Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Het is altijd zo bijzonder als je naar de hele dienst kijkt en beluistert dat er heel wat dingen door je heen gaan.
! Onze broeder had het over de broer van de verloren zoon, zullen we maar zeggen. Ik zat te denken aan feestvieren. En ik zat te denken aan dat God zei tegen Mozes, Mozes ga naar de vader ogen zeg tot hem laat mijn volk trekken opdat ze mij offeren.
En daarna zei hij in Exodus laat mijn volk trekken opdat ze mij dienen. En tenslotte zei hij laat mijn volk trekken opdat zij mij een feest vieren. Het begint met offeren.
En toen dacht ik aan een vers en dat wil ik wel met u lezen, al gaan we het over de Johannesbrief hebben. Wil ik toch graag met u dit stukje lezen, want bij mijn weten is dit het enige vers in de Bijbel dat...
Ik heb zoveel dingen... Dat spreekt over verlossing. Drie keer in dit vers wordt het woordje verlos of verlossen of verlost gebruikt.
En dat is in 2 Korinthe, hoofdstuk 1. 2 Korinthe, hoofdstuk 1. En daarvan het tiende vers.
2 Korinthe 1, vers 10. En dan gaan we naar de Johannesbrief. Daar staat...
Paulus, je moet zich realiseren. Ik ben nu met de grote biografie bezig van de meneer Wright. En die heeft het gehad over Paulus.
En hij beschrijft ook dat Paulus alleen aankomt in Korinthe. En dan zegt hij ook niet voor niets... In hoofdstuk 2, vers 3.
En dit heb ik u juist geschreven, omdat ik bij mijn komst geen driefout zal ondervinden. En hij zegt ook op een gegeven moment dat hij in angst en beven... In hoofdstuk 1 en 2.
In angst en beven bij hen gekomen is. Alleen. Angst. En daarvoor schrijft hij dan hier in dit vers. Ja, wij hadden ons voor ons eigen besef het doods van ons zelf al ontvangen...
Opdat wij niet op onszelf zouden vertrouwen, maar op God die de doden opwekt. En dan komt dat vers. Hij heeft ons vers 10 uit zo'n groot doodsgevaar verlost.
En dan staat er... En hij verlost ons nog. En dan komen daar ook de heerlijke woorden waarin we lezen... Op hem hebben wij de hoop gevestigd dat hij ons ook verder verlossen zal.
Verleden, heden, toekomst. Ik weet niet hoor of u de... Zoals hier ook staat... En ik moest er ook aan denken dat hij ons ook nog verlost.
Soms moeten we bevrijd worden van een aantal dingen. Ik heb de afgelopen periode nogal veel blauwe enveloppen gekregen. Ik kom schijnbaar boven het maaiveld uit en er werden vragen gesteld.
En plotseling kwam er bij mij een moment dat ik gedreven vlak voor de voorbereidingen voor de prediking... Vorige week een zondag... Dat ik mijn hoofd vol zat met blauw.
En ik bemerkte dat ik niet aan het toekwam aan het voorbereiden van de prediking. Ik moest verlost worden van die blauwe envelop.
De duivel weet de zwakke plekken. En ik moest ervan verlost worden. Dus hij verlost ook mij nog steeds. Van dingen die angst of die mij problemen gaan geven.
En nogmaals, het probleem is wel opgelost. Maar je zit er wel mee. En misschien zit u ook met bepaalde dingen. Gisteren bezocht ik een weduwe die pas weduwe geworden is.
Geen kinderen. Helemaal alleen. En dan plotseling bemerkt ze op hun trouwdag de tranen kwamen uit haar ogen. En ze zei op een gegeven moment ook.
Ik kom eigenlijk niet af van dat rouw. Van de rouwverwerking. En toen zei ik, daar zul je nooit van afkomen. Laat je tranen gaan.
Alsjeblieft, doe dat. Ik kan niet zeggen dat het zich oplost. Je moet het een plaats geven. En de Heere geeft je kracht omdat je een verborgen bron hebt.
Psalm 46. Maar de aandacht. Eigenlijk ga ik liever mijn man achterna. Ik zeg, dat weet ik en dat begrijp ik. En toch heeft de verborgen bron jou iets te zeggen.
In de weg die je nu gaat. Die ook hij met ons gaat. Twas door alle dingen heen. Hij verlost ons nog. Van dingen misschien waar u aan vast zit.
Problemen die er wel zijn. En die opgelost worden. Maar het punt is dat God ons verandert door zijn Zoon, de Heer Jezus Christus. En dat we dan anders naar de dingen zullen kijken.
En dat God ons daarin wil helpen. En wat een geweldige toekomst hebben wij. Dat we een levende hoop hebben. We gaan feest vieren. Is toch prachtig?
Hij is gekomen om te sterven. Hij heeft ons verlost. Hij verlost ons nog. En er is een levende hoop. En dat beeld wordt ons ook geschetst.
In de Johannesbrief. En daar wil ik nu naartoe gaan. In de Johannesbrief. Hoofdstuk 1 maar eerst even. Daar staat namelijk.
Als je de Johannesbrief een beetje goed leest. Dan staan daar een aantal dingen. Kenmerken van de ware gemeenschap met God. En Johannes schrijft drie keer de reden waarom hij deze brief geschreven heeft.
Hij zegt namelijk in het eerste hoofdstuk. In vers 4. En deze dingen schrijven wij u. Dus de eerste reden waarom hij het schrijft is.
Is op dat uw blijdschap volkomen zijn. Bent u blij? Nou toen ik die blauwe enveloppen binnen kreeg. Was dat wel even weg. Maar de blijdschap des heren zal je kracht zijn.
Dus ik werd weer opgewekt door dat fantastische vers. Uit Nehemia. Hoofdstuk 4 dacht ik. Of 8. Uit mijn hoofd. De blijdschap des heren zal je sterkte zijn.
