Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Ik kom met u bidden. Heren willen het nu heel stil in ons maken.!
Ik wil u luisteren. Ik wil zo door uw woord en geest spreken. Vader, in Jezus' naam. Amen. Goedemorgen.
Het is heerlijk om zo van die mooie liederen te zingen. En dan wagen je eigenlijk een stukje hemel.
We zaten gisteravond mijn vrouw en ik naar Family 7 te kijken. En dan heb je op zaterdagavond altijd zo'n programma van de homecomings. En dan zongen ze dat prachtige lied, Worry Your Dallem.
En op een gegeven moment dan doe je je ogen dicht, dan luister je alleen maar. En dat gaat over openbaring 19, dat weet u waarschijnlijk wel. Als de gemeente boven is en alles aan bidding is voor het lam.
Want daar gaat het om. Het gaat om hem, om de heer Jezus. En nergens andersom. Dat is heerlijk. Maar ik wil u vanmorgen toch bepalen bij een boodschap waar ik een hele poos al over nadenk.
En dat brengt ons even weer terug op de aarde met de beide voeten op de wereld. Want ik loop al een paar jaar mee in christelijk Nederland, dat zult u begrijpen.
En ik moet u eerlijk zeggen, ik heb de laatste tijd veel zorg. Over veel gemeenten, over veel christenen. Je moet constateren als je eerlijk bent, dat je ook als christen vandaag zo gemakkelijk meegezogen wordt.
Bij alles wat er op je afkomt. Je leest de kranten, je kijkt naar de televisie, je hoort de radio. Je bent niet wereldfremd, natuurlijk niet. Maar je wordt er wel op de een of andere manier door beïnvloed.
We gaan zo makkelijk mee. En dat zeg ik ook tegen mezelf. Met het liberaal humanistisch denken van onze maatschappij. En weet je wat het is?
Als je die dingen nog maar heel vaak hoort. Meneer Goebbels, de propagandeminister van Hitler, heeft ooit gezegd. Als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, gaan de mensen ten slotte als een waarheid geloven.
En ze is met alles wat er op ons afkomt ook. En als je dan niet bij het woord van God blijft. Ja, dan krijg je toch op vroeg of laat, krijg je daar, als je met de heren wil blijven leven, problemen mee.
En tegelijkertijd moet je constateren dat er onder veel christenen een stuk geestelijke nood is. In organisaties, in gemeenten, in persoonlijke levens, in huwelijken niet te vergeten.
Ik las van de week nog een stukje van, ja waar ik dat las, dat weet ik niet. Maar een bekende radiopresentator bij de EO. Een paar jaar geleden heeft hij die jonge dag nog gepresenteerd.
Vijf jaar getrouwd, twee kindertjes. Nou, we gaan maar van elkaar af, zegt hij. Want ach ja, de liefde is over en uit. Vijf jaar getrouwd. Ik denk ja. Ooit zei hij, binnen deed ik mijn oude collega eens een keer, toen ging het over huwelijk.
Hij zegt, de man is verplicht, dat geldt ook voor zijn vrouw natuurlijk, om hem lief te hebben. Hij zegt, er is geen liefhebberij, dat is een verplicht nummer als je daarvoor gekozen hebt.
En daar moet ik wel eens vaak aan denken. Ik weet best dat er heel veel problemen zijn onder huwelijk. En ik ben meer dan twintig jaar ouds in een hele grote gemeente geweest. Maar soms heb ik er wel eens het idee, dat er wel eens een beetje te makkelijk mee omgaan.
Weet u, veel christen hebben van de Bijbel een soort self-service balie gemaakt. Je haalt eruit wat je uitkomt. En wat je niet past of wat je niet zint, dat laat je toch gewoon liggen.
Maar u begrijpt wel, zo werkt het niet. Johannes 17 zegt de Heer Jezus, heel uw woord is de waarheid. Niet een klein stukje wat mij uitkomt, heel uw woord is de waarheid.
Iemand schreef onlangs, en ik citeer hem, voor veel christenen is het geloof doodgewoon geworden. Maar als het geloof doodgewoon geworden is, dan is het geloof gewoon dood.
Heeft u hem? Noem hem straks nog een keer. En dan denk ik, hoe komt dat toch? We zien toch aan alles dat de komst van de Heer Jezus voor de duur staat. U hebt dat ook heel vaak gehoord hier zo.
En juist nu we wakker moeten zijn, als christenen, gij zult mijn getuigen, dreigen we in slaap te vallen. Onder alle omstandigheden.
Ja, ik hoor dan vaak, als je met de dingen over hebt, dan gaat het over allerlei zaken. Ja, het staat er wel, maar ja. Nou, dan gaan we weer. Dan heeft hij die problemen, die heeft die bezwaren.
