Ik ben er van overtuigd

Spreker

R. Lammers

Date
Dec. 22, 2019
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Het is volgens mij bijna een jaar geleden dat ik bij jullie geweest ben.! Zo'n beetje aan het begin en nu weer aan het einde. En ik vind het fijn dat ik zo net voor! de kerstdagen een paar dingen met u mag delen. En het thema ziet u staan. Ik ben ervan overtuigd.

En dat leidt mij direct dan tot een vraag die ik u wil stellen. En u mag ook antwoorden. U mag ook even roepen door de zaal om maar zo te zeggen. U hoeft dat niet te doen maar als u zich vrijmoedig voelt om een antwoord te geven dan mag dat wel. En dan verzamelen wij een paar antwoorden. Want mijn vragen die ik heb eigenlijk maar één vraag. Maar die leidt tot een aantal dingen. Noem eens drie dingen waar je in je leven echt en diep van overtuigd bent. Drie dingen. Als u zegt nou die heb ik niet. Ik heb er maar twee. Dan is het ook goed hoor. En als u zegt ik heb er maar één. Mag u het ook roepen. Dan verzamelen we het gewoon met elkaar. Waarvan bent u ten diepste overtuigd? Noem eens een paar dingen.

Dat God bestaat? Ja dat zei ik ook tegen mijn vrouw. Dat God bestaat. Dan zei ze ik niet leuk. Ik zeg hoe bedoel je? Niet leuk. Nou zegt ze. God bestaat. Dat weten we wel. Maar dat God er is. Dat vind ik mooi en belangrijk. Dat hij niet alleen bestaat maar dat er ook voor mij is. Ik zeg ja je hebt altijd gelijk. Ja. God is. God bestaat.

Ja. Hebben we nog iets? Dat u eeuwig leven hebt. U bent daar diep van overtuigd. Amen. Zeggen we dan. Ja. Dat Jezus gauw terugkomt. Ja dat hoop ik ook. Maar wanneer? Ja dat weten we niet hè. Maar we hebben toch allemaal de indruk ook vanuit het woord van God dat het toch echt niet meer zo heel erg lang kan duren. Ja en we leven er naartoe ook juist in de dagen voor kerst. Nou nog eentje dan. Vooruit. De liefde van je man. Ja die heb ik ook op mijn lijstje staan.

Niet van mijn man maar van mijn vrouw dan. Maar goed. Ja ik had een paar dingen staan. God bestaat. God is. De hemel. Ik ben overtuigd van de hemel. En dat ik een geliefd kind van God ben.

Nou dat zijn dan de zeg maar de hogere dingen. En de gewone dingen. Maar die zijn voor mij niet minder hoog. Dat is inderdaad de liefde van mijn vrouw en van mijn kinderen. Tenminste ze zeggen dat.

En ik geloof dat ook maar dan. Maar ook dat je in liefde om moet gaan met anderen. En dat je de ander volledig mag zien in zijn of haar waarde. En dat het ook echt de moeite waard is.

En ik merk ervan als ik met die mindset naar mijn kinderen in de klasse kijk. Ik ben docent. Dan maakt dat wel verschil. Dan is iedere kind in de klas de moeite waard.

En zij die in de klas niet zo heel erg meetellen. Omdat ze net even wat minder populair zijn. Die geef ik dan net een beetje meer aandacht. En dan krijg ik ook net weer een beetje wat meer van terug. Van zo werkt het dan. Ja dingen waarvan wij overtuigd zijn.

En de dingen zijn ook noodzakelijk. De dingen zijn de dingen waar we amen op kunnen zeggen. Maar we leven wel in een wereld vol overtuigingen.

En die overtuigingen die worden te pas en te onpas doorgegeven. Daar worden we te pas en te onpas mee geconfronteerd. Je zou maar in deze periode wonen in Engeland.

En je moet dan gaan kiezen voor of tegen Brexit. En je bent diep van overtuigd van of voor of tegen. Dan kun je soms niet meer in de straat wonen waar je woont.

Omdat de rest bijvoorbeeld of voor of tegen is. Je kunt lijden om je overtuigingen. En wat betreft het klimaat. Oh, dan zijn zoveel overtuigingen.

