Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Ik wil met elkaar het woord van God openen bij het boek Exodus.
! Het derde hoofdstuk. Het derde hoofdstuk. Ik begin te lezen bij het 23e vers van het tweede hoofdstuk.
In die lange tijd stierf de koning van Egypte en de Israëlieten zuchten nog steeds onder de slavernij en schreeuwden het uit, zodat hun hulpgroep over de slavernij omhoog steeg tot God.
En God hoorde hun klacht en God gedacht aan zijn verbond met Abraham, Isaac en Jacob. Zo zag God de Israëlieten aan en God had bemoeienis met hen.
Mozes nu was gewoon de kudde van zijn schoonvader Getro, de priester van Mithjan, te hoeden. Eens toen hij de kudde naar de overkant van de woestijn geleid had, kwam hij bij de berg Gods Horeb.
Daar verschijnen hem de engel des heren als een vuurvlam midden uit de braamstruik. Hij keek toe en zie, de braamstruik stond in brand, maar werd niet verteerd.
Mozes nu dacht, laat ik toch dat wonderenverschijnsel gaan bezien waarom de braamstruik niet verbrand. Toen de heren zag dat hij het ging bezien, riep God hem uit de braamstruik toe, Mozes, Mozes.
En hij antwoordde, hier ben ik. Daarop zeide hij, kom niet dichterbij. Doe uw schoenen van uw voeten, want de plaats waarop gij staat is heilige grond.
Voort zeide hij, ik ben de God van uw vader, de God van Abraham, de God van Isaac en de God van Jacob. Toen verborg Mozes zijn gelaat, want hij vreest de God te aanschouwen.
De heren zeiden, ik heb terdege gezien de ellende van mijn volk dat in Egypte is. En hun gejammer over hun drijvers gehoord. Ja, ik ken hun smarten.
Daarom ben ik nedergedaald om hen uit de macht der Egyptenaren te redden en uit het land te voeren naar een goed en wijd land, vloeiende van melk en honing. Naar de woonplaats van de Kaanieten, de Hethieten, Amorieten, Perizieten, de Hedewieten en de Jebusieten.
En nu, zie, het gejammer der Israïten is tot mij doorgedrongen. Ook heb ik gezien hoe zeer de Egyptenaren hen verdrukten. Nu dan, ga, ik zend u tot vader om mijn volk, de Israïten, uit Egypte te leiden.
Maar Mozes zei tot hem, wie ben ik? Dat ik naar vader zou gaan om de Israïten uit Egypte te leiden? Toen zeide hij, ik ben immers met u.
En dit zal u het teken zijn dat ik u gezonden heb. Wanneer gij het volk uit Egypte hebt geleid, zult gij God dienen op deze berg. Tot zover even.
Het gedeelte wat we lezen uit Gods woord. Het gedeelte wat we gelezen hebben, is eigenlijk het begin van de derde fase uit het leven van Mozes.
U kent allemaal de geschiedenis. Is geboren, hij mocht er eigenlijk niet zijn. Alle jongetjes werden ter dood gebracht. Maar zijn ouders redden hem door hem in een bliezen kistje in de lijn, in de nijl te leggen.
De eerste periode heeft hij thuis gewoond, geleefd. Hij heeft ongetwijfeld van Javè gehoord de God van Abraham, Isaac en Jacob.
En dan volgt eigenlijk de eerste fase van zijn leven. Aan het hof van Farao. Aan het hof van de Egyptische koning. Onderwezen in alle wijsheid van de Egyptenaren.
Er staat over hem dat hij machtig in woorden en werken was. En het kenmerk van die periode zou je kunnen zeggen. Het is Mozes met een hele grote ik. Ik kan alles.
Hij was zo overtuigd van zichzelf dat hij zelf dacht bij zichzelf. Ik ga het volk uit dit land brengen. Ik ga hen leiden. En wel overwogen dood hij een Egyptenaar als een soort startsgod van de bevrijding van het volk.