Verblijt u in de heren. Niet altijd in de omstandigheden. Hij geeft dat aan omdat de Heer Jezus Christus dus gekomen is. Het woord des levens. Het leven is geopenbaard.
We hebben het gezien zegt hij. En we vertuigen en verkondigen u. Dat eeuwige leven dat bij de Vader was. En aan ons is geopenbaard. Nou de liederen hebben we erover gezongen.
Daarom schrijft hij ook. Wat wij gezien gehoord hebben verkondigen wij u. Op dat u gemeenschap met ons hebt. En deze gemeenschap van ons is er met de Vader en de Zoon.
Zijn Zoon. Jezus Christus. Wat een geweldige gegeven is dat we gemeenschap mogen hebben met de levende God. Dat is en geeft blijdschap.
Daarin hebben we gemeenschap met elkaar. Omdat Christus in ons leven gekomen is. Dat hij ons verlost heeft van onze zonden. En dat hij ons gerechtvaardig heeft door zijn opstanding uit de doden.
En dat hij zijn geest heeft uitgestort om ons nog te verlossen. Prachtig. Tweede reden waarom hij het schrijft is in hoofdstuk 2 vers 1.
En dan zegt hij ook. Mijn lieve kinderen. Ik schrijf u deze dingen. Op dat u niet zondigt. En het derde is waarom hij deze brief schrijft in 1 Johannes hoofdstuk 5 vers 13.
En daar staat. Deze dingen heb ik u geschreven.
Aan u die gelooft in de naam van de Zoon van God. Op dat u weet dat u het eeuwige leven hebt. En omdat u gelooft in de naam van de Zoon van God.
Ook hierin zien we dus. Dat ze geschreven zijn omdat je het weten mag. Nou kom ik uit een reformatorische omgeving.
Ik heb lesgegeven. Ook aan reformatorische kinderen. En ik kreeg nog wel eens telefoontjes. Dat je nooit met zekerheid kunt zeggen dat je een kind van God bent. Nou ik zeg.
Johannes zei. Nu zijn wij kinderen Gods. Dat zegt hij in 1 Johannes 3. En in 1 Johannes 5 zegt hij. Dat je het weten kan. Dat gaf best wel wat confrontatie.
Maar de dominee zegt. Ik zeg. Ja maar Gods woord zegt iets anders. En het is zo belangrijk dat we gaan weten. Dat we mogen wandelen in het licht.
Dat we mogen wandelen in zijn geboden. Hij gaat dat uitbouwen in hoofdstuk 1 en 2. Dat we mogen wandelen in broederliefde. Dat we mogen wandelen in heiligheid.
Het staat niet voor niks dat we een verlossing gaande is. En we mogen wandelen in het zuivere woord van God. Daar wil ik het vanmorgen proberen over te hebben.
Het is bijzonder. Wat een studie. En er zei iemand op een gegeven moment. Het is heel bijzonder dat wij doodgeboren zijn.
We leven in de geboortetijd. Althans het gedenken van. Ja de geboorte van de heer Jezus. Al was het niet in december. Maar daar gaan we het maar niet over hebben. Waar we het wel over gaan hebben is.
U en ik. Wij zijn doodgeboren. En toen zijn we verlost.
En kwamen we tot wedergeboorte. En zijn we een nieuwe schepping geworden. En toen zei de broeder. En als ik sterf ga ik niet dood.
Een niet gelovige zal zeggen. Waar heeft die man het over. Je begrijpt er niks van. Maar wij zijn dus in zonde geboren.
En we hebben de heer Jezus Christus mogen aanvaarden in ons leven. Wederom geboren. Om een nieuwe schepping te zijn. En wat zo bijzonder is. Is dat hij uiteindelijk.
Ook als ik sterf. En ik moet u zeggen. Ik ben bij vele stervenden geweest. Degene die gestorven is. Heeft de dood niet gezien. Maar ik wel.
Dwars door dit alles heen. Hebben we een levende hoop. Dat hij ons verlost. En dat Paulus ook zegt. In 2 Korinther 5. Het is mij beter uit dit lichaam te zijn.
En bij de heren in te wonen. Toen ik 22 was. Toen dacht ik. Nou ik wil nog wel even blijven. Dat is puur menselijk. Maar we hebben een toekomst. We hebben een geweldige toekomst.
Die vast ligt. Feest vieren. Wat zal het zijn als straks de bazuin gaat klinken. En dat we verenigd staan om hem. Die ons kocht en betaalt. En die heeft zich niet geschaamd ons broeders te noemen.
Wat een genade. En wat een rijkdom. En daar wordt je je elke keer van meer en meer bewust. Als je dat gaat beseffen.
Je hebt een nieuwe identiteit gekregen. En we hebben wat dat betreft. Zijn we een nieuwe schepping. En hij is nu bezig ons te verlossen.
Van de invloed. Die zonde nog steeds op ons heeft. Ik weet het wel. Ik ben dood. In zonden en misdaden. En levend in Christus.
Maar die oude mens. En de duivel weet wat het zwakke is in die oude mens. Om u en mij. Echt aan te pakken. We hebben niet de strijd tegen vlees en bloed.
Maar tegen overheden en machten. Die thans werkzaam zijn. En daarom is het ook goed. Dat elke keer weer te beseffen. En te beseffen. Ik ben een nieuwe schepping. En ik mag zonde niet meer maken.
Tot mijn nieuwe identiteit. Daarom gaat ook Johannes daarin verder. En vindt het ook heel belangrijk.
Als hij uiteindelijk ook zegt. Dat wij vrij zijn. En dan zegt hij uiteindelijk. En dan gaan we naar hoofdstuk 2 vers 3. Nadat we uiteindelijk hebben beseft.
Dat wanneer we zondigen. We een vrijspraak hebben. En dat we heen gaan met hem. En dat we onze zonden mogen beleiden. En hij die zal reinigen.