Mijn zonen zijn links student en wonen in Nijmegen. Dus maken zij zich zorgen om het klimaat. Ja, zo gaat dat dan in de omgeving waarin je verkeert.

Dan neem je ook overtuigingen over en worden jouw overtuigingen. En ja, we moeten toch oppassen. En wat is er toch weinig uitgekomen uit de laatste conferentie. En wat kunnen we daar ook allemaal overtuigingen van hebben.

Ja, het gaat ook echt niet goed met deze wereld. Ach, zeggen anderen, het is allemaal onzin. En stemmen dan vervolgens de partij die dat ook zegt. Want je moet wel stemmen naar je overtuigingen.

Is wat lastiger. Zwarte Piet. Ik heb laatst een les gehad. Over Zwarte Piet en het ontstaan en hoe dat allemaal zit en dergelijke. En ik vroeg aan de begin van mijn les, vertellen jullie eens even.

Wie vindt dat eigenlijk Zwarte Piet moet blijven zoals die is? Gewoon zwart. 90% van de klas. En een paar hadden geen mening. Toen heb ik mijn les gegeven.

Aan het eind van de les vroeg ik die vraag weer. En toen was het ongeveer 70% van de klas. Dus ik had wat gewonnen. Maar ik zal u verder niet lastigvallen met mijn mening daarover. Ik weet niet of u die overtuiging daadwerkelijk wil horen.

Maar goed, ook dat is weer zo'n dingetje. We leven toch in een wereld van overtuigingen. En een modern woord daarvoor is polariteit. Dingen die tegengesteld zijn aan elkaar.

Komt uit de elektrotechniek in de betekenis van twee tegenpolen. De letterlijke definitie zoals ik hem las is twee tegengestelde of contrasterende principes of tendensen.

En wat moeten wij vaak in onze tijd ergens een mening over hebben? Ik zit in een team van docenten waar ik denk ik de enige overtuigde christen ben.

We geven allemaal wel levensbeschouwing of gosdienst. Dus had ik laatst een klein gesprekje aan tafel met een collega over de maagdelijke geboorte van de heer Jezus.

Ik ben overtuigd dat het is zoals het geschreven is. Nee, zij zei, het gaat vooral om het verhaal. En de betekenis die het verhaal heeft.

En dan zit je zelfs in je kleine team al met twee verschillende overtuigingen. Maar je moet wel een mening hebben. Want als je in deze wereld geen mening hebt, dan tel je bijna niet meer mee.

In de komende tijd wordt in de gemeente waar ik uitkom, in Vendraai, door de Ouster een aantal vergaderingen belegd met nog een paar mensen erbij. Want men moet tot een standpunt komen aangaande homoseksualiteit en aangaande de vrouw in het ambt.

En er zijn momenten dat ik gewoon blij ben dat ik niet meer in de Ousterraad zit. Want ook daar moet je dan weer een mening over hebben. En moet je weer je overtuiging delen en beargumenteren.

En dan moet de gemeente ook weer een standpunt hebben. Maar weet u wat ik gezien heb? En ik zal u mijn overtuigingen over dit alles helemaal niet delen. Het gaat mij meer om de houding hierin.

We zijn het echt verleerd, merk ik zo in de loop van de jaren dat ik ook voor mag gaan en in diverse gemeentes mag voorgaan en prediken. We zijn het verleerd om echt oprecht belangstellend naar de ander te luisteren.

Werkelijk te luisteren. En de ander is letterlijk in de ogen te kijken en dan pas vragen naar een mening. Het zit allemaal in dat overtuigd zijn wat het thema van de preek is.

Maar ik heb twee vragen. Naast de eerste vraag die ik gesteld heb, heb ik nog twee vragen. En dat zijn deze twee vragen. Zijn er bij u, zijn er bij ons, is er bij jou overtuigingen die de moeite waard zijn om nooit los te laten.

Zo sterk, zo'n zekerheid dat je dat nooit los wil laten. En ten tweede zijn er overtuigingen die ook troosten en moed geven als het leven soms te zwaar wordt.