En Stephanus in het boek Handelingen zegt later. Hij meende dat zijn broeders zouden inzien dat God dit volk door zijn hand verlossing wilde geven.
Maar ze zagen het niet in. Dat was de grote ik. De grote Mozes die dacht van ik kan alles. En dan komt hij in de tweede fase van zijn leven terecht.
En dan moet hij vluchten en hoed de kudde van zijn schoonvader Jetro. Veertig jaar lang. Veertig jaar lang. Ik kan. Veertig jaar lang.
Ik moet. Van de hele grote ik. In Egypte werd hij de hele kleine ik. In de woestijn. Met de schapen.
De grote ik. De medewaardigheidsgevoel. Van ik kan alles. Ik kan me alles veroorloven. En de kleine ik. Misschien wel een heel sterk minderwaardigheidsgevoel.
Is altijd. Als je jezelf overschat. Of onderschat. Beide factoren hebben één ding geleen. Je eigen ik.
Staat toch wel een beetje centraal. En door deze situatie heen. Gaat God. Mozes. Kneden. Er komt ruimte.
Voor God. Eigenlijk zegt God tegen Mozes. Het gaat niet om wie jij bent. Het gaat erom wie ik ben. Fixeer jezelf niet zo op jezelf.
Leef niet zo gericht naar jezelf. Maar leef meer afhankelijk. Afhankelijk van mij. Minder van jezelf. Meer ruimte. Voor God.
Na de grote ik. Kom de kleine ik. En in deze fase. Die nu ingaat voor Mozes. Komt de afhankelijke ik. Want uiteindelijk.
In die vorming. Komt Mozes zover. Dat God. Met hem sprak. Van aangezicht. Tot aangezicht. En God roept hem.
Om zijn volk te leiden. Naar het beloofde land. We lazen. In Egypte was een andere vader. De verdrukking was zwaarder voor het volk. En het volk schreeuwt.
Om hulp. Vandaar zou ik je zeggen. Het volk heeft constant 112 gebeld. Het geroep.
Steeg omhoog. Voor het troon van God. Het is zoals. Stukje al te lazen. Waar dus heel duidelijk staat. Uw vader. En riepen tot de heren.
God hoorde hun klacht. En dacht. Aan het verbond. Met Abraham. Isaac. En Jacob. Ook vandaag.
Leven we in een andere wereld. Dan een aantal eeuwen geleden. Een heel andere wereld. En het kan bijzien ook. Dat de verdrukking. Ook voor degenen die in de Heer geloven.
Met de dag. Zwaarder wordt. En is de vraag. Gaat ook ons hulpgeroep. Uit. Naar hem. Want.
God. Hoort. U. God. Hoort. De klacht. God. Hoort. De nood. En er staat. En dacht. Aan het verbond. God.
Gedacht. Aan het verbond. En gedenken. Is wat meer. Dan alleen maar denken aan. Denken kun je heel vrijblijvend doen.
Maar gedenken. Is nooit vrijblijvend. Gedenken. Betekent. Dat er op een of andere wijze. Actie. Op ondernomen moet worden. En God gaat dat doen.
In overeenstemming. Met het verbond. Gaat hij optreden. En gaat doen. Wat hij. Beloofd heeft. Is vandaag nog zo. De God van vandaag.
Is dezelfde God. Als in de tijd. Van Mozes. Hij doet. Wat hij beloofd heeft. En God neemt actie. In de omstandigheden van Israël.
En doet hij via Mozes. Via de herder. Van de schaapskudde. Die misschien allang. De gedachte vergeten was. Dat hij het volk zou redden.
Nee. God. Doe dat op een bijzondere manier. Hij verschijnt aan Mozes. Als de engel des heren. In een brandende braamstruik.
En dat gebeurt op het moment. Dat lazen we. Dat Mozes. Door de woestijn trekt. Naar de overkant. Hoe vaak.
