Bemoediging

Spreker

L. Janse

Date
Oct. 27, 2019
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

De Heer Jezus.

De Heer Jezus zelf, die ook vanmorgen tot jou en tot mij wil spreken. Ik wil vanmorgen met u nadenken over het thema bemoediging. U zit een beetje naar mij te kijken, wat ga je daarover zeggen?

Bemoediging. Bemoediging is een woord wat wij als christenen heel veel gebruiken. Ik heb even op gelet, ik heb het vanmorgen ook alweer een paar keer gehoord. Bemoediging. Vorige week was ik op een conferentie, daar ging het over het thema de kracht van bemoediging.

En sindsdien houdt dat thema mij bezig. En toen ik me van de week voorbereidde op deze dienst, dacht ik, ik wil vanmorgen met u nadenken over bemoediging. Een krachtig wapen in de eindtijd.

Wat dat precies is en hoe dat in zijn werk gaat, daar hoop ik u vanmorgen wat meer over te zeggen. Ook op een hele praktische manier. Ik wil een aantal vragen beantwoorden over bemoediging. En dat telkens toepassen op ons eigen leven en vooral ook op ons gemeenteleven.

Maar we gaan eerst lezen uit het woord van God. En dat doen we uit de Hebraïe brief. En ik begin in hoofdstuk 3. Hebraïe 3, hoofdstuk 7. Sorry, Hebraïe 3, vers 7.

Meestal als ik spreek, spreek ik vanuit één gedeelte. Vanmorgen doe ik dat niet. Ik ga vanmorgen meerdere gedeeltes noemen. Omdat bemoediging een breed thema is in de schrift. Dus we beginnen in hoofdstuk 3, vers 7.

En ik lees u voor uit de Herzienestatenvertaling. Daarom, zoals de Heilige Geest zegt.

Heden, indien u zijn stem hoort, verhardt dan uw hart niet, zoals bij de verbittering op de dag van de verzoeking in de woestijn. Daar hebben uw vaderen mij verzocht.

Ze hebben mij op de proef gesteld en mijn werken gezien. Veertig jaar lang. Daarom ben ik toornig geworden op dat geslacht. En ik heb gesproken, altijd dwalen zij met hun hart.

En zij hebben mijn wegen niet gekend. Daarom heb ik in mijn toon gezworen, mijn rust zullen zij niet binnengaan. Zie erop toe, broeders.

Dat er nooit in iemand van u een verdorven hart zal zijn. Vol ongeloof. Om daardoor afvallig te worden van de levende God. Maar vermaan elkaar elke dag, zolang men van een heden kan spreken.

Omdat niemand van u verhard zal worden door de verleiding van de zonden. Want wij hebben deel aan Christus gekregen. Als wij tenminste het beginsel van de vaste grond van het geloof tot het einde toe vasthouden.

Terwijl er wordt gezegd, heden, als u zijn stem hoort, verhard dan uw hart niet. Zoals in de verbittering. Dan lees ik drie versen uit hoofdstuk 4.

De laatste drie versen. Hoofdstuk 4 vanaf vers 14. Nu wij dan een grote hoge priester hebben, die de hemelen is doorgegaan. Namelijk Jezus, de Zoon van God. Laten wij aan deze beleidenis vasthouden.

Want wij hebben geen hoge priester die geen medelijden kan hebben met onze zwakheden. Maar één die in alles op dezelfde wijze als wij is verzocht. Maar zonder zonde. Laten wij dan met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade.

Omdat wij barmhartigheid verkrijgen. En genade vinden op het juiste tijdstip. En dan bladeren we naar hoofdstuk 10. Hebreeu hoofdstuk 10. Vanaf vers 19.

Hebreeu hoofdstuk 10. Vanaf vers 19. Omdat wij nu broeders vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus. Langs een nieuwe en een levende weg.

Die hij voor ons heeft ingewijd. Door het voorhangsel. Dat is door zijn vlees. En omdat wij een grote priester hebben over het huis van God. Laten wij tot hem naderen.

Met een waarachtig hart. In volle zekerheid van het geloof. Nu ons hart gereinigd is van een slecht geweten. En ons lichaam gewassen is met rijn water. Laten wij de beleidenis van de hoop onwrikbaar vasthouden.

Want hij die het beloofd heeft is getrouw. En laten wij op elkaar letten. Door elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken. Laten wij de onderlinge bijeenkomst niet nalaten.

Zoals het sommigen de gewoonte is. Maar elkaar aansporen. En dat zoveel te meer als u de grote dag ziet naderen.

Tot zover het gedeelte van de Bijbel uit de Hebraïebrief. Ik wil eigenlijk vijf hele eenvoudige vragen beantwoorden. Een bemoediging.

Een krachtig wapen in de eindtijd. Wanneer? Wat is het? Wie bemoedigt er? Hoe doen we dat? En waarom doen we dat?

Vijf eigenlijk hele eenvoudige, bijna schoolse vragen over bemoediging. En voor mijzelf was dit absoluut zinvol om te overdenken.

En ik vertrouw de Heer. En ook u, dat u uw harten veropent om de lessen hiervan te leren. Ik begin bij de eerste vraag. Wanneer?