Als het leven pijn doet. Nu, ik hoop aan het einde van mijn preek deze twee vragen te hebben beantwoord. Ik deel u daarin een stukje mijn overtuiging.

En wat u daarmee moet doen en mag doen, dat is weer helemaal aan u. Maar ik hoop u ook een beetje met deze preek in de ogen te kijken. En wat zijn dan uw antwoorden aan het einde van mijn preek?

En ik doe dat als toepassing, een antwoord geven als toepassing van het bijbelse woord, wat u misschien niet zo een, twee, drie nou te binnen schiet, maar het bijbelse woord pepeisma.

Dat namelijk letterlijk de betekenis heeft van overtuigd zijn. En dan heb ik het nodig om het aan u een beetje duidelijk te maken aan de hand van een paar teksten.

Dus ik doe een kleine woordstudie met u. Een woordstudie aan de hand van het woordje bepeisma. Eerst maar eens even de betekenis. De letterlijke betekenis is overtuigd zijn.

Andere vertalingen geven verzekerd zijn. In de zin van ik ben ervan verzekerd. Ik ben er helemaal zeker van. Ik ben overtuigd. En het komt van het woord peito, dat letterlijk overtuigen betekent.

En dit woord blijkt ook het grondwoord te zijn voor een ander woord, namelijk het woord dat vertaald wordt in de Bijbel met, of in het Nieuwe Testament met geloven. geloven en overtuigd zijn, die zijn onlosmakelijk.

Die twee woorden zijn, die twee begrippen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik zag ook nog een derde vertaling over reden. Dat is een beetje een oud-Nederlands woord, maar daar zit het woordje reden in.

En dan betekent het eigenlijk ook zoiets van met woorden jouw overtuiging delen, of met woorden de ander proberen te brengen dat wat voor jou een zekerheid is.

Overtuigen, overreden, vertrouwen, geloven en verzekerd zijn. Het ligt allemaal in dat ene woordje, de peisma.

En nou gaan we vijf teksten met elkaar bekijken. Vijf teksten waarin dat woord wordt genoemd. Er zijn heel veel vervoegingen ook van het woord peito, overtuigen, maar ik heb de vervoeging gekozen zoals Paulus dat vijf keer gebruikt in zijn brieven, met precies die woorden, ik ben ervan overtuigd.

En voordat u naar de eerste gaat, wil ik vragen of u misschien al eentje automatisch uit het hoofd weet. Als Paulus zegt, ik ben ervan overtuigd, heb u dan gelijk een tekst in gedachte? Deze.

Dat is namelijk de eerste die met het woord pepeisma komt. Paulus zegt in Romeinen 8, vers 38, deze tekst.

Ik ben ervan overtuigd dat nog dood, nog leven, nog engelen, nog overheden, nog krachten, nog tegenwoordigen, nog toekomstige dingen, nog hoogte, nog diepte, dat is vers 39, nog enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heer.

En als je naar dit vers alleen al kijkt, dan zie je een aantal tegenstellingen, dan zie je een aantal polariteiten, dingen die tegengesteld zijn aan elkaar, tegenpolen.

Je ziet aan de ene kant dood en aan de andere kant leven. Er wordt gesproken over tegenwoordige dingen en er wordt gesproken over toekomstige dingen.

Paulus schrijft over hoogte en over diepte. En het zijn precies de dingen waar wij in ons leven mee kunnen worstelen.

Wij kunnen worstelen met de dood. De dood die toegeslagen heeft, misschien wel in het afgelopen jaar in uw familie. In uw vriendenkring.

Onder uw collega's. Misschien worstel je met een dodelijke ziekte. Maar je kunt ook worstelen met het leven. Het leven dat zo moeilijk is, zo zwaar om te dragen.

Omdat je naar antwoorden zoekt, maar in je hoofd maar voortdurend druk bent en geen antwoorden vindt. Het leven kan soms te zwaar zijn. Nu, in de huidige tijd, je kunt bang zijn voor de tegenwoordige dingen.

