat weet. En dat hij juist vanuit die wetenschap mensen oproept. Wijd jezelf toe. Wijd jezelf toe aan God.
Toewijding gevraagd. Hoe kan ik mezelf aan God toewijden? En ik zie in deze tekst eigenlijk drie manieren. Of beter gezegd drie bouwstenen die samen één manier vormen. Drie bouwstenen om samen tot die toewijding te komen.
De eerste manier. De eerste vorm in. De eerste bouwsteen is. Met huid. En haar. En Paulus zegt. Ik roep u er dan toe op. Broeders. Door de ontverming van God.
Om uw lichamen aan God te wijden. Hij gebruikt het woord lichamen. Met huid. En haar. Het is interessant dat hij lichaam gebruikt.
Want je zou kunnen zeggen. Ja. Moet je dan alleen je lichaam toewijden. Dan kun je de rest dan laten liggen. Dat is natuurlijk niet wat Paulus bedoelt. Hij bedoelt juist lichaam. Hij gebruikt lichaam. Om daarmee aan te geven.
Het gaat om de hele persoon. En denk maar aan een handeling. Een daad. Die jij kan doen. Die u kan doen. Zonder daarbij je lichaam te gebruiken.
Ja. Denken zou je kunnen zeggen. Dan gebruik je nog steeds iets van je lichaam. Het is eigenlijk alles wat je doet. Doe je met je lichaam. Als Paulus zegt. Wijd je lichaam maar toe. Dan heeft hij het over de hele persoon.
De hele mens daarbij betrokken. Toewijding van het lichaam. Aan God. Ik vind het wel mooi dat Paulus dat woord lichamen gebruikt. Wordt het heel concreet. Wordt het heel praktisch.
Gesproken over een lichaam. Denk het aan het lichaam. Wij leven eigenlijk ook in een tijd. Waarin het lichaam heel belangrijk is. Dat zullen de ouderen herkennen. Maar ook de jongeren.
Omdat je in een maatschappij leeft. Waar in dat lichaam heel erg wordt aangesproken. Je ziet het natuurlijk in de advertenties. In de reclames. Overal.
Het gaat om het lichaam. Het is heel belangrijk. En het lijkt wel alsof mensen. In plaats van dat ze het lichaam zien. Als een instrument om God te eren. Zich steeds meer richten op het lichaam zelf.
Als een doel van vereering. Als een object van vereering. Als een afgod. God. We kunnen natuurlijk proberen.
Om ons lichaam. Heel lang mooi. En rimpeloos te houden. En fantastisch. En dat. Dat kan uiteindelijk. Hele grote. Obsessieve vormen aannemen. Dat het lichaam een afgod wordt.
En nou. Je zegt natuurlijk niet. Het lichaam is waardeloos. Verzorg het maar matig. En veracht het maar. Zoals vroeger natuurlijk ook wel werd gedaan. Nee. Dat is niet wat de Bijbel zegt.
Het lichaam is door God geschapen. Het is een waardevol geschenk. En we zien in het lichaam iets. Een afdruk van Gods grootheid. Het is een fantastische schepping. Maar tegelijkertijd. Het lichaam is aan het vergaan.
Paulus zegt het. Ook in een van zijn brieven. De uitwendige mens. Die vergaat. Van dag tot dag. Het lichaam is aan het vergaan. Het is aan de verhankelijkheid onderhevig. En je kunt allerlei manieren proberen.
Om dat lichaam overeind te houden. En mooi te houden. En krachtig en fris. Maar op den duur. Kun je dat niet meer ontkennen. Het lichaam vergaat. Het is kwetsbaar. Het is uiteindelijk.
Gaat het ten onder. Paulus zegt. Het gaat niet om dat je je toewijdt aan het lichaam. Hij zegt. Het gaat erom dat je het lichaam zelf. Toewijdt aan God.
Het lichaam is niet het einddoel. Wij zijn niet het einddoel. Maar God is het einddoel. En wij zijn geschapen. Als mensen. Die mogen leven tot eer van zijn naam. Wij bestaan tot de glorie van zijn naam.
Wij zijn niet het einddoel. Wij zijn instrumenten in Gods glorie. Dat is eigenlijk ook mooi. Hoe je dat tegenkomt. In Engelse vertalingen. Die zeggen. Present your bodies. Presenteer je lichaam.
En nogmaals dan weer niet om het maar aan iedereen te laten zien. Ik presenteer mijn lichaam. Ik etaleer hoe mooi ik ben. Dat bedoelt uiteraard Paulus niet. Hij bedoelt. Presenteer je lichaam aan God. Ook niet maar om het te laten zien.