Hoofdstuk 1 vers 7 en 9. En dan zegt hij. In vers 3 van hoofdstuk 2. En hierdoor weten wij. Dat wij hem kennen. Namelijk dat wij al zijn geboden in acht nemen.
Dat zijn natuurlijk niet de 10 geboden. Want ik geef u altijd maar aan. Die 10 geboden. Die kunnen we niet houden. En deze geboden heeft de Heer ons niet gegeven. Ik denk namelijk dat.
De genade stopt op de berg Sinaï. En toen het volk van Israël zei. Dat zullen wij doen. Naar aanleiding van die 10 geboden ging het fout.
En we hebben in die duizend jaren geschiedenis wel gezien. Dat de wet wel goed is. Maar dat wij de wet niet kunnen houden. Dat de wet een spiegel is. In het gezicht kun je zien. Dat je gezicht misschien smerig is.
Maar ik kan met die spiegel dat gezicht niet schoonmaken. Daarom is er een nieuw gebod gekomen. Een nieuw gebod van het woord. En dat staat hier ook. Wie zegt ik ken hem en zijn geboden niet in acht neemt.
Is een leugenaar. En in hem is de waarheid niet. Met andere woorden. Je weet wat de geboden zijn. Die ken je. Maar je bemerkt ook.
Dat God zegt. Als ik een gebod geef. Doe dit. Doe dat. Ja. Dan verwacht ik dat je doet. Maar nou komt er een ander. Een verandering.
En kijkt u maar. Want dan staat er. Maar een ieder die zijn woord in acht neemt. U begrijpt daarom ook al. Dat de Heer Jezus Christus kwam om. De wil van de Vader te doen.
In de wil van de Vader te zijn. Dat is een uitgangspunt. Dat is niet doe dit. Doe dat. Maar ik ben een nieuwe identiteit. En daarom is mijn leven.
Van binnenuit veranderd. En daarom. Kan ik niet anders zeggen. Dan Heere God. Ik wil naar u wil leven.
Omdat u pijn en verdriet heeft. Als ik daar niet in ben. In die wil. Vandaar. Vandaar. Dat hij ook zegt. Maar een ieder die zijn woord in acht neemt.
In hem is werkelijk de liefde van God volmaakt geworden. Toen de tien geboden waren. Het Joodse volk dat probeerde. Bleek. Dat dat niet lukte.
En dat we tot ontdekking moeten komen. Zoals Romeinen 5 vers 5 dat ook zegt. Dat zijn liefde in mijn hart is. En in uw hart door geloof is uitgestort.
Nu kan ik lief hebben. Omdat die liefde een deelgenoot geworden is. In mijn leven. In uw leven. En soms kom je mensen wel eens tegen.
Waar je niet makkelijk mee om kan gaan. Dan heb je daar liefde voor nodig. Welke liefde? Zijn liefde. Elke keer.
Word je erbij bepaald. Jij kan het niet. Maar ik. Door jou heen. Wel. Dat moet een levensbeginsel worden. En dat is wat hier dus ook staat.
Vandaar. Dat die liefde in ons hart. Is uitgestort. Vandaar dat hij ook zegt. Hierdoor weten we.
Dat we in hem zijn. Wie zegt in hem te blijven. Moet dus ook zo wandelen. Als hij gewandeld heeft.
Een zaaier ging uit om te zaaien. En dan heb je daar het woord. Als ik in Lukas 8. En ik wil het toch even met u lezen. In Lukas 8. Even een andere manier dan Matthäus 13 dat zegt.
Maar in Lukas 8. En dan vers 13. Tot en met 15. Lukas 8 vers 13 tot en met 15.
Daar staat het volgende. En de heer vertelt het ook. Dat woord. Dat woord dat krijg ik. En wat doet het woord met mij? Wat doet het woord met u? En dan zie je dus de vier gronden.
En soms wordt het woord gezaaid. Ik hoorde dat gisteren ook evangelisatie actie was. En dat de folders zijn uitgedeeld. Ook voor het kerstgebeuren. Maar.
Misschien dat dat woord. Iets gaat doen in de levens van mensen. Maar dan komt daar de vogel. En dat zie ik dan in vers 12. En die vogel pikt dat woord weg.
Wat in zijn hart gezaaid is. En dan zie je een aantal dingen. Gronden in het leven van mensen. En dan zie je dus ook dat je het met blijdschap kunt ontvangen.
Maar dat het ook. Als er geen wortel is. En er komt een tijd van verzoeking. Er komt een tijd van beproeving. Er komt een tijd van rijkdommen. En dan komt vers 13.
Tot en met 15. Daar staat. En zij die wie op de rots gezaaid worden. Zijn zij die het woord met vreugde ontvangen. Wanneer zij het woord gehoord hebben. Maar deze die maar voor een bepaalde tijd geloven.
Hebben geen wortel. En in een tijd van verzoeking worden ze afvallig. En bij wie het zaad in de doornens valt. Dan zijn zij die het hebben gehoord. Maar die gaandeweg door de zorgen en de rijkdom.
En de vernietiging van het leven. Verstikt worden. En geen vrucht dragen. En waar het zaad in de goede aarde valt. Dat zijn zij die het woord horen.
Het in een oprecht en goed hart vasthouden. En in volharding. Komt je niet aanwaaien.
Hij verlost ons nog. Het komt je niet aanwaaien. En in volharding vruchten voortbrengen. Dat is in een blijven.
Dat is de betekenis van dat in een blijven. Broeders ik schrijf u geen nieuw gebod. Vers 7. Weer terug naar 1 Johannes. Ik schrijf u geen nieuw gebod. Maar een oud gebod.
Dat u vanaf het begin hebt gehad. Dit oude gebod is het woord dat u vanaf het begin hebt gehoord. Voor mij zijn dat dus de geboden die de Heer heeft aangegeven.