Voor de dingen die op je afkomen. De dingen die er zijn. De zekerheden die je denkt te hebben, maar misschien in het komende jaar zal gaan verliezen. De toekomstige dingen.

Dat zijn dingen waarmee we worstelen. Hoe zal de wereld verder gaan? In welke wereld komen onze kinderen? Misschien onze kleinkinderen. Je kunt worstelen met de hoogtes.

De dingen die fijn gaan, maar jij die nooit vast kan houden. Want er komen ook altijd weer dieptes. Het leven moet voortdurend in balans worden gebracht. Maar voor je gevoel ben je soms helemaal uit balans.

En dan zegt Paulus, in deze tegenstellingen, in deze dingen die we allemaal op de een of andere manier meemaken. Of meegemaakt hebben. Dat niets van al die dingen, maar dan ook echt helemaal niets, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God.

Wel in relatie tot de opgestane en verrezen Heer. Christus Jezus. Onze Heere. En wat betekent dit dan?

Als je dit als uitgangspunt neemt. Als eerste van die vijf teksten over overtuigd zijn. U weet trouwens ook als ik de vijfde heb, dat ik zo richting het einde van mijn preek ben. U kunt er een beetje meer rekening mee houden dan hè.

Maar wat betekent dit dan? In een wereld van tegenstellingen. In een wereld van overtuigingen. In dat waar je overal maar een mening over moet hebben. Wat is werkelijk nog belangrijk en stijgt ook echt boven alles uit?

Nou laten we dan maar eens beginnen te kijken naar wat Paulus heel praktisch zegt tegen de Romeinen of de gelovigen te Romen. In hoofdstuk 14 vanaf vers 13.

Waar nogal wat problemen waren rondom het eten van offervlees. En het houden van bepaalde dagen. De zondag, de zaterdag of überhaupt een dag.

Welke dagen zijn belangrijker dan de andere of is voor de eende alle dagen gelijk? Die discussie heerste er onder de gelovigen te Romen. En dan zegt Paulus laten wij dan niet langer oordelen.

Maar oordeel liever dit. De broeder, en in dit geval bedoelt hij eigenlijk de gelovigen. Geen aanstoot of oorzaak tot struikelen te geven. En dan zou je eigenlijk het woordje want bijna tussen kunnen plaatsen.

Ik weet en ben overtuigd in de Heerde Jezus dat niets in zichzelf onrein is. Alleen voor hem die van mening is dat iets onrein is, voor die is het onrein.

Nou hier alleen al zou je een hele Bijbelstudieavond met elkaar over kunnen vullen. Hoe je dit nou praktisch moet benaderen met het oog op al die onderwerpen waar we zo graag en zo noodzakelijk een mening over moeten hebben.

En weet u wat het dan ook vaak is? Als we een mening verkondigen die niet gedeeld wordt met de grote groep binnen de gemeente.

Dan voel je je gauw soms alleen staan. Dan denk je ben ik nog gek of zijn zij het? Dan krijg je zo'n wij-zij houding. Maar ook als wij denken dat we diep overtuigd zijn en dat het de waarheid is die we moeten verdedigen gaan we op onze strepen staan.

En vinden we onszelf zo belangrijk in wat we moeten doorgeven. Nou binnen de gemeente, daar ging het over feestdagen en het eten van vlees over afgoden.

Nou ja onze kinderen zijn bijvoorbeeld overtuigd, naast als ze links zijn en dus in Nijmegen en alles wonen, zijn ze dus ook vegetariër. Zo gaat het dan onder studenten.

En zo kwamen ze er bij ons mee thuis en er mocht geen vlees gegeten meer worden. Tenminste in hun nabijheid. Nou dat heeft menig hakbalkje gekost. Maar we hebben gekeken naar onze kinderen.

We hebben geluisterd, we hebben hun in de ogen gekeken van hoe diep zit het allemaal bij jullie. En dat zat ook echt diep en dat zit het nog. En we zijn dus flexitariër geworden. Als zij er zijn, eten we geen vlees, zijn ze er niet, dan lust ik graag een karbonaatje.