Gaat u misschien. Door een deel van de woestijn heen. Misschien door een dorre periode. En misschien moet u ook vaststellen.
Dat juist. Op die momenten. God roept. God heel dichtbij is. In de woestijn. Een woestijn. Kun je alleen maar overleven.
Door twee principes te handhaven. Het ene principe is. Oplettend. Atent zijn. En het tweede principe.
Is. Een gepaste onverschilligheid. Elliot. Elliot. De schrijver van een boek over gebed. Die omschreef het zo.
Teach us to care. And not to care. En door Gods geest leren we steeds meer. dicht bij hem. Vast te stellen.
Wat belangrijk is. Of wat we. Niet wat minder belangrijk is. Wat we mogelijk. Naast ons neer kunnen leggen. Waar gaat.
Het in feite om. In ons leven. Als Mozes dichterbij komt. Dan zegt hij. Zegt de Heerde God.
Kom niet dichterbij. Doe de schoenen. In. Van je voeten. Want je staat. Op heilige grond. Als wij.
In de nabijheid. Van de almachtige God zijn. Staan we. Op heilige grond. En dan. Is een houding. Die. Bemenspast. Alleen.
Maar een houding. Van eerbied. Van diep. Ontzag. En respect. Kijk. In de Heerde Jezus Christus. Is hij.
Onze liefdevolle vader. geworden. Met wie we. Vertrouwelijk. Mogen. En kunnen. Omgaan. Maar. Hij blijft. God.
Hij blijft. Ja. We. Hij blijft. De eeuwige. De ongezine. En niet onze buurman. We kunnen niet zomaar. Familiair.
Met de almachtige God. Omgaan. Hij is wel je vriend. Zoals dat lied. 150 uit de bundel van Johan de Heer zegt. Welke vriend is onze Jezus.
Dat is hij. Maar hij is niet je vriendje. En dat verschil. Dat is nogal eens. te zoeken. Ver te zoeken.
Hij is de eeuwige. Hij is trouw. Aan zijn woord. Hij is onze vader in de hemel. En vandaar dat prediker 5 vers 1 ook zegt.
Laten we daarom uw woorden weiniger zijn. Laten we uw woorden wel overwogen zijn. En het ontzag en eerbiedt voor God in deze wereld.
Maar misschien ook wel in sommige kringen. Is wat weggezakt. Hij wordt als het ware verbleekt. Tot een tamme onschadelijke figuur.
Die geen vlieg kwaad doet. Maar we moeten nooit vergeten. Hij is de schepper. Hij is de eeuwige. De almachtige. De heilige.
De eeuwige God. En toen God dan ook dat Mozes sprak. Maakte hij zich bekend. Als de God van uw vader Abraham, Isaac en Jacob.
De God van Israël. En die God. Dat lazen we. Zegt tegen Mozes. Tot dat volk. Ik heb gezien. Ik heb gehoord.
En ik ben gekomen. Drie aspecten. Die in dat eerste gedeelte. Als God zich voorstelt. Naar voren komt. En God is niet veranderd.
Hij waakt vandaag nog steeds. Over zijn volk. Ik heb gezien. Zegt de Heere God. Zie ik. Hoor de ellende van mijn volk.
In deze wereld. God zucht onder de vooroordelen. Onder de brandhaarden. Omtrent zijn volk. Hij doet hem pijn.
Als hij ziet het opkomend antisemitisme. Ook in Europa en in Frankrijk. In Duitsland. Nog niet zo lang geleden. Was de aanslag in een synagoge.
In Halle. Waar men probeerde. Met een geforceerde deur te openen. Maar ook hier in Nederland. Bij sommige voetbalwedstrijden.
Moet je de tv meteen maar uitzetten. Als je hoort de spreekkoren. Die uitgesproken worden. Het is een verschrikking. Als je poging ziet.