Hij staat hier waarom, maar dat moet staan wanneer. Excuses. Wanneer? Ik geloof, broeders en zusters, dat de gemeente verkeert in de laatste dagen.

En ik bedoel dat niet cliché. Maar wie zijn ogen openhoudt, het nieuws kijkt, de krant leest, die moet met een open bijbel ernaast vaststellen dat Satan bezig is zijn laatste stuiptrekkingen uit te voeren.

Zijn programma lijkt zich te bespoedigen. Hij vecht tegen alles wat in deze wereld ook maar iets van de Heer Jezus Christus weer spiegelt.

Allereerst het volk Israël, maar ook de gemeente. Denk ook aan bijvoorbeeld het huwelijk tussen één man en één vrouw. Een beeld van de Heer Jezus en de gemeente.

Juist daar maakt Satan jacht op. Je zou kunnen zeggen, hij maakt jacht op christenen die de Heer Jezus Christus willen weer spiegelen.

Nou, u dacht waarom deze foto? Degenen die een beetje nagedacht hebben, die weten het wellicht al. Satan wordt in de Bijbel vergeleken bij een brullende leeuw. 1 Peter 5.

Een briezen de leeuw, zegt de oude vertaling. U vindt dit misschien een mooie foto? Ik wel. Ik houd van wilde dieren. Ik kijk regelmatig met mijn zoontjes documentaires over het Krugerpark en dat soort dingen.

Prachtig om te zien. Ik ben er zelf ook twee keer geweest in Zuid-Afrika. Eén ding weet ik wel, hoe prachtig het ook is om te zien. Met een leeuw moet je uitkijken. Als je ziet hoe leeuwen jagen, ik vind dat fascinerend om te zien.

Ze jagen in groepen, daarom worden ze ook wel de koning van de dieren genoemd. Ze jagen in groepen, vrouwtjes, één mannetje. En vaak liggen ze gehurkt in het gras. En op een gegeven moment komt daar bijvoorbeeld een kudde buffels voorbij.

Daar is allerlei mals vlees te vinden. Maar een leeuw is een meester in de jacht omdat hij zichzelf weet te beheersen.

Hij wacht. Ze wachten moet ik zeggen. Gehurkt in het lange gras. Ze wachten, ze wachten, ze wachten. Ze observeren, ze kijken. Totdat die kudde aan hen voorbij trekt. Waarvoor dat observeren?

Ze zoeken het zwakke dier. En wat gebeurt er? Op het moment dat die kudde niets vermoedend voorbij trekt. Op een gegeven moment staan ze op en beginnen ze te jagen.

Ze drijven als in een tien. Je zou kunnen zeggen Satan met zijn demonen. Het is niet mijn vergelijking. Het is de vergelijking van de apostel Petrus. Ze drijven in een tien. En wat is de bedoeling? Dat ze het zwakke dier waarop ze het gemunt hebben.

Ze willen hem isoleren van de kudde. Wegdrijven van de kudde. En dan laten ze de kudde van wat de kudde is. En ze maken jacht op dat ene dier wat losgekomen is van de kudde. Totdat het niet meer kan.

Ze springen er bovenop en ze verscheuren het met huid en haar. Wees niet naïef met een leeuw. Hij verscheurt je met huid en haar. Wees niet naïef met Satan in de eindtijd.

Hij verscheurt christenen met huid en haar. Er zijn beelden bekend van mensen die die leeuwen zo prachtig vonden. En met hun Canon of hun Nikon uit hun autofoto zaten te maken.

Ze zeiden, joh ik kan niet zo goed zien, ik stap uit. Ja dan neem je zo'n leeuw niet serieus. Er zijn heel veel christenen die de brullende leeuw niet serieus nemen.

En niet geloven dat Satan ook nu op zoek is naar de zwakken.

Naar de ontmoedigden. Om ze te isoleren van de kudde, de gemeente. En uiteindelijk te verscheuren. Satan zoekt hen die achterop dreigend te raken.

Satan zoekt hen die innerlijk ontmoedigd zijn. Of worstelen met vragen, met ongeloof. En hij wil je isoleren om je uiteindelijk te grijpen.

Moeilijke vragen in het leven kunnen bijvoorbeeld bijdragen aan zo'n ontmoedigingsproces. Waarom heb ik geen man of vrouw? Waarom kreeg ik die baan niet?

Waarom die ziekte? Waarom komen er zo weinig tot geloof? Waarom gaan mijn kinderen andere wegen? Waarom val ik telkens terug in die boezemzonde?

Er zijn legio-christenen die worstelen met ontmoediging en teleurstelling. En als gevolg daarvan zich wat isoleren.

Zich wat terugtrekken. Je hart sluit zich voor God. Voor zijn woord. Sluit zich voor de liefde en de nabijheid van God.

Want je begrijpt God niet. Je begrijpt zijn leiding in je leven niet. En daardoor sluit je je ook wat af voor de gemeenschap met de kinderen van God.

Een samenkomstbezoeker zoals u vanmorgen doet. En ik kan zomaar een drempel worden. Een bidstond bijwonen. Of een avond bij gemeenteleiden thuis bijwonen.