Maar als een present. Als een present. Als een gift. Dat is natuurlijk een beetje dubbel. God heeft ons het lichaam gegeven. Maar God vraagt ook weer.
Dat we het lichaam weer opnieuw aan hem wijden. Aan hem geven. Dat we het aan hem geven. Die het ons gegeven heeft. Present your bodies. Geef het in zijn dienst over.
Om daarbij een voorbeeld te gebruiken. Het was oorlogstijd. En velen waren al gesneuveld in die oorlog. Voor de goede zaak. En het land had soldaten nodig. En er was een jonge man die daarvan hoorde.
En hij ging naar de kazerne. Om zich aan te melden als soldaat. En hij klopte aan op de deur van de kazerne. En toen er werd open gedaan. Zei hij. Ik heb gehoord dat u soldaten nodig hebt.
Hier ben ik. Dit is mijn lichaam. En ik bied u zijn dienst aan. Maak gebruik van mij. Voor de goede zaak. Dat is eigenlijk ook wat Paulus zegt.
Bijt je lichaam toe. Stel het in de dienst van God. Stel het ter beschikking. Geef het over. Als instrument voor de zaak van de koning. Van God. Voor zijn dienst. Met huid en haar.
Ja zeg je. Dat is wel mooi. Je lichaam toewijden. Maar dat is voor mij nog niet zo concreet. Nee dat snap ik. Hoe kunnen we dat concreet maken? Eigenlijk is het heel eenvoudig.
Het is eigenlijk heel eenvoudig. Want je kunt. Zoals ik net zei. Geen daad bedenken. Waarbij je niet met je lichaam betrokken bent. Eigenlijk kun je zo zeggen. Op elke plaats waar je komt.
Kun je God eren door je lichaam. Want. Heel eenvoudig. Overal waar je komt. Neem je je lichaam mee. Of andersom. Je lichaam neemt overal jou mee.
Misschien is het allebei. Maar overal waar we komen. Is dat met ons lichaam. En dat betekent dat we in alle dingen. Van het dagelijks leven. Grote en kleine dingen.
God kunnen eren met ons lichaam. Door onze ogen. Hoe we naar een ander kijken. Hoe we een ander aandacht geven. Gewoon onze kinderen.
Onze ouders. Onze man of vrouw. Vriend of vriendin. Onze omgeving. Klasgenoten. Hoe we zeggen. Ik zie jou. Ik heb aandacht voor je. Door onze oren.
Door goed te luisteren naar het verhaal van een ander. Zonder er gelijk overheen te gaan. Met onze mond. Door onze mond. Om woorden van zegen te spreken. Goede woorden te spreken.
Die een ander opbouwen. Door onze handen. Door die soms op de schouder van een ander te leggen. Die het nodig heeft. Of door een kopje koffie of thee in te schenken.
Grote en kleine dingen. Door onze voeten. Door die te laten gaan waar ze moeten gaan. Of soms misschien juist om ze te laten rusten. Omdat wij ook rust nodig hebben.
Omdat we thuis nodig zijn. Zo kunnen we op alle manieren ons lichaam toewijden. Heel praktisch. Onszelf beschikbaar stellen. In de dienst van God.
En het interessante is. We wijden het toe aan God. Maar dan zie je in de voorbeelden die ik net gaf. Dat we eigenlijk ook onze naasten dienen. We dienen God door onze naasten te dienen. Door onze naasten te dienen.
En dan dienen wij ook God. Met huid. En haren. Dat is de eerste bouwsteen. Het lichaam. Gewoon heel concreet fysiek. Concreet lichamelijk.
Een tweede bouwsteen is. Het levende offer. Paulus zegt als een levend offer. Heilig. En voor God. Wel behagelijk. Hij gebruikt het beeld dus van een offer.
En dat is gelijk de achtergrond natuurlijk. In de godsdienst van Israël. Denk je natuurlijk aan al die offers die werden gebracht. Al die dieren. Soms zelfs duizenden bij een bepaald feest.
Hoeveel bloed heeft er niet gevloeid. Nou als je dan aan zo'n dier denkt. Dan weet je. Ja dat is een offerdier. Die is geen lang leven beschoren. Die houdt het niet lang. Die moet er dood in.
En bij het meest voorkomende offer. Het brandoffer werd het dier ook nog een keer. Helemaal. Verbrand. Er bleef niks anders van over dan as. En dat is precies wat Paulus niet bedoelt.
Dat er niks van over blijft. En dat het er dood in gaat. Daarom zegt hij als een levend offer. Het doel van zijn oproep is niet om onszelf de dood in te jagen.