Soms op de Dam en Amsterdam. Welke antisemitische activiteiten er zijn. Dan hou je je hart vast. Maar niet alleen hier.
Ook in het Midden-Oosten. Je ziet en je hoort de spanningen van de omliggende landen. En ten diepste gaat het steeds weer. Om de erkenning van Javer.
Om erkenning van de eeuwige God. Een God die toen tegen Mozes zei. Ik heb gezien. De ellende van mijn volk.
Ik heb gehoord. De jammerkrachten over de dreigers. Maar ik ben gekomen. Ik ben nedergedaald. Om hen uit de macht van Egypte te redden. Te verlossen.
We gaan er misschien wel eens makkelijk aan voorbij. Dat God ziet. En alles hoort. In het boek Ezekiel.
Het 35ste hoofdstuk. Daar schrijft de profeet. Dat God daar zegt. Ik heb al de lasteringen gehoord.
Die gij tegen de bergen van Israël gesproken hebt. Ze zijn verwoest. Ze zijn ons gegeven. Ze zijn om ons te voeden. Nee.
Erger. Gij hebt een hoge toon tegen mij aangeslagen. En grote woorden tegen mij opeengestapeld. Ik heb het wel gehoord. En we moeten al beseffen dat alles wat wij uitspreken.
Door God gehoord wordt. Maar God geeft daar ook zijn oordeel over. Want in datzelfde hoofdstuk. 35ste hoofdstuk van Ezekiel.
Sluit dat hoofdstuk af. Dat de Heere God zegt. Ik zal doen. Aan u. Wat u aan mijn volk gedaan heeft. En het is opvallend.
Dat je in het 36ste hoofdstuk. Van datzelfde boek. Het begint. Met de zegeningen. Over Israël. Waar geschreven wordt.
Dat de takken van Israël. Zullen voortbrengen. En vrucht dragen. Nabij is zijn komst. Naar mij is de tijd.
Dat Israël. Hem zal kennen. En erkennen. En een rouwklacht over hem. Zal uitgieten. Maar dat is vandaag nog niet.
Maar het komt. Het staat in Gods woord. En het zal gebeuren. Het moet mij denken aan een schilderij. Wat ik ooit gezien heb. Van Graham Berg. Een broeder uit Nieuw-Zeeland.
Hij had een schilderij gemaakt. Van de muur. De klaagmuur. En in die klaagmuur. Had hij geschilderd. Jezaja 53.
Om onze overtredingen. Is hij doorboord. Dat had hij als het ware erin gebeiteld. En daarvoor. Had hij een Joods volk. Geschilderd.
Orthodoxe joden. Militairen. Vrijzinnige joden. Vrijzinnige joden. Die stonden allemaal voor die klaagmuur. Hun klaagmuur. Met briefjes in de muur stoppend.
Hun klachten richtend. Op de Heerde God. En op de hoek stond er één Jood. En die had een plastic boodschappentasje bij zich. En op dat boodschappentasje.
Stond geschilderd. Hoe is hij? Wie is hij? Het contrast van Jezaja 53.
Waarin zo duidelijk gesproken wordt. Over de leidende Messias. En de man. De Jood. Die nog steeds een groot vraagteken heeft. Wie hij is.
Ja. God. Ziet en hoort. En heeft ook dat gehoord. En in Israël op het ogenblik. Zijn er velen gelukkig. Steeds meer. Die de Messias erkennen.
En kennen. Maar als volk. Nog steeds niet. En laten we nooit vergeten. Dat God. Het volk Israël. De oren toegestopt heeft.
De ogen gesloten. Heeft. Op dat. De gemeente. Zou kunnen. En mogen ontstaan. En de taak van de gemeente. Vandaag nog steeds is.
Om dat volk. Tot jaloersheid. Te wekken. Zoals Romeinen. Paulus in Romeinen 11. Zo duidelijk schrijft. Maar de tijd zal komen.
