Zie slechts op hem

Spreker

Aart Haverkamp

Date
Jan. 19, 2020
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen, broeders en zusters, jonge mensen. De woorden van de Heer vanmorgen willen we openen vanuit 2 Koningen 6. 2 Koningen 6.

En uit 2 Koningen 6 wil ik graag met u lezen vers 15, 16 en 17. 2 Koningen 6.

Te beginnen bij vers 15 en daar luidt het woord van God al dus. De dienaar van de man Gods, dat is Elisa, stond heel vroeg op en ging naar buiten.

En zie, een leger met paarden en strijdwagens omringde de stad. Toen zei zijn knecht tegen hem, tegen Elisa dus.

Ach mijn Heer, wat moeten wij doen? En Elisa zei, wees niet bevreesd. Want die bij ons zijn, zijn meer dan die bij hen zijn.

En Elisa bad. En zei, heren, open toch zijn ogen, zodat hij ziet.

En de heren opende de ogen van de knecht, zodat hij zag. En zie, de berg was vol paarden en strijdwagens van vuur rondom Elisa.

thema broeders en zusters, jonge mensen. Vanmorgen voor de woordverkondiging is het kleine zinnetje wat we straks ook gaan zingen.

Zie slechts op hem. Wat heerlijk die prachtige woorden die Auken aan het begin van de dienst aanhaalde vanuit die schitterende psalmen 61, 62, 63.

Eigenlijk kan ik ze alle 150 wel opnoemen. En dan dat zinnetje, dat je soms zo de nabijheid van de heer kunt ervaren, dat je zegt, mijn ziel is aan u verkleefd.

Dat je zo de aanwezigheid van de heer ervaart in de praktijk van je dagelijks leven, dat je eigenlijk woorden tekortkomt om uit te drukken wat dat met je doet.

Maar als je nou een stukje verder in de Bijbel bladert, kom je in psalm 119 tegen, dat diezelfde psalmist zegt, mijn ziel is verkleefd aan het stof.

Dat is de totale andere kant. De omstandigheden in zijn leven, of misschien wel een stukje zondige levenswandeling, hebben van die liefde en nabijheid van de heer iets gemaakt, wat hij nu zo totaal anders ervaart, namelijk, hij ervaart dat zijn ziel verkleefd is aan het stof.

Maar gelukkig weet hij dan ook wat de oplossing is. Dan weet hij, ik moet mijn ziel aanspreken, aansporen, om weer te gaan zingen op dat woord van God.

Om weer terug te gaan naar dat woord van God. En daarom zegt hij ook, maak mij levend naar uw woord. In de berijmde versie van psalm 42 vers 3, of ik moet eigenlijk zeggen het derde couplet, staan deze prachtige woorden, waarvan ik denk dat het goed is dat we van tijd tot tijd dat gewoon is, naar onze eigen ziel toe zingen.

In dat derde couplet staan de woorden, voed het oud vertrouwen weder. Soms kunnen je de omstandigheden van het leven, waarin je verkeerd, zo'n beslag op je leggen, dat je niet meer ziet, dat je op reis bent naar dat geweldige moment, zoals we dat zojuist zongen, dat je oog in oog zult staan met de Heer Jezus Christus.

En daarom zingen we het berijmd, zoek in hoogste lof uw lust. En dan komt het. Want Gods goedheid zal uw druk, wat dat ook mag zijn, dat kunt u heel persoonlijk invullen, eens verwisselen in geluk.

En dan zegt de psalmist van psalm 42, die het eerlijk gezegd ook allemaal niet zo scherp ziet zitten op dat moment, die onrustig is, die zegt tegen zijn eigen ziel, hoop op God, slaat oog naar boven, want ik zal zijn naam nog loven.

Eén deze dagen las ik een hele bijzondere spreuk. Daar heb ik me veel in mijn gedachten mee bezig gehouden.

En ik denk dat die spreuk meer dan de moeite waard is om ook vanmorgen hier genoemd te worden. Die spreuk luidt al dus. Twijfel in het donker, twijfel in het donker, niet aan wat God u in het licht heeft geopenbaard.

U wordt bewaard, u wordt bewaard, u wordt bewaard, u wordt bewaard, u wordt bewaard, door zijn kracht, niet door uw eigen kracht. Dat mag ik een keertje zeggen.

Twijfel in het donker, niet aan wat God u in het licht heeft geopenbaard. U wordt bewaard, u wordt bewaard, door zijn kracht, en niet door uw eigen kracht.

Heer broeder en zuster, als op de een of andere manier, druk, lijden, duisternis, in uw leven komt, dan wordt uw geloofsleven, ik spreek uit ervaring, behoorlijk op de proef gesteld.

