God is met Israel bezig en ook met ons

Spreker

J.H. Meinema

Date
Oct. 6, 2019
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders en zusters. Heerlijk om vanmorgen weer bij u te zijn.

! Ik heb een paar zusters uit Hilversum en uit Eemnes.

Een paar zusters waren van de week in... We hebben een hele drukke week gehad en ik ben echt heel moe. Want wij hebben een vrouwenconferentie gehad. Dan ben ik dus de enige man.

Maar ik heb het overleefd. Maar het was een geweldige week. En fijn dat jullie er ook zijn vanmorgen. Ik wil inderdaad wat aandacht besteden aan de Israël Zondag.

En de Bijbel staat natuurlijk vol over Israël. En we weten ook dat God zowel in het verleden als in het heden... maar ook juist ook met het oog op de toekomst...

veel meer met dat volk met zijn oogappel bezig is... is als dat wij, denk ik, maar kunnen beseffen. Het is ook niet makkelijk om iets te zoeken.

Er zijn natuurlijk heel veel onderwerpen die veel beter thuishoren in een bijbelstudie. Nou, dat is het vanmorgen niet. We komen ook samen als de gemeente van de Heer Jezus.

We willen toch ook nadenken en ook troost putten uit het feit dat God ook met zijn volk bezig is...

maar ook met ons. En Hij ons door zijn volk... en natuurlijk door degene die uit dat volk is voortgekomen... ons Heer Jezus Christus... ja, ook bemoedigd worden.

Ik wil daarom lezen uit Exodus 2... Exodus 2 vanaf vers 23...

En ik lees u uit de Herzine Statenvertaling. Het gebeurde vele dagen daarna...

toen de koning van Egypte gestorven was... dat de Israëlieten zuchten... en het uitschreeuwde vanwege de slavenarbeid. En hun hulpgeroep vanwege de slavenarbeid...

steeg omhoog tot God. Toen hoorde God hun gekerm... en God dacht aan zijn verbond met Abram, met Isaac en met Jacob.

En God zag naar de Israëlieten om... en ontfermde zich over hen. En Mozes hoorde het kleinvee van zijn schoonvader Jetro... de priester van Midian...

en hij dreef het kleinvee tot voorbij de woestijn... en hij kwam bij de berg van God, de Horeb. En de engel van de heren verscheen hem in een vuurvlam... uit het midden van een doornstruik.

En hij keek toe en zie... de doornstruik brandde in het vuur... maar de doornstruik werd niet verteerd. Mozes zei...

laat ik nu naar dat indrukwekkende verschijnsel gaan kijken... waarom de doornstruik niet verbrand. Toen de heren zag dat hij ging kijken... en hij zei... en hij zei...

zie, hier ben ik. En hij zei... kom hier niet dichterbij. Doe uw schoenen van uw voeten... want de plaats waarop u staat... is heilige grond.

En hij zei verder... ik ben de God van uw vader... de God van Abram... de God van Isaac... en de God van Jacob. En Mozes bedekte zijn gezicht...

want hij was bevreesd... God aan te kijken. De heren zei... ik heb duidelijk de onderdrukking van mijn volk... dat in Egypte is gezien. En ik heb hun geschreeuw om hulp...

vanwege hun slaverdrijvers gehoord. Voorzeker ik ken hun leed. Daarom ben ik neergekomen... om het volk te redden...

uit de hand van de Egyptenaren... en het te leiden uit dit land... naar een goed en ruim land. Naar een land dat overvloeit... van melk en honig.

Naar een gebied van de Cananieten... de Hethieten, de Amorieten... de Verenzieten, de Hevieten... en de Jebusieten. Nu dan, zie... het geschreeuw om hulp van de Israëlieten...

is tot mij gekomen. En ik heb ook de onderdrukking gezien... waarmee de Egyptenaren... Egyptenaren hen onderdrukken. Nu dan, ga ook weg. Ik zal u naar de faro zenden...

en u zult mijn volk... de Israëlieten uit Egypte leiden. Mozes zei echter tegen God... wie ben ik... dat ik naar de faro zou gaan...

en de Israëlieten uit Egypte zou leiden. En hij zei voorzeker... ik zal met u zijn... en dit zal voor u het teken zijn...

dat ik u gezonden heb. Als u het volk uit Egypte geleid hebt... zult u God dienen... op deze berg. Dan lees ik u een stukje uit...

het Markens Evangelie... en wel Markens... hoofdstuk 6 van afres... 45. Dat sluit aan op...

wat er die dag... plaatsvond... namelijk de spijziging... van de vijfduizend. En direct daarna...

zo lezen we dan... en meteen... dwong hij zijn discipelen... in het schip te gaan... en vooruit te varen... naar de overkant... naar Bethsaida... en terwijl hij zelf...

de menigte weg zou sturen... en toen hij afscheid... van hen genomen had... ging hij naar de berg... om te bidden. En toen het avond was geworden... was het schip...

midden op de zee... en hij zelf was... alleen op het land. en hij zag... dat zij veel moeite moesten doen... om het schip... vooruit te krijgen...

want ze hadden de wind tegen... en omstreeks... de vierde nachtwaken... kwam hij lopend... op de zee... naar hen toe... en wilde hen voorbij gaan. En toen zij hem...

zagen lopen op de zee... dachten zij... dat het een spook was... en zij schreeuwden luid. Want allen zagen hem... en raakten in verbarring...