Want in hetzelfde boek. Jezaja. Spreekt hij een provincie uit. Dat God. Die hun hart vet gemaakt heeft. Hun ogen dicht gekleed. Heeft heeft. Dat hij zal komen.
En het zal verlossen. Jezaja 35. Het vijfde vers. En de ogen der blinden. Opnieuw geopend zullen worden. En de oren der doven.
Ontsloten zullen worden. En dan zal. Ook die jood. Met dat boodschappentasje. Hoe is hij. Zien. En erkennen. Wie hij is.
En dat kan alleen. Door het woord. Van God. En vandaar. Dat de verspreiding. Van het woord van God.
Ook onder het joodse volk. Juist vandaag. Zo van belang is. Op dat men. zal gaan zien. En dat is niet alleen in Israël.
Vorige week zijn de bijbels verstuurd. Naar gebieden. Achter Rusland. Er is nu. Krijg ik vanmorgen net. Die actie. True love. Voor de buren.
Ook zij. Hebben. De Heer Jezus. Christus. Nodig. Ja. Gezien. God zei. Ik heb het gezien. Gezien.
Ik wil dat wat meer ligt erbij brengen. God ziet ook vandaag. Deze wereld. Zijn volk. Zijn kinderen. In deze wereld.
Jezus Christus. Zag. In voorbijgaande blind geborenen. Hij zag. De verlanden. Hij zag. De scharen. En was met diepe ontferming.
Bewogen. Ik weet niet in welke storm u zit. Mogelijk zit. Of door welke woestijn u gaat. Maar vergeet nooit.
God ziet u. En bij twijfel. Over een zekerheid van veilig aankomen. Leg het in. Zijn hand. Want Gods woord.
Belooft er wat hij daar schrijft. Zoals hij in psalm 10 vers 14 zegt. Gij God ziet het. Want gij aanschouwt moeite en verdriet.
Maar dan gaat de psalmist verder. Om het in. Uw hand. Om het in. Zijn hand. Te leggen. Want wij hebben.
Een hoge priester. Die met ons kan. Die met ons kan meevoelen. In al onze zwakheden. Die in alles gelijk geweest is. Uitgezonderd. De zonde.
God ziet u. En kent u. Kent mij. Door. En door. Maar hoe kent u hem? Hoe kent u hem vanuit het woord?
Kent u hem met het verstand? Of kent u hem ook met het hart? Want hem kennen met je hart geeft meer zicht op hem.
Ik heb wel eens het idee dat veel mensen. De Heere God zien. Via een verrekijker. Een verrekijker.
Maar dat ze de verrekijker in feite. Precies verkeerd houden als ze gaan kijken. Wat gebeurt er namelijk als je dus. De verrekijker verkeerd houdt. Dan wordt het beeld steeds kleiner.
Gaat steeds verder weg. Alleen als je de verrekijker. Zo houdt. Dat hij echt gaat vergroten. Brengt hij beelden dichterbij. Dat is prachtig.
Maar soms denk ik wel eens. Er zijn heel verbroeders en zusters. Die die verrekijker wel gebruiken. Wel de goede kant op kijken. Maar de beschermkappen niet weghalen.
Beschermkappen van de eigen ideeën. De beschermkap misschien die erop zit. Vanwege een diepe overtuiging. Die je op een bepaald moment hebt.
Of een eigen interpretatie van het woord. Haal dat weg. Gebruik de verrekijker alleen. Om het scherp te stellen.
Je blik te richten. Op hem. En niet om alle omstandigheden. Waar je misschien doorheen gaat. Hij is degene.
Die alles kent. En die alles ziet. Om scherp te stellen. Dat hij de verlosser is. Maar ook dat hij. In alle nood.
En ik onderstreep het woordje alle. In alle nood. Dichtbij is. Dat we het in zijn hand. Mogen. En kunnen.