En we hebben zo allemaal onze eigen mening. Maar mijn lieve mensen, ik heb in al die jaren dat ik de Heer mocht kennen, dat is meer dan 50 jaar, ontdekt dat het woord van God pijnlijk nauwkeurig is, en geen enkel compromis toelaat.
Maar als je het wel doet, dan ga je de mist in. Ik wil morgen met zo'n voorval uit Gods handen met Israël met u overnader, uit Joshua 7. En leest u vooral mee.
Joshua 7. Van het eerste vers. Dat gaat over het verhaal in hoofdstuk 6, dat Israël Jericho inneemt, maar kom dan straks nog wel even op terug.
En dan lees ik van hoofdstuk 1, vanaf vers 1. Hoofdstuk 7, vers 1. De Israëlieten vergrepen zich evenwel aan het gebannen door dat Agan, de zoon van Carmi, de zoon van Sabdi, de zoon van Sera, uit de stam Juda iets wegnam van het gebannen.
Toen ontbrandde de toren der zeren tegen deze elite. En Joshua nu zond mannen van Jericho naar Ai, dat bij Bet-Aven ligt, oostelijk van Bethel, en zei tot hen, trek op en verken het land.
Toen trokken die mannen op en verkende Ai. Maar daarom kwamen ze tot Joshua terug en ze zeiden, het gehele land, het gehele volk hoeft niet op te trekken, laat er twee of drieduizend man op te trekken om Ai te verslaan.
En vermoei u niet met het hele volk door hun tocht daarheen, want ze zijn daar weinig talrijk. Zo trokken ze van het volk ongeveer drieduizend man daarheen.
Ze sloegen echter voor de mannen van Ai op de vlucht, want de mannen van Ai versloegen van hen ongeveer zesendertig man en ze vervolgden hen buiten de poort tot aan de steengroeven en versloegen hen op de helling.
Toen versmolt het hart van het volk en het werd als water. Maar Joshua scheurde zijn kleden, wie heeft zich op zijn aangezicht, ter aarde voerde ark der zeren tot de avond, hij en de oudste van Israël, terwijl ze zich stof op het hoofd strooiden.
En Joshua zei, ach heren, heren, waarom heb jij dit volk dan toch over de Jordaan laten trekken? Wanneer gij ons in de macht van Amorite wilt geven, zodat die ons te gronden richten?
Hadden wij maar besloten aan de geen zijde, aan geen zijde van de Jordaan te blijven. Och heren, wat zal ik zeggen, nu Israël zijn vijanden de rug heeft toegekeerd. Wanneer de Kananieten en alle inwoners van het land het hoeren, zullen ze ons omzingelen en onze naam van de aarde uitroeien.
En wat zult gij dan voor uw grote naam doen? Toen zeiden de heren tot Joshua, staat toch op, waarom liggen we daar op uw aangezicht? Israël heeft gezonderd.
En ze hebben mijn verbond, dat ik geboden had, overtreden en ook iets van het gebannen weggenomen en ook gestolen en het heimelijk bij hun huisraad gelegd.
Daarom kunnen de Israëlieten geen stand houden tegen hun vijanden. Ze keren hun vijanden de rug toe, want ze liggen onder de ban. Ik zal voortaan niet meer met u zijn, indien gij niet de ban uit uw midden uitdeligt.
Sta op, heiligt het volk en zegt, heiligt u tegen morgen, want zo zegt de Heer, de God van Israël, er is een ban onder u, Israël, en gij kunt geen stand houden voor uw vijanden, voordat gij de ban uit uw midden hebt verwijderd.
Tot zover de lezing van Gods woord. In Gods handelen hebben we een blauw druk van Gods handelen met de gemeente, Gods handelen met Israël.
Geweldige lessen, zegt 1 Korinther 10, tot lering, tot een waarschuwing, tot bemoediging. En de Heer wil ook vandaag zijn naam groot maken, door mensen te redden voor de eeuwigheid.
Want u bent niet in de eerste plaats gered, en ik hoop dat u allemaal gered bent om in de hemel te komen, ja ook, maar u bent in de eerste plaats gered, om de naam van de Heer op de aarde groot te maken.
Dat was een taak die God aan Israël had gegeven, maar Israël faalde. En dat is ook een taak die God aan de gemeente had gegeven, maar helaas moet je zeggen, dat de gemeente ook vaak gefaald heeft.
En wij allemaal. En Gods handelen met Israël boeit mij bijzonder, omdat ik me daar zoveel van mezelf in ken. Israël faalde, hoe vaak doen wij dat niet, maar Gods trouw voor Israël bleef, tot op de dag van vandaag.
