Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
We willen graag met u een stukje geschiedenis ingaan.! Opgravingen wordt het boek Genesis meer en meer eigenlijk in feite in ere hersteld.
We lezen dat niet altijd, we horen daar niet altijd van, maar als je het blad neemt van Christenen voor Israël, dan zie je iets wat daar gebeurt aan opgravingen. Afgelopen week las ik daar ook in een stukje in dat ze weer stenen gevonden hebben die spreken.
Die laten zien dat de geschiedenis die daar staat herkenbaar is. En de wetenschap is al jaren bezig om dat bestaan van Abraham als het bestaan van Ur in zijn woonplaats te ontkennen.
Laat staan alle andere aanvallen die we van de wetenschap krijgen over dit Bijbelboek. Dan neem ik u mee naar het Britse museum in Londen.
Ik weet niet of u er al eens geweest bent. Is er al eens iemand geweest? Ik ben er nog nooit geweest, maar ik heb het wel via internet een beetje opgezocht en gekeken wat er allemaal ligt. En in dat Britse museum, daar hebben ze hele veel interessante attributen liggen.
Die laten zien wat ze in Mesopotamia hebben opgegraven. En onder meer in het bedrijf van het licht is gebracht uit die Bijbelse stad Ur, waarover we zometeen een stukje lezen.
Uit deze opgravingen is gebleken dat die stad Ur een hele koninklijke plaats was met een buitengewone culturele betekenis.
Dan gaan we naar de Bijbel. En dan pakken we het boek Genesis. En dan nemen we Genesis 24. We kennen de geschiedenis van Abraham, dat hij geroepen werd om uit zijn stad te vertrekken naar Canaan.
En dan leeft hij daar. En dan lezen we. Abraham, vers 1, was nu oud en hoogbejaard en de Heere had Abraham in alles gezegend.
En Abraham zeide tot zijn knecht, de oudste in zijn huis, die alles wat hij had bestuurde, leg toch uw hand onder mijn heup, opdat ik u doe zweren bij de Heere, de God des hemels en der aarde, dat gij voor mijn zoon geen vrouw zult nemen uit de dochters der Canaanieten, in wie er midden ik woon.
Maar gij zult naar mijn land en naar mijn maatschap gaan om een vrouw te nemen voor mijn zoon Isaac. En toen zeide de knecht tot hem, misschien zal die vrouw mij niet willen volgen naar dit land.
Moet u dan uw zoon terugbrengen naar het land, van waar gij uitgetrokken zijt? Maar Abraham zeide tot hem, wacht u ervoor mijn zoon daarheen terug te brengen.
De Heere, de Goddes hemels, die mij genomen heeft uit mijn vaders huis en uit het land van mijn maatschap, en die mij gesproken heeft en mij heeft gezworen, aan uw nageslacht zal ik dit land geven.
Hij zal zijn engel voor uw aangezicht zenden en gij zult vandaar voor mijn zoon een vrouw nemen. Die nechten die vrouw u niet wil volgen, zult gij van deze eed aan mij ontslagen zijn, alleen gij zult mijn zoon daarheen niet terugbrengen.
Toen legde de knecht zijn hand onder de heup van de heer Abraham en zwoer hem wat hij gevraagd had. Hierop nam de zoon de knecht tien van de kamelen van zijn heer en ging op weg met allerlei kostbaarheden van zijn heer bij zich.
En hij maakte zich op en hij ging naar Mesopotamie, naar de stad Nabor. En hij liet de kamelen neerknielen buiten de stad bij een waterput, tegen de avond, de tijd dat de vrouwen uitgaan om te putten.
Toen zei hij,
Daarop goot zij snel haar kruik leeg in de drinkbak, liep andermaal naar de put om te scheppen en putten voor al zijn kamelen. En de man sloeg haar zwijgend gade om te weten of de heer zijn weg voorspoedig gemaakt had.
Toen de kamelen genoeg gedronken hadden, nam de man een gouden ring van een halve sikkel in gewicht en twee armbanden van tien halve sikkels. Goud in gewicht.