Maar ik ben wel bewuster geworden van een aantal dingen gewoon door hun overtuigingen. Maar ik hield me wel aan het standpunt, alles is voor Rijn voor de Rijnen. Maar weet u, een standpunt innemen kan soms een afgod voor je worden.

En in mijn praktijk als voorganger, langere tijd ben ik voorganger geweest, heb ik me gedragen alsof mijn overtuigingen afgehoden waren.

En ik heb misschien de discussies vaak gewonnen, maar de mensen verloren. En daar heb ik nu spijt van, je wordt ouder, dus je wordt ook milder. Maar ik heb wel leren en beter leren luisteren.

En Paulus' advies hier ook duidelijk is, laten we elkaar niet langer oordelen. Er is immers geen veroordeling mee voor hen die in Christus Jezus zijn. Dan krijg je een totaal nieuwe manier hoe je met elkaar moet omgaan, als je niet in de sfeer van oordelen denkt.

En dat zegt hij eigenlijk ook in het andere vers, in Romeinen 15. De God nu van de hoop mogen u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest.

En direct erachteraan, nu ben ik ervan overtuigd. Weer dat woordje Pepijsma. Maar mijn broeders, gelovigen, ook ik zelf met het oog op u, dat u zelf ook vol bent van goedheid.

Vervuld met alle kennis, in staat ook elkaar terecht te wijzen. Letterlijk staat er te vermanen. En dat woord betekent zoiets als attenderen met troost.

Iets attent maken we dan wel vanuit troosten, het verlangen om te troosten, nabij te zijn. Niet dat vingertje, maar daarnaast gaan staan en zeggen, zou je het ook anders kunnen zien?

En mag ik je dat misschien ook vertellen? Mag ik dit delen met jou? Maar ik wil eerst eens luisteren waarom je er zo over denkt. Dan krijg je een heel ander gesprek, hè? Maar soms hoor je ook echt iets wat een enorme emotie bij je oproept.

Wat een enorme weerstand bij je op kan roepen. Denk je, maar dat is zo fout wat ik daar hoor. Dit moet vanuit de Bijbel verdedigd worden. Maar hoe lang heb je erover gedaan voor jezelf om tot dat standpunt te komen?

En hoe lang is de ander bezig om tot een standpunt te komen? Ja, maar dat moet toch? En dan zie jij jezelf dus feitelijk als...

Want dat onderscheidt maakpouders daar in Romeinen 15 tussen de sterken en de zwakken. En natuurlijk ben jij dan de sterke. En die andere is de zwakke. Maar wat hier staat...

Dat als je vervuld bent met de rechte kennis... Je ook vervuld bent met goedheid. Die twee gaan wel samen, hè? Als je vervuld wordt met waarheid...

Dan zal die waarheid ook in liefde gedeeld worden. Doe je dat niet... Dan mag je nog eens nadenken over je waarheid. Ik heb leren anderen met wie ik het echt niet eens ben...

Toch te leren omarmen in zijn of haar anders zijn. Want dan kun je pas echt troosten naast de ander staan. En het is echt een groot verschil...

Of je vol goedheid bent of niet. Maar als je nu staat in de positie van een oudste of voorganger of een gemeenteleider... Zoals bijvoorbeeld Timotheus...

Dan kun je wel eens twijfelen over je plek. Over wat je moet doorgeven. Waarin je moet staan. En wat je overtuigingen zijn. Dan kun je wel eens twijfelen over wat je moet verkondigen. Maar dan zegt Paulus in zijn rol...

Zijn vaderrol naar Timotheus als een soort mentor... Wanneer ik aan uw tranen denk... Verlang ik er vurig naar u te zien. Om met blijdschap vervuld te worden.

Daarbij herinner ik mij aan het ongeveinst... Het oprechte geloof dat in u is... En dat eerst gewoond heeft in uw grootmoeder Loïs... En in uw moeder Eunieke.

En ik ben ervan overtuigd... Dat het ook in u woont. Wat heb ik het in mijn leven als voorganger nodig gehad... Dat er soms eens iemand ook tegen mij zei...

Als ik me wel zwak voelde... Want ik hield me vaak sterk... Maar van binnen was ik wel zwak... Van Ronald... Ik zie een oprecht... Ongeveinst geloof in jou.