Als God zich een volk verkies voor zijn naam, dan heeft hij daar een bedoeling mee. Dat was toen Israël, en dat is vandaag de gemeente, dat bent u. En dan maakt het wel degelijk uit, hoe we denken, en handelen, en spreken, en reageren.
Wij zijn zijn ambassadeurs, wij zijn zijn vertegenwoordigers, en u weet wat een vertegenwoordiger is, ik heb het vroeger zelf gedaan, dan representeer je de firma.
In jou ziet men de firma. En iemand zei eens een keer, dat werd ons vroeger de mensen geleerd, een vertegenwoordiger herken je aan zijn praat, aan zijn gelaat, en aan zijn gewaard.
Dat je presenteert de firma. Nou, wij zijn als gelovigen, ambassadeurs, ambassadeurs, we presenteren, eigenlijk, om het een beetje banaald te zeggen, de heiland.
Daar komt het wel op neer. God is liefde. En daar wordt heel veel over gesproken vandaag, en dat is natuurlijk ook zo. Dat heeft hij bewezen op Golgotha.
Maar God is ook heilig. En dat mis ik wel eens een keer. En heilig en liefde, moet in balans blijven. Een geschiedenis een tijdje geleden, sprak mij zeer aan, dat ging over de zonen van de hogepriester Aaron, Nadab en Abiel.
God die had een bepaald ritueel voorgeschreven, bij het brengen van de offers. Maar deze bij de zonen, die bracht een vreemd vuur, staat er.
God had dat wel gezegd, maar ze dachten, ach, het kan ook wel op een andere wijze, als je hart er maar bij is. Nou, dat hoor je vandaag ook vaak. Ja, dat staat er nou wel, maar moet je dat allemaal nog zo letterlijk nemen?
Ga toch om God. Het liefde, als je hart er maar bij is. We hebben zo onze eigen mening vaak. Nou, dat dacht hij, die zonen van de Aaron ook. En er kwam vuur uit de hemel, en ze vielen de plekken dood neer.
En in zijn volk, Mozes, wat is dat nou? Dan zegt Mozes, kijk, dat is nou wat de heren bedoelden, toen hij zeide, aan degene die mij het naast staan, zijn volk, toen, zijn volk nu, zal ik mij de heilige betonen.
En dat hij bij mij blijft zitten. Aan degene die mij het naast staan, zal ik mij de heilige betonen. God meent wat hij zegt. En God doet wat hij beloofd heeft.
Nou, ik zei al, zo'n geschiedenis hebben we hier vanmorgen voor ons liggen. Jozef heeft het leiderschap van Mozes overgenomen. En dat staat met het volk voor de poorten van Kanaan.
Ze hebben veertig jaar door de woestijn gezorgd, u weet het, ze hadden misschien maar alleen een half jaar kunnen zijn, maar zonde, ongehoorzaamheid, was de oorzaak dat ze veertig jaar door de woestijn moesten leven.
Maar Gods plan was niet de woestijn, Gods plan was Kanaan. En soms denk ik wel eens, dat ook sommige christen vandaag leven in de woestijn, geestelijk gesproken.
Dor, vruchteloos, ja ze zijn er wel, ze geloven wel, maar het is net een boom in de herf, ze gaan dat binnenkort zien. Hij staat er nog wel, maar de fleur is eraf, het mooie is eraf, en helaas heb je dat met sommige christen ook zo.
En de oorzaak is vaak, zonde in eigen leven, ongehoorzaamheid, eigen weg gaan, eigen mening hebben over het woord van God. Maar Gods plan met Israël was niet de oorzaamheid, maar Kanaan.
Goed, er was strijd, maar er was ook overwinning. Kanaan is overigens niet de hemel, hoor je, dat wordt nog wel een seizoen in een liter, het hemel is Kanaan. Nee, in Kanaan was nog strijd, in de hemel is geen strijd meer.
Het gaat hier om een beeld. En dan lezen we in hoofdstuk 3, de doortocht door de Jordaan. En hier haalt zich het wonderen van de Schelfzee. God die de wateren klift, en het volk kan door.
Het beeld van het oude leven, en het nieuwe leven. En dan komen ze in hoofdstuk 3, komen ze in Geelgal. En dan lezen we, daar worden ze voor het eerst weer besneden.
Dat was namelijk in de woestijn, niet gebeurd. En daar vieren ze het paasgaan. Geelgal heeft dezelfde betekenis in de grondtekst als Golgotha, namelijk slachtplaats.
En elke keer als ze weer een overwinning hadden behaald, moesten ze weer terug naar Geelgal. Heel apart, als u dat zo leest. Opnieuw verontmoediging, opnieuw toewijding, opnieuw zien wat de Heer er gedaan had.