Het kan zomaar een drempel liggen. Omdat je ergens niet openbaar wil komen met wat er innerlijk in je omgaat. Je bent zo'n ontmoedigde buffel die een beetje achterop gaat lopen.

Er komt een soort van folie om je hart. Als ik dit zo beschrijf, dit proces. Dan denk ik dat u kunt plaatsen wat ik zeg.

Dat je daar een beeld bij hebt. Misschien vanuit je eigen leven. Misschien vanuit je eigen leven op dit moment. Of vanuit eerdere tijden in je leven. Of misschien zie je dit soort processen bij andere mensen. Wat is nu het medicijn?

Wat doet God daartegen? Tegen zo'n proces van verachtering. Van achterop komen te raken. Hoe wil God dat in ons leven bestrijden?

Het antwoord is. Zie erop toe, broeders. Dat er nooit in iemand van u een verdorven hart zal zijn.

Vol ongeloof. Om daardoor afvallig te worden van de levende God. De gemeente wordt opgeroepen. Om erop toe te zien.

Hebreeu 3 vers 12. Om erop toe te zien. Dat er nooit. Nooit. Op geen enkele dag. In iemand van ons.

Dus het mag nooit iemand gebeuren. Het kan iedereen gebeuren. Maar het mag niemand gebeuren. Nooit. Dat er nooit in iemand van u een verdorven hart zal zijn.

Vol ongeloof. Om daardoor afvallig te worden van de levende God. Wie moet daarop toe zien? De broeders. De broeders en de zusters. Wij moeten met elkaar erop toe zien dat het bij niemand van ons gebeurt.

Hoe? Vermaan. Volgende vers. Vers 13. Elkaar. Elke dag. Opdat niemand van u verhard zal worden door de verleiding van de zonden.

Deze tekst die heeft mij te pakken genomen. Dit apostolisch vermaan. Wat in deze eindtijd.

We zijn bezig met de vraag wanneer. De eindtijd waarin Satan rondgaat als een brullende leeuw. Wat in deze eindtijd actueler is dan ooit. Wat? Dat wij er met elkaar op toe zien.

Dat er nooit in iemand van ons een verdorven hart zal zijn. Een ongeloofshart. Door elkaar te vermanen. Wanneer?

In de eindtijd. Ja, dat bedoel ik niet. Dat is inmiddels wel helder. Wanneer? Elke dag. Dat is nieuw testamentisch gemeente zijn. Elkaar. Elke dag.

Er staat niet heel de dag, maar wel elke dag. Vermaan elkaar elke dag. Dit veronderstelt een nieuw testamentisch familieleven.

Ik zeg niet dat je dit per se letterlijk op moet vallen als zeven dagen per week. Maar toch is dat niet per se verkeerde interpretatie. Je zou ook kunnen zeggen vermanen elkaar voortdurend.

Laat er een cultuur zijn van op elkaar toezien. De apostel zegt vermanen elkaar elke dag. Nou, nu heb ik even een leuke vraag.

Wat vindt u van dat woordje vermanen elkaar elke dag? Wat vindt u ervan? Wat roept dat bij u op? Sommigen gaan een beetje draaien op hun stoel. Maar ik zat er precies aan te denken.

Wat betekent vermanen. Ja. Ik heb niet dichterhanden, maar dan meer. Een vraag. Goeie vraag. Ik probeer eigenlijk ook vragen op te roepen. Vermaan elkaar elke dag. Hier staat in het Grieks het woordje parakaleo.

En dat is het woord. Ik kom daar zo op terug. Wat je op heel veel manieren kan vertalen. Bij ons heeft het woordje vermanen een wat negatieve klank. Maar het is een voluit positief woord.

Vermaan elkaar elke dag. Hier is het vertaald door de Nederlandse vertalers met vermanen. En wat ik heel terecht vind, gezien de context. Want het is een eindtijdcontext hier.

Satan die rondgaat. En we moeten elkaar op elkaar toezien. Voor elkaar verantwoordelijkheid dragen. Hebreeu 10 vers 25 zegt, soortgelijke tekst. Elkaar aansporen.

En dat zoveel te meer als u de grote dag ziet na. Daarmee kom ik bij de tweede vraag. Wat is bemoediging? En dan gaan we in op het woordje vermanen.

Wat bedoelt de apostel hier als hij zegt, vermaan elkaar elke dag. Nou, het woordje is, ik zei dat al, het grondwoord is parakaleo.

En dat is een van de werkwoorden die in het Nieuwe Testament het vaakst gebruikt worden. Het is een lievelingswerkwoord van de apostel Paulus. En het is in het Nederlands allemaal vertaald met verschillende werkwoorden.

Ik geef hier even een overzichtje. Het eerste betekenis van het woordje parakaleo is troosten of bemoedigen. Paulus zegt, 2 Korinther 7, God die de nederigen troost, parakaleo, heeft ons getroost, parakaleo, door de komst van Titus.

Dit is een heel zacht, warm werkwoord. God heeft mij getroost. God heeft mij geparakaleo'd in het Grieks. Troosten.

Hetzelfde werkwoord als net in Hebree 3. Het tweede is, ook weer een zin van Paulus, 1 Thessalonians 3. Daardoor zijn wij over u bemoedigd, broeders, vanwege uw geloof.

