Het geduld van de eigenaar van de wijngaard

Spreker

J. Brunt

Date
Sept. 15, 2019
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

En de Bijbel met elkaar te openen. Ik wil dat vanmorgen doen in Matthäus, hoofdstuk 21.! En ik wil vragen of je met me mee wilt bladeren daar naartoe.

! Je hebt natuurlijk allemaal je zwaard meegenomen. Dus bij deze de uitnodiging om hem ook open te doen in Matthäus, hoofdstuk 21. Een van de dingen die mij de laatste tijd veel bezighoudt, is het geduld wat God met ons heeft.

En dat geldt niet alleen voor ons persoonlijk leven, maar hij heeft ook geduld met de gemeente, maar ook met een plaats. Zelfs met Bunschoten heeft hij nog geduld.

En ook als je het nog breder gaat trekken, het geheel van de maatschappij, dan vraag je je wel eens af, hoe lang heeft hij nog geduld? En deze gelijkenis vanmorgen vertelt ons daar iets over.

Belangrijk als je die gelijkenis leest, een vergelijking, beeldspraak, is dat daar heel veel beelden in opgesloten liggen.

En het is even de vraag, welke insteek maak je dan? Het is heel treffend dat in mijn Bijbel, boven die gelijkenis in Matthäus 21, we lezen vanaf vers 33 tot en met 46, dus tot het einde.

Daar staat boven de slechte landbouwers. Nou, dat tussenkopje is niet geïnspireerd, maar als je nou vanmorgen leest de gelijkenis van de slechte landbouwers, dan lees je al die versen eigenlijk door de bril van de slechte landbouwers.

Als je vers voor vers gaat lezen, dan kan je ook zeggen, het is de gelijkenis van de geduldige heer. De geduldige eigenaar. Nou, als je dat erboven zet, dan lees je het veel meer vanuit die insteek.

Dus die kopjes zijn soms best wel misleidend, soms heel goed, maar soms zetten ze je ook op een spoor waarvan ik denk, is dat nu de insteek van de gelijkenis?

Dus ik ben een beetje eigenwijs, dat typeert mij wel. Het is niet de gelijkenis van de slechte landbouwers, maar de gelijkenis van de geduldige heer. Dus als we hem nu gaan lezen, dan gaan we het op die manier lezen, door die bril heen.

En ook is het belangrijk om, als je meeschrijft, kan je dat opschrijven, je deze gelijkenis terugvindt in Marcus 12 en ook in Lukas 20. En je ziet dat de evangelisten soms allemaal hun eigen licht daarop werpen.

De een benadrukt dat accent en de ander benadrukt dat accent. Dus in Lukas 20 en Marcus 12 lees je deze gelijkenis ook terug. Nou, dit even vooraf. Vers 33, Matthijs 21.

Luister naar een andere gelijkenis. Er was iemand, een heer des huizes, die een wijngaard plantte. En hij zette er een omheining omheen, groef er een wijnpersbak in uit en bouwde een toren.

En hij verhuurde hem aan landbouwers en ging naar het buitenland. En toen de tijd van de vruchten naderde, stuurde hij zijn slaven, zijn knechten naar de landbouwers, om zijn vruchten te ontvangen.

Dat is een kernmoord vanmorgen, zijn vrucht te ontvangen. En de landbouwers namen zijn slaven, sloegen de een dood, sloegen de een, doodde een ander en stenigden de derde.

Nogmaals stuurde hij andere slaven, meer in aantal dan de eerste, en zij deden met hen hetzelfde. Ten slotte stuurde hij zijn zoon naar hen toe.

En zij, voor mijn zoon zullen ze ontzag hebben. Maar toen de landbouwers de zoon zagen, zeiden zij onder elkaar, dit is de erfgenaam.

Kom, laten we hem doden en zijn erfenis voor onszelf houden. Toen ze hem gegrepen hadden, wierper zij hem buiten de wijngaard en doden hem.

Wanneer dan de heer van de wijngaard zal komen, wat zal hij met die landbouwers doen? Ze zeiden tegen hem, hij zal die kwaaddoener zijn kwade dood doen sterven en hij zal de wijngaard aan andere landbouwers verhuren, die hem de vruchten op hun tijd zullen geven.