Toen hij op aarde was. Niet de tien geboden. Dat kunnen we niet. Toch schrijf ik u een nieuw gebod. Dat waar is in hem.
En in u. Want de duisternis gaat voorbij. En het ware licht schijnt. Wie zegt dat wij in het licht zijn. En zijn broeder haat.
Die is tot nog toe in de duisternis. Dus het kan gebeuren dat er broeders zijn. Zusters zijn. Die eigenlijk. Om wat voor redenen ook wel zeggen.
Het spreekt me wel aan. Maar ik blijf gezaghebber over mijn leven. Ik bepaal het zelf. En dan is de verklaring. Ben je al wederom geboren. Heb je die stap wel gedaan.
Heb je in volharding vastgehouden aan dat woord. Want als je dat eenmaal gedaan hebt. Dan kan je zeker weten. Ik ben een kind van God. Er is geen afval van gelovigen.
Maar ben je. Maar ben je wederom geboren. Heb je die keuze gedaan. En dan is het zo. Dat Paulus zoals hij het zegt. Ook niet ik leef. Maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu nog leef.
Dan leef ik dat. Door het geloof. In hem die mij heeft lief gehad. En zich voor mij heeft overgegeven. Dus. Wie zegt dat hij in het licht is.
En zijn broeder haat. Die is tot nog toe in de duisternis. Nou. 1 Korinther 5 vers 11. Zegt er ook duidelijk. Iemand. Die in de duisternis is.
Maar wie zijn broeder lief heeft. Blijft in het licht. En in hem is niets anders. Dat anderen doet struikelen. Maar wie zijn broeder haat. Is in de duisternis.
Wandelt in de duisternis. En weet niet waar hij heen gaat. Omdat de duisternis zijn ogen. Verblind. Heeft. Ik schrijf u lieve kinderen.
Want de zonden zijn u vergeven. Ik had eens iemand. En die zei van. Ja. Dat kan je wel zeggen. Dat je zonden vergeven zijn. Maar. Dus ik haalde de tekst aan.
Dat de heren de zonden. Achter zich werpt. U kent misschien die bekende tekst. Wel uit Jezaja. 38 vers 17. Dat hij zonden achter zijn rug deed.
En de man zei. Ja. Ik heb de Bijbel wel gelezen. En ik heb het ook vroeger wel in mijn kinderjaren gehoord. Maar je weet natuurlijk ook wel. Als hij het achter je gooit. Dat de heren soms ook wel eens omkijkt.
En dan ziet hij ze liggen. Dus ik vraag me dat af. Of u wel vergeeft. Ik denk. Wat moet ik daar nou op zeggen. Dus ik dacht van nou. U kent misschien de tekst uit Micha 7 wel.
Hij werpt onze zonden in de diepte der zee. En hij zat weer te kijken. En je zegt. Ja. Maar ik ken de geschiedenis wel van de Jordaan. Die had de heer ook drogelegd. Hij zegt.
Dus hij ziet mijn zonden wel. Wat moet je daar nou op zeggen. En gelukkig hadden we de voorbereiding gedaan. Over de Hebreeënbrief. En daar was een prachtige tekst.
Uit Hebreeën 8. Vers. Ik meen vers 17. Of vers 12. Maar dan staat er. Ik zal die zonden niet meer gedenken. En toen was hij overtuigd.
Die tekst. Die komt uit Jeremia 31. Ik wil toch even lezen. Want het gaat over. Wat er met Israël gaat gebeuren. Jeremia 31. En dan zeg ik ook.
Ach wat hebben we toch een machtig God. Wat heeft hij geduld met ons. Jeremia. 31.
En dan gaan we ook weer terug naar het verbond. En de Heer zegt ook. Ik heb jullie getrouwd. En in Jeremia 3 staat ook hier. Dat er ook een echtscheiding is. Vooral Israël.
Heeft dus ook een scheidbrief gekregen. Over Juda. Lezen we dat niet. Maar. Ze deden hetzelfde. En dan lees ik in het volgende. In vers 31. Jeremia 31.
Jeremia 31 vers 31. Zie er komen dagen. Spreekt de heren. Jeremia 31 vers 31. Dat ik met het huis van Israël. En met het huis van Juda.
Een nieuw verbond. Zal sluiten. Niet. Niet. Niet. Zoals het verbond. Dat ik met hun vader gesloten heb. Sinaï. Op de dag.
Dat ik hun hand vastgreep. Om hen uit het land Egypte te leiden. Mijn verbond. Dat zij verbroken hebben. Hoewel ik hen getrouwd had. Spreekt de heren.
Voorzeker. Dit is het verbond. Dat ik na die dagen. Met het huis van Israël. Sluiten zal. Spreekt de heren. Ik zal mijn wet in hun binnenste geven.
En zal die in hun hart schrijven. Daar gaat het om. In je hart schrijven. Bewogen worden. Door de liefde van God.
Die in ons hart is uitgestort. Waardoor je vijanden lief kan krijgen. Een verandering van leven. En dan staat er. Dat het ook bij het volk gaat gebeuren.
En dan staat er. Ik zal mijn wet in hun binnenste geven. Zal die in hun hart schrijven. Ik zal hun tot een God zijn. En ze zullen mij tot een volk zijn. Dan zullen zij niet meer een lieder zijn.
Naast de en een ieder zijn broeder onderwijzen. Door te zeggen. Ken de heren. Want ze zullen mij kennen. Mij allen kennen. Vanaf de kleinste tot hun grootste toe. En dan komt daar die herhaling uit Hebreeë 8 vers 12.
Het is vers 12. En dan staat er. Want ik zal hun ongerechtheid vergeven. En aan hun zonden zal ik niet meer denken.
Wat een bijzondere God hebben wij. Zo bijzonder. Ik ga weer terug naar Johannes. En dan staat er ook.