Leggen. Ja. Hij zei tegen Mozes. Ik heb u gezien. En ik heb u gehoord. En God hoorde Mozes. En geeft hem antwoord.
Zoals God met Abraham in gesprek was. Toen Sodom verwoest werd. God hoort en antwoord mensen. En toen Mozes stelde.
Maar wie ben ik? Openbaarde God zijn naam. Ik ben die ik ben. En tot dan toe.
Kende het volk hem alleen als de God van Abraham, Isaac en Jacob. Maar hier zegt God zijn naam. Jawe. De ik ben. Die ik ben.
Is een wonderlijke naam. Een naam van verhulling en onthulling tegelijk. God is verheven. En soeverein.
We hebben geen God van steen of klei. Jaren geleden stond er langs de A10. Een hele grote zuin. En boven op die zuil zat er een Boeddha.
En ik reed daar wel eens langs. En ik dacht ja. Je kunt daar boven wel zitten. Maar je ziet ons niet. Je hoort het niet. Er gebeurt helemaal niks. Want je bent van steen. Maar wij hebben een God.
Die we mogen leren kennen. In Jezus Christus. Die leeft. En een levende Heer is. Een God. Met een eigen naam. En een zoon gegeven heeft.
Jezus Christus. God hoort. Dat is wat anders dan God verhoort. God hoort.
Er is een oud lied dat zegt. Er is een God die hoort. Maar er is geen garantie dat God verhoort zoals wij dat willen. Of zoals wij dat wensen.
Maar hij hoort wel. En hij gaat een eigen weg met ons. Het zijn zijn wegen. Niet onze. Niet hij moet ons volgen in onze wensen.
Maar wij mogen hem volgen. Dienend volgen. Want hij kent ons einddoel. Hij kent ons verlangen.
Ten diepste. En hij leidt je over die weg heen. Toen dacht ik. Ja is eigenlijk wonderlijk. Hoe zit dat nou precies.
Ik begrijp dat ook niet. Ik begrijp niet waarom. Als wij een miskleun maken. God ook die miskleun gebruikt. Uiteindelijk. Tot eer van hem. Of tot vorming.
Van ons. Toen dacht ik. Ja. Je hebt dat programma. Rail Away. Dat gaat in het begin. Die trein die dan door Zwitserland.
Of door Italië. Door de Bergen gaat. Prachtig. Naar schitterende opnames. En dan zie je die. Zo'n rail zie je dan lopen. Over de berg heen. Door dalen heen.
Door tunnels heen. Toen realiseerde ik mij. Voordat. Daar een trein over dat spoor gaat. Is die spoorlijn al gelegd.
Met alle wissels. Voordat. Mijn weg met God. Misschien door dalen. Of over heuvels gaat. Of over heuvels gaat. Is de spoorlijn al gelegd.
En ik weet. Er zijn wissels. En dan moet je keuzes maken. Maar toch. En wat is de basis van die spoorlijn. Van die twee metalen streps.
Dat zijn de biedelzen. Dat is het gebed. Onze weg. Is geankerd. In het gebed.
Tot hem. Een vereering. Van. Zijn naam. En hoe die reels zou ik gaan lopen. In mijn leven. Eén ding weet ik zeker. Ze zijn aangelegd.
Tot aan het eindpunt. Daar kan niemand meer iets aan veranderen. Die trein. Kan een keer ons sporen. Maar wordt met hulpdiensten weer teruggezet. Die lijn.
Mogen we volgen. En daarom. Hij heeft. Hij heeft ons gezien. Hij hoort ons. En hoort ons.
Ook onze waaroms. Maar wil ze ombuigen. Tot een waartoe. Waartoe God. Wat brengt het mij nader. Naar die eindbestemming.
Wat brengt het mij nader. Naar de Heer Jezus. En tot slot. Hij is gekomen. Ik heb gezien. Ik heb gehoord.