Mijn hart is verkwikt. Het heeft me goed gedaan van jullie geloof te horen. Het heeft me bemoedigd, zeggen wij dan in ons christelijk taalgebruik. Het heeft mij geparakaleo'd.

De eerste betekenis, troosten bemoedigen, heel pastoraal, heel warm. Een volgende betekenis, er zijn er trouwens meer, maar ik heb er voor morgen twee uitgelicht. Die heeft een ander accent, dat is aansporen, oproepen of, daar heb je hem, vermanen.

En onderaan ziet u hem weer staan, Hebree 3, vers 13. Handelingen 11 is een tekst van Barnabas. Barnabas kwam bij heidechristenen en hij werd verblijt. En hij spoorde hen allen aan, hij parakaleo'de hen om bij de heren te blijven.

Hier voel je iets meer het element van aansporing. Aanmoediging. Hé, ik zie dat jullie christen zijn geworden, jullie hebben jullie laten dopen. Blijf bij de heren, ik parakaleo jullie.

Romeinen 12, hele bekende tekst. Broeders, ik roep u er dan toe op, om uw lichamen te stellen tot een godig, welgevallig offer. Dat is uw redelijke godsdienst, die bekende tekst uit Romeinen 12.

Daar gebruikt Paulus het werkwoord parakaleo. Ik roep u er toe op. Daar zit iets van een gezaghebbend oproepen in. Bij de naam van ons Heer Jezus Christus wil ik jullie als gemeente parakaleoën oproepen.

Zelfde werkwoord. En dan de laatste, Hebreeë 3, die hebben we net al op de vorige dia gezien. Vermaan elkaar elke dag. Parakaleo elkaar elke dag.

Vermaan. Je kunt dat ook vertalen met, vind ik heel mooi, terechtbrengen. Wij zijn geneigd om te zeggen, terecht wijzen. Dat element zit er ook in.

Maar Galate 6 vers 1, voor degenen die meeschrijven en van Bijbelstudie houden. Galate 6 vers 1 heeft het over, als iemand onverhoeds een misstap maakt, moet u hem, die geestelijk bent, in een geest van zachtmoedigheid terechtbrengen.

Het is, je bent van het spoor af en met liefde vermaan ik jou, parakaleo ik jou terug naar het goede spoor. Dat is de bedoeling.

Vermaan elkaar elke dag. En weet u, weet u lieve broeders en zusters, dat is onze roeping. Dat is onze roeping als gemeente. Elkaar troosten, bemoedigen, aansporen, oproepen, vermanen, terechtbrengen, aanvuren, prikkelen, noem ze maar op.

Al die werkwoorden. Onze roeping. Nou, dan hebben we een beeld, wat is bemoedigen? Wat betekent het woord? Daarmee ga ik naar de derde vraag.

Wie is geroepen tot bemoediging? Nou zeg je, dat heb je al lang met die teksten laten zien. Wij als gemeente, dat voel ik al aankomen. Maar toch ga ik daarvoor nog iets zeggen. Iets heel moois.

Allereerst zegt de schrift dat God de eerste is en de meeste is die bemoedigt. God is de parakleed.

Hoezo? Nou, het staat letterlijk in de Bijbel. Het staat letterlijk in de Bijbel. Ik noem drie voorbeelden. De eerste van God de Vader. Hele mooie tekst.

Misschien is het mooi om die even op te zoeken met z'n allen. 2 Korinther 1. Ook een tekst van Paulus. 2 Korinther 1. We zijn bij de vraag aangekomen.

Wie heeft als roeping te bemoedigen? Wie bemoedigt er in de schrift? En we zijn bezig om te vertellen dat God de eerste is die bemoedigt. En dit is een van de mooiste teksten over bemoediging.

2 Korinther 1 vers 3 en 4. 2 Korinther 1 vers 3 en 4. Lees, luistert u met heel uw hart mee. 2 Korinther 1 vers 3 en 4.

Nou, Paulus zegt. Na een hele moeilijke tijd te hebben doorgemaakt. Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus. De Vader van de barmhartigheden.

En de God van alle Parakaleo. De God van alle vertroosting. Die ons troost in al onze verdrukking. Zodat wij hen kunnen troosten.

Die in allerlei verdrukking zijn. Met de vertroosting waarmee wij zelf door God getroost worden. Als je van kleuren in je Bijbel houdt. En je zou hier het woord troost of vertroosting kleuren.

Dan heb je 4 of 5 woorden te kleuren in deze verse. In het Grieks allemaal Parakaleo. Afgeleid is van hetzelfde woord. God die ons troost. Paulus zegt.

God, vers 3. Is de God van alle vertroosting. Die ons troost. Vers 4. In al onze verdrukking. Nou, even een vraagje tussendoor.

Voordat we hebben over onze beroep. Onze roeping om te bemoedigen. Ken jij. Kent u God zoals Paulus hem kende. Ik bedoel. Kent u hem als de vader van de barmhartigheid.

En de God van alle vertroosting. Kom je zo weleens morgens uit je bed. Dat je je eerste woorden spreekt. En dat je zegt. God. U bent de vader van de barmhartigheid.