Niet voor niks. Ik schrijf u. Er komen er bepaalde niveaus. Daar moet je ook altijd wel voorzichtig mee zijn. Want het heeft niks met leeftijd te maken. Ik heb op 21-jarige leeftijd de heren leren kennen in mijn leven.
En sommige zijn eerder en waren eerder. Maar er zijn ook broeders en zusters. Die op het 60ste, 70ste jaar de heren hebben leren kennen. Ik kan niet altijd zeggen dat ze een baby zijn. Maar het is goed om te realiseren dat er in algemene zin.
En dan gaat Johannes het ook over hebben. En dan gaat hij dieper op de dingen in. En dan zegt hij het volgende. Ik schrijf u vaders.
Omdat u hem kent. Die er vanaf het begin is. Ik schrijf u jonge mannen. Omdat u de boze hebt overwonnen. En ik schrijf u kinderen.
Omdat u de vader kent. En ik heb u geschreven vaders. Omdat u hem kent. Die er vanaf het begin is. En ik heb u beschreven en geschreven jonge mannen.
Omdat u sterk bent. En het woord van God in u blijft. En u de boze hebt overwonnen. Hebt de wereld niet lief.
Ook niet wat in de wereld is. Als iemand de wereld lief heeft. Dan is de liefde van de vader niet in hem. Ik denk dat een vader gewoon eigenlijk alles heeft afgelegd.
En dat hij volkomen. Volkomen dan uiteindelijk ook genoeg aan Christus heeft. Maar hij heeft het ook over de jongelingen.
En die hebben de overwinning over de boze. En dat kan alleen maar als zij in zijn woord blijven. Denk weer aan Lucas. En dat we volharden daarin.
Volharden komt veel in de Bijbel voor. Ik weet het wel. Ook uit handelingen. Volhard in het woord. Volhard in de leerde apostelen. Volhard in de gemeenschap. Volhard ook in het avondmaal.
Breking des doods. En in de gebeden. En dat is niet altijd makkelijk. Volhard daarin. En dan staat er ook hier. Want al wat in de wereld is.
Wat is dan in de wereld? Ja. Daar staat iets heel bijzonders. Drie aspecten van je mens zijn.
Komt daarin naar voren. Kijkt u maar. Want al wat in de wereld is. En dan krijg je de begeerte van het vlees. Dat is één. Dan twee.
De begeerte van de ogen. En dan drie. De hoogmoed van het leven. Toen ik op de Bijbels zat. Zei oude broeder Kits tegen ons. Alweer.
Je moet voor drie dingen uitkijken. Hij zei geld. Macht. En voor de broeders vrouwen.
En voor de zusters mannen. Dat heeft hier wel een beetje mee te maken. Als ik dit lees. Eva ziet een boom.
Het werd haar een lust voor haar oog. En het was begeerdswaardig. Om daardoor verstandig. Te worden.
Als ik de Thessalonicaanse brief. Hoofdstuk 5 vers 23 lees. Is het net andersom. Dan ben ik een nieuwe schepping. En dan gaat het uit van de geest. Ziel.
En lichaam. Hier is het lichaam. Dan de ziel. En een dode geest. Kleine letter G.
Als ik tot wedergeboorte kom. Komt de heilige geest. Die mij in waarheid leidt. En aan het verlossen is. Van de verlossing die ik al heb.
Ik heb vrede met God. Maar soms is de vrede van God ver te zoeken. Vooral. Als die aan blauwe enveloppen kwamen. Om maar even eentje te noemen.
Dan ben ik die vrede van God kwijt. Ik heb wel vrede met God. Maar ik heb die vrede van God niet. Er is onrust. En dan moet ik het weg doen. Als er iets is wat niet is in overeenstemming met zijn wil.
Dan ben ik de vrede van hem kwijt. En dan moet ik stil worden voor hem. En zeggen. Heer neem dat weg. Want die vrede met u.
Die heb ik. Maar die vrede van u. Weeg me. En ik weet niet hoor. Hoe u het ziet. Maar op een gegeven moment zie je dus uiteindelijk ook wel.
Je ziet het bijvoorbeeld in de zonde. Toen Israël uit Egypte. Door de woestijn. In de woestijn was. En dat zij uiteindelijk.
In het beloofde land kwamen. Wat gebeurde er. Toen ze. Ja. Je zou kunnen zeggen Jericho gevallen was. Toen dachten ze. Nou. Dan nemen we dat kleine plaatsje Ai.
Ook maar even mee. En toen verloren ze. Hoe kwam dat nou? Er was een ban in het leger. En als u dat ziet. Ik meen Jozef was zeven. Dan zult u weer zien.
Dat er een ban was. En wat was die ban? Een Babylonisch leed. In de aarde. Zilver. Had weer te maken met die drie elementen die hier genoemd worden.
De wereld. De begeerte van het vlees. De begeerte van het oog. En de hoogmoed van het leven. En hij verborg het in de aarde.
Ziet u dat beeld? Dat beeld. Zegt de Heer. Hier. Dat is uit de wereld. Die wereld gaat voorbij. Met die begeerte.
Maar wie de wil van God doet. Blijft. Tot in. Eeuwigheid. U moet zich wel eens ontdekken. Het was onvoorstelbaar. We hebben dus pas Black Friday gehad.
Ik weet niet of u dat heeft. Een begeerte. Van wat je allemaal zo goedkoop kunt krijgen. Overal was het Black Friday. En het gaat plotseling in je leven werken.
Als je niet uitkijkt. Want het is zo goedkoop. Al heb je niet veel op je bankreking staan. Het kan nog net. En je pakt het.
De begeerte van het vlees. Heb ik het nodig? En je ziet hoe dat werkt. De westerse wereld. Heb je nou nog niet genoeg? Begeerte.
En dan zie je dus ook. Dat die inspanning om dat te gaan krijgen. Geeft je eigenzinnigheid. En geeft je hoogmoed. Je bent te veel.