En als u persoonlijke omstandigheden meemaakt, dan brengt dat vaak tal van vragen met zich mee. Beste reële vragen ook.

Waarom staat God toe, dat mij dit overkomt? Die vraag staat maar één keer in de Bijbel. En wordt gesteld, door Rebecca, die in een verwachting is, en die merkt dat de twee kinderen in haar moederschoot, continu met elkaar in gevecht zijn.

En ze vraagt aan de Heerde God, Heerde God, waarom overkomt mij dit? Zij krijgt antwoord. Maar hoeveel van ons, hebben niet in hun leven, of op dit moment, te worstelen met de vraag, Heerde God, waarom overkomt mij dit?

Waarom overkomt mij dit nu? Hoe lang moet ik nog in deze situatie blijven? Heerde God, U bent een goede God, vol van liefde, volle genade.

Waarom doet U dan niets? in mijn situatie? Er moet toch één of andere zin, één of ander doel zitten, achter datgene wat U en ik dan doormaken.

En ja, nou maar heel eerlijk zijn, we weten allemaal wel, dat we al deze moeilijke omstandigheden, en ook de toekomst daarvan, aan God dienen over te laten.

Dat hebben we, in een aantal liederen net zo over, duidelijk, elkaar toegezongen. Een onbekende schrijver, heeft dit eens zo verwoord.

Heerde, en dan heeft hij het over de druk, de mooite, de strijd, de zorg die hij in zijn leven ervaart. Heerde, ik ben bereid, om te ontvangen, wat U geeft.

Om te missen, wat U achterhoudt. Om aan U af te staan, wat U van mij afneemt.

Om te verdragen, hetgeen U mij oplegt. Om te zijn, wat U wenst, en om te doen, waartoe U mij zendt.

Wat een geloofsbeleidenis. Zouden dat ook onze woorden kunnen zijn, in de situaties waarin wij verkeren? Zouden we met Paulus durven zeggen, zoals hij dat doet in 2 Corinthians 1 vers 6, of wij nu verdrukt worden, het is tot vertroosting en zaligheid, die tot stand gebracht wordt, in volharding, in hetzelfde lijden, dat ook wij lijden.

vaak hebben we hier geen, of nauwelijks, zicht op. Weet je waarom? Omdat ons gevoel, en ons verstand, in deze omstandigheden, iets totaal anders, laten zien.

we hebben zojuist een kort gedeelte gelezen, uit 2 Koningen 6. En in dat gedeelte lezen we, dat smorgens vroeg, de knecht van Elisa, als het ware naar buiten liep, misschien heeft hij wel uit een venster gekeken, of heeft hij op de, op de muren gelopen, van het stadje Dothan, en dan constateert hij, tot zijn grote schrik, dat heel de stad, is omsingeld, door het Syrische leger.

Met andere woorden, ze zitten als ratten, in de val, er is geen ontkomen aan. En hij weet maar al te goed, waar dat Syrische leger voor gekomen is, omdat zijn meester Elisa, altijd aan de koning doorgeeft, waar dat leger het volk wil aanvallen.

En in paniek loopt hij dan naar, Elisa toe. Met deze vraag. Ach, mijn heer. Wat moeten wij doen?

Je merkt aan heel zijn reactie, dat hij zich volkomen focust, op de situatie zoals hij die constateert.

En het gevolg is dat hij overstresst raakt. Compleet in de stress en paniek. Herkenbaar toch?

In tal van situaties, ook in uw en mijn leven. Maar ik moet u toch zeggen, gemeente, broeders en zusters, want we hier horen, uit de mond van deze knecht, terwijl die bij zo'n godsman, in de diepe nabijheid leeft, is niet de taal van het geloof.

dat blijkt zo direct ook wel. Hier worden we geconfronteerd, met iemand die wegzinkt in diepe twijfel.

Of moet ik zeggen, in ongeloof. Want wat doet hij? hij ziet, hij ziet, op de omstandigheden, waarin hij is komen te verkeren.

Hij ziet geen uitkomst meer, omdat hij gefocust is op dat, wat zijn eigen ogen hebben gezien. En wat kan dat moeilijk zijn?

Ook in je eigen leven. We stuurden van de week een powerpoint naar een broeder, die heel wat in zijn leven heeft meegemaakt. Een powerpoint naar aanleiding van dat prachtige lied, Ik zal er zijn.

En hij schreef mij terug, wat een heerlijke bemoediging. Want mijn gevoel zegt mij zo vaak, dat ik eigenlijk geen kind van God ben.