De vader van de ontferming. En u bent de God van alle vertroosting. Zo ken ik u. Ik leef niet op mijn gevoel. Maar ik leef in geloof.

En de schrift zegt. En ik ervaar het in mijn leven. Dat u de God bent van barmhartigheid. En de God van paracaleo. God is de eerste die vertroost. Maar het staat ook van de Heer Jezus.

Kijk maar. Hij klikt even niet verder. Het staat ook van de Heer Jezus. Dat is de tweede. 1 Johannes 2 vers 1.

Je hoeft u niet op te zoeken. Dat is een bekende tekst. De Heer Jezus is onze voorspraak. Een parakleton. Hij is een voorspraak bij de vader.

Ook daar staat eigenlijk het woordje parakaleo. En de derde is de Heilige Geest. Johannes 14 vers 26. Hij wordt genoemd. We hebben dat vanmorgen zelfs nog gezongen. De Geest is de trooster.

De parakletos. Kortom. Wie is de eerste die bemoedigt? God. God de Vader. God de Zoon. En God de Heilige Geest.

Wij worden door God bemoedigd. Er is een situatie in de handelingen. Dat Paulus in een moeilijke, moeilijke parket zit. En dan staat er. Die nacht stond er een engel van de heren bij hem.

En zei. Paulus. Heb goede moed. Heb goede moed. Dat is toch een gouden handruk. Als je in een moeilijke situatie zit.

Als je ontmoedig dreigt te raken. En je opent morgens je Bijbel. Of je krijgt een berichtje van een medebroeder of zuster. Met een woord op het juiste moment gesproken.

Dat kun je ervaren als een gouden handruk. Een woord uit de hemel. Paulus. Heb goede moed.

Spreek. En zwijg niet. Want ik heb veel volk in deze stad. Wat een bemoedering. God is een God van bemoedering.

Hij spreekt ons moed in. Denk aan Jozua. Grote taak. Voordat hij het volk het land inleidt. Zegt God tegen hem. Jozua ik wil dat je dit weet.

Zoals ik met Mozes geweest ben. Zo ben ik met u. Heb goede moed. Ik zal je niet begeven. En ik zal je niet verlaten. Nou daar kun je de dag toch mee door. Of niet. Dat de Heer Jezus vlak voor zijn heen gaat.

Tegen je zegt. Ik ben met u. Tot aan de voltooiing van de wereld. Dank u wel Heer Jezus dat u dit gezegd heeft. Die steek ik in mijn zak. Dan ga ik vandaag mee naar de huisarts.

Dan ga ik vandaag mee naar dat moeilijke gesprek. Daarmee ga ik door die moeilijke fase in mijn leven. Daar bind ik de strijd tegen de zonde mee aan.

Met uw belofte dat u bij ons bent. Met uw geest, de parakletos, in ons bent. God is de bemoediger.

God wil ons moed inspreken. Maar nu komt hij. Het is ook de roeping. Van iedere gelovige. Paulus zegt in 1 Thessalonians 4.

Prachtige tekst. Bouw elkaar op. Zoals u trouwens al doet. Bemoedig elkaar daarom. En bouw de een de ander op.

En hoofdstuk 4 vers 18 zegt hij. Zodan vertroost elkaar met deze woorden. Parakaleo elkaar met deze woorden.

Iedere gelovige is geroepen om te bemoedigen. En dat geldt natuurlijk ook voor de gemeente als collectief. Denk weer aan die tekst uit Hebraïe 3.

Zie erop toe, broeders. Dat er nooit in iemand van u een verdorven hart zal zijn voor ongeloof. Maar vermaan elkaar elke dag. Houd elkaar bij de les.

Nou, dat is een mooie uitdaging. Ik denk dat u hier blij van wordt, hè? Van dat bovenste stukje. God die bemoedigt. En daar mogen we blij van worden.

Maar een stap verder naar geestelijke volwassenheid is dat we gaan zien dat God ons roept in het lichaam van Christus om te bemoedigen. Om op elkaar toe te zien. Om verantwoordelijkheid voor elkaar te dragen.

En dat is een hele uitdaging. In een tijd die gekenmerkt wordt door individualisme. U bent het vast met mij eens als ik zeg, onze tijd wordt gekenmerkt door individualisme.

Ik denk dat we daar vanmorgen niet over hoeven te discussiëren. Maar de individualist, dat ben ik. Ik bedoel daarmee, wij zijn geneigd.

Geneigd om een deal te sluiten met de ander. Door te zeggen, joh, val jij mij niet lastig, dan val ik jou niet lastig. We ervaren het als onbeleefd. Als iemand ons een aantal vragen komt stellen.

Omdat die bezorgd is over ons. We vinden dat al snel bemoeizuchtig. We vinden dat over de grens van ieders persoonlijke vrijheid gaan. In deze wereld wordt de morele waarde verkocht van vrijheid van meningsuiting.

Van het recht hebben op je eigen standpunt. Dat wordt verkocht als een waarde van de democratie. Maar de onderliggende deal is vaak...

Val jij mij niet lastig, dan val ik jou niet lastig. Zoek jij het uit, dan zoek ik het uit. En dat gaat de gemeente niet voorbij.