Zo moeten wij als gelovigen, elke keer weer terug naar Geelgal, naar Golgotha. Zien wat de Heer er gedaan heeft. Nieuwe toewijding. Je opnieuw aan de Heer toewijden.
En dan komen we in hoofdstuk 6, en dan komen ze voor Jericho te staan. Een ongelooflijk bolwerk, naar de mens gesproken, onneembaar. Misschien hebben ze het al tegen elkaar gezegd.
Muren van 10 meter dik, daar kom je toch nooit doorheen. Dat is toch onbegonnen werk. En is dat ook vaak niet zo als de Heer ons een opdracht geeft? Ja, maar Heer, dat zie ik niet zitten.
Dat is onbegonnen werk. Enorme muren, enorme problemen. Laten we er maar mee uitscheiden. Maar weet u, de Heer kent geen problemen.
Wij kennen problemen. De Heer kent geen problemen. De Heer kent alleen maar mogelijkheden. Alleen de vraag is, zijn wij bereid om te doen wat Hij van ons vraagt?
God zegt, doe het nou maar. Alleen Hij doet het op zijn wijze, en niet op de onze. God zegt tegen Jozea, elke dag moet het volk één keer om de stad trekken.
En op de laatste dag, zeven keer. Nou ja, elke militair, de stratege zal zeggen, dat is toch grote onzin. Zo neem je toch geen stad in.
Dan ben je dat ook vaak niet. Heer, dat zegt u nou wel, maar ja, dat zie ik helemaal niet zitten hoor. Ik heb daar een andere mening over. Dit is toch niet logisch. Mijn gevoel zegt dat dat niet kan.
Maar de Heer zegt, doe het nou maar. Want dat is mijn manier van werken. En dan geeft God, Jericho, we kennen allemaal de geschiedenis.
En dan zegt God er nog iets bij, en dat zal ik u even voorlezen uit hoofdstuk 6. Toch de stad wat erin is, zal door de banden heren gewijd zijn.
We hebben het niet gelezen, maar dat is hoofdstuk 6. Gij echter Israël, neem u ervoor in acht, dat gij niet de welheid met de band slaat, van het gebannen neemt, en in de lege plaats van Israël onder de band brengt, en zo in het ongeluk stort.
Al het goud, zilver, koper en ijzer, zal de Heere heilig zijn, en gij zult er bij de schat des Heere leggen. God had de stad vervloekt, vanwege zijn verschrikkelijke zonden.
En Israël was geroepen, om het oordeel over de stad te voltrekken. Maar, en daar begonnen we met onze schriftlezing, het volk luisterde niet, naar wat de Heere gezegd had.
Daar ga je weer. We lezen dat Agan iets weggenomen had, wat de Heere toebehoorde. Ik dacht altijd vroeger, wat maakt dat nou uit, een paar van die dingen. Er lag zoveel van dat spul.
Maar ik zei straks al, het woord van God is pijnlijk, nauwkeurig. Agan nam iets weg, wat de Heere toebehoorde. En toen dacht ik van de week, toen ik ermee bezig was, doen wij dat ook vaak niet, zonder het te verzeffen.
Hoe vaak beroven wij de Heere niet, van iets wat van onszelf is, tenminste dat denken we, terwijl we zeggen, het is voor je de Heer. Hoe vaak gaat het niet om onze eer, onze naam, ons inzicht, terwijl het om Hem moet gaan.
Hoe vaak is onze tijd niet, voor onszelf, als je tot geloof komt, althans, dat is de bedoeling van de Bijbel, we zingen dat ook vaak in de lied, he, geest en ziel en lichaam, heer, nogal wat, leg ik op uw alta, heer.
Je kunt het wel zingen, maar vervolgens doen is nog een ander verhaal. Maar als je tot geloof komt, is ook je tijd van de Heere. Dan staan we niet altijd bij stil.
En dan denk je wel eens, hoeveel tijd nemen we nog voor onszelf? Tuurlijk, je moet werken, je moet eten, je moet slapen, dat begrijpt u wel. Maar er is nog heel veel tijd over.
Hoe vaak zeggen niet, Heer, is morgens als we opstaan, en we hebben stil tijd, Heer, we leggen het in uw handen, regelt u de dag maar. En we staan op van onze knieën, en we beginnen het zelf te regelen. Zo is het toch vaak?
Of ben ik alleen zo? Zo gaat het door. En zou dat ook niet vaak de oorzaak zijn, van zoveel problemen, in geestelijke levens?
Weet u, Israël nam dingen af, van Jericho, wat de Heere toegewijd was. Nou ja, en dan gaat het ook helemaal mis.