Ik ben ervan overtuigd dat de Heer Jezus in jou woont. En wat word ik soms geraakt door de dingen die je zegt. Wat heb ik het soms nodig had dat iemand mij dat zei. Je kunt best eenzaam zijn als voorganger.

En gelukkig zijn er vrienden en broeders en zusters geweest die daar waren voor mij. En Paulus had dat zelf ook nodig. En als Paulus zelf nadacht over zijn leven...

Dan zei hij zo'n beetje aan het eind van zijn leven... Als hij keek naar zijn bediening... Wat voor hem... De bediening was die God hem gegeven had.

Het openbaren van het geheim... Dat God hem geschonken heeft. Het geheim van het lichaam van Christus. Waarin iedereen gelijk is. Daarom onderga ik ook deze dingen.

Maar ik schaam mij niet. Ik weet wie ik geloofd heb. Niet in wie, maar letterlijk staat... Ik weet wie ik geloofd heb. En ik ben ervan overtuigd...

Dat hij bij machten is mijn pand... Bij hem weggelegd te bewaren tot die dag. Paulus kon Timotheus bemoedigen...

Omdat hij zelf ook een overtuiging had... Zoals hij dat hier beschrijft. Er lag iets moois voor hem. Een erfenis. Waarin alles wat van Christus is...

Zal worden gedeeld met hem. Zoals het lichaam van Christus mag delen... In het prachtige, in het wonderlijke... En in het fantastische wat allemaal nog is weggelegd. Straks.

Dat openbaar gaat worden. Zichtbaar gaat worden. Paulus was ervan overtuigd... Dat wat van Christus is ook zijn deel zal worden. Zoals dat ook van ons mag zijn. Er komt een dag...

Dat zichtbaar maakt waar je overtuigd van bent geweest. En die overtuigingen houden stand. En die zijn het waard om voor te leven... En ook voor te sterven.

Nou, ik heb de vijf teksten gehad. En dan denk je bij mezelf... Nou, dat was niet zo'n lange preek vandaag. Nee, dit is wel prettig. Maar ik ben nog niet klaar. Weet u...

Weet u... Ik kan dit vol vuur misschien vertellen aan u. Vol overtuiging. Maar ik had twee vragen. Hoeveel zijn de overtuigingen waard... Als het leven je pijn gaat doen?

En die vraag heb ik mezelf ook gesteld. En ik laat u even deze dia zien. En dat fotokje links...

Dat is mijn jongere broer. Hij is... Een week of drieënhalf geleden overleden. Na een kort ziekbed van drie weken. Hij is ziek.

Hij is ingegaan met veel pijn aan zijn longen. Hij had al longfibrose. Maar het zou een periode van vijf, zes jaar duren... Voordat langsbrand zijn lichaam zo verzwak zou zijn...

Dat hij daaraan zou overlijden. Het zou een lang proces worden. Hoewel je dat met longfibrose nooit helemaal zeker kan zeggen. Maar dat was een beetje de verwachting. En in die periode had hij tegen mij gezegd...

Dan gaan we nu de komende jaren herinneringen met elkaar maken. En ik was goed met mijn broer. We waren niet alleen broers. We waren ook vrienden. Maar toen werd hij plotseling in het ziekenhuis opgenomen.

Tweeënhalve liter vocht achter de longen. Kanker gecombineerd met longfibrose. Dat is dodelijk. Hij is in het ziekenhuis ingegaan en niet meer uitgekomen. En ik was al met dit thema bezig in die tijd.

Wat doe je met je overtuigingen? Kunnen de overtuigingen van Paulus helpen... Als er heftige dingen in je leven gebeuren? Wat heb je aan overtuigingen als het leven pijn doet?

In die drie weken ben ik regelmatig in het ziekenhuis geweest. Een paar keer ook op het punt gestaan om echt afscheid te nemen. Toen krabbelde hij toch weer wat op en dergelijke.