We kunnen best goed met elkaar in een samenkomst zitten. We kunnen best goed naast elkaar zitten in keurige rijtjes. En dat is mooi.

Maar dat is ergens de vorm. Maar de inhoud van de vorm is... Dat we ook echt op een geestelijke manier... Op elkaars levens betrokken zijn.

Sterker nog, dat ik me verantwoordelijk voel voor de ander. Omdat ik de gemeente zie niet als een groepje mensen die op zondag bij elkaar komt. Maar dat we de gemeente zien als een lichaam.

En als hij of zij leidt, dan leid ik. En dat is tegen de cultuur van de tijd in.

Om de tijd te nemen voor iemand anders. Om die ander vragen te stellen. Om die ander goed te beluisteren.

Wat bedoel je, broeder of zuster? De vraag hoe gaat het, die is snel gesteld. Maar ik heb steeds vaker dat iemand van mij vraagt hoe gaat het met je...

Dat ik me soms afvraag wil je het antwoord echt horen? Of heb je het liefst dat ik zeg goed? Ik zeg dan vaak ook maar goed.

Misschien ook wel omdat mijn eigen hart ook zoiets heeft van... Ja, laat het een beetje eenvoudig houden. Maar leven met elkaar als familie.

Over de waarheid van de Bijbel zijn we het eens. Dat we een familie zijn. Dat is één, dat je dat ziet. Maar dat je het leeft, dat is twee. En ik sluit mezelf helemaal in.

Want in een familieleven is het niet altijd even makkelijker. Als je uit een gezin komt of op dit moment een gezin hebt. Dan weet je, het is geweldig. Van de week waren mijn ouders drie dagen bij ons op bezoek.

Ze wonen in Zeeland en hadden vakantie. We waren drie dagen bij ons. Dat is hartstikke leuk. De kinderen zagen ernaar uit. Opa en oma komen. Maar ja, we zaten met elkaar met z'n allen op een kleine ruimte.

Drie dagen. En op een gegeven moment komt dan ook het gevoel... Ik vind het ook wel lekker als jullie gaan hoor. Ik bedoel... Ja, waarom?

Ze delen op dat moment in ons leven. Van ontbijt tot... Tot het laatste moment bijna. En ze zien alles van je.

Ze zien hoe ik met mijn vrouwen omga, hoe ik met mijn kinderen omga. Ik zie ook alles van hen. En sommige dingen vind ik heel fijn om te zien. En andere dingen denk ik, ja... Daar vind ik iets van. Dat is de uitdaging van een familie, toch?

Elkaar lief hebben ondanks dat we elkaar kennen. We kennen elkaar en we hebben elkaar toch lief.

Weet je wat je daarvoor nodig hebt? Agape liefde. Goddelijke liefde. En dat is de uitdaging. En weet je wat de nood is van de gemeente? Dat we de agape liefde ingeruild hebben voor de filio liefde.

Filio liefde is iets prachtigs. Dat is vriendschappelijke liefde. Maar in de gemeente gaat het verder. Daar hebben we een verticale liefde. Romeinen 5 vers 5. De liefde van God die in ons hart is uitgestort.

Waarmee ik die ander die mij niet ligt. Die ander die niet mijn eerste klik is. Die toch liefde hebben. Om terzijde te staan. Voor hem te bidden.

Anders zijn we toch niet anders dan de wereld? De wereld kan ook nog wel het fatsoen opbrengen. Om je bij de tandarts gewoon een vraag te stellen. Hoe gaat het met je? Hé, fijne dag joh. Zet hem op. Als dat het niveau is van de gemeente.

Dan zijn we niet beter dan de wereld. Wij kennen een goddelijke liefde. Die door de geest in ons hart is uitgestort. Waardoor we leren om die ander echt te zien en te zoeken. En te bemoedigen.

Te troosten. Te vermanen. Aan te sporen. En nu kom ik even bij dat vermanen. Dat is iets wat we in onze cultuur afgeleerd zijn.

En ook in onze gemeentecultuur. Ik heb het meerdere keren meegemaakt dat iemand mij apart nam en zegt broeder. Zou ik je gewoon eens wat mogen vragen?

Ik zie dit en zit in je leven. Gewoon eens een vraag. En mijn eerste reactie is van... Terwijl ik moet gaan zien...

die ander doet wat God van hem vraagt. En hij probeert mij te helpen. Te helpen om geestelijk te groeien. We zijn aanspreekbaar voor elkaar.

Het is geen bewijs van liefde... als u iets zorgwekkends bij mij ziet. En u denkt... Leander, tot ziens. Goeie reis naar huis. En dat u denkt... Nou dat is liefde. Dat ik hem gewoon met rust slaat.

En dit is een gebrek aan liefde. Het is een bewijs van liefde dat u zegt... Jo, mag ik eens even met je praten?

Dat is een bewijs van liefde. Maar wij moeten anders gaan denken. Vernieuwd worden in ons denken. Omdat het in... Ja, met wereldse ogen gezien...

klinkt als iets bemoeizuchtigs. Wij zijn geroepen... om elkaar te bemoedigen... dicht bij Jezus te blijven... in de kudde van God te blijven...

en vol te houden tot de eindstreep. En God zegt... Daarom geef ik jullie aan elkaar. God bemoedigt... en wij bemoedigen. Hoe? Hoe dan?