Uiteindelijk moeten we ons leven wel over hebben. Maar het gaat er niet om van ga maar de dood in. Nee het doel is dat we onszelf als een levend offer aan God aanbieden. Daar heeft God iets aan. Een levend offer.
Nou is een kenmerk van een offer dat het iets kost. Niet waar? Ik heb net iets in de collecte gegeven. Kostte iets. Misschien niet veel. Misschien deed het geen pijn.
Maar toch het kost iets. Dat is een offer. God wil dat het ons iets kost. In die toewijding die hij vraagt. En nou is het hele diepe dat God ten diepste geen dingen van ons vraagt.
Maar dat hij ons zelf vraagt. God vraagt geen dingen van jou. Hij wil jezelf. Zeg het even op scherp. Want natuurlijk in de Bijbel staan allemaal woorden over die wij ook mogen geven.
We hebben net ook liederen gezongen. Dat zijn dingen die wij ook geven. Maar in die liederen vraagt God onszelf. We mogen tijd geven. Maar in die tijd vraagt God onszelf. Hij wil jou zelf hebben en ontvangen.
Denk maar aan een relatie. Aan een huwelijk bijvoorbeeld. En in een huwelijk. Een prachtige relatie. God heeft bedacht. We geven man en vrouw elkaar het ja-woord.
En je geeft je ja-woord aan die ander. En daarmee zeg je. Ik wijd mezelf aan jou toe. Om helemaal van jou te zijn. Niet 5% of 50 of 95.
Maar 100% wijd ik mezelf aan jou toe. Ik geef mezelf. En je verwacht dat ook van die ander. Daarom is een wederzijds ja-woord zo mooi. Je bent zelfs bereid om jezelf op te offeren voor die ander.
En er kan een moment komen in een huwelijk. We mogen God het verhoeden zou ik het zeggen. Maar er kan een moment komen dat een van beiden. Uit die toewijding wegstapt.
Dat hij zichzelf aan het geven is aan een ander. Dan de partner. Lichamelijk of emotioneel. Of allebei. En als je dan zelf het slachtoffer bent.
Die je in de steek gelaten voelt. Dan kun je jaloezie voelen. En je kunt zeggen. Ja, jaloersheid is niet goed. Maar er is goede jaloezie. Dat is deze jaloezie. Als je merkt dat die ander zijn toewijding verlaat.
En die jaloezie kent ook God. Een na-ijverig God. Dat is de jaloezie die hij terecht heeft. Als wij afdwalen en ons geven aan iets anders. Aan een ander. En daarom is het zo belangrijk om onszelf helemaal te geven.
Als een levend offer in zijn dienst. Aan hem. Als een heilig offer. Maar zeg je als je heel eerlijk ben.
Dan wil ik dat eigenlijk helemaal niet. Toch? Misschien zit er ook een stemmetje in jou. Dat zegt. Als ik gewoon heel diep op de bodem van mijn hart kijk. Dan wil ik dat eigenlijk helemaal niet.
Of niet helemaal. Dan wil ik ook een beetje voor mezelf houden. En misschien zit er ook wel een beetje die angst onder. De angst van. Ja, maar.
Als ik mijn lichaam. En daarmee mijn leven aan God wijt. Wat gaat hij er dan mee doen? Zeg ik straks ook in Albanië. Moet ik dan een zendeling worden ofzo?
Of gaat hij iets van me vragen wat ik helemaal niet wil? En dat wil ik helemaal niet. En bovendien. Het is toch mijn eigen lichaam. Hallo. Mag ik er dan niet zelf meer over beschikken ofzo? Word ik dan een soort marionet?
Dat kan allemaal heel de voorstelbare angst zijn. Die in ons leeft. Om even dat laatste te benoemen. Is ons lichaam werkelijk van onszelf? Paulus zegt in 1 Corinthians 6 vers 19 en 20.
Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest? Die in u is. En die u van God hebt ontvangen. En dat u niet van uzelf bent. Dus de wereld kan ons wel duidelijk maken.
Of wil het duidelijk maken van ja. Het is jouw leven. Het is jouw lichaam. En jij mag ermee doen wat jij wil. Maar dat is niet de boodschap van de Bijbel. We zijn niet meer van onszelf.
We zijn niet van onszelf. Waarom niet? U bent immers duur gekocht. We zijn gekocht. En betaald. Verheerlijk daarom God in uw lichaam.
En in uw geest. Die van God zijn. We zijn niet van onszelf. We zijn gekocht. En het mooie is. We zijn gekocht door een goede God. En ons lichaam is dubbel van hem.