Dan grijgde hij weer naar huis. Een poosje later grijgde hij weer terug. Misschien heeft u dit ook wel eens meegemaakt met geliefden. En dan kom je in zo'n werkelijkheid van een ziekenhuis...

met slangetjes en zusters die rondlopen. En de pijn die je ook ziet bij je broer. En je kunt het niet ook wegnemen. En het bracht mij tot een stukje beschrijving van de werkelijkheid...

zoals ik die op dat moment zag. En ik heb daar een gedicht over geschreven... wat ik graag met u wil delen. Een gedicht heet Waar. Waar breekt de werkelijkheid open?

In een ziekenhuisbed met fluitjes en valse liedjes... in pruttelend vallend water... dat pijn bestrijdt, maar niet de pijn.

In een roggelende oude man op zaal die zijn keel schoonmaakt... in de zuster die de streepjes kent... die de streepjes kent om geen fout te maken...

in het verstrekken van middelen die de zwakte camoufleert. Weet je, ik zie je liggen... met heldere ogen die jouw verhaal niet begrijpen.

Die een deur willen intrappen... omdat gedwongen afscheid geen keuze is... die de hele, vergeef me het woord, kankerzooi verwenst. Die geliefde zien gaan om nooit meer te zien.

Die lief hebben omdat er geen tijd meer is om het niet te doen. En die de woorden ondersteunen en toch ben ik niet ongelukkig. Waar breekt de werkelijkheid open?

In het verlangen naar de grens waar niemand naar verlangt. In het nu sluiten van de ogen om dan te zien... waar nu alle lichten uitgaan. In het dichtgaan van de oren om dan te horen...

waar nu alle geluiden verstommen. In het niet meer bewegen van de lippen om dan te spreken van geluk. Ik kan je nu niet volgen. Maar...

er gaat een luikje open... van het hierna... waar de Vader wacht. De Zoon ontfermt...

en de Geest troost. Dit is het leven. Dit is de werkelijkheid. Dit is het. En niet meer. En weet je, de Vader heeft hem opgewacht.

De Zoon heeft zich over hem ontfermd. En de Geest troost ons. Maar niet makkelijk. In die periode zei mijn broer...

Ronald, zou jij op mijn uitvaart willen preken? Ik zei gelijk heb je ook een plan B? Toen zegt hij nee. Ik zou het heel graag willen.

Ik denk dat jij van degene die bij me staat... heel dicht bij me staat. Dus je kunt verwoorden wat ik voel. We kennen elkaar zo goed. En ik vroeg waarover moet ik dan spreken?

Hierover. Ik ben ervan overtuigd... dat niets ons kan scheiden... van de liefde van Christus. Van de liefde van God...

in Christus Jezus onze Heer. Ik zeg, moet ik daarover spreken? Ja, zegt hij. Dit geloof ik. Ik ben best wel een beetje boos...

zei hij in het begin van de drie weken ziekenhuis. Maar dit geloof ik. Er is zoveel gebeurd in mijn leven. Maar God heeft me altijd vastgehouden. Dat is niet mijn verdiensten. Dat is zijn verdiensten.

Mijn lijntje met God is altijd gebleven. En niets kan mij scheiden. Echt niet. Weet je, dan ga je best wel worstelen. Want je gevoel is zo anders.

Je kunt de theorie van het overtuigd zijn. Diep in je hebben zitten... en geconfronteerd worden... met verlies en pijn en tranen... ziekte en dood. En eens staat het een beetje op losse schroeven.

Tenminste in mijn emotie... want ik ben een emotioneel mens. Maar toen hij vroeg om hierover te spreken... toen merkte ik ook... in de voorbereidingen dat ik er... bovenuit getild werd...

boven mijn eigen emotie... en dat is echt een genade van God. Ik heb ook een vriend gevraagd... die zei... wat kan ik in deze dagen voor jou doen? Ik zeg... wil je naar die dienst komen...

en vooraf met mij bidden? Heb ik nodig. Dat heeft hij gedaan. En het was zo mooi. Het werd zo rustig. En... weet je... dan kun je weer met die overtuiging daar staan...

en dan is het werkelijkheid geworden. Dan is het niet alleen maar een stuk theorie... wat je aan de ene kant ook diep gelooft... maar dan wordt het werkelijkheid... in de situatie waarin je dan bent. Je wordt niet gescheiden...

van Gods liefde. Nooit niet. Ook hij niet. Hij is bij zijn Heer een heiland. Maar zijn vrouw en dochter van vijf dina... en twee zonen uit een eerder huwelijk.