Ik heb hem teruggeschreven, wat heerlijk dat je schrijft, dat je gevoel dat zegt. Want je gevoel bepaalt niet, wat je naar geest, ziel en lichaam nodig hebt.

Maar het feit dat je door genade een kind van God bent. Als u en ik, broeders, zusters, jonge mensen, beproefd of verzocht worden in het leven, dan is de reële vraag, die de hele Bijbel ons telkens weer opnieuw in allerlei situaties voor ogen houdt, waar focust u zich dan op?

Want uw manier van kijken naar datgene, wat u meemaakt in uw dagelijks leven, dat bepaalt ten diepste ook de uitkomst.

Dus, of het in onze omstandigheden wel of niet zien zitten, is een term die je heel veel hoort in onze tijd, dat bepaalt wel degelijk hoe je er uiteindelijk uitkomt.

En ik ben zo dankbaar, dat de Bijbel deze concrete vragen, die u en ik in het leven, door de omstandigheden, zo kunnen gaan beheersen, dat er in de Bijbel voorbeelden staan, van broeders en zusters, die daar ook mee geworsteld hebben.

Maar, zoals Auken al zei in het begin, dan is het zo geweldig, dat je daar mee naar God toe gaat. in de allereerste plaats daarmee naar God toe gaat.

Net als de knecht van Elisa, met die brandende vraag bij Elisa komt, vuurt David, in psalm 13, slaat u dat eens even op, als u wilt, in psalm 13, de ene vraag naar de andere, richting God af, vanwege zijn moeilijke omstandigheden.

In psalm 13, vers 2 en 3, daar staan vier vragen, die bij tijd en wijle ook in ons hart leven.

En ze beginnen allemaal met hetzelfde stukje. Kennelijk duurt het al enige tijd. Want wat staat er? In psalm 13, vers 2, Hoelang nog, heren, zult u mij voor altijd vergeten?

Hoelang zult u uw aangezicht nog voor mij verbergen? Hoelang zal ik nog plannen maken in mijn ziel, verdriet hebben in mijn hart, dag na dag?

Dag na dag. En hoelang zal mijn vijand zich nog boven mij verheffen? Misschien zit er wel een vraag bij, op dit moment, waar u mee worstelt in uw geloofsleven.

Waar u soms van wakker ligt. En uw gevoelens en uw gedachten zich alleen maar concentreren rondom dat probleem wat er in uw leven is.

Van deze psalmist, psalmist, psalm van David, kunnen we leren hoe hij met die vragen omgaat.

David gaat met deze moeilijke omstandigheden eerst naar zijn God. In vers 4 staat iets heel bijzonders.

Je kunt u vergelijken met dat wat Auken voorlas uit psalm 61. Zie mij aan, hoor mij heren mijn God.

Wat is zo mooi dat hij dat zegt. Hij eist van heel veel dingen, is hij onzeker geworden. Daar worstelt hij mee.

En we hebben dat net gelezen waar hij mee worstelt. Dat zal maar je worsteling zijn. Het ene probleem naar het andere. Maar hij weet wel één ding boven dat alles. De Heere is door genade mijn God.

En wat vraagt hij dan? En dat zou ik u vanmorgen, ook aan het begin van een nieuwe jaar 2020, met zoveel onzekerheden op het hart willen binnen.

Hij bidt in de stilte van zijn binnenkamer, verlicht mijn ogen. We hebben al heel wat naar dit scherm gekeken vanmorgen.

Hebt u ook zo genoten van dat prachtige plaatje? Daar zie je een man lopen in het bos, in het donker. Maar hij kijkt niet naar het donkere van het bos.

Hij heeft zijn oog gefocust op het licht. Hij zegt als het ware in zijn situatie om mij heen is duisternis. En er is zoveel duisternis in de wereld waarin u en ik leven.

Duisternis die enorme zorgen baart. Maar David zegt, Heer verlicht mijn ogen. Soms moet je als mens naar zo'n situatie toegroeien.

Moet je elkaar dat toezingen, zoals we dat net hebben gedaan in dat prachtige lied. Dat je je daar vooral op moet richten, op moet focussen. Als je een klein stukje terugbladert, doet u dat maar even naar psalm 10.

Dan begint psalm 10 vers 1 ook al met zo'n klemmende vraag.

Daar wordt niet de hoe lang nog vraag gesteld, maar de waarom vraag herkenbaar. En David zegt, Heer, vers 1 van psalm 10.

Waarom blijft u van verre staan? Waarom verbergt u zich in tijden van benauwdheid?