Ik lees u dat niet opnieuw, vers 2 tot en met 6. Jozef was natuurlijk spied, dus nou, ah, u kent het verhaal, gaat dat plaatsje bekennen, en dan komen ze terug. Nou, het paar mensen, paar duizend man moet optrekken.
Het is zo'n klein dorpje, dat nemen we zo even in. Nou, het pakte anders uit. Ze sloegen voor de mannen van Aai op de vlucht, 36 mensen sneuvelden, en het volk is helemaal in paniek.
En dan zie je ook, de reactie van Jozef, in vers 7, ach Heere, waarom heb jij dan dit volk toch over de Jordaan getrokken? Wat zal iets zeggen tegen de vijanden van Israël?
Wat moeten we nou, nou dat kleine plaatje al niet in kunnen nemen? Wat moeten we dan met het hele land gaan? En dan komt het antwoord van de Heere, vers 10, toen zei de Heere tot Jozef, sta maar op, schrijf maar uit met binnen.
Waarom lig je er op uw aangezicht? Vers 10 en 11. Israël heeft gezonderd, en daarom kan ik niet meer meegaan. Een hele belangrijke tekst.
Israël heeft gezonderd, en daarom kan ik niet meer meegaan. Mijn broeder en zuster, er zijn zoveel problemen ondergerissen vandaag, en ik weet wat ik over spreek.
En we bidden, en we vasten, waar we nachten van gebed, we hebben bevrijdingsessies, en er gebeurt niks. We bidden om een opwekking, en er gebeurt bijna niks.
Ja, plaatselijk. Maar geestelijk gesproken, gaat ons land steeds meer achteruit, dat weet u ook. En hoe kan dat dan? Wil de Heere dan iets horen?
Zeker wel. Jezaja 59 vers 1 zegt, zie de hand der zeren, is niet te kort om te verlossen. En zijn u is niet te onmachtig om te horen, maar uw ongerechtigheden zijn, het Israël, die scheiding brengen tussen u en uw God.
en uw zonden, uw zijn aangezicht, voor hem verborgen zijn, zodat hij niet kan horen. Weet u, als er zonden in onze gemeenten zijn, zonden in onze persoonlijke levens, dan is er een ban onder het volk.
Precies wat hier beschreven staat. En dan kun je bidden, dat je in ons weer bewijs van spreken, maar dan kan de Heere niet meer mee. Daarom zei ik aan het begin, het woord van God is pijnlijk nauwkeurig.
De Bijbel zegt in Salomon 39, bij Monden van David, Heren, zie of ik op een heilloze weg zit, en leid mij op u weg. En toen ik de overnadag van de week, toen dacht ik, hoe vaak zijn we niet onbewust bezig, op een heilloze weg.
Ja, we weten het misschien wel, of we denken er niet mee na, of we gaan mee met iedereen, iedereen doet het toch. Ik wil u een paar zaken noemen, waaruit blijkt dat ook christenen zo makkelijk beïnvloed worden, door het liberaal humanistisch denken van onze huidige maatschappij.
Ik hoorde onlangs voor de radio, en ik denk, heb ik het nou wel goed gehoord, een van de boegbeelden, van een van onze kreine christelijke partijen zeggen, nou homohuluk, nou daar heb ik geen moeite mee, ik wist niet wat ik hoorde.
Zo zijn we al geïndoctrineerd, bij alles wat er vandaag, op ons afkomt. Ik wil u dat doorgeven, niet om u te beleren, of met het vingertje te wijzen, zeker niet.
Maar om elkaar erop attent te maken, dat we wakker zullen blijven, en dat we niet wegezogen worden. Een heilloze weg, wat is een heilloze weg?
Het woordenboek zegt, een weg waar niets uit voortkomt, een slechte weg, een rampzalige weg. Wat zijn heilloze wegen? Nou, dat kan heel simpel zijn, kletsen over elkaar, niet vergeven willen, bitterheid, ongehoorzaamheid.
Dat zijn heilloze wegen, waarop de Heer niet mee kan gaan. Maar ook uw eigen mening hebben over zaken, vandaag, die op ons afkomen, waar de Heer een duidelijk een andere mening over heeft.
Ik denk aan de vele trouwbeloften, die in de gemeente voor de Heer gesloten zijn. En als je vandaag merkt, dat er ook in christelijke huwelijken, zoveel mis is, en nogmaals, ik weet dat er gigantische, moeilijke dingen zijn.
Dat weet ik. Maar als je dan weet, wat je voor de Heer beloofd hebt, je hebt een belofte gedaan, voor de Heer. Je hebt geen contract gesloten, wat je weer verbreken kunt. Ik heb onlangs een van mijn kleinkinderen mogen trouwen.