Twee zonen waar hij geen contact meer mee had. En die in de laatste drie weken in zijn leven zijn gekomen... en zich met hun vader verzoend hebben. Buiten gewoon. En ik mocht daarbij zijn.

Ik heb dingen gezien... en ik heb dingen gehoord... hoe God aan het werk ging. Juist met het thema dood. En geen dood, geen leven... zal ons kunnen scheiden... van de liefde van Christus.

En toen het allemaal achter de rug was... kwam zijn vrouw naar mij toe... en zei van... Ronald, ik moet iets gaan schrijven... voor het kerkblaadje... van onze kerk in Ermelo. Een soort immemorium. Maar wat moet ik nou schrijven?

Ik kan dat helemaal niet. Wil jij dat doen? Ik zei... Ja, dat wil ik dan. Maar het zal wel een gedicht worden dan. Dat vind ik makkelijk... om mijn gevoel mee uit te drukken... en iets over Erik te schrijven.

Mijn broer heette Erik... en heet Erik. En dit wil ik dan nog tot slot doorgeven. Een immemorium. Niet om hem te eren... maar om te laten zien...

hoe dit praktisch dus werkt. Dat je van een overtuiging... niet wordt gescheiden... als die overtuiging is... dat je niet gescheiden kan worden... van de liefde van God.

Dat houdt stand. In die periode. Een leven. Een leven van geloof... en ook van strijden. Vanaf het begin al vertrouwd... met het lijden. Er was gebrokenheid...

vanaf de stad... maar ook het lijntje... met God in zijn hart. Een leven waarin niets... hem van God kon scheiden. Een verleden waarvan...

God hem mocht bevrijden. Een toekomst met nu... een leven zonder smart... geborgen in de genade van Gods hart. Een leven van liefde... maar daarin ook de tranen.

Een leven van werken... in diverse banen... waarin hij vreugde en verdriet heeft gehad... maar ook het lijntje... met God in zijn hart. Een leven met vrienden...

die in zijn hart mochten kijken. Met zonen en een dochter... die zijn leven verrijkten. Met zijn vrouw... als zijn allergrootste schat... en het zekere lijntje... met God in zijn hart.

Zo mocht hij gaan... te vroeg in dit leven. Maar waarin hij... aan God zijn hart had gegeven... en al heeft de pijn... hier veel stuk gemaakt...

niets had in zijn leven... hem meer geraakt... dan het weten... boven alles geliefd te zijn. Een lijntje... sterker... dan verdriet en pijn.

En al is bij ons... de achterblijvenden... veel verdriet... dat lijntje bleef... want God... verbrak het niet. En weet u... dat is ook weer pure genade.

Hoe zijn uw antwoorden? Zijn er overtuigingen... die de moeite waard zijn... om los te laten? Ja, die zijn er. En ik hoorde ze aan het begin... en we mogen nu aan het eind...

ook zeggen... ja, die zijn er. En troosten die ook? ja... de overtuiging... dat je altijd... bij God mag horen...

dat God er is... meer nog dan alleen... het bestaan van God... maar dat hij er ook is... dat hij er inderdaad... degene is die zegt... ik ben er... en ik zal er zijn.

En ik weet niet... hoe het met uw leven is geweest... in het afgelopen jaar... dus ook in de voorbereidingen... van kerst... het kan pijnlijk zijn... omdat je geliefden moet missen. Maar je zal hem nooit hoeven missen.

Ook dan zal hij er zijn. Misschien voel je het niet altijd... maar dan mag je rust in een overtuiging... die hij... notabene ook nog in je hart heeft geplant. Want wat hebben we nou toch van onszelf? Niks toch?

Het is hij die het in ons bewerkt... en uitwerkt... en ook voltooit. Tot de dag... dat hij komt. Amen. Mensen... Ross...