Wat kun je daar als gelovigen mee worstelen? Wat is het dan fijn dat je een broeder en een zuster hebt. Met wie je dat kunt delen.

En die dan tegen je zegt. Wat David constateert in vers 13. Dat is eigenlijk een vers waar je een uitroepteken bij zou moeten plaatsen in je Bijbel.

Want tot welke conclusie is David gekomen? Ten midden van al die worstelingen die hij moet meemaken. Dan zegt hij in vers 13.

U ziet het wel. Want u aanschouwt de moeite en het verdriet.

En nou komt het belangrijkste. Nu komt de reden. Op dat men het in uw hand geeft.

Dat moest David leren. Ten midden van zijn brandende reële vraag. Dat moeten u en ik leren. Maar de vraag is dan gepaast.

Doet u dat ook? Geeft u het ook in de allereerste plaats. In zijn hand. Als we even terugkeren naar de geschiedenis van de knecht van Elisa.

Dan merken we dus dat hij in dezelfde situatie verkerend als Elisa. Met zijn natuurlijke ogen. En daar komt zijn gevoel en daar komt zijn verstand als de kippen bij.

Om hem te laten zien. Hopeloze toestand. Maar deze geschiedenis uit 2 Koning 6 laat ons zien dat je ook op een andere manier kunt kijken naar de omstandigheden waarin je in dit leven komt te verkeren.

Je ziet dat ze om staan als je bij mensen binnenkomt voor een pastoraal bezoek. Dan hebben ze een tegeltje op de muur. Ter bemoediging. God heeft ons geen kalme reis beloofd.

Maar wel een behouden aankomst. Ik weet nog dat ik ooit eens met een oudere broeder sprak. Die refereerde aan dat tegeltje. En hij zei weet je wat ik nou zo jammer vind.

Dat tegeltje dat moet iets langer worden. Daar moet niet staan. God heeft ons geen kalme reis beloofd. Maar een behouden aankomst.

Hij zegt daar moet achter staan in Christus Jezus. Amen. Je kunt ook naar de situaties waarin het leven je brengt.

Omdat we onderhevig zijn aan de zondeval. Omdat we in ons leven nog steeds fouten hebben. En maken. En onvolkomenheden tegenkomen.

Omdat we in een wereld leven die niets liever wil dan ons bij die liefdevolle God vandaan trekken. Je kunt er ook naar kijken. Met geestelijke oog.

Vaak zijn wij net als deze knecht bang voor onze omstandigheden. Omdat we dan op die omstandigheden zien.

En dus niet in geloof wandelen. Ik kreeg vorige week een prachtig plaatje. Op het internet is een site die heet Bijbelspreuken.

En die verspreiden prachtige bemoedigende plaatjes. En er staat soms een hele prikkelende tekst bij. En het plaatje wat ik van hem kreeg.

Was van een vrouw. Die waarschijnlijk jaarlijks een keuring ondergaat bij haar huisarts. En de huisarts die vraagt aan haar. Zuster.

Zorg je ook goed. Voor je lichamelijke conditie. En dan zegt die zuster. Ja dokter.

Ik wandel. In de heren. Dat is wat God van u en mij vraagt. In deze tijd waarin wij verkeren.

Want als deze knecht. Met zijn brandende angstige vraag. Naar Elisa gaat. Dan zegt Elisa tegen zijn knecht.

Wees niet bevreesd. We hebben niet zo lang geleden kerst gevierd. En in de kerstnacht. Toen de boodschap aan de engelen werd verkondigd.

Heeft de engel tot twee keer toen gezegd. En zie. Wees niet bevreesd. Want zie. Ik verkondig u grote blijdschap.

In de kerstnacht heeft door de geboorte van de heer Jezus Christus. De engel verkondigd. Het oordeel over alle angsten. Die u en mij soms in ons leven.

Zou kunnen vasthouden. Wees niet bevreesd. En wat zegt hij dan tegen zijn. Beangstigende medebroeder.

Want die bij ons zijn. Zijn meer dan die bij hen zijn. Wat kun je daar soms een behoefte aan hebben.

Dat je in contact komt met een broeder of een zuster die je bemoedigt. Maar ik weet nog dat ik voor de allereerste keer op een jeugdavond over dit thema sprak.

En ik had toen gewoon de vraag gesteld. In wiens sandalen sta je nou eigenlijk? Als je naar deze situatie kijkt. In de sandalen van die bange knecht.

Of in de sandalen van die godsman. Elisa. Allebei zien ze dezelfde situatie. Worden ze met hetzelfde probleem geconfronteerd.