en meteen sprak hij... met hen... en hij zei tegen hen... heb goede moed... ik ben het... wees niet bevreesd. En hij klom bij hen...

in het schip... en de wind ging liggen. En zij waren innerlijk... volkomen buiten zichzelf... en zij verwonderden zich... want zij hadden... bij het wonder van de broden...

niets begrepen... omdat hun hart... verhard was. Tot zover de lezing... uit het woord van God. Broeders en zusters... we gaan zo meteen luisteren...

naar een lied... van Kinga Bang. Hoe wonderlijk mooi... is uw eeuwige naam. Kinga die overleed... in mij jongsleden...

op 37-jarige leeftijd... aan de gevolgen... van 6 jaar kanker. Jarenlang was Kinga... actief als zangeres... van Sela... totdat ze ziek werd...

en na verloop van tijd... besloot om te stoppen... met Sela. Stoppen met zingen... deed ze echter niet... evenals stoppen... met het uitspreken... van haar vertrouwen in God.

Zo ook in dit lied... waarin zij de aanwezigheid... de trouw en troost... van God bezinkt... te midden van de golven... van haar bestaan. Het was door de golven...

van verdriet... moeite en pijn... ziet en zag zij... op de grote... ik ben. Ik herken hierin iets...

van zijn omgang... met het volk. Vandaar dat ik dat lied... graag... met u wil beluisteren. De omgang met het volk... de omgang met de twaalf...

discipelen... het gelovig overblijfsel... van Israël... door de eeuwen heen... en straks ook... bij zijn wederkomst... de wederkomst... voor Israël.

Is er een volk... wat zo... geleden heeft... als dit volk. Daarom wil ik graag... met u luisteren... naar dat...

prachtige lied... wat zij aan het einde... van haar leven... nog gezongen heeft. ZANG EN MUZIEK...

ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK...

ZANG EN MUZIEK... ter SHIEP... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... Legal... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK...

ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... ZANG EN MUZIEK... Verborgen aanwezig deelt U mijn bestaan.

Waar ik ben, bent U, wat een kostbaar geheim.

Uw naam is Ik Ben en Ik zal u zijn.

Ik ben, bent U, wat een kostbaar geheim. Ik ben, bent U, wat een kostbaar geheim. Ik ben, bent U, wat een kostbaar geheim.

Is Uw eeuwige naam. Ondoembaar aanwezig deelt U mijn bestaan.

Uw adembenemend, ontroerend dichtbij.

Uw naam is Ik Ben en Ik zal er zijn.

Uw naam is Ik Ben en Ik zal er zijn.

Zoals ik al zei, ik herken hierin iets van de omgang van God met zijn volk.

Met zijn twaalf discipelen, maar ook met het gelovig overblijfsel. Wat ons bepaalt bij de toekomst. De wederkomst van de Heer Jezus, met name voor zijn volk Israël.

En zoals ik al zei, is er een volk geweest wat zo geleden heeft als het Joodse volk. En toch geloof ik en gelooft U vast ook met mij, dat als we het woord van God opslaan, dat hij inderdaad ook met de woorden van dat lied onnoembaar aanwezig is.

En dat God zijn volk lief heeft, dat dat volk niet afgedaan heeft. Dit volk wat bestaat en ook zal bestaan door de trouw van de God van Abraham, Isaac en Jacob.

De grote Ik Ben. We lezen in Marcus 3 vers 4, dat de Heer Jezus twaalf discipelen heeft aangesteld.

Met de bedoeling dat ze met hem zouden zijn. Dus dat hij aanwezig zou zijn in hun leven. En opdat hij hen zou uitzenden vanuit die aanwezigheid in hun leven van de Heer Jezus, zouden zij ook klaargemaakt worden om een werktuig te zijn in de handen van hem.

En dat was niet alleen toen zo het geval, maar ik geloof dat dat zeker ook naar de profetieën ook in de toekomst het geval zal zijn met dat gelovig overblijfsel van Israël.

Hij heeft dat volk, ja, daar heeft hij zich mee verbonden. En het is zijn diepe verlangen dat dat volk met hem zou leven en straks ook met hem zal regeren.

Met hem uitgezonden zou zijn voor de ganze aarde. We lazen iets over, althans dat hebben we niet gelezen, maar wat er dus vooraf gaat aan die storm op dat meer, daar lazen we iets over de planning voor die dag.

We lazen iets over het uitrusten. Over het zijn op een eenzame, stille plaats met hem. Waar de Heer Jezus hen toe uitgenodigd had om tijd te nemen om te eten.

Echter, tegen alle verwachtingen in gaat alles anders. De mensen waren er eerder aan de overkant dan zij. De Heer wordt met ontferming over hen bewogen.

En het was al laat geworden. En de discipelen beseffen, dit is een eenzame en een woeste plaats. Wat moeten die mensen hier? Terwijl ze eigenlijk, waar zij geen besef van hadden, deze mensen op de juiste en op de beste plaats waren, namelijk bij de Heer Jezus, bij de Messias.

En deze discipelen die zeggen dan, stuur hen toch weg, zodat ze eten kunnen kopen. Nu, datgene wat ze zouden kunnen kopen, dat valt totaal in het niet bij dat wat de Heer Jezus hen wilde geven.