Jezus zei tegen hen, hebt u nooit gelezen in de schriften, de steen die de bouwers verworpen hadden, is tot een hoeksteen geworden?

Dit is door de heren geschiet en het is wonderlijk in onze ogen. Daarom zeg ik u dat het koninkrijk van God van u weggenomen zal worden en aan een volk gegeven dat de vruchten ervan voortbrengt.

En wie op deze steen valt, zal verpletterd worden. En op wie hij valt, die zal hij vermorzelen. En toen de overpriesters en de fariseeën deze gelijkenissen van hem hoorden, begrepen zij dat hij het over hen had, over hen sprak.

En zij probeerden hem te grijpen. Maar ze waren bevreesd voor de menigte, omdat die hem voor een profeet hielden.

Tot zover dit gedeelte, deze gelijkenis. Een vergelijking, beeldspraak. Nou het is heel interessant om hier naar te kijken als het gaat om het geduld wat God vandaag heeft met de mensheid in het algemeen.

Een gelijkenis over landbouwers, maar nog beter gezegd wat ik al zei, een gelijkenis over een geduldig Heer.

En het is altijd belangrijk als je een stukje leest uit de Bijbel, dat je het in de context gaat lezen. Wat staat daar nou voor en wat staat daar achter? Nou als je deze gelijkenis erbij neemt, dan lezen we in vers 23 van datzelfde hoofdstuk.

En toen hij in de tempel gekomen was, kwamen de overpriesters en de oudsten van het volk naar hem toe, terwijl hij onderwijs gaf. Dus de Heer Jezus spreekt deze gelijkenis uit op een heilige plaats.

En daar staan eigenlijk twee groepen bij. Aan de ene zijde staat daar het gewone volk. En aan de andere zijde staan daar de schriftgeleerden, de overpriesters, wij zouden vandaag zeggen de geestelijke leiding.

Dus de gemiddelde Israëliet, die luistert ernaar en de geestelijke leiding luistert naar hem. En het is heel belangrijk als je verderop leest, dat lees je bijvoorbeeld ook in het Lukas Evangelie, dat ze naar hem luisterden om hem ergens op te kunnen pakken.

Om hem te kunnen vangen. Nou ik ben wel benieuwd wat jouw motief is om hier vanmorgen naartoe te komen. Als je mij vanmorgen ergens op wil vangen, dan gaat dat je zeker lukken.

Geloof me. Waarom? Ik ben een mens van vlees en bloed. Dus het is heel belangrijk, wat is nou je motivatie om naar iemand te gaan luisteren?

Er zijn mensen die zitten in een samenkomst bij voorbaat al negatief kritisch. Als ze niet negatief kritisch zijn geweest, hebben ze een dag niet geleefd.

Dus dat is hun insteek, dat is het mechanisme waardoor ze leven. Jullie kennen allemaal de uitdrukking, een dag niet gelach is een dag niet geleefd. Maar als die mensen niet negatief kritisch kunnen zijn op een dag, ja dan is er een dag verloren gegaan.

Nou, heel belangrijk, hoe luister je? Je moet kritisch luisteren naar elke boodschap van de meest gerespecteerde prediker.

Maar je moet altijd positief kritisch luisteren. Dus zo luisteren als een bereer of de dingen al zo waren. Men luisterde in de dagen naar de Heer Jezus in veel gevallen om hem te kunnen vangen.

Nou, mensen die zo in een samenkomst aanwezig zijn, ontvangen nagenoeg nooit een zegen. En daarom is het altijd belangrijk, onderzoek je hart.

Je hart is gesteld, hoe zit je hier? Wat wil je horen? De Heer Jezus, Hij begon te spreken. En ik geloof dat Hij vanmorgen door mij heen tot ons spreekt. Ook tot mij.

En dan is het altijd belangrijk, Heer spreek, want uw dienstknecht, uw dienstmaagd hoort. Omdat ik weet, de woorden van de Heer Jezus zijn geest en zijn leven.

En daarmee onderscheidde de Heer Jezus zich van de rabbies in zijn tijd. Er waren heel veel rabbies in die dagen. Die allemaal hun discipelen hadden. Maar de Heer Jezus zegt, mijn woorden zijn geest en leven. Al die rabbies spraken vanuit overlevering.