Maar bij de een is twijfel. Bij de ander is hoop. Na afloop kwam er een jonge zuster naar mij toe. Ze zei meneer u hebt misschien makkelijk praten omdat uw omstandigheden goed zijn.

Maar ik wil u eerlijk zeggen dat ik van de week voor de trein heb gestaan. Om een einde te maken aan mijn leven. Dan moet je pastorale benadering.

Verder gaan dan alleen maar bemoedigende woorden. Dan moet je net als Elisa. De situatie te baat nemen.

Dat ondanks het feit dat hij die prachtige woorden uitspreekt. Die voor hem een realiteit zijn in zijn geloofsleven. Dat je dan met zo iemand moet gaan bidden.

Pastorale kussens hebben broeder Aad van der Zand en ik vaak gezegd. Pastoraat is dat als je bij een broeder of een zuster komt die het moeilijk heeft. Dat je zegt ik kom hier met lege handen.

En leg er maar in wat je leven pijn doet. Waar je je zorgen over maakt. En dan gaan we dat straks samen bij de Heer brengen.

Kijk dat doet Elisa. Elisa die spreekt hem niet alleen maar kalmerend toe. Dat is best mooi.

Dat hij dat doet. Maar hij gaat ook voor zijn knecht bidden. En wat bidt hij dan? En dat mag soms uw en mijn gebed zijn.

Voor die broeder of die zuster. Die God op je weg brengt met een stukje nood. Dat je bidt heren. Open toch zijn of haar ogen.

Zodat hij of zij ziet. Wat staat er dan? Want dat is een gebed naar Gods hart. Dan staat er in de heren opende de ogen van de knecht.

Zodat hij zag. En zie. Hun berg. Was vol paden en strijdwagens van vuur rondom Elisa.

Dus op die ogenschijnlijk levensbedreigende berg. Waar het stadje dood aan lag. Daar is niet alleen maar een leger wat het stadje omsingeld heeft.

Maar op die berg zelf is een veel groter hemels leger gestationeerd. Niemand die daar oog voor heeft.

Dan alleen Elisa. Maar het feit dat dat leger er is zal bepalend zijn voor de uitkomst van deze geschiedenis. Het is om nog maar weer eens even een psalm te citeren.

Het is een prachtig voorbeeld van de engelenwacht. Die God aan al zijn kinderen heeft beloofd. Want wat lezen we in psalm 91 vers 11 en 12.

Psalm 91. Vers 11 en 12. Daar staat deze geweldige bemoediging voor Gods kinderen.

Want hij zal voor u. Voor u dus. Zijn engelen bevel geven. Dat zij u.

Bewaren op. Al uw wegen. Zij zullen u op de handen dragen. Zodat u uw voet aan geen steen stoot.

Kijk eens naar deze geschiedenis. Twee mensen. In dezelfde uitzichtsloze situatie. Maar qua beleving.

Een wereld van verschil tussen hen beiden. Elisa kijkt de situatie aan met geestelijke ogen. En zijn geestelijke kijk op de zaak doet hem zien dat God in zijn nabijheid was.

Met een leger vele malen machtiger dan dat natuurlijke Syrische leger. U en mijn kijk op de omstandigheden waarin ons leven komt te verkeren.

Broeder, zuster. Jonge mensen. Die bepaalt of we vervolgens in die omstandigheid gaan handelen in een geest van angst.

Of in een geest van goddelijke kracht. De apostel Paulus schrijft een prachtige bemoedigende brief aan zijn geliefd kind Timotheus.

En Timotheus kon van tijd tot tijd ook wakker liggen van de omstandigheden waarin het gemeenteleven in en voor de gemeente hem plaatste.

Van mensen die van alles en nog wat over hem zeiden. De tegenstand die hij ervoer. Daar kon hij zo wakker van liggen dat hij de pijn van in zijn maag kreeg.

Herkenbare spanningsklacht. Paulus raadt hem dan aan om een weinig wijn te nemen voor zijn maag.

Maar hij geeft hem ook een goddelijk recept mee. Hij zegt in 2 Timotheus 1 vers 7 tegen deze gespannen en van tijd tot tijd angstige dienstknecht van God.

Timotheus, God heeft ons, heeft jou niet gegeven een geest van vreesachtigheid. Met andere woorden, kijk nou niet met je natuurlijke ogen naar de situatie waar je in geplaatst wordt.

Maar God heeft ons een geest gegeven, zegt hij in 2 Timotheus 1 vers 7, van kracht, van liefde en van bezonnenheid. Daar zit voor u en mij ook heel veel in.

Als wij net als de knecht van Elisa op een vreesachtige manier blijven kijken naar onze omstandigheden. Dan zullen we ongedwijfeld zwichten door een geest van angst.