Wat Hij het volk wilde geven. Wat Hij de discipelen wilde tonen en wilde laten zien. Namelijk dat Hij met één woord te spreken of door een simpele handeling door brood te breken, het volk verzadigt.

Het gaat anders, totaal anders. De Heer geeft notabene deze discipelen de opdracht om die duizenden mensen eten te geven.

In plaats van rust worden ze dus aan het werk gezet. Wat volgt is, een bovennatuurlijk wonder vindt plaats.

Vijf brood en twee vissen gegeven, ter verbreking in de handen van Jezus Christus, maakt dat we lezen, zij aten allen en zij werden verzadigd.

Is dit niet naar de profetie zoals we die lezen in Psalm 132, vers 14, waar het woord van God zegt, dit is, zei Hij, en dan spreekt God, mijn rustplaats, en dan wijst Hij op Sion, tot in eeuwigheid.

Hier zal ik wonen, zegt God, want naar haar heb ik verlangd. Haar voedsel zal rijk zegenen, haar armen met brood verzadigen.

Dat is wat God al bij monden van de profeten, ook bij monden van David, had gezegd. In vers 43 lezen we dat er zelfs twaalf mannen overblijven, terwijl de discipelen hadden gezegd, er is helemaal niets.

Maar dat weinige of het kleine wat in de handen van de Heer Jezus wordt gegeven, dat blijkt tot verzadiging te zijn.

En dat is altijd zo, even tussendoor voor ons. Laten wij niet negatief zijn, of laten wij niet teleurgesteld zijn, als we misschien het gevoel hebben, of als we in omstandigheden verkeren, waar we van zeggen, alles ontbreekt mij.

Want dat is gewoon niet zo. Want wij kennen toch de Heer Jezus, wij zijn toch zijn eigendom, wij zijn kinderen van hem.

En in hem is alles. In hem vinden wij alles tot verzadiging toe. Laten we het nooit vergeten.

Als we kijken naar Marcus 6 vers 45 tot 52, dan lezen we in vers 45, dat zij door de Heer gedwongen worden om in het schip naar de overkant te gaan.

En dat woordje gedwongen, dat betekent eigenlijk letterlijk, het is noodzakelijk. Dus de Heer Jezus Christus, die dwong deze twaalf mannen, een type van het overblijfsel van Israël, om in het schip te gaan.

Het was voor hem in zijn ogen noodzakelijk, dat ze dus in die boot zouden stappen, en dat ze de zee op zouden gaan, dat ze de nacht in zouden gaan.

Wat was de reactie van de discipelen? We lezen daar eigenlijk niets over, dan alleen dat ze, we zien dat ze gewillig zijn en gehoorzaam zijn.

Ze luisteren naar zijn stem. En in vers 46 zien we wat hij deed. Wat de Heer Jezus deed. Hij nam afscheid van hen, en hij ging naar de eenzaamheid, de eenzaamheid, de stilte in, en hij ging de berg op om te bidden.

Om te spreken met zijn vader. Om als het ware te knielen voor de troon van God. Zijn vader. En hij ging daar naartoe om te bidden.

En voor wie zou hij gebeden hebben? Nu, ik geloof niet anders als juist op dat moment, voor die twaalf mannen, die daar in de nacht de zee op gingen.

Want hij wist wat er zou komen. Hij wist al wat er zou gebeuren. Hij wist wat er in de toekomst zich zou afspelen. Waarvan de discipelen nog totaal geen weet hadden.

En ook geen oog voor hadden. En zich dat wellicht ook niet afvroegen. Ik kan me alleen voorstellen dat zij teleurgesteld waren, dat het een rustdag had moeten zijn.

Maar dat ze keihard gewerkt hebben. En dat ze ten einde ook nog eens een keer die zee op moeten. Ze krijgen nog geen tijd om een hapje te eten of iets van rust te nemen.

Nou, ik geloof dat er een diepe les ligt in het wonderbare handelen van de Heer Jezus Christus op dat moment. En dat dat ook zo zal zijn voor de toekomst.

Wat is het goed om datgene tot ons te nemen, wat de Heer ons door deze geschiedenis wil leren en wil laten zien. Het is namelijk door zijn bevel dat zij zich ongewild op een donkere zee bevonden.

Het is namelijk door zijn bevel dat zij zich ongewild in een afmattende situatie bevonden. Want, zo lezen we, zij hadden de wind tegen.

Ongewild waren zij daar waar, let op, de Heer Jezus hen wilde hebben. Ze waren in een situatie terechtgekomen waarin zij zich aftopden, zo lezen we in vers 48.

Nauwelijks vooruitkwamen. En in Matthäus 14 zegt het zo, zij werden getijsterd door de golven. En Johannes schrijft, zij bevonden zich op een onstuimige zee omdat er een harde wind woei.

Hoewel zij dus daar waren waar de Heer hen naartoe gestuurd had, verkeerden zij toch in een situatie van grote moeite en bleek eigen kracht ontoereikend om verder te komen.

Zij kwamen nauwelijks nog vooruit. Nu, wij zeggen, als een spreekwoord, stilstand is achteruitgang. Dit blijkt niet altijd zo te zijn, broeders en zusters.

Voor God tellen andere maatstaven. God laat soms momenten van beproeving en lijden toe of, hij brengt, in dit geval de discipelen, juist daarin om hen daar te krijgen waar hij hen wil hebben.