Met jezelf bezig. Je zet je zinnen. Er op je gedachten. En daarom zegt apostel Paulus ook niet voor niks. Er is iets in je gedachtenleven.
Vul dat met Christus. Bedenkt de dingen die. Het zit hier. En dan zie je ook dat hij ons nog verlossen moet.
Die wereld gaat voorbij. En hij zegt ook tegen de jongelingen. Jongelingen. Hou er rekening mee. Je krijgt een geestelijke strijd. Het is de laatste uren.
Zegt hij dan kinderen. In vers 18. En zoals u gehoord hebt. Dat de antichrist. Heraankomt. Zo zijn er nu al vele antichristussen. Wie zijn antichristussen?
Nou dat zijn diegenen. Die Christus niet zien als God. Jehove getuigen bijvoorbeeld. Dat zijn antichristussen. Waarom?
Omdat ze Jezus Christus niet accepteren. Als God. En we komen in een tijd. En soms betrap ik me daar wel eens op.
Ik heb ook met ons in mijn ziekengroep wel eens gehad. Ik zeg kijk nou eens naar de bundel. En kijk nou eens alleen maar het naam Jezus. Jezus. Jezus zit op de troon. Ik zeg nee. Christus zit op de troon.
Ja dat is de naam. Zelfde persoon. Ik zeg nou als de Bijbel onderscheid maakt. Waarom doen wij dat niet? Paulus op drie keer na in al zijn brieven.
Begint met Jezus Christus of Christus Jezus. Als Paulus zegt. De Jezus die wij gekend hebben. Nu niet meer. Twee korinther vijf.
Want het is een andere. Het is een andere Christus. Als ik in handelingen lees. Ik geef het maar even aan. Dus ik had ook gevraagd. Ja je moet het eens even vragen. Ik zeg nou ze kunnen de troon van Jezus.
Kun je ook Christus maken. Twee lettergrepen toch? Ja maar dat loopt dan niet. Ik zeg nou we zijn er al aan gewend. Maar in handelingen.
Hoofdstuk. Twee vers 36. Het sluipt er wel in.
En ik begrijp de intentie. Want ik ben er absoluut van overtuigd. Dat de mensen die die liederen geschreven hebben. Dat die een goede motivatie hebben. Maar het is wel belangrijk.
Dat wij de Heer Jezus gaan zien. Als de opgestane. De Christus. En dat alleen maar even goed over nadenken. Geeft hier het ook aan.
Want uiteindelijk. In de toespraak komt dan in het 36ste vers. Laat dan heel het huis van Israël. Zeker weten. Dat God hem tot een Heere.
En Christus. Gemaakt maken zal. Of staat er gemaakt heeft. Gemaakt heeft. Namelijk deze.
Jezus. Die u gekruisigd heeft. Christus is gekruisigd. Of Jezus is gekruisigd. Christus is opgestaan. Christus is ter hemel gevaren. Zittende aan de rechterhand Gods.
Hij is onze hoge priester. Hij is de Almachtige. Hij is God. En Paulus geeft in die brief ook. Hou er rekening mee. Je bent een nieuwe schepping.
Je hebt met de Almachtige te maken. Die leven nu in je. Wees heilig. Want hij is heilig. En dan gaat er een leven komen.
Naar aanleiding van die Johannesbrief. Ik kom van jou alweer terug. Het was even een zijfpaadje. Maar het viel me zo op. Hij is geboren. Heerlijk dat hij geboren is.
Om voor ons te sterven. Dat is de intentie. En de wereld die gaat zijn gang wel. Kerstfeest verandert in fijne feestdagen. Let maar op dat Christus gaat eruit.
Kerst gaat eruit. Fijne feestdagen. Christus wordt eruit gehaald. Christus wordt vaak ook in ons leven. Wordt eruit gehaald.
Door wat voor omstandigheden. En dan moet je keuzes maken. Dan zegt eigenlijk hij ook. Hou de rekening mee. Jonge mensen. Jongelingen. Er komt een strijd.
En er zijn dus ook. Hij zegt dat ook. Ze zijn van ons uitgegaan. Dat noemt hij hier. Ze zijn uit ons vers 19. Uit ons midden weggegaan.
Maar ze waren niet vanuit ons. Want als zij uit ons geweest waren. Dan zouden ze bij ons gebleven zijn. Maar het moest openbaar worden. Dat zij niet allen uit ons zijn. Maar u hebt de zalving van de heilige.
En u weet alles. Dat wil niet zeggen dat je geen bijbelstudie hoeft te doen. Zijn woord lezen. In zijn woord blijven. Hoe ziet dat leven eruit.
Dat beste. En daar eindig ik mee. Vind ik. Na dat leven in Christus blijven. Want dat komt dan. Maar daar kom ik niet aan toe. Moet u eens kijken naar. Twee chronieken twintig.
Twee chronieken twintig. Als je nou je voelt aangesproken. Ik ben vader. Nou dan herken je het wel. Als je uitgesproken. Ja ben van. Nou ik zie me wel als een jongeling. Ik wil graag groeien.
Wat ben ik blij dat hier oud en jong. Zo bij elkaar zijn. Daar kunnen we God voor danken. Ik zie gemeenten waar ik alleen maar bij ouderen zit.
En dan zeg ik. Ach heren God. Waar zijn de jongeren gebleven. En dan bemerk je vaak ook. Dat zij naar grotere gemeenten gaan. Waarin muziek is.
En dan denk ik. Ach heren wat zou het bijzonder zijn. Als de jongeren in hun woonplaats zouden blijven. En bij elkaar zouden komen. Om samen met de ouderen. De vaders in het geloof.
Samen te groeien. Op te wassen. Kaar te bemoedigen. Te vertroosten. Daar wat nodig is vermanen. Om te groeien. En ik zie dat de duivel slim is. Om zo langzamerhand.
De gemeente. Eigenlijk van binnenuit. Te gaan breken. En ik ben zo blij om hier te zien. Jong en oud. Ik vind dat zo mooi. En ik bid de heren.