Dubbel. Waarom? Hij heeft je gemaakt. En hij heeft je gekocht. Er was een jongen die had een prachtig zelbootje gemaakt. Fantastisch mooi bootje.
Heel gaaf. En dat was nog niet de tijd van de op afstand bestuurbare bootjes. Het was zo'n houten bootje. En had er een touw aan. En liet hij dan zo in de zee dobberen. Net alsof je in de verte keek of het een echt zelschipje was.
Op een kwade dag brak het touw van. Dat bootje. En er was ook nog een sterke stroom in een sterke wind. En hij zag al snel met tranen in zijn ogen dat bootje afdwalen.
Daar op het water. Hij raakte het kwijt. Hij heeft nog gezocht. Hij heeft het geprobeerd om te vinden. Maar te vergeefs. Wat schetst nou zijn verbazing? Een paar weken later komt hij daar zo in een van de winkels van het dorpje waar hij woonde.
En dan ziet hij daar. In de etalage staat in een keer zijn bootje. Dat is zijn bootje. Precies de kleuren die hij had gegeven. Hier en daar een beetje bijgewerkt natuurlijk.
En er staat een dure prijs onder. Hij gaat naar binnen. Zeg je maar dat is mijn bootje. Ja. Zegt die man van die winkel. Ja dat kun je wel zeggen. Maar ik heb het van een ander overgenomen hoor. Wat moet hij?
Dus ja. Zet ik het anders op? Dus hij gaat sparen. Al zijn spaargeld keert hij om. Dat is nog niet genoeg. En hij gaat werken. En uiteindelijk heeft hij zoveel bij elkaar.
Dat hij het bedrag van het bootje heeft. En met al dat geld gaat hij naar de winkel. En hij legt het stortend uit op de toon. Maar hij zegt hier is het. Ik wil graag dat bootje. Dat is goed. Zegt die man.
Je hebt dat gekocht. Hier alsjeblieft. En hij krijgt het bootje in zijn armen. En hij gaat ermee naar buiten. En op straat duwt hij dat bootje tegen hem aan. En zegt. Nou ben je dubbel van mij.
Ik heb je gemaakt. En ik heb je gekocht. En dat is wat de Heere God heeft gedaan. Hij heeft ons gemaakt. En hij heeft ons gekocht.
We zijn dubbel van hem. Hij heeft twee keer zoveel recht op ons. En hij is een goede God. Dus ik snap die angst wel. Dat je zegt. Maar wat gaat er met mij gebeuren. Maar hij zal niks doen wat niet goed is met je.
Ja dat kan natuurlijk soms vervelend zijn. En pijnlijk zijn. En er kunnen moeilijke dingen in je leven komen. Zeker. Maar hij is een goede God. Hij is een goede Heere. Daarom vertrouw jezelf toe aan zijn goede handen.
Hij zal geen misbruik maken. Van ons offer. Waar mensen soms wel misbruik kunnen maken. Als we onszelf toewijden aan een ander. Ook gewoon fysiek kunnen mensen misbruik van ons maken.
Maar God zal nooit misbruik van ons maken. Hij is een goede God. En vader. Hoe onszelf toe te wijden. Met huid en haar hebben we gezien. We hebben gezien als een levend offer.
En als derde en laatste zien we in antwoord op genade. In antwoord op genade. Want Paulus zegt. Dat is eigenlijk het begin van het vers. Ik roep u er dan toe op broeders.
Door de ontfermingen van God. Dat is zo'n tussenzinnetje. Dat je denkt wat bedoelt hij daar nou mee. Dat is een heel belangrijk zinnetje. Door de ontfermingen van God. Want in die elf hoofdstuk heeft hij dus eigenlijk die ontfermingen ontvouwd.
Dat is één grote film van de ontfermingen van God. En nu zegt Paulus in antwoord op die ontfermingen. In antwoord op die genade. Want dat is wat ontfermingen ten diepste is. Wijd jezelf toe aan God.
Het is een antwoord op. Jij verdient niet Gods genade met jouw toewijding. Maar het is een antwoord op zijn genade. Hoe kun je jezelf toewijden?
Als je bedenkt wie het vraagt. Als je bedenkt wie het vraagt. En wie vraagt het? God. God die zichzelf heeft gegeven.
God die zichzelf heeft toegewijd aan jou. Die alles heeft gegeven. En dan denk ik aan de Heer Jezus Christus. Hij heeft zichzelf toegewijd aan zijn vader om zijn wil volledig te doen.
Maar daarmee heeft hij zichzelf ook toegewijd aan de wereld en aan de mensheid. Hij heeft zichzelf volledig toegewijd. In feest 5 vers 1 en 2 zegt Paulus.