Hij doet dit juist om hen voor geestelijke achteruitgang te behoeden. Hij wil dat zij iets gaan zien, dat ze gaan ontdekken met wie zij daadwerkelijk te maken hebben.

Broeders en zusters, om daar te komen waar hij wil, is het soms nodig om ook zelf door een stukje verdrukking of moeite te gaan.

Maar wij weten ook dat God met zijn volk wil klaarkomen met Israël, dat hij ze daarvoor, wil hij dat volk ook, ja, de ogen openen.

Wil hij bij dat volk ook een stuk nood van binnen bewerken, in ieder geval een verlangen, of eigenlijk dat men noodzakelijkerwijs gaat ontdekken, dat de Heer Jezus Christus niet alleen de persoon was, die hier op aarde een aantal jaren heeft rondgelopen, te midden van het volk en wonderen heeft gedaan, maar het leek wel of iedereen met blindheid geslagen was.

Enkelen, een kleine kudde is er eigenlijk maar overgebleven, die werkelijk hun leven aan de Heer Jezus hebben gegeven en hebben geloofd, waarvoor hij toen, wat betreft zijn eerste komst naar deze wereld, waarvoor hij kwam.

De meesten hebben het niet gezien. Nee, zij hebben massaal geroepen, kruisigd hem, weg met hem, wij willen niet dat hij koning over ons wordt.

En toch heeft de Heer Jezus Christus, laat hij het daar niet bij zitten, laat God het niet zitten. En weten we uit de Romeinenbrief ook, dat het volk Israël, vanwege die ongehoorzaamheid, vanwege het afwijzen van hem, die kwam tot de zijnen, tot Israël, in de eerste instantie.

Hij kwam tot de zijnen, maar zij hebben hem niet aangenomen. Vanwege dat feit heeft het volk, is het volk niet afgedaan van God, maar zoals de Romeinenbrief ons dat leert, in die hoofdstukken over het Israël, met name van 9 tot en met 11, dat het volk voor een tijd is gedegradeerd.

Als het ware teruggezet. En God is verder gegaan met zijn plannen, ook zijn plannen die hij al had, van voor de grondlegging de wereld.

Want het is niet zo, dat God ineens een soort van noodplan heeft opgevat, om de gemeente van de Heer Jezus Christus te vormen. Ook dat lag al vast van voor de grondlegging de wereld.

Maar hij heeft het volk terzijde gesteld, om het later weer op te pakken. En de apostel Paulus is er vol lof over, want hij roept het uit, o diepte van rijkdom, van wijsheid, van kennis en van macht.

Hoe ondoelgrondelijk zijn zijn wegen. En hoe onaspeurlijk zijn beschikkingen. En dat komt omdat hij ontdekt, hoe God met zijn volk zal handelen, ook in de toekomst.

Hij geloofde dat. Paulus die een hartzeer had. Paulus die de gelovigen opriep, maar ook zichzelf er steeds bij opriep, om te bidden voor het behoud van het Joodse volk.

En dat gold natuurlijk voor dat moment al. Maar dat geldt ook voor Israël als volk, straks. En dan gaat het om een gelovig overblijfsel.

God komt daar mee klaar. Hoewel zij dus daar waren, waar de Heer hen naartoe gestuurd had, verkeerden zij toch in die grote situatie van moeite en verdrukking, en was hun eigen kracht ontoereikend, en kwamen ze niet vooruit.

Broeders en zusters, dat zal straks gebeuren, nadat de gemeente van de Heer Jezus Christus is opgenomen, en wij de Heer Jezus tegemoet zullen gaan in de lucht, als wij nog leven, wanneer Hij komt.

Maar wij zullen dan straks, na de tijd van de grote verdrukking, de benauwdheid van Jacob, zoals de Bijbel dat leert, zullen wij met hem verschijnen in heerlijkheid.

En dan zal Hij verschijnen, met name voor dat gelovige overblijfsel, van dat deel van het volk, wat in hun nood en in de grote verdrukking, die zij dan ervaren, een verdrukking zoals het nog nooit hier op aarde is geweest.

Het volk heeft enorm veel, onnoemelijk veel meegemaakt. In het verleden, door alle eeuwen heen. Er is geen volk wat zo geleden heeft, dan het volk Israël.

Maar straks, in die tijd van die grote verdrukking, als de antichrist zal regeren, en Hij zich zal laten vereren, als een God in de tempel, zal in het laatste deel van die grote verdrukking, dan zal openbaar worden, dat die antichrist, in principe de verpersoonlijking is van de Satan zelf, die zich eerst voordoet als een engel des licht, maar die ook de God van deze eeuw wordt genoemd, die de wereldbeheerser van deze duisternis wordt genoemd, die een moordenaar is van den beginnen, de vader der leugen.

En maar één doel heeft, dat is om God belachelijk te maken, om Gods woord, als het ware, in de verdachte bank te plaatsen, om met God af te rekenen, om met Jezus Christus, de Zoon van God af te rekenen, om met Israël af te rekenen, en met name dat gelovige deel.

Het is een doorn in zijn oog, als een Joodse man of vrouw, vandaag tot bekering komt. Maar het is ook een doorn in zijn oog, dat u en ik, de Heer Jezus Christus, nu reeds beleiden, als onze persoonlijke verlosser en zaligmaker, als onze Heer in ons leven, die wij geloven met ons hele hart, en geloven, dat het woord wat Hij gesproken heeft, ook tot de laatste letter, zijn vervulling zal krijgen.