En hij zeide, Wiens dochter zijt gij? Vertel het mij toch. Is er in uw vaders huis voor ons plaats om te overnachten? Daarop zeiden ze tot hem, Ik ben de dochter van Betuel, de zoon van Milka, die zijn nager gebaard heeft.
En verder zeiden ze tot hem, Er is bij ons zoveel stro als voer in overvloed, ook plaats om te overnachten. En toen boog de man zijn knieën en wierp zich neder voor de heren.
En hij zeide, Geprezen zij de heren, de God van mij en van heer Abraham, Die zijn goede tierenheid en trouw niet ontrokken heeft aan mijn heer.
Wat mij aangaat, de heer heeft mij geleid op de weg naar het huis van de broeder van mijn heer. En het meisje snelde heen en verhaalde het gebeuren aan haar moeders huis.
En Rebecca nu had een broeder die Laban heette. En Laban snelde naar de man, naar buiten, bij de bron. En zodra hij namelijk de ring gezien had, En de armbanden aan de handen van zijn zuster, Zodra hij de woorden van zijn zuster Rebecca gehoord had, Zo heeft die man tot mij gesproken, En ging naar de man toe en zie, Deze stond bij de kamelen aan de bron.
En hij zeide, Kom, gij gezegenende des heren, Waarom staat gij buiten, Terwijl ik reeds het huis gereed gemaakt heb, En ook de plaats van de kamelen. Toen kwam de man in het huis, En hij ontzadelde de kamelen, Gaf aan de kamelen stro en voeder, En bracht water om zijn voeten, En de voeten der mannen die bij hem waren te wassen.
Maar toen hem het eten werd voorgezet, zeide hij, Ik zal niet eten voordat ik mijn woord gesproken heb. Zover. En dan gaan we naar vers 49, Want hij gaat dus helemaal in het vervolg, Het hele verhaal weer als ware opnieuw vertellen, En dan gaan we naar vers 49, En nu, Indien gij liefde en trouw wilt bewijzen aan mijn heer, Laat het mij weten.
En zo niet, laat het mij ook weten, Omdat ik mij naar rechts of naar links wende. En toen antwoordde Laban, Als ook betuel, En ze zeiden, Dit is een bestiering van de heren, Wij kunnen niets tot u zeggen, Ten kwade of ten goede.
Zie, daar is Rebecca, Neem haar en ga heen, Opdat zij de vrouw worden van de zoon van uw heer, Zoals de heren gesproken heeft. Toen de knecht van Abraham hun woorden hoorde, Wierp hij zich ter aarde neder voor de heren.
En de knecht bracht zilveren en gouden sieraden tevoorschijn, En klederen en gaf deze aan Rebecca. Ook gaf hij aan haar broeder en aan haar moeder kostbare geschenken.
Daarna aten en dronken zij, Hij en de mannen die bij hem waren en zij overnachttenen. Toen ze dus morgens opstonden, Zei hij, Laat mij naar mijn heer gaan.
Doch haar broer, Zei tegen hem, Als ook haar moeder, Laat het meisje een dag of tien bij ons blijven. En ga daarna heen. Hij zei de echter tot hen, Houd mij niet op, Nu de heren mijn weg voorspoedig gemaakt heeft.
Laat mij optrekken, Opdat ik naar mijn heer ga. Daarop zeiden ze, Laten wij het meisje roepen. En het haar zelf vragen. Toen riepen ze Rebecca en zeiden tot haar, Wilt gij met deze man meegaan?
En ze zeiden ja. En ze lieten hun zuster Rebecca gaan, En haar voedsters en de knecht van Abraham en zijn mannen gaan. En ze zegende Rebecca en zeiden tot haar, Onze zuster moog gij tot duizenden van tienduizenden worden, En hun nageslacht bezitten de poort van zijn haters.
Toen maakte Rebecca zich met haar dienstmaagden gereed, En ze reden op kamelen weg, En volgde de man, De knecht nam Rebecca mee, En ging heen.