En dat roept allerlei gevoelens in je leven op. Gevoelens van paniek. Gevoelens van je onwaardig voelen ten opzichte van God.

Gevoelens van wanhoop. Soms zelfs van depressie. Voor een korte of langere tijd. Stuk voor stuk gevoelens die je zo beïnvloeden dat ze de overhand krijgen in je geestelijke leven.

Maar het woord van God zegt ons. Als we ons in die omstandigheden die we allemaal op de een of andere manier meemaken. Of nog krijgen mee te maken.

Als we ons daarin op God richten. Aan hem bidden om verlichte ogen. Wat hij ons door deze situatie wil leren.

Zodat we opwassen in de genade en in de kennis van ons Heer Jezus Christus. Dan zullen we ervaren dat er een geest weer komt van liefde.

En van kracht en van bezonnenheid. Was het heerlijk? Als je broeders en zusters hebt. Die je net als Elisa zo geestelijk omarmt.

Die je niet alleen maar bemoedigen door het woord. Maar die ook met je gaan bidden. Zodat je gaat zien. Dat zij die bij jou zijn.

Meerder zijn. Dan die bij hen zijn. Weet u. Het is jammer om dat vast te moeten stellen. Maar als het woord van God zo vaak zegt in de Bijbel.

Dat God u niet zal begeven. En dat God u niet zal verlaten. Weet u wat er dan vaak bij staat. Wat zou een mens je doen? En met alle goede bedoelingen.

Denk ik dat we minder met mensen moeten praten. En meer met mensen moeten bidden. Omdat je zo gauw iets tegen een ander kunt zeggen.

Wat voor jou wel een waarheid is. Maar wat voor de ander nog een veel groter probleem gaat worden. Ik lees dit in spreuken 29 vers 25.

Probeer die tekst eens te onthouden. In spreuken 29 vers 25 staat. Mensen vrees legt iemand een valstrik.

In de NDG staat. Vrees voor mensen spant een strik. Ik kom uit een nunsbeet van de Veluwe. En daar werd vroeger heel wat gestroopt.

Nou nog wel. Maar vroeger deden ze dat allemaal met zo'n koperdraadje. Met zo'n lus. En als een dier daarin kwam. Wat wilde die dan toch zijn weg blijven vervolgen. Maar dan groef hij als het ware zijn eigen graf.

Wij kunnen ons zo focussen op dat wat mensen zeggen. Terwijl God zegt het openen van mijn woorden. Dat verspreid licht.

En daarom zegt de spreukendichte. Vrees voor mensen spant een strik. Mensen vrees legt iemand een valstrik. En dan komt het. Maar wie op de heren vertrouwt.

Wordt in een veilige vesting gezet. Toen de knecht zag wat Elisa zag. Was zijn angst overwonnen.

Ook u en ik kunnen in de moeilijke omstandigheden die in het leven op ons afkomen. Tot God roepen. Met David.

Heren. Mijn God. Verlicht mijn ogen. Dan zal hij u namelijk laten zien. Dat u niet in de minderheid bent.

Dan zal hij u laten zien. Dat u er niet alleen voor staat. Zoals u dacht. Of zoals uw gevoelens en uw gedachten. U wilde doen geloven. Maar dan laat hij zien.

Dat hij aan uw kant staat. Het enige wat u daarvoor moet doen. Is meer kennis van hem verkrijgen. Door vaak.

Zo vaak mogelijk. En het liefst aan het begin van de dag. In zijn woord te kijken. Want dan gaat u met David zeggen.

Zoals hij dat zegt in Psalm 5 vers 4. Heren. Desmorgens leg ik het u voor. En ik zie uit. Wat kun je soms.

Als een berg opzien. Tegen de dag die voor je ligt. Maar David zegt. Ik heb leren kennen. Herkennen in mijn leven. Ontdekt in mijn leven. Als ik het smorgens aan de Heer voorleg.

Dan mag ik uitzien. Want. Zegt Hebreeën 13. Dan is een helper. Groot van kracht. Steeds bereid. Of bid dan. Zoals David dat doet.

In Psalm 119 vers 18. Als hij zegt. Ontsluit mijn ogen. En laat mij aanschouwen. De wonderen van uw wet.

De wonderen van uw woord. En zo mag je beginnen. Aan het begin van een nieuwe dag. Om een glimp op te vangen. Van Gods macht.

Van Gods liefde. En goedheid die met je meegaat. Met andere woorden. Lees zijn woord. We zeggen het al tegen de kinderen.

Maar ze moeten dat zien. In ons leven. Want dat brengt er waarde aan toe. Lees je Bijbel. En bid elke dag. Lees je woord.