Ook ten aanzien van Israël. Zijn oogappel. Zijn volk. Dat volk wat Hij lief had. Dat volk dat Hij lief heeft. Dat volk wat Hij uiteindelijk zal uitredden, uit die grote nood.

Broeders en zusters, wij mogen uit deze geschiedenis, die we vanmorgen voor onze aandacht hebben, een geestelijke les leren. Daar mogen we ook vertroosting uitputten.

Ook als wij door moeilijke perioden gaan, die in schril contrast staan, met wat er straks dus over deze wereld gaat komen. Maar ook wij vinden vertroosting, en bemoediging, door datgene wat God doet, in zijn handelen met Israël.

Wij moeten tegenspoed en tegenwind, ook niet te snel beschouwen, als dat we op de verkeerde weg zouden zitten. Want dat wordt soms ook nog wel eens gezegd.

Laatst had ik weer iemand, die echter diep doorheen gaat. Die enorm veel meemaakt in zijn leven, als kind van God, met ziekte en sterven enzovoort.

En dan komt de twijfel. Dan komt de Satan. Wat heb je gedaan? Wat zal je wel gedaan hebben? Dat die God waarop je vertrouwt, dat je dit nu allemaal mee moet maken.

Laten we naar Kinga Ban kijken. Zo'n jonge vrouw. Zo bruikbaar in de handen van God. Zo'n geweldig getuigenis.

Maar haar getuigenis, laten we dat niet vergeten, gloort meer dan ooit tevoren, door het lijden waardoor zij gegaan is.

En dat komt omdat zij, tijdens haar levensweg, tijdens haar ziekte, tijdens het aankijken tegen dat moment van sterven, tijdens het aankijken tegen het moment dat ze haar kinderen, dat ze haar man, dat ze haar geliefde moet loslaten.

Er geen hoop is op genezing. En weet, het sterven komt er. Is ze altijd, blijven vertrouwen op hem. Dat is een getuigenis.

Dat gloort. Ook vanmorgen mag dat hier klinken. En dat is geweldig. Dat is wat God doet. Daar waar onze mogelijkheden ophouden, daar waar wij met vragen komen te zitten, zijn het voor God openingen en deuren om zichzelf ook door onze zwakheid heen te openbaren.

En dat doet hij ook door de discipelen in hun zwakheid. Dat doet hij straks ook door dat gelovig overblijfsel, die rest die behouden wordt.

Broeders en zusters, we vragen ons wel eens af, wat was nou eigenlijk het grootste probleem bij die discipelen? Was dat nou de storm?

Was dat nou omdat ze een hele drukke dag hadden gehad? En geen tijd hadden gehad om te rusten? Ze moe waren, lichamelijk afgemat. Ze er niet vooruit kwamen?

Nee. Het grootste probleem was niet zozeer die storm. De oorzaak van hun angst, als ze daar op de zee zijn, is de Heer zelf.

Aan de andere kant is dan natuurlijk ook de angst voor de storm en de donkere nacht. Wat ons iets vertelt, typologisch, over de Volkerenzee.

Israël te midden van alle volkeren. Volkeren die het ook op Israël gemunt hebben. Die Israël eigenlijk van de kaart willen vegen.

Die ook willen afrekenen met God. En we weten dat ook daar de Satan al achter zit. Maar weet u, de angst die zij op dat moment ondervinden, komt door de Heer zelf.

Omdat de Heer ze daar op die zee gebracht heeft. En ze in die benauwdheid laat komen. Maar ook doordat ze de Heer als ware tot zich zien komen.

En ze het eigenlijk helemaal niet begrijpen. Wat is dit? Ze denken dat het een spook is. Er staat dat hij naar hen toe wilde en hen voorbij ging. Toen moest ik denken aan Mozes.

Toen Mozes op de Sinaï was. En de wet had ontvangen. Met God daar was geweest in de eenzaamheid. Toen staat er. Toen de Heer bij hem voorbij kwam.

Bij Mozes. Riep hij. Heere, Heere, God. Barmhartig en genadig. Geduldig en rijk aan goede tierenheid en trouw.

Daar maakt God zich bekend. Was het niet Gods bedoeling. Was het niet de bedoeling van de Heer Jezus om ze juist. Doordat hij aan hen voorbij wilde gaan.

Het helemaal niet nodig was om in dat bootje te stappen. Maar dat hij ze wilde laten zien dat hij God was. Dat hij ook aan hen voorbij ging.

En dan mochten ze die geweldige woorden van de Heere God. Als het ware uit hun herinnering ophalen. Want dit moeten ze stellig gekend hebben.

Dit moesten ze van geweten hebben. Dat de Heere God is. En dat hij barmhartig en genadig. Geduldig en rijk aan goede tierenheid is. En trouw. Jullie vergaan niet.

Maar ik zal jullie uit de verdrukking redden. Ik zal verschijnen. Ik ga aan jullie voorbij. Om te tonen wie ik ben. Tweede plaats.

Geloof ik dat zij zelf het probleem waren. En dat probleem. Dat zat in hun hart. Dat probleem zat in hun hart.

We lezen namelijk in vers 52. Dat zij bij de broden. Niet tot inzicht waren gekomen. Maar dat hun hart verhard was.

Is dat ook vandaag de dag niet. Met het volk Israël. Zijn hun harten niet verhard. Steunen ze niet op eigen kennis en op eigen kunnen.