Dat het ook mag blijven. Loop als je lief niet weg. Dat je zegt. Nou die muziek is zo saai. Zo saai. Maar die muziek.
Die breng je niet tot de heer. Wel het woord. En dan bemerk je ook. Hoe belangrijk dan. Twee chronieken twintig is. En dat wil ik even met u.
U kent de geschiedenis misschien. En anders vertel ik hem even. Kan het nog? Nou. Twee chronieken twintig. Ik heb er boven gezet.
Geloof overwind. U moet zich voorstellen. Er is een gebeurtenis. Er komen allemaal iten. Moabieten. Moabieten. Ammonieten. Verenieten. Meunieten. Al die andere iten. En die komen.
Vijonden. Kanan. En wat dan? Nou dan moet je als gelovig. Als er strijd komt. Net snel. Ik benoem het maar. Nou. We waren daar toch overwezig.
Die blauwe envelop. Die komt hier. En die zit vlak bij de voorbereidingen. Wat moet ik doen? Dan heb ik hier. Neergezet. Bepaal je houding. Er komt zo'n groot leger.
Dat je angstig wordt. Er komen dingen op je af. En wat doet Jozefat dan? Toen kwam men Jozefat de boodschap brengen. Vers 2.
Er komt een grote troepenmacht op u af. Aan de overkant van de zee uit Syrië. En zie. Ze zijn aan haar zee zon Tamar. Dat is in Angedi. Jozefat werd bevreesd.
En zette zijn gedachten. Zinnen. Op. Om de heren te zoeken. Dat vind ik mooi. Stel je op. Wat zoek je?
Er is een vijand. Er is een verleiding misschien. Wie zal het zeggen? Ik kan niet in uw hart en in uw gedachten kijken.
Maar stel je op. En hij riep een vaste uit in hele Juda. Ik vind dat zo mooi. Soms is het heel belangrijk.
Broeders en zusters. Dat we met elkaar delen. Ik zie Juda als een stuk gemeenteleven. Wat ben ik blij met mijn broeders en zusters. Dat ik soms iemand die ik vertrouw kan.
Dat ik daarmee kan delen. Of ik kan zeggen. Ik heb het ergens moeilijk mee. En dat wil ik met jullie delen. Al zou dat op een bid stond zijn. Dat zie ik hier.
Als hij zegt. Dat hij het aangeeft aan Juda. En Jozef had werd bevreesd. Zette zijn zinnen op. Om de heren te zoeken. En riep een vaste uit in heel Juda. En Juda werd bijeen geroepen.
Om bij de heren hulp te zoeken. Samen. Waar twee of drie in zijn naam vergaderd zijn. Dan zegt de heren. Ik ben erbij. Mijn naam is. Ik ben.
Ik zal er zijn. Ik ben. Wat is dat dan bijzonder. En dan. Dan gaat er iets gebeuren. En. Dat is nou weer het mooie.
Als je vader of jongeling bent. Je kent het woord. Je kent het woord. Jozef had kende het woord van God. En hij sprak het volgende. En hij zei. Heren. God van onze vaderen.
Bent u niet die God die in de hemel is. U bent de heer. Zodt over alle koninkrijken van de heidenvolkeren. In uw hand is kracht en sterkte. Zodat niemand tegen u kan stand houden.
Hebt u onze God niet de inwoners van dit land. Van voor de ogen van uw volk Israël verdreven. En dat voor eeuwig aan het nageslag van Abraham die u liefgaat heeft gegeven.
Ze zijn daarin gaan wonen. En hebben daar voor u een heiligdom gebouwd. En toen Salomo dat heiligdom in. En zei hij. Heer als het misgaat. Dat wij hier met z'n allen staan.
Verhoort gij dan. Een gelovig hart. Dat kunt u lezen in 2 Kronieken 6. Als ons enige homelijl overheen komt.
Het zwaard van het gerichte pest of een hongersnood. Zullen wij voor dit huis en voor uw aangezicht staan. En dan moet u kijken naar vers 1. Want hij gaat daardoor. En dan zegt hij.
En zie zij vergelden het ons. Door ons te komen verdrijven uit uw bezit. Dat u ons in bezit hebt gegeven. Welk bezit heeft u en ik gekregen.
We zijn gezegend met enkele zegeningen. Alle zegeningen. In Christus. In het hemelse. Dat staat hier eigenlijk.
Ik ben wel afhankelijk. Omdat in mij geen kracht is. En dat zeggen ze ook. Kijk u maar. En zie ze vergelden ons. Door ons te komen verdrijven. Vers 12.
Onze God zult u geen gericht over hen uitoefenen. In ons is immers geen kracht. Tegen deze grote troepenmacht. Die op ons afkomt. En we weten niet wat we moeten doen. Maar op u zijn onze ogen gericht.
In plaats van op de verleiding. Op de angst. Op u zijn onze ogen gericht. Jongelingen. Je kent het woord. Nou weet je wat je moet doen. Heel Juda stond voor het aangezicht van de heren.
Ook hun kleine kinderen. Hun vrouwen en hun zonen. Dat is gemeenteleven. Samen erbij betrekken. Sommigen zeiden wel eens.
Even weer een tussenlassing. Sommigen laten hun kind. Vier, vijf. Neemt ze niet mee naar de begrafenis. Wij als ouders hebben toen gezegd.
Met onze vier kinderen. En ik zeg u dat. Ik vind dat altijd weer wel zo bijzonder. Dat toen zij onze oudste. Die was zes. Toen mijn vader was overleden.
En ik ging naar de condense. En toen zei mijn oudste dochter. Dat kan niet. Want opa is in de hemel. En ze vroeg eerst. Wat is condense?
Ik zeg nou. Ik zeg dan. Ligt daar het lichaam van opa. En dan zeggen de mensen. Dat ze ons sterkte toe wensen. Ook al is de opa bij de Heerde God. Dus ik zeg. Ik ga nu naar het lichaam.