En dan duik je er opnieuw weer in. En als je ziet wat de Heer daarover zegt, prachtige dingen. Als je je aan de dingen houdt, die de Heer gezegd.
In VZ6 is daar een heel duidelijk voorbeeld over. Maar het is ook met de huwelijks trouwen in Nederland. Ook onder christen helaas. Soms treurig gesteld.
Er worden tweehonderd huwelijken per dag in Nederland gesloten. En er gaan er weer honderd uit elkaar. Per dag. Dat is heel, heel triest. En helaas komt het ook onder christenen in toenemende mate voor.
En dan denk ik altijd maar aan het intense verdriet wat je je kinderen aandoet. Ik las een artikel in een krant van een meisje van acht jaar. Die zei heel verdrietig. Als ik bij mijn mama ben, dan mis ik mijn papa.
En als ik bij mijn papa ben, dan mis ik mijn mama. Het onstelbare verdriet wat kinderen aangedaan wordt. Terwijl je toch een belofte voor de Heer hebt gedaan.
Een andere heilloze weg. Wat gaan ook christenen vandaag, jonge christenen, die heel makkelijk om met seksualiteit samenwonen zonder getrouwd te zijn, dat komt in toenemende maat ook onder christenen voor.
Een gemeenschap voor het huwelijk. Ja, iedereen doet het toch. Ik sprak een vrouw die was op een dokterspost bij een of een ziekenhuis.
En die kreeg een christenvrouw. En die kreeg een gesprek met een collega van haar. Die vrouw die had twee dochters. Achttien en tweeëntwintig.
En ze sprak tot die andere collega het verlangen en de wens uit, dat haar dochters reinig huwelijk in zouden gaan. Toen zei die andere christelijke vrouw, die ook bij elke zon hadden kijk, de mens schijt toch uit, we leven toch in 2019.
Het is allemaal achterhaald. Zo zijn we geïndoctrineerd, terwijl de Bijbel daar heel anders over spreekt. Proef de geesten of ze uit God.
En zou dat niet een van de redenen zijn, waarom er ook zoveel huwelijken weer na een korte tijd stranden? Omdat je op de huwelijksdag alles al gehad hebt, wat God zo graag geven wil.
Dat je vooruitgegeven hebt. Wat kan men in de gemeente vandaag, een ander heiligweg, moeilijk doen over de plaats van de man en de vrouw in de gemeente. En dan bedoel ik ook de vrouw in de gemeente.
Urenlange vergaderingen, felle discussies. Terwijl we toch zo duidelijk in het woord van God lezen, wat God bedoelt, met beide. Iemand zei laatst, dat gedoe dat de vrouw niet mag spreken, is uit de tijd.
Dat hebben jullie altijd verkeerd gezien. Man en vrouw zijn gelijk voor God. Ja, dat klopt ook. Maar er staat nog wel bij. Man en vrouw zijn voor de heren wel gelijkwaardig, maar niet gelijksoortig.
En ik zeg het een beetje in zarkastisch achteraan, als je dat niet weet, dan moet je morgen gauw even bij de ooghuis langer lopen. Weet u, God heeft voor de man een speciale taak gegeven en heeft voor de vrouw een speciale taak gegeven.
Het ene is niet minder dan het ander, het is anders. En als de vrouw gaat, en de vrouw moet niet gaan staan op de plaats van de man, en de man moet niet gaan staan op de plaats van de vrouw.
En als de man gaat staan op de plaats die God hem aangerezen heeft, want daar gaat het om. en de vrouw gaat staan op de plaats die God haar aangewezen heeft, dan krijg je een prachtig harmonisch geheel.
En zo heeft de Heer het bedoeld. En helaas zijn we ook als christenen op dat gebied een beetje de weg kwijt. Neem nu lijkverbranding.
We maken er tegenwoordig een mooi woord van, crematie, maar het is zelden. Ook christenen laten zich in toenemende mate verbranden. 54% van de Nederlanders, die laten dat doen.
Dus we zijn al een omslag gepasseerd. 1914 was de eerste lijkverbranding. En op het ogenblik zijn we ineens veel vetter. En dan gaat het onder het mond, er is geen ruimte meer.
Het is hygiënische. En het is goedkoper. Ik denk dat dat laatste wel een hele belangrijke rol zal spelen. Maar de werkelijke reden van crematie toen het begin, toen het begon, was de ontkenning van een leven naar de dood.
En dat wordt wel eens vergeten. Het is ontstaan in de tijd van de verlichting, 1850, 1860. Oorspronkelijk komt uit het hindoeïsme, boeddhisme. Maar in Nederland is het door de humanisten ingebracht onder die behoedte.