En leg als het ware. Gewoon je hand op dat woord. En maak aanspraak. Op dat wat God je in dat woord toevertrouwt. David. David.

En Elias knecht. Waren toen God hen liet zien. Dat hij erbij was. In elke situatie. Nog steeds omzingeld door de vijanden.

Maar hun ogen waren geopend. Zodat ze het nu zelf konden zien. Want die bij ons is. Zijn meer dan die bij hen zijn.

En in 1 Johannes 4 vers 4. Daar schrijft de apostel Johannes op hele lieflijke. En hele bemoedigende wijze dit.

1 Johannes 4 vers 4. Lieve kinderen. U bent uit God. En u hebt hen overwonnen.

En dan komt het. Want hij die in u is. is groter. Dan hij die in de wereld is. Dat is een tekst die moet je voor jezelf onderstrepen.

Ja. En lezen. Juist op die momenten. Dat situaties je zo kunnen aanvechten in je geloofsleven. Dat je je ziel herinnert.

Ik ben uit God. En ik heb hen overwonnen. Want hij die in mij is. Is groter dan hij die in de wereld is.

De boze is en blijft er alles aan gelegen. Broeders en zusters. Om ons ook in dit jaar 2020.

Door onze oren en door onze ogen. Dus door dat wat we horen. En dat wat we zien te verleiden. En die intensiteit die wordt steeds groter.

Omdat hij maar al te goed weet. Zelf ook al te goed ziet. Dat zijn tijd ten einde loopt. Dat waar gaat worden wat wij straks uit opwekking 818 zongen.

De dag van Christus naat het met rassen schreden. En daarom tot slot. Voor u en voor mijzelf. Ook voor dit nieuwe jaar.

Hoeveel mensen hebt u in de afgelopen periode niet een gezond. Een gelukkig. En een gezegen nieuw jaar toegewend.

Weet u wat alleen de moeilijkheid van die wens is? Een nieuw jaar bestaat niet. Want zeg nou zelf.

Op het moment dat je op ouderjaarsavond. Elkaar een gezegend nieuw jaar toewenst. Elkaar in de armen nam. Omhelst. Je richt op het nieuwe jaar wat voor je ligt.

Zijn niet je omstandigheden veranderd. Die neem je mee dat nieuwe jaar in. Want het is zo belangrijk dat je nieuw leert kijken.

In het jaar anno domini. Wat deze tijd ons ook voorschijnt te houden. Maar ik blijf geloven dat het een jaar onzes heren is.

Waarin we meer dan ooit nodig zullen hebben. Om tot een levende hoop te zijn voor elkaar en voor mensen die God op onze weg brengt.

En daarmee is het ook belangrijk. Om gehoor te geven. Om gehoor te geven.

Daarin are home onzes heren.

Ik heb een hele од radius. Dan heb ik een hele mile dat omlaar Ingenisaat. Ja. Wordt dan eeninto planning. cada sympathy. Andrea van Jesus. Ik heb een hele ganse God. Ik heb een hele map en een heleboel dat muziek je ook verteld. Omdat er nog zoveel last of zoveel zonde is in mijn leven.

waardoor ik geen goed zicht kan krijgen op wie u ten diepste dag in dag uit voor mij wilt zijn. Ik ben op dit moment voor mijzelf aan het lezen in het Bijbelboek Jeremia.

Oh, wat moet Jeremia toch een boodschappen brengen aan het volk. Er komen geweldige oordelen in naar voren. Maar dwaars door dat alles heen laat God steeds weer merken.

Maar ik ga ondanks al die zonden een keer brengen in het lot van Juda, in het lot van Israël. Ik zal ze weer terugbrengen naar de godsdod Jeruzalem en naar het land Israël.

En toen las ik in Jeremia 32 vers 19. Want uw ogen, Gods ogen dus, zijn open over alle wegen van de mensenkinder.

Om ieder te geven overeenkomstig zijn wegen en overeenkomstig de vrucht van zijn daden. Vroeger kon ik doodsbang worden als ik zoiets las.

Omdat ik een verkeerd godsbeeld had. Altijd maar dacht dat God een vertoornend vuur was. Totdat iemand mij leerde, Aard, jij gelooft in de Heer Jezus Christus in zijn volbrachte werk op het kruis van Golgotha.

Als God nu naar jou kijkt, dan ziet hij niet Aard Havenkamp. Maar dan ziet hij zijn geliefde zoon. En die geliefde zoon zegt, Abba, Vader, ook voor aard heb ik mijn leven afgelegd op het kruishout van Golgotha.