Nee. Zegt ze. Want de opa is bij de Heerde God. Ik denk. Hoe moet ik dat nou vertellen? En ik zei op een gegeven moment.
Ik zei. Jij hebt net je kleren uitgetrokken. Ja. Ik zeg. Waar heb je die gelegd? Nou. Ze is op de stoel. Nou. Oké. Ik zeg. Dus. Dat zijn de kleren die je aan had. Dat was de buitenkant. Toen je nog overdag liep.
Ja. Ik zeg. Wat heb je aangetrokken? Nou. Ze is een managjepon. Ze. Ja. Ik zeg. Nou. Dan ga ik je vertellen. Dat opa. He. Papa. Die gaat nu naar opa. En die heeft zijn kleren afgelegd.
En die ligt in de kist. En opa heeft nieuwe kleding aangetrokken. En het had je niet verwacht.
Ik ben klaar om weg te gaan. En die kleine van vier. Die komt naar beneden. En die zegt. Ik begrijp het. Ik zeg. Wat begrijp je? Nou.
Zegt ze. De heer Jezus was eerst in het hartje van opa. Maar nu is opa in het hart van de heer. Ik dacht.
In de zonderschool gebeurt wat hè. Ah. Heerlijk. Om dat te kunnen zo omschrijven. En te begrijpen.
Wanneer God bezig is. Betrek ze dan maar bij. Dat is het leven. Maar ook de rauw. Het verdriet. De pijn. Het gemis. De kinderen maken het ook mee.
Maken het ook door. Vandaar dat het ook goed is. Om al deze dingen te delen. Afhankelijk te zijn. Nou. Kleine kinderen.
Toen kwam vers 14. Ik ga weer even terug naar 2.20. Toen kwam de geest van de heer. In het midden van de gemeente. Op je haasiel. God gebruikte niet. Dus in dit geval. Je haasiel.
En dan zegt hij in vers 15. En hij zei. Sla er acht op. Heel Juda. Inwoners van Jerusalem. En u koning Jozefat.
Zo zegt de heren. En dat is heel iets bijzonders. Zo zegt de heren.
Tegen u. Wees u niet bevreesd. Wees niet ontsteld. Van de wegen deze grote toepermacht. Dus vrees niet. Ik weet niet of u angst op.
Of vrees voor dingen. Vrees niet. Zo mooi. En dan zegt hij. Ja maar ik zit in de zenuwen. Vrees niet. Legt af.
In ons is geen kracht. En dan zegt hij vers 17. Het is niet aan u deze oorlog te strijden. Stel uzelf op. Blijf staan.
Dat is nou precies wat in Romeinen 6 ook zegt. Sta erop. Stel je lichaam tot een gode welbehagelijke. Stel is staan. Zoals hier ook staat.
Blijf staan. En zie het heil van de heren. Dat hij met u is. Juda, Jeruzalem. Wees niet bevreesd. Blijf staan. En dan gebeurt er iets.
Want dan zie je dus in vers 19. En de levieten van de nakomelingen van de katieten. En van de nakomelingen van de koregieten. Stonden op om de heren de God van Israël. Met luidende stem.
Ten hoogste te prijzen. Loven. Zingen. Loven. Prijzen. De heren. In de blijdschap des heren zal je sterkte zijn.
Ah dat is zo bijzonder. En wat gebeurt er dan? Als we dat gaan doen. Er moet geloof zijn hè. En ten tijde dat zij dat deden. Kijkt u maar in vers 22.
Juist op de tijd dat zij met gejuich en lofzaam begonnen. Legden de heren in de lagen tegen de ammonieten. En al die anderenieten. Dat is het bijzondere van die almachtige God.
Die wij hebben in zijn zoon. De heer Jezus Christus. Wat een geweldige rijkdom. Jongelingen. En kinderen.
Ach. Die mag je aan je borst leggen. Die mag je koesteren. En dan komt er groei. Heel veel groei.
En soms heb je daar een. Ik heb met. Ik zal niet zeggen welke dochter. Maar we hebben vier dochters. En met één. Eentje had ik veel moeite.
En weet hoe dat kwam. Ze had mezelfde karakter. Dat botste vreselijk. Ik liet me niks gezeggen. Zij ook niet. En dan gaat ze als een dreumers.
Van drie steek ze over. Een drukke weg. Haalt. Een krentenbol. En ik werd al gewaarschuwd. Als je. Die en die zoekt.
Die is daar. Dus ik. Als een gesmeerde. We naar die winkel toe. Over die drukke straat. Ik zag haar. Ze wilde weer oversteken. Ik keek natuurlijk helemaal niet. Met die krentenbol. En ik pak haar op.
En daar kwam toch zoveel weerstand uit. Dat ik het kind. Met trappen en alles. Uit mijn armen wilde ze weg. En soms denk ik wel eens. Zou de Heere God dat ook bij mij wel eens doen.
Nou misschien wel veel. En de Heere houdt me vast. En soms bied ik weerstand. En op een gegeven moment. Heelde ik vast.
En ze zag wel in. Dat dat niet tegen haar vader lukte. En toen kon ik haar oversteken. En zeggen. Papa is je komen halen.
Omdat je iets deed. Wat je nog niet kwam. Want er komt zoveel verkeer. En die had je zo kunnen aanrijden. En dan loopt ze weer verder.
Wat er nou verder komt. Maar dat is vaak ook. Wat je met kinderen hebt. En daarom moet je leren. Onderwijzen. En daarom is het zo fijn.
Om samen met elkaar. Te danken. Te bidden. En daarom wil ik ook. Ik zeg geen amen. Want het gaat gewoon door. En ik zou het fijn vinden.
Als er iemand. Of mensen zijn. Die. Ja. De Heer tegemoet willen gaan. Die. Die.
Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die. Die.
Die.