Het is een bijzonder volk. Het is een bijzonder volk. Met geen volk te vergelijken. En we hebben dat volk lief. Maar we zien ook zoveel dingen terug.

Zoals ook in het leven van de discipelen zich dat afspeelde. Zij waren niet tot inzicht gekomen. Ondanks dat geweldige wonder. Zij waren niet tot inzicht gekomen.

Toen de Heer Jezus Christus naar deze wereld kwam. En te midden van dat volk geleefd heeft. Ze waren niet. En dat kwam omdat hun hart verhard was.

Alles wat de Heer Jezus wilde tonen. Wat Hij zei. Dat ketste af op dat harde hart. Dat hart wat op zichzelf vertrouwde. En dat zien we vandaag ook.

Als we naar Israël kijken. En het is een wonder van genade. Dat er toch vele Joodse mensen tot bekering komen. Dat er een enorme openheid is.

Voor het ontvangen van het woord van God. En met name dan het Nieuwe Testament in hun eigen taal. En we lezen telkens weer van de getuigenissen. Dat mensen alleen al door het lezen van hun geschiedenis.

En dat ze ontdekken dat de Heer Jezus Christus een Jood was. Dat het de zoon van Abraham. De zoon van David was. Dat ze daardoor nieuwsgierig worden.

En daardoor uiteindelijk uitkomen bij het kruis van Gogota. En tot geloof komen. Geweldig is dat. Maar Israël als volk is verhard.

Heeft een hard hart. En vertrouwt op hun eigen spierballen. Vandaag de dag. Op hun eigen kennis. En proberen op hun eigen manier vrede te creëren.

En daar in het Midden-Oosten. Laten we erop letten. Dat de Heer hen dus zelf in die benauwdheid had gebracht. En dat gaat hij straks ook doen.

Zijn wonderbare raad. Was nodig om hen op deze wijze tot een dieper inzicht te brengen. Wat geweldig dat we hierin zien dat Gods handelen een bewijs was van zijn trouw.

Dat hij dat volk niet liet zitten. Dat hij zijn discipelen niet liet zitten. Maar dat hij straks ook het volk niet laat zitten in die tijd van grote benauwdheid.

Het was zijn wonderbare raad. Dat ze tot inzicht gaan komen. En tot inzicht zouden komen wie hij werkelijk was.

Namelijk de grote verbondsgod ik ben. Matthäus vertelt ons. Zij vielen op een bepaald moment voor hem neder. En zij zeiden.

Dan komt de erkenning. Ze zien het ineens. Hun ogen worden geopend. Hun hart wordt week gemaakt. En dan zien ze het. En dan zeggen de discipelen. Waarlijk.

U bent Gods zoon. U bent Gods zoon. U bent de Messias. U bent God. Juist door deze verdrukking leren zij hun Messias te onderscheiden.

Onderscheiden wie hij was. Onderscheiden hoe hij is. En wat hij doet. Hij. Let wel. Hij bracht on.

Henzelf tot dit inzicht. Dat kunnen wij niet doen. Dat kunnen ze zelf niet doen. Dat is de goede tierenheid.

En de genade. En de trouw van God. Die hen zelf tot dat punt zal brengen als volk. Ja zij leerde onderscheiden te leren in in en onder alles te vertrouwen op hem.

En hij is het zo waard. Hij is door en door betrouwbaar in de zorg voor de zijnen. Bij zijn komst zal de angst plaats maken voor vrede.

En zullen de volken afgedaan hebben. En zal Israël het land zijn. Jeruzalem de stad zijn.

En dan zal er werkelijk vrede op deze aarde tentoongespreid worden.

Dan is er geen plaats voor angst. Geen plaats voor oorlog. Geen plaats voor de golven van al de volkeren. Die denken zonder God alles te kunnen doen wat men wil.

Men zal tot ontdekking moeten komen. Dat er maar één God is. Dat er maar één middelaar is. Dat er maar één koning is. En dat is Jezus Christus.

Wat wij nooit moeten vergeten broeders en zusters. Is dat we in dit stukje lezen. Dat de Heer Jezus hen zag. Voordat zij hem zagen.

Dus zijn oog was voortdurend op hen. En dat hij naar hen toe kwam. Hij nam het initiatief. En hij neemt straks het initiatief.

Hij heeft ook het initiatief genomen in u en mijn leven. Niemand van ons kan zeggen ik heb mezelf gered. Of ik heb besloten een keuze te maken voor de Heer Jezus.

Dan dat hij eerst naar ons is toegekomen. Want wij zoeken van nature. Dan zegt de Bijbel. Niemand zoekt God van nature. Niemand zoekt God ernstig. Allemaal zijn we afgeweken.

Nee een mens is van nature alleen maar gericht op zijn eigen hebben en houden. Het is de genade van God. Dat hij in de Heer Jezus Christus naar u en naar mij toegekomen.

Het is een wonder broeders en zusters. Als u hier vanmorgen als kind van God zit. Het is een wonder van genade. Dat hij u uitgekozen heeft.

Dat hij u gezocht heeft. Ja dat hij u al uitverkoren had van voor de grondlegging der wereld. Dat is genade. Alleen maar genade.

Hij kwam naar hen tegemoet in hun nood. Want zij schreeuwden luidstater. En hij sprak tot hem. Hij zag. Hij kwam. En hij sprak tot hem.