En nu kijkt God naar mij als gelovige. Om mij te ondersteunen. Maar ook om mij door zijn woord en door zijn geest te laten zien.

Aard, dit is een weg die niet in overeenstemming is met mijn woord. Aard, dit is niet tot vrucht van de geest.

Maar is eigenlijk een werk van het vlees. En dan kan het voorkomen dat God je door zijn woord en door zijn geest laat zien dat je net als Job moet gaan bidden.

Heren, ik wil graag een verbond sluiten met mijn ogen. Zodat ik me focus op u en niet op wat de wereld mij te bieden heeft.

Trouwens, de Heer Jezus is daar zelf ook heel duidelijk over geweest. Hij zegt in Matthijs 6, vers 22 en 23 deze bijzondere woorden.

De lamp van het lichaam is het oog. Als dan uw oog oprecht is, zal heel uw lichaam verlicht zijn.

Maar als uw oog kwaadaardig is, zal heel uw lichaam duister zijn. Uw en mijn natuurlijke oog heeft alleen maar oog voor vijandige, moeilijke problemen, omstandigheden en gevaar.

God stuurde twaalf mensen, twaalf mannen, het beloofde land in om dat te gaan verkennen. En ze ontdekten, God heeft geen woord verkeerd gezegd.

Dit is een land overvloeiend van melk en honing. Maar ze zagen daar ook versterkte steden en grote reuzen. En tien van de twaalf, ver uit de meerderheid, was daar zo door geïmponeerd dat ze zeggen, wij zijn als springhanen.

Het is afgelopen met ons. Twee niet. Jozua en Kalle. Die zagen dat ook wel. Die constateerden dat ook wel.

Maar die zeiden, God heeft ons veertig jaar lang in de woestijn gespaard. Het heeft ons aan niets ontbroken. Onze kleding en ons schoysel is bewaard gebleven.

We hebben manna en te drinken gekregen en van tijd tot tijd vlees van de kwarts. Als die God met ons gaat, dan zingen wij dat overwinningslied.

Kijk, en daarom zegt Hebraïe 12 vers 2. Laten wij, ook als gemeente van Christus hier in de reddingsark. Laten wij met volharding.

En dan heb je het soms nodig, wat iemand van de broeders of zusters hier een por in je rug geeft. En die zegt van, niet naar de omstandigheden kijken.

Laten we ons focussen op de Heer Jezus. Laten we daarvoor gaan bidden dat Hij je ogen verlicht. Want wat staat er? Laten wij met volharding de wetloop lopen die voor ons ligt.

Terwijl wij het oog gericht houden op Jezus. En dan komen die geweldige woorden. De leidsman en de volleinder van het geloof.

God heeft ons hier in de reddingsark aan elkaar gegeven. Om elkaar ook te beheaderen. Hoe vaak hoor je niet, ook hier in deze gemeente.

Dat een van je broeders of zusters zegt. Ik ben zo geïmponeerd door de omstandigheden waarin ik verkeer. Je moet het me maar niet kwalijk nemen.

Maar ik zie het even helemaal niet meer zitten. Nou zegt deze geschiedenis van morgen dan. Wees dan voor hem of voor haar een Elisa.

Geef niet alleen bemoedigende woorden, hoe belangrijk die ook zijn. Maar soms gebruikt God jou om vanuit jou doorleefde situatie aan de ander te laten zien.

Dat hij kracht geeft voor vandaag. En blijde hoop voor de toekomst. En daarom wil ik u aan het slot van deze woordverkondiging meegeven.

We zijn met de psalmen begonnen. We sluiten ook met een psalm af. Psalm 16 vers 8. Ik weet niet wat dit jaar u gaat brengen. Ik weet niet wat de komende tijd u gaat brengen.

Ik weet niet in welke situatie u op dit moment zit. Waardoor deze woordverkondiging heel herkenbaar voor u is. Maar doe wat David deed.

En zeg hem psalm 16 vers 8. Met David. Ik stel mij de heren. En wat staat er dan?

Voortdurend. We hebben soms zo de neiging om dat te doen. Als het erom spant. Want niet voor niets zingen we van tijd tot tijd.

Elk uur, elk ogenblik steun ik op u. Ik stel mij de heren voortdurend voor oog. En wat staat er dan? Omdat hij aan mijn rechterhand is.

Wankel ik niet. Of anders gezegd. En u mag dat zo gaan zingen. Zie slechts op hem.

Volg gehoorzaam zijn stem. Blijf maar rustig vertrouwen. Altijd ziende op hem.

Dan wordt het met recht een gezegend jaar 2020. Amen.