Ik heb er net al wat over gezegd. Wat is bemoediging? En ik wil een voorbeeld geven... en daarmee sluit ik mijn boodschap af. Een voorbeeld geven van... bijbelse bemoediging... uit Hebraïe 10.

Dat hebben we gelezen. Ik noem daar gewoon wat waarden. Je kunt veel meer zeggen. Maar ik geef een voorbeeld. Als wij elkaar moed inspreken... bemoedigen door woorden...

daden en houdingen. Hoe doen we dat dan? Ik zou daar twee dingen over willen zeggen. Het eerste is... bemoedigen doe je...

omdat... En misschien zeggen... wat bedoel je daarmee? Nou, moet je goed naar de tekst kijken. Hebraïe 10, vers 19. We houden het ten slotte van bijbelstudie. Hebree 10, vers 19.

Dat begint... begint... in mijn bijbelvertaling... met... omdat wij nu... broeders... vrijmoedigheid hebben... om in te gaan... in het heiligdom... door het bloed van Jezus... langs een nieuwe en een levende weg...

dat hij voor ons heeft ingewijd. Dat is door zijn vlees. Omdat wij... Ik heb hier gezegd... omdat wij een offerlam hebben. Iemand die achterop geraakt is.

Iemand die de moed dreigt te verliezen. Iemand die ontmoedigd is. Zoals ik aan het begin van mijn boodschap schetste. Hoe kun je die nou werkelijk bijbels bemoedigen? Dat doe je...

omdat... omdat... omdat... er reden voor is. Welk reden? Wij hebben een offerlam. Vaak worden mensen... achterop... raken ze achterop...

door zonde. Door zonde. Daarover komt teleurstelling. Daarover komt ontmoediging. Daarover komt een proces van achterop raken. Want...

je wilt met je zonde niet openbaar komen. Wij kunnen bemoedigen... omdat... wij een offerlam hebben. Wij weten... dat Jezus...

voor ons... het heiligdom is binnengegaan. Vers 19. En daar zijn bloed heeft gevloeid. Langs een nieuwe en een levende weg. Wij kunnen... broeders, zuster... wij kunnen...

de weg... van het bloed gaan... tot in het binnenste heiligdom. Je hoeft met je zonde... niet achterop te raken. Jij bent een zonder... en ik ben een zonder... en we hebben beide genade nodig... maar er is ook genade.

Er is bloed. Ik wil je bemoedigen... er is een lam van God... dat al de zonde van de wereld wegneemt. En dat bereid is je te wassen. Ik zie dat je achterop raakt, broeder. Ik zie dat er een proces...

van ontmoediging gaande is. Mag ik je wijzen... op het lam van God? Mag ik je wijzen... op het feit dat er bij God... een nieuw begin is? Er is vergeving...

van verkeerde stappen... uit het verleden. Sterker nog... er is vergeving... van verkeerde stappen... uit de achterliggende week. Misschien kom je hier... met een bezwaard gemoed.

En weet je dat je niet... op je plek bent geweest geestelijk. Ik zeg je... in de naam van de Heer Jezus... wij hebben een offerlam. Wees niet ontmoedigd. God is...

gaarne vergevend. En hij heeft er een voorziening voor. Jezus Christus... hij is een verzoening... voor onze zonden. Zijn bloed... reinigt van... alle zonden. Je kunt een nieuw begin maken.

Je hoeft niet achterop te blijven. Adam... waar ben je? Kom uit de bossen. Er is een offerlam. Een lam... tot verzoening. En... vroeg de schrijver daaraan toe...

vers 21... nog een omdat. En... omdat wij een grote priester hebben... over het huis van God. Dat is de hoge priester... de Heer Jezus Christus... van wie hoofdstuk 4 zegt... dat hij vol sympathie is. Vol van medelijden.

Joh... als jij weer... bij de kudde komt. Je bent achterop geraakt. Dan kom je weer bij de kudde. Beleid je je zonden. Doe je een beroep... op het bloed van de Heer Jezus? Ik wil je er ook bij vertellen...

we hebben ook een sympathieke... hoge priester... die medelijden heeft met je zwakheden. Dat vind ik een aanmoediging. Dat vind ik een aanmoediging... om voor de dag te komen. Heer Jezus...

u veroordeelt mij niet. Nee, zegt de apostel... een hoge priester... die medelijden heeft met onze zwakheden. Die in alles verzocht is... als wij zonder zonden. Kom voor de dag.

Hij is een sympathieke helper. Als ik me aangeklaagd voel... in mijn geweten... dan helpt dit me zo... om de toevlucht te nemen...

tot de Heer Jezus. Om niet te blijven lopen... waar ik mee loop... maar naar hem toe te gaan. We bemoedigen... omdat we een offerlam... en omdat we een hoge priester hebben. En hoe doe je het dan? Hoe bemoedig je dan?