Het woord heeft u en mij ook bereikt. Het woord heeft de discipelen bereikt. Namelijk de woorden. Houd moed. Ik ben het. Wees niet bang. Zij waren bang.

Broeders en zusters. Als u hier vanmorgen als kind van God zit. Hebt u geen reden om bang te zijn. U bent geen bang mens. Dat kan namelijk niet.

Want u bent reeds veilig geborgen in Christus in God. Wij weten wat onze toekomst is. De Bijbel vertelt erover. U bent geen bang mens.

Ja, Israël moet eerst nog door die benauwdheid. Door die angst heen. En die angst mag hen uitdrijven. Zoals Jacob worstelde met God. Zo mogen zij tot God gaan komen.

Hij zei. Ik ben het. Letterlijk. Ik ben. God zag naar ze om. De openbaring van God als de ik ben aan het volk. Aan de discipelen.

Aan het overblijfsel van Israël in de eindtijd. We hebben ook gelezen uit Exodus. En eigenlijk. Heeft dat gedeelte al zo'n profetische lading.

Broeders en zusters. Heeft God bij wijze van spreken van de aanvang. De afloop al verkondigd. En laten zien hoe hij met dat volk zal handelen. Hoe hij toen met ze handelde.

Maar hoe hij dat straks in overtreffende trap ook in de toekomst zal doen. Ook daar hebben we gelezen. Hij zag zijn volk. Ik heb terdegen gezien de ellende van mijn volk.

En ook het volk daar. In dat gedeelte lezen we van. Dat ze schreeuwden vanwege de harde slavernij. Vanwege de verdrukking waarin zij verkeerden.

En de Israëliten schreeuwden het uit. Zodat hun hulpgeroep over de slavernij omhoog steeg tot God. En wat staat er?

God hoorde hun hulpgeroep. Hij zag hen. Hij hoorde hen. Ik heb hun gejammer over hun drijvers gehoord. En zo zal hij straks in de toekomst het gejammer over de drijvers van de volken die Israël vijandig gezind zijn horen.

God zal zien en horen. God hoorde hun klacht zo lezen we. En hij dacht aan zijn verbond. Als die klacht straks weer gehoord gaat worden.

In die grote verdrukking. Dan zal God denken opnieuw aan zijn verbond. Wat hij met dat volk gesloten heeft.

En zoals we hier lezen. God had bemoeienis. Ontfermde zich over hen. Dan zal de Heer Jezus zich ontfermen. Als de header waarvan we hoorden in de inleiding van morgen.

Zal hij zich ontfermen over zijn volk. En dan staat er nog meer. Hij kende hun smarten. Hij kende hun verdriet. Niets was voor hem verborgen. Niets is voor hem verborgen.

Daarom zegt hij. Omdat ik hun smart ken. En weet van hun verdrukking. En weet van de moeite waarin ze terecht gekomen zijn.

En weet welke belofte er rust op dit volk. Daarom ben ik neergedaald. En dan zegt hij tegen Mozes. Om hen te redden.

Dan zullen ze de Heer Jezus straks. Als hij komt op de olijfberg. Op een soortgelijke wijze. Dan zal hij neerdalen op aarde. Zijn voeten zullen staan op de olijfberg.

En die berg die zal uiteens pleiten. En er zal een dal van ontkoming ontstaan. Zo zal hij dat gelovige overblijfsel van Israël uitredding bieden.

Ja. Redding geven. Hij zal hun redder worden. Zoals het bij Jozef en Maria al aangekondigd was.

Je moet hem de naam Jezus geven. Want hij is het die zijn volk. In eerste instant. Zijn volk zal redden van hun zonden.

Ook Israël heeft redding nodig. Moet verlost worden van de zondemacht. Er is geen verschil tussen een Jood en een heiden. Elk mens.

Of je nou een Eskimo bent. Of dat je nou uit het priestelijke geslacht van Israël stamt. Elk mens. Ook de Jood. Heeft het evangelie nodig.

Heeft nodig gered te worden. Door niemand anders dan hun Messias. De Heer Jezus Christus. De grote ik ben is neergedaald om te komen tot zijn volk.

Om te komen tot zijn discipelen. Om te komen tot u en tot mij. Neergedaald. Zoals Johannes 3 dat zegt. En niemand is opgevaren naar de hemel dan die neergedaald is.

De zoon des mensen. Wat straks opnieuw zou gebeuren. Letterlijk als hij zijn voeten weer zal zetten op deze aarde. Ik ben het levende brood. Heeft de Heer Jezus gezegd.

Dat uit de hemel neergedaald is. En die niemand van dit brood eet. Hij zal in eeuwigheid leven. Dat is wat God bedoelt. Israël zal leven.

Israël zal verzadigd worden. Het land Israël. De sieraad. De navel van deze aarde. Zoals de Bijbel dat zegt. Dat land wat overvloeit van melk en honig.

Ja dat. Dat zal verzadigd worden. Waardoor. Doordat de Heer Jezus Christus. Ten midden van zijn volk.

Zijn plannen. Met deze wereld zal volleindigen. Tot slot dit broeders en zusters. De Christen.

Ik heb het al gezegd. Een kind van God. Die heeft hem wel. Mogen aannemen. Hij kwam tot het zijne.

En het zijne. Heeft hem niet aangenomen. Maar alle. Die hem aangenomen hebben. Die heeft hij macht geworden. Om een kind van God te worden.