Maar volg het vergoed van God, en u kunt dat op alle plekken lezen, is moedwillig verbranden van je lichaam, het aan de vernietiging prijsgeven. Ja, u brengt als het ware een oordeel over God.
Want vuur is in de Bijbel altijd het beeld van oordeel. Ik wil u twee voorbeelden noemen. Als koning Jozua, een van de godsvrezende konings, aan de bewind komt, dan laat hij de beenderen van de baalpriesters opgraven en opnieuw verbranden als een oordeel van God.
Als er een dochter van een priester in het Oude Testament overspel gepleegd had, dan werd hij gestenigd. Dat was de straf.
Maar als het een dochter van een priester betrof, dan werd na de steniging haar beenderen en haar lichaam verbrand. Dat was een bijzonder oordeel van God. Want zij had beter moeten weten.
Zij was een dochter van een priester. Zij had een voorbeeldfunctie. Dus altijd in de Bijbel is vuur het beeld van het oordeel. Maar Christen laten zich niet verbranden.
Christen laten zich begraven. In Korinther zegt, als het zaad van het toekomstige lichaam. Het is het zaadstrooien voor het toekomstige lichaam. En we weten, ons lichaam is een tempel van de Heilige Geest.
Waar wij niet mee mogen doen wat wij maar willen. En die laatste zijn toch ook op dit gebied veel christenen weg kwijt. Ja, zeggen ze dan, maar mensen die dan verbrand worden. Dat zijn slachtoffers.
Die later dat niet moet willen doen. Dat is een heel ander verhaal. Ook hier moeten we goed kijken wat we aan doen zijn. Zo van die heilloze wegen die de Bijbel noemt.
Weet u wat mij opviel in dit gedeelte? Dat God niet zegt, Agan heeft gezonderd. Ja, hij had gestolen. Nee, God zegt, Israël heeft gezonderd. En dat betekent voor zij dat ik daar inzicht in heb, dat als ik zonder, dan heeft dat gevolgen voor mijn gezin, voor mijn omgeving, maar ook voor de gemeente waar ik thuis hoor.
Want je brengt het mee. En misschien is dat wel een probleem wat zich vandaag op alle mogelijke terreinen voordoet. Weet je, toen je de Heere leerde kennen, en ik hoop dat dat voor allemaal geldt, toen heb je je hele leven aan hem toegewerkt.
We zeggen, Heere, hier is mijn leven, hier is alles, ik leg het op uw altaar. Vanaf dat moment mag u de dienst uitmaken.
Ik dank u dat u met me meegaat. Maar toen je onder invloed van wat dan ook, je eigen mening kreeg over allerlei dingen, toen bedroefde je de Heere.
En daarmee blust je de Heilige Geest uit, zegt de Bijbel. En hij trok zich te grug. En misschien is dat wel de oorzaak van allerlei onvrede en allebei gedoe.
Maar weet je, de Heere heeft je lief. En hij wil zo graag verder met je gaan. Toen Israël de ban uit de midden weg deed, toen ging de Heere weer mee.
En toen kwam de ene overwinning. Naar de andere. Het woord van God, zegt de Filipenzen, we moeten dagelijks onze gedachten, onze meningen brengen onder de gehoorzaamheid van God.
Maar er is nog een belangrijke reden. En dat is hier vaak verteld. Waarom je leven op orde moet zijn. We leven in de eindtijd.
En dat is misschien al vaak gezegd. Maar laten we toch oppassen dat we er niet aan gaan wennen. Als je in de wereld rondkijkt, het loopt allemaal muurvast.
Dan daar weer, dan daar. En daar is het nog niet overig. Daar begint het weer. Het zijn allemaal tekenen, zegt een oud lied, die erop wijzen dat de Heer spoedig komt. Vul mij van de week op.
Er staat in Zacharia 14, vers 4. En dan gaat het over de komst van de Heer Jezus op de Olijfberg. Ter diendagen zullen zijn voeten staan op de Olijfberg die voor Jeruzalem ligt.
Dan zal de Olijfberg midden doorspleit. U kent allemaal die tekst ongetwijfeld. Oostwaarts, Westwaarts. En wat lees ik nou in de krant een tijdje geleden? Een oliemaatschappij die seismisch onderdoekt zoekt in Israël, heeft op de Olijfberg een gigantische breuk ontdekt die oostwaarts loopt en Westwaarts en die zo diep is dat die seismologen zeggen die kan elk moment splijten.
Het wachten is, dat zeg ik dan, op het moment dat de Heer Jezus zijn voeten op de Olijfberg staan. Dat hebben we toch gelezen in Zacharia 14. Op dat moment zal de bergen splijten.