Door wat bemoedig je? Nou kijk... in deze vier dingen... die achter elkaar... in deze verse komen... zie ik vier elementen... die ik van belang vind. Je roept op... tot een waarachtig hart. Als je de ander...

de broeder of zuster... bemoedigd om bij de kudde te blijven... dan zeg je vers 22... nader nou tot hem... met een waarachtig hart... in volle zekerheid van het geloof...

nu je hart gereinigd is... van een slecht geweten... en je lichaam gewassen is... met een rijnwater. Kortom... word eerlijk voor God. Kom met een waarachtig hart.

Speel geen verstoppertje. Broeder, zuster... kom in het licht... met een waarachtig hart. En het tweede... vers 23... laten wij... de beleidenis van de hoop...

vasthouden. Je wakkert... de hoop aan. Weet je... we raken vaak achterop. Omdat we hoop verloren hebben.

Je zegt... joh, er is een beleidenis van hoop... houd die onwrikbaar vast. Tweede deel vers 23... want hij... die het beloofd heeft... is getrouw.

Je biedt... hoop... aan de ander. Volgende vers. Derde punt. 24. Laten wij op elkaar letten... door elkaar aan te vuren... tot liefde en goede werken.

Bemoedigen... doe je door iemand aan te vuren... tot liefde en goede werken. Kom weer in beweging. Steek je handen weer uit de mouwen. Als iemand achterop raakt...

dan zie je vaak dat hij aan de zijlijn komt te staan. Wat is dan onze beroeping? Om die ander te prikkelen. aan te vuren... aan te vuren... tot liefde... en goede werken. Wees weer betrokken.

En dat... dat mond uit in het vierde... vers 25. Gelaten we de onderlinge bijeenkomst... niet nalaten. Zoals het sommige... de gewoonte is... maar... elkaar... aansporen.

Elkaar... para kaleoen. Roep elkaar op... weer in de kring... van de discipelen te zijn. Je draagt zorg voor elkaar...

door ook te zien... wie is er... en wie is er niet. Roep op tot een waarachtig hart. Wakker de hoop aan. Vuur aan tot liefde.

Een goede werken. Daar staat letterlijk... prikkelen. De ander uitdagen. De ander meenemen. Soms door een arm op de schouder te leggen. Door hem te helpen... om over die drempel te gaan. En hem mee te nemen...

vierde punt... in de kring van de discipelen. De samenkomst... bij te wonen. Heel praktisch... heel concreet... niet alleen op zondag... maar ook door de week.

Waarom? Omdat we de grote dag... zien naderen. Hebreeu 10 vers 25. Ik sluit af.

Waarom? Ik heb het gehad over... de vraag... wat is bemoedigen? Wie bemoedigt er? Hoe bemoedigen we? Wanneer? In de eindtijd? Nou, waarom? Ik zet het voor u op een rijtje.

Want we vanmorgen hebben overdacht. En ik zou u willen uitdagen. Willen prikkelen. Willen parakaleoën. Dit toe te passen in uw eigen leven. We zijn het erover eens. De eindtijd wordt gekenmerkt...

door individualisme. Door onbetrokkenheid... en door onvergevingsgezindheid. Daardoor kunnen mensen... in een isolement komen. Is er...

wederzijdse onverschilligheid. En leven we op een bepaalde manier... in een afrekencultuur. Wij hebben gezien... dat de geestelijke kant daarvan is...

dat Satan bezig is te verleiden... en te verharden. daar tegenover staat... dat het onze opdracht is... als gemeente van de Heer Jezus Christus...

op elkaar toe te zien. Verantwoordelijkheid voor elkaar te dragen. Elkaar te bemoedigen. Hoe doen we dat? Elkaar vertroosten. Elkaar bemoedigen.

Elkaar aanvuren. En elkaar vermanen. Waarom? Het doel is... dat we... hem... met alle heiligen... in alles verheerlijken.

Dat we stand houden. De eindstreep behalen. En tenslotte... ook bruikbaar zijn... in Gods hand. Om de grote opdracht...

uit te kunnen voeren. Dat is de reden...

waarom God jou en mij... duikt niet weg. Jou en mij roept... zoals je bent... met de gaven die je hebt ontvangen... om te bemoedigen... om op elkaar toe te zien...

en verantwoordelijkheid te dragen... voor je broeders en zusters. En daarom tot slot een vraag. Als je dit zo hoort vanmorgen...

je iets van je roeping ziet... in het lichaam van Christus... heb jij bemoediging nodig? Heb jij aansporing nodig?

Heeft u het nodig... dat er iemand... uit het lichaam van Christus... uw namens God bemoedigt? En de weerszijde van deze vraag...

Wie kunt u bemoedigen? Aan wie moet u denken vanmorgen? Wie uit de kring van de gemeente... zou u kunnen bemoedigen? Kunnen aansporen?

Kunnen troosten? Kunnen vermanen? Omdat u gehoorzaam wilt zijn... aan deze opdracht. Ik hoop en bid...

dat de reddingsarch... hier in Baan... een cultuur... van... bemoediging kent. Waardoor de Heer Jezus... onder ons zichtbaar is.

En we allemaal... degenen die hier vanmorgen zijn... als ook degenen die er niet zijn... de eindstreep zullen halen... en behouden...

thuiskomen. Amen. ***