En Isaac kwam uit de richting van de put Lacha-i-Roi. Hij woonde namelijk in het zuiderland. Isaac ging tegen het vallen van de avond uit, Om te pijnsen in het veld.
En hij sloeg zijn ogen op, En zag daar kamelen aankomen. Toen Rebecca haar ogen opsloeg, En Isaac zag, Liet ze zich van de kameel glijden. En ze zeiden tot de knecht, Wie is die man daar, Die ons tegemoet komt in het veld?
En de knecht zeide, Dat is mijn heer. Daarop nam ze de sluier en bedekte zich. En de knecht vertelde Isaac alles wat hij gedaan had. En toen bracht Isaac haar in de tent van zijn moeder, Sarah.
En hij nam Rebecca, Ze werd hem tot vrouw, En hij kreeg haar lief. Zo vond Isaac troost, Naar de dood van zijn moeder. Als we dit stuk gelezen hebben, Dan zien we hier dus, Hoe Abraham zijn knecht, We zouden zeggen, Zijn rentmeester, Vanuit Kanaan, Naar zijn oude vader dan stuurt, Om daar voor zijn enige zoon, Isaac, Een bruid te werven.
Hij gaf hem nauwkeurige orders, En een uitgebreid demachtiging. Hij had dus, Behalve zijn volmacht, Ook de beschikking, Over grote kostbaarheden.
Alles was in zijn hand, En in het bijzonder die dingen die moesten dienen, Als sieraad voor een vrouw. Zo heeft men, Aan de hand van de gevonden aanwijzingen, Het beeld van een vrouw gereconstrueerd.
En voorzien van de toenmalige sieraden van een bruid. Daarom kom ik even terug bij het Brits museum, Want daar hebben ze een vrouwenbuste, Met gouden, Zilveren sieraden in de oren.
Om het hoofd, In en op en door het haar. Haar hals en haar armen, Zijn beladen met kettingen, Van kostbaar metaal en van edelgesteend.
Verder, Zijn haar polsen en vingers, Of waar ook maar een plaats was, Behangen met zilveren en gouden ringen. Je zou haast zeggen, Een vrouw van die tijd, Was bestemd, Om een wandelende tentoonstelling, Van kostbaarheden te zijn.
Bruidsgewacht, Wacht je ook af. En oomtreffend, Komen dus de resultaten, Van die opgravingen, Die ze daar gedaan hebben, Overeen, Met het verhaal van die bruidswerving, Voor Isaac.
Dit door de, Abraham vertrouwde knecht, Zoals we dat in Venusus 24 hebben gelezen. En nauwelijks, Bijzonder, Was die knecht bij die bron gekomen, Om zijn kamelen te laten drinken, Of hij zond een gebed uit.
Om zijn weg voorspoedig te maken, En hem het meisje te ontmoeten. Even een vraag naar onszelf. We kennen de Heer Jezus, We willen met hem optrekken.
En als we naar iets worden gestuurd, Of als we iets gaan doen, Hebben we dan ook de Heer daar een zegen over gevraagd? Hebben we dat met hem besproken? Dat we alles wat we ook mogen doen, Samen met hem kunnen doen.
En dan is het mooi, Dat dus daar ineens Rebecca kwam, Naar die bron. En door een bepaalde aanwijzing, Bespeurde hij, Dat deze Rebecca de bestemde bruid was.
Hij gaf haar, Een gouden voorhoofdziersel, Van een halve sikkel, En twee armbanden, Van tien halve sikkelen goud, In gewicht. Het gewicht van zo'n sikkel, Is ongeveer dertien gram.
Dus u weet hoeveel gram, Goud, Die Rebecca kreeg. En het meisje, Totaal verrast, Noodde hem uit bij haar familie, Om daar te overnachten.
En hij voldeed garen aan dat verzoek. Toch toen hem, De knecht, Daar aangekomen, Eten werd voorgezet, Zei hij, Ik zal niet eten, Totdat ik mijn woorden gesproken heb.