Wees dan navolgers van God. Als geliefde kinderen. En wandel in de liefde. Zoals ook Christus ons lief gehad heeft.
En zichzelf gegeven heeft. Voor ons. Overgegeven heeft voor ons. Als een offer gaven en slachtoffer. Tot een aangename geur voor God.
Als je denkt aan de toewijding van Jezus. Dan zie je dat zijn toewijding hem uiteindelijk in de dood bracht. En dat deed hij voor God. En voor ons.
Daarom zie je op de toewijding van God. En laat je hart daarmee vervullen. Laat je hart daar vol van worden. Want als we dat niet doen. Dan wordt het iets wat we uit onze tenen proberen te halen.
En dat kan misschien. Eén dag duren. Een week. Een maand. En dan raakt het op. Dat is omdat we het uit onszelf willen halen.
Maar we moeten elke keer die toewijding laten vullen. En laten voeden door de genade van God. Het is het antwoord op zijn genade. Dat is één. Het is als het ware wederliefde. Toewijding is ook liefde.
Wederliefde. Op de liefde van God die zich aan ons heeft toegewijd. Maar het is tegelijkertijd ook. Dat het de motivatie haalt. Uit. Die toewijding van God. Want als we zien.
Hoe. Met wie we te maken hebben. Hoe goed die God is. Dan willen we ook. Dan willen we ook antwoorden. Dan is dat ook motivatie. Motivatie om ons te geven.
Aan hem. En daarom zou ik u willen oproepen. Blijf elke keer weer terugkeren naar de genade. Terugkeren naar de genade die heeft vergeven. Terugkeren naar de genade die je tekortkomingen aanvult.
Maar ook de genade die je de kracht geeft. En die het zicht geeft op het liefdevolle hart van God. Zie op de liefdevolle toewijding van God. En laat dat jouw toewijding aan hem opnieuw doen ontvlammen.
Samenvatting. Toewijding gevraagd. Met huid en haar. Als levend offer. En een antwoord op genade. Ja tot slot. Dan moet het concreet worden.
We gaan straks zingen dat mooie lied. Jezus alles geef ik u. En ik had het bedacht. Ja het is eigenlijk wel mooi. Als we gewoon. In sommige kerken heb je soms een auto call. Dan roep je mensen naar voren en zo.
Of anderen laten mensen staan. En sommige vragen om mensen de handen op te laten steken. Dan denk ik. Ja zou ze dat nou kunnen handelen in een renningsark en bunschoten. Of wat ga ik van die mensen vragen weet je wel.
Ik weet het nog steeds niet. Dus daarom deed ik het maar met u. Maar het is denk ik wel goed om het op een of andere manier. In een stap te laten voortvloeien. Dat we een stap nemen. Of dat nou gewoon op onze zitplek is.
Of dat we hier straks voor aan staan. Dat maakt mij niet uit. Maar straks gaan we dat lied zingen. Het is misschien goed om straks stil te worden. En onszelf toe te wijden. En misschien doe je het voor het eerst.
Misschien zit je hier vanmorgen. En ben je wel bekend met het geloof of niet. En dan hik je altijd al tegen dat moment aan. Van toewijding aan God. En je voelt en je weet dat hij iets van je vraagt.
En je hebt vanmorgen ook gehoord dat hij jou helemaal vraagt. En niet voor een groot deel. Maar helemaal. En dat heb je nog nooit gedaan. Dan kan dit het eerste moment zijn. Dat is fantastisch.
Maar er zitten er ook heel veel. Die hebben het al wel gedaan. En moet het elke keer weer doen. Dan kan dit het moment zijn om het opnieuw te doen. Om opnieuw onze lichaam op het altaar te leggen.
En te zeggen. Heere God. Steekt u de vlander maar in. Zodat ik als een lopend offer. Als een lopend vuur. Voor u mag rondgaan. Om zo uw vlam overal te brengen.
Dat u de vlander maar insteekt. Niet om opgebrand te raken. Maar als een levend vuur. Voor u te gaan. En ik leg mezelf met heel mijn hebben en houden. Met de huid en haar op het altaar.
Dus laten we een moment nemen. Om stil te worden. Straks hebben we ook nog het gebed. Maar we kunnen nu in de stilte. Gewoon al stil tot God bidden. In antwoord op de boodschap. En dan zingen we in antwoord daar weer op.
Dat lied van Jezus. Alles geef ik u. Wat ik ben. En heb. Laten we. In stilte tot God keren.
Erra. Ben. Ze hoogt. miles. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ze hoogt. Sir. Han haagt. Ze hoogt. Ze hoogt. Ce hoogt. Ze hoogt.