Hele merkwaardige dingen. Nog een ander voorbeeld. We weten allemaal dat in de eindtijd de legers van de opgaande zon richting Israël trekken om Israël in de pand te hakken.
En die voorbereidingen zijn in volle gang. Maar dan moeten ze over de Eufraat maar die Eufraat is zo breed dat is een beetje lastig. En God zegt ze ik zal in die tijd de Eufraat doen opdrogen.
En wat hebben ze nou ontdekt? De laatste tien jaar is de Eufraat steeds meer aan het uitdrogen. Hij was normaal 4 tot 12 kilometer breed en 14 meter diep en 3000 kilometer lang.
Een gigantische rivier. Maar hij is verschrompeld tot een pakweg 8 tot 10 meter. Ze begrijpen niet dat die rivier steeds smaller wordt en steeds meer opdroogt.
Ze verklaaren het als iets onverklaarbaar. Zou het daar niet mee te maken kunnen hebben? Ik weet het niet. Maar het zijn toch wel hele merkwaardige dingen als je dat zo leest.
En weet u waarom die dingen ook allemaal zo belangrijk zijn? Als we binnenkort voor de Heer staan. Want voordat die voeten van de Heer Jezus op de olijber staan zagen je 14 is de gemeente al naar huis hoor.
Zo actueel zijn de dingen. En als we binnenkort voor de Heer komen dan staan. En we gaan dan pas echt zien wat hij werkelijk voor mij voor ons gedaan heeft.
Ik denk dat je er ongelooflijk veel spijt en wroeging van zult hebben dat we niet altijd restloos voor hem geleefd hebben. Dat we niet ons onder zijn geheerschappij hebben gesteld.
Dat niet al onze tijd van hem was. Hij werd het volkomen brandoffer. En daar kun je niet genoeg op ham. U weet wat het principe van het brandoffer was.
Het moest helemaal opbranden. En weet u ook nog waar het gebeurd is? Gilgal. Gogota. Slagplaats.
Daar hing hij tussen hemel en uiden. Zijn volk waar hij voor gekomen was moest hem niet. De Romeinen had hem gekruiseld. Al zijn discipelen waren gevlucht. Alleen Johanna stond bij het kruis.
Judas had hem verraden. Peter zat hem verlogend. De wereld moest hem niet. En op het moment dat God de Vader al de zonden van de hele mensheid van u en van mij op hem legde werd er drie uur donker opgeholgen.
Onbegrijpelijk. Onbeschrijfelijk. En toen riep hij uit mijn God mijn God waarom hebt u mij verlaten? Wist hij dat? Ja dat wist hij wel. Dat deed hij. Dat wilde hij doen.
Omdat hij zo ongelooflijk veel van u en mij had. Dat is iets wat ik na al die jaren nog niet kan begrijpen. En daarom hoop ik dat u allemaal de Heer Jezus persoonlijk kent.
Wie u ook bent. Ouder, jonger. Dat het moment geweest is dat u ging zien wie hij was. ik vraag niet of u goddienstig bent.
Omdat u religieus bent dat zijn denk ik alle mensen in principe. over die Heer Jezus kent. Ook in onze christelijke kringen is het vaak een stuk automatisme.
Je gaat naar de kinderclub, je groeit erbij op. Je gaat naar de dienst, je werkt mee. Als je tijd is dan word je begraven uit de dienst. prachtige dienst zeggen we dan. Is ook vaak zo.
En dan zeggen we er altijd bij, nou als die er niet komt, dan komt er niemand. Nou dat dacht ik vroeger ook. Christelijk gezin, zondagsschool, zo ging dat vroeger. Jeugdclub, lid van allerlei christelijke verenigingen.
Ik zeg wel eens cynisch als er een christelijke geitenvok vereniging was geweest en was ik daar ook nog lid van geweest. Want zo ging dat gewoon vroeger. Een stuk automatisch. Maar ik wond de ontdekking dat ik de Heer niet kende.
en dat ik een persoonlijke keus moest maken. En dat is bijna, dat is ruim vijftig jaar geleden. Het heeft overwinter ten overzomert.
En ik kan u wel vertellen, dat is heerlijkheid met hem te gaan. Niet altijd makkelijk, zeker niet. Dan komt de strijd. Als er geen strijd is, is er ook geen overwinning.
En daarom kan ik je maar één ding zeggen. Geef je hart en leven restloos aan hem. Misschien voor het eerste. Of misschien voor een vernieuwing. De Heer en zegen jullie allen.
Amen. want to beidst. En zegen vijf in de de de de de vijf in de de de de de de me en de de пон