Zij. Die in zijn naam geloven. Die niet geboren zijn. Uit de wil van een man. Nog uit de wil van het vlees. Maar die uit God geboren zijn. Bent u uit God geboren.

Hebt u. Het evangelie. Hebt u Jezus Christus aangenomen. Dan bent u een kind van God. Dan hoort u bij hem. Dan bent u zijn naamdrager.

Dan bent u een vertegenwoordiger van hem. Omdat hij in uw leven is gekomen. En dan is het als het goed is. Uw leven geestelijk verzadigd. Met hem. Dan is er geen angst.

Dan is er geen onrust. Dan zijn er wel golven. En dan zijn er wel nachten. Dan zijn er wel de moeiten. En de zware dingen. Die ook dit leven met zich meebrengt.

Maar als kind van God. Ga je daar anders doorheen. En dat zeg ik niet. Omdat ik dat zo goed zou kunnen. Nee. Dat wil ik zeggen. Op grond van wat de Bijbel ons leert.

Dat wij broeders en zusters. Laten we dat vanmorgen uit deze prediking. Ook mee naar huis nemen. Voor uzelf. Dat wij als christenen. Gezegend zijn.

Met alle geestelijke zegeningen. In de hemelse gewesten. Wij zijn behouden. Wij zijn een kind van God. Wij zijn.

Personen die opnieuw geboren zijn. Wij zijn. Wij hebben de heilige geest ontvangen. Wij hebben het woord van God.

Als een lamp voor onze voet. En een licht voor ons pad. Hebben wij ontvangen. En zo zou ik een poosje door kunnen gaan. U bent schatrijk. Laten we dat niet vergeten.

En Christen. Die heeft altijd moed. terwijl de discipelen in die verdrukking. De moed verloren. Om de weg vrij te maken. Om met hun nood tot hem te gaan.

En te roepen tot de heer Jezus. Het uit te schreeuwen. Dan zal hij er zijn. Misschien hebt u ook zo'n moment gehad in uw leven. Toen u tot bekering kwam. Hebt u het ook uitgeschreeuwd.

God help mij. Of red mij. En hij heeft het gedaan. En u bent een kind. Maar een Christen heeft daarom altijd moed. Eigenlijk hoeft hij tegen ons niet te zeggen.

Van hebt goede moed. Ja. Wel hebt goede moed. Hij kan dat tegen ons zeggen. Omdat wij die moed. Die bemoediging. Al voor. De hele reis.

Op voorhand ontvangen hebben. Dat vraagt vertrouwen. Broeders en zusters. Daarom. Zegt 2 Korinther 4 vers 16. Verliezen wij de moed niet.

Integendeel. Ook al vergaat onze uiterlijke mens. Toch wordt de innerlijke. Van binnen. Van dag tot dag vernieuwd. Want. Onze lichte last van verdrukking.

Die voor een korte duur is. Brengt in ons een alles overtreffend. Eeuwig gewicht van heerlijkheid. Teweeg.

Daarmee is God. In u en in mijn leven bezig. Wij zijn. Moedige mensen. Ondanks de stormen. Wij hebben een getuigenis.

Broeders en zusters. En als dat weg is. Dan is er iets niet in orde. Weet u. Hij is er altijd bij. Hij is niet op een afstand.

Maar hij is bij u en bij mij. Hij is er altijd bij. Hij heeft ons leven vast in zijn hand. Ervaren we dat altijd zo? Nee. Maar het is wel een feit.

De gemeente van de Heer Jezus. Daarvan wordt gezegd. De poorten van de hel kunnen haar niet overweldigen. Hij heeft ons vast in zijn hand. Een christen.

Die kent zijn redder. En heer. En hij weet. Ik ben ten volle hiervan overtuigd. Dat nog dood. Nog leven.

Nog engelen. Nog overheden. Nog krachten. Nog tegenwoordigen. Nog toekomstige dingen. Nog hoogte. Nog diepte. Nog enig ander schepsel.

Nog ons zou kunnen scheiden. Van de liefde van God. Niets kan ons van hem scheiden. Het staat er zwart op wit. In Christus Jezus ons Heere.

Niets kan ons scheiden. Van zijn liefde. Geen stormen. Geen golven. Geen nachten. Geen ziekte. Geen mensen.

Geen volken. Noemt u het maar op. Daarom. In elke situatie kunnen wij. En straks ook.

De gelovige rest van Israël. Zullen zeggen. Ruwe stormen. Mogen woeden. Alles. Om mij heen. Zijn nacht.

Nou die nacht. Gaan ze tegemoet. God. Mijn God. Zal mij behoeden. God. Houdt voor. Mijn heil. De wacht. Moet ik lang.

Zijn hulp. Verbijden. Zijn liefde. Blijft. Mij. Leiden. Doe. Door een nacht. Hoe zwart. Hoe dicht. Voert hij mij.

Naar het eeuwig licht. Maar wat lot. Zij dood of leven. Smaat of eer betoon. Mij wacht. Jezus zal mij nooit begeven.

Ben ik zwak. Bij hem is kracht. Gunst van mensen. Raad van vrienden. Bittere haat van kwaad gezinden. Hoogte.

Diepte. Vreugde. Of rouw. Niets ontrooft mij. Van Gods trouw. Amen. Bye.

Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye.

Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. Bye. prèsي. prèsied. prèsij.