En toen begon hij te vertellen. Dat lezen we vanaf vers 34, Tot 38. Ook vertelde hij, Van de wonderbareke, Gebedsverhoring, Naar een van de ontmoeting, Bij de bron.
En alle erkenden, Dat deze gebeurtenis, Van de heer was. Want toen antwoordde Laban, Dit is een bestiering van de heren, Wij kunnen niets tot u zeggen, Ten kwade of ten goede.
Zie, Daar is Rebecca. Neem haar, Ga heen, Opdat ze de vrouw worden, Van de zoon van uw heer. Daarna boog de knecht, In aanbidding zijn aangezicht voor de heren, En gaf hun verder zilveren, Gouden sier, En klederen, En gaf die aan Rebecca.
Naar dat hij zijn opdracht, Afgerond had, Sprak hij in vers 54, Laat mij naar mijn heer gaan. Maar, Men verzocht hem, Om nog een dag of tien te blijven.
Hij zei in vers 56, Houd mij niet op, U de heren mijn weg, Voorspoelen gemaakt heeft, Laat mij gaan, Al dat ik naar mijn heren ga. Toen besloot men het, Aan Rebecca zelf te vragen, En haar antwoord was, Ja, Ik zal gaan, In mijn woorden.
Zo had ze haar ja-woord, In principe, Als bruid voor Isaac verbonden. En zo vertrok ze, Met de knecht naar Kanaan. Bijzonder is, Dat Isaac haar opwachtte, In het zuiderland.
En hij bracht haar, Naar de begroeting, In de tent van Sarah. Tot zover dit stukje, Broers en zusters. Ons deze geschiedenis, Die we zo gelezen hebben.
Ons niet, Ons niet meer is, Dan een stukje, Joods, Cultuur, Historisch, Gedeelte. Of als ik u niets anders, Te vertellen had, Dan zou het, Nieuwelicht, Dat de wetenschappelijke, Opgravingen over deze geschiedenis, Verspreid zijn, Niet de moeite waard zijn, Om er deze morgen, Lang mee bezig te zijn.
Maar, In de Bijbel staat in gelaten 4, En daar zegt Paulus, Dat de geschiedenis van Abraham, Een hogere beduiding is, En heeft.
Het is voor mij, En voor u, En voor mijn geestelijk leven, Van groot belang, Dat wij in het woord, De onfeilbare godsopenbaringen zien, En het daarin vermelden, Ook als letterlijk, Gebeurde aanvaarden.
Maar het is van eventueel belang, Dat we door deze letterlijke gebeurtenissen, Die verhaald zijn, Hem zien, De Heer Jezus, Van wie de wet, En de profeten, Gesproken hebben.
Zo zien we, In Abraham, Het type van God, De vader, Die zijn zoon, Op Golgotho gaf. Gelijk Abraham, Dit deed, Met Isaac, Op de berg Moria.
In Isaac, Zien we, De type, Van de zoon van God, De vader. Allereerst, Zijn wonderbare geboorte, Verder in de strijd, Met zijn broeders, Naar het vlees, En bovenal, Zijn vrijwillig gaan, Naar het, Naar zijn Moria, Streepje, Golgotha.
Want, Isaac ging vrijwillig mee, En de Heer Jezus, Ging ook vrijwillig, De offerberg, Dragende, Het hout. Hiermee zijn we eigenlijk gekomen, Tot de geestelijke betekenis, Van deze geschiedenis.
Houden we ons vast, Aan Abraham, Als het type van de vader, En aan Isaac, Als het type van de zoon, Dan vinden we, In de getrouwe knecht, Het type van de heilige geest, Die door de vader uitgezonden is, Om een bruid te werven, Voor Christus, Zijn zoon.
Deze bruid, Is de gemeente van gelovigen, Die zich door, Hun ja-woord, Van geloof, Aan de hemelse bruidegom, Verbonden hebben. Hier treedt, Een rijkdom van godsgenade, Erg aan het licht.