En ik ben. Gekomen. Hij daalde neer. En zal zeker. Spoedig. Weerkomen. God kwam en sprak. In die brandende braamstruik.
En riep Mozes. Voor zijn volk. In nood. En het neerkomen van God. En het zenden van Mozes. Een type van de Heer Jezus Christus.
Zien we wat God gedaan heeft. In zijn zoon. Toen hij 2000 jaar geleden. Zijn zoon. Naar deze wereld schont.
Over een paar weken. Willen we dat gedenken. Of het nu in december gebeurd is. Of in september. Dat vind ik niet zo belangrijk. Maar het feit dat het gebeurd is.
Is belangrijk. Hij is gekomen. Om de mens. En zijn schepping. Weg te halen. Onder het juk. Van de vloek. En de zonde.
Om ons te verlossen. Om ons te rechtvaardigen. Voor God. Het bloed van Christus. Reinigt. Van alle zonden.
En de Heer Jezus Christus. Is gestorven. Zijn bloed gegeven. Maar is. De dood overwonnen. En is opgestaan. En de.
Op het grond. Van het geloof in hem. Zijn wij gerechtvaardigd. En staan wij vrij. Voor de almachtige. God.
Gerechtvaardigd. Gerechtvaardigd. Dat is ook zo'n uitdrukking. Die we graag in de gemeente gebruiken. Maar beseffen we ten diepste. Wat gerechtvaardigd is.
Ik hoor de laatste keer. Een prachtig voorbeeld van. Dat was nog eventjes voor de brexit. Ik had een prachtig. Maar er waren twee Engelsen.
En die hadden een hele mooie Rolls Royce. En die gingen met die Rolls Royce. Staken ze het kanaal over. En ze reden toeren. Met zijn tweeën door Frankrijk. Tot.
Pats. Storing. Aandrijving. Aandrijving van de motor. Was een storing. Zijn er een lokale. Garagebedrijf.
Ja sorry. Met de Rolls Royce kunnen we helemaal niks. Dus. Ter lange leste. Telefoon gepakt. De fabriek. In Engeland gebeld. Rolls Royce fabriek.
Ja we staan hier met een probleem. En het blijkt dat de aandrijving niet helemaal klopt. Lieve mensen. Geen probleem. Diezelfde nacht. Werden er twee monteurs overgevlogen.
Reesden naar die plaats. En de auto werd gerepareerd. En zij konden hun reis vervolgen. Toen dachten zij. Na een paar dagen. Toen ze terug in Engeland waren.
We willen toch wel een geweldige service. Er werd niets berekend. Het was allemaal voor elkaar. We willen toch de fabriek gaan bellen. En zij belden de fabriek.
Afdeling. Serviceverlening. Ja. Moet u luisteren. Wij hebben in Frankrijk gestaan. Met een probleem. Met een aandrijving van de motor. En we willen u hartelijk bedanken.
Voor de service die u verleend heeft. Want u bent naar twee man. Naar Frankrijk gekomen. Om dat probleem op te lossen. Toen werd er gezegd. Meneer. Wanneer was dat?
Ja. Dat moet op die datum is dat geweest. We gaan kijken. Maar we kunnen niks terugvinden. We kunnen niks terugvinden meneer. Ja. Maar u heeft toch mensen gestuurd. Nee.
Wij kunnen absoluut niets terugvinden. Zullen u meer zeggen. Er is gewoon helemaal niks gebeurd. We weten van niks. Dat is rechtvaardiging. Wat er ook gebeurd is door het bloed van Christus.
God zegt. Er is niets gebeurd. En als we dat beseffen. In ons leven. Door Christus. Mogen we weten.
Dat God ons ziet. En God ons rechtvaardigt. Omdat hij gewoon zegt. In mijn zoon. Voor jou. Er is niets gebeurd.
Dat is ten diepste. De rechtvaardiging. Door het bloed. Van Christus. En hij doet meer. Want hij zegent ons.