Eeuwen geleden, Toen Mozes kwam, Met de tien geboden, Als een minimum eis, Van godsgerechtigheid, Dus aanhalingstekens, Heb ik erbij geschreven, Aan welke eis, Door niet één mens, Op aarde werd voldaan, Zien we, Gods genade, Reeds openbaar worden, In de tien kamelen, Beladen met kostbaarheden, Waarin we de symbolische schatten, Van het evangelie zien.
De knecht, Kwab de bruid, Voor Isaac werven, Onder aanbieding, Van de rijkdommen, Van Abraham, Zo wordt ons, Door de heilige geest, Het evangelie, De schuldvergeving, Aangeboden.
En verder, Al wat nodig is, Om gelovigen, Als de bruid, Van Christus, Onberispelijk voor te stellen. In Evese 5, Dat zoeken we toch even op, Lezen we, Vers 25, Dat zijn, Het hoofdstuk gaat over geloofsgetuigen, En in vers 25 staat, Maar, Ja, Nee, Evese, Ik heb Hebreeë, Sorry, Even als Christus zijn gemeente heeft lief gehad, En zich voor haar overgegeven heeft, Om haar te heiligen, Haar reinigende, Door het waterbad, Met het woord, En zo zelf de gemeente voor zich te plaatsen, Stralend, Zonder vlek, Of rimpel, Of iets dergelijks, Zodat zij heilig is,
En onbesmet, Nu gaat het, Bij veel christenen, Net als die familie, Van Rebecca, Voor hen, Waren deze sieraden, Zo aantrekkelijk, Dat ze de knecht vroegen, Om nog wat te blijven, Om het eigenlijke doel, Van zijn zending, Dachten ze niet, Ze zagen, Alleen maar de kostbaarheden, Zo ook, Stellen heel veel gelovigen, De werking, Van de heilige geest, Op allerlei gebied, Op een wel hoge prijs, Maar in plaats van gevolg te geven, Aan de uitnodiging, Die de heren plaatst, Om met hem op te trekken, Met hem mee te gaan, Zoals Rebecca, Ja zei, Blijven ze liever nog wat, Genieten, Van de dingen van deze wereld, Plus,
De zegeningen van het evangelie, En vergeten daardoor, Onze eigenlijke roeping, En bestemming, Dit, Sprak mij heel erg aan, Wat is mijn roeping, En wat is mijn bestemming, En ben ik beschikbaar, Heb ik ja, Ik heb ja gezegd, In mijn leven, En ik heb ook ja gezegd, Ik ga, Ik zal optrekken, Heeft hij, Heeft hij dat ook gedaan, Want gelijk Abraham, Zijn knecht, Slechts een hele grote collectie, Had meegegeven, Op de tien kamelen, Om daardoor de bruid, Te bewegen, De knecht, Naar het vreemde land, Te volgen, Nadat zij haar, Ja woord had gegeven, Zo bedoelt ook, De heren, Met zijn evangelie, En de vele zegeningen, Van het christendom, Even min, Dat wij ons, Hier op aarde, Wat meer, Mee bezig zouden moeten houden, Dat is de heren, God zijn bedoeling, Dat wij aan Jezus Christus,
Het besliste ja woord, Van geloof zullen geven, De herenige geest zegt, Ook nu nog, Tegen mij, En tegen u, Houd mij niet op, Geef mij nog hele uw antwoord, En, Of je zult gaan, Of je mee zult gaan, Of je op zult trekken, De sieraden van de hemel, Zijn bestemd, Voor de bruidsgemeente, Zonder vlek, Of rimpel, To te bereiden, Voor haar ontmoeting, Met de bruidegom, Zo worden hier ook, Toe bereid, Met de sieraden, Van het evangelie, Om zonder vlek, En rimpel, Ons voor te bereiden, Met een ontmoeting, Met de bruidegom, Heer Jezus, De bestemming, Van de gemeente, Is niet deze wereld, Maar de toekomende, Dat hebben we gelezen, In dit stukje, Van Abraham, Dat is op een gegeven moment, Isaac, Daar, Sarah,
Of Rebecca, Ontmoet, En daar neemt, Hij haar mee, Naar de toekomende, De tent van Sarah, In feite, Het beeld van het nieuwe Jerusalem, Daarheen, Is u, En mijn reisgoed, Goed, Als het goed is, En nu is de boodschap van het evangelie, Niet om ons op allerlei wijze, Met deze wereld, Te verstrengelen, Maar wel, Om ons volkomen, Van haar los te maken, En af te scheiden, In een steeds, Innerige gemeenschap te komen, Met Jezus, Hem alleen, Volkomen toe te behoren, En de ontmoeting, Met hem, Tegemoet te leven, Een reizende koopman, Drukte het treffend uit, Toen ik hem gevraagd werd, Wat hij deed, En waar hij heen ging, Zijn antwoord was heel eenvoudig, Ik ben op reis, Naar het nieuwe Jerusalem, Maar onderweg,
Verkoop ik handel, Zo behoorde het te zijn, We zijn hier, Als het goed is, Slechts gasten, En vreemdelingen, Die in het voetspoor van Abraham, Een beter, Vaderland zoekt, Namelijk, Het hemelse, We lezen, Hebreeën, Nou komt Hebreeën tevoorschijn, Hebreeën 11, Dat is dus de geloofsgetuige, En dat lezen we op een gegeven moment in, In vers 13, In geloof zijn deze allen gestorven, Zonder de belofte verkregen te hebben, Slechts uit de verte, Hebben zij die gezien, Die geloofd, En begroet, En ze hebben beleden, Dat ze vreemdelingen, En bijwoners waren, Op aarde, Want wie zulke dingen zeggen, Geef het te kennen, Dat ze een vaderland zoeken, En als ze aan gedachten geweest waren, En als ze gedachten geweest waren,
Aan het vaderland, Dat zij verlaten hadden, Zouden ze gelegenheid gehad hebben, Terug te keren, Maar nu verlangen zij naar een beter, Dat is een hemels vaderland, Daarom schaamt God zich voor hen niet, Hun God te heten, Want hij had hun een stad bereid, We zijn dus niet voor de aarde, Maar voor de hemel bestemd, We behoren al onze handelingen, En al onze bezigheden, Dat kenmerk te dragen, Maar eerst zal daar vooraf, Door u en door mij, Hartgrondig ja woord moeten komen, Tot een welbewust, Daaraan gekoppeld, Ik zal gaan, Ik stel me beschikbaar, Ik ga mee, Wel geschiet die voorbereiding, Tot deze beslissing, Door de heilige geest, En het evangelie, Pas op,
Niet Rebecca, Heeft de knecht gezocht, Maar de knecht, Rebecca, Dus de heilige geest, Niet ik heb de heilige geest gezocht, Maar de heilige geest heeft, Mij gezocht, En ook, Geschiedde die reis, Naar het zuiderland, Door de woestijn, Niet op eigen gelegenheid, Rebecca, Werd door de knecht, Naar het zuiderland geleid, Waar zijn aankomst, Door Isaac, Zelf werd geleid, Naar de tent van Sarah, Schouw goed, Wij hebben niet, De heilige geest gezocht, Maar de heilige geest, Heeft ons gezocht, Heer Jezus, Heeft ons gezocht, En hij heeft, Begeleid ons, Hele leven, Door de woestijn van het leven, Ons met de heilige geest, Dat is een troost, Dat is een bemoediging, En daarin mogen we gaan, Om samen met hem,
Op te trekken, Aldus, Aldus is het dus, Een geestelijke toepassing, Alles is uit hem, Door hem, En tot hem, Maar op de uitnodiging, Van het evangelie, Moet bij ons, De beslissing volgen, Ik zal gaan, Zo was dat, Veertig eeuwen geleden, Zo is het, Nog heden, Nog steeds, Elke dag weer, Ik zal gaan, Ik wil afsluiten, Met een tekst, Uit Johannes 1, Vers 12, U kent hem allemaal, Zoveel hem aangenomen hebben, Heeft hij macht gegeven, Kinderen van God te worden, Die in zijn naam geloven, Amen.