Met alle geestelijke zegeningen. In de hemelse gewesten. In Christus. Uit opwekking dat lied 818. Is ondertussen voor mij een lijflied geworden.
Eenmaal maakt u alles weer nieuw. Ja. Jezus. Inderdaad. Op die dag in de hemel. Wat een dag zal dat zijn. Dan zijn wij bij hem.
Want dat is een overwinningslied. En dat is exact wat Johannes 5 zegt. En ieder die in hem gelooft. Heeft eeuwig leven. En komt niet in het oordeel.
Want hij is overgegaan. Uit de dood. In het leven. Er is een baby geboren.
Dat klinkt misschien een beetje hard. Maar hij is dood geboren. Hij leeft gelukkig. Maar een mens. Is dood geboren.
Geestelijk gezien. En alleen door wedergeboorte. Kan een mens. Leven. Een eeuwig leven hebben. En het is het grootste wonder.
Dat God. Dat God. Dat God. De mens. Jezus Christus. Gegeven heeft. God zien. Ziet op de zoon. En horen naar zijn zoon.
En zijn zoon is gekomen. En heeft het betaald. Op het kruis van Golgotha. Niet zoals de brief zegt. Met goud. Zilver. Maar met zijn eigen bloed.
Een mens. Kan zichzelf niet redden. En dat is een boodschap. Voor deze wereld. Het is niet aangenaam. Het is niet leuk. Want als je met mensen spreekt. Over God.
Dan kom je in aardig eind hoor. Maar ga je spreken. Dat de mens. Dood is. Voor God. Dat de mens verloren is. En dat de mens.
Jezus Christus nodig heeft. Dan stokt een gesprek. Meestal heel snel. Maar het is Godsweg. Toen vorig jaar in juli.
Die jongeren. In Thailand. In die grot. Gevangen zaten. Waar de redders. Die de jongens eruit gehaald hebben. Iedere keer die weg.
Door die grot heen. Twee redders. Werd dan. Eén jongen. In het midden genomen. En zo teruggebracht. Toen was onder andere. Meneer Musk.
Van Tesla. Die zei. Dat doet u helemaal verkeerd. Want ik ga een soort. Capsule maken. Daar doe je ze in. En dan breng je ze op die manier terug.
Nee. Het moest op de manier. Zoals de redders. Gepland hadden. Alleen. Op die manier. Konden ze uit die rots gehaald worden. Gods manier.
Om tot hen te komen. Heeft hij. Vastgesteld. En wie uit de wereld ook zegt. Er is een andere methode. Nee. Alleen.
Door. De zoon. En God bepaalt de wijze. Waarop de mens gered en behouden kan worden. Alleen. Door het offer en verzoenen bloed. Van zijn zoon.
Jezus Christus. Hij is gekomen. Hij helpt door alles heen. Ook. In je mogelijke onzekere.
Omstandigheden. Want zijn belofte. Geldt ook vandaag nog steeds. Uit Jezaja 43. Vrees niet. Ik heb u.
Bij uw naam. Geroepen. En als het goed is. Kun je er niet over zwijgen. Hoe lastig het misschien soms ook is.
Maar je kunt niet zwijgen. En vandaar dat dat lied zegt. Uit Johannes de Heer. Zorg toch. Dat een ieder het weet. Dat mag.
In Nederland. Dat mag daar buiten. Dat mag ook bij je buren. Zorg. Dat ieder het weet. Dat de weg tot God.
De weg in vrede. Alleen ligt. In Jezus Christus. En dat we in Nederland. Maar ook voor het Joodse volk.
Antwoord mogen geven. Op de vraag van die plastic boodschappertas. Hoe is hij? Wie is hij? Wie is Jezus Christus?
En dat we dat mogen uitdragen. Juist in deze tijd. Waarin hij. Waarin we gedenken dat hij gekomen is.
Tot eer. Van zijn naam. Amen.verein. ***