Dat is tot op de dag van vandaag zo. Maar mag je het zo zeggen, de Heer Jezus sprak direct uit de troon. Fris, helder. En dat is ook vanmorgen zo.

Hij spreekt tot ons door gelijkenissen. En vele denken dan, dat doet Hij, om het allemaal eenvoudig te maken. Dan begrijpen we hem. Nee, Hij heeft juist gezegd, ik spreek door gelijkenissen om de verborgenheden van mijn koninkrijk duidelijk te maken.

Dus eigenlijk, de gelijkenissen bevatten onderwijs voor het geestelijk hogere segment, zeg maar. We hebben de gelijkenissen altijd verlaagd.

Ja, dan volgt hij de... Nee, dat is niet de insteek van de gelijkenis. Ik verkondig je door gelijkenissen heen de verborgenheden van mijn koninkrijk. En zo ook hier vanmorgen.

Nou, het tweede wat opvalt, dus waar spreekt de Heer Jezus en tot wie? Het tweede wat opvalt is dat de Heer Jezus deze gelijkenis vertelt vanuit de tenag.

Hoe weet ik dat? Nou, hij haalt onder andere Psalm 118 aan. En het tweede waar hij aan refereert, dat is Jezaja 5. Ik geef altijd een beetje huiswerk mee, want anders zeg je, ja, hoe moet ik die zondagmiddag doorkomen?

Ik wil natuurlijk lekker stoeien met dat woord en ik wil bezig zijn terwijl de zon schijnt. Nou, dan lees je vanmiddag Jezaja 5. En daar wordt ook gesproken over een wijngaard. En de mensen waar tegen Jezus sprak, kenden dat gedeelte uit Jezaja.

En zij kenden ook Psalm 118. En dat vind ik zo mooi van het onderwijs van de Heer Jezus. Hij neemt gedeelten waarvan hij wist dat het kwartje gaat direct vallen.

En wat lazen we in een van die laatste versen, dat vind ik zo mooi. In vers 45 staat ook het laatste gedeelte. En zij begrepen dat hij over hen sprak.

De Heer Jezus sprak dus uit gedeelten die de schare de menigte kenden. En hij zette ze als het ware schaakmat.

Nou ja, dat is vandaag ook belangrijk in de prediking. Je moet anders naar huis gaan dan je erin gekomen bent. Dus globale prediking is erg gelief vandaag.

Maar een prediking moet altijd de klem erop zetten. Je moet ergens heel blij zijn dat je hier vanmorgen zit. Of je moet je zeer ongemakkelijk voelen. Dan doet het woord wat het moet doen. Er zei ooit een broeder tegen mij.

Als je ooit gaat spreken, zorg ervoor dat mensen of heel blij naar huis gaan of heel boos. Maar dan heeft het woord in ieder geval iets gedaan. Maar laat ze niet hetzelfde naar huis gaan als dat ze gekomen zijn. Het onderwijs van de Heer Jezus bewerkte altijd iets.

En daarom begrijp ik niet dat mensen moeite hebben met een radicale, confronterende prediking. Want Jezus is ons voorgegaan. Hij wist als ik nu ga spreken vanuit Jezaja 5 in Psalm 118.

Dat gaat iets bij hen doen. En ze zullen beseffen en tot de overtuiging komen. Hij heeft het over ons. Daar sta je dan. Als geestelijke leiding.

Nou, wat? Dit waren vooraf een aantal opmerkingen. Als je Jezaja 5 vanmiddag dan gaat lezen. Dan zou je gaan inzien en tot de overtuiging komen.

Dat in het zevende vers van Jezaja 5. Het volk van Israël wordt vergeleken met de wijngard van de Heer. De wijngard van de Heer is een beeld van het huis van Israël.

Staat daar letterlijk. Dus de Heer Jezus vertelt hier een gelijkenis die allereerst van toepassing is op het huis van Israël. Maar blijf rustig zitten. Ik kom zo bij je hart uit.

Maar dat is de eerste lijn en die moet je wel pakken. Als het gaat om die landbouwers. Dan zijn die landbouwers een beeld van de geestelijke leiders van het volk. Van het huis van Israël.

En de Heer van de wijngaard. De eigenaar. Dat is God zelf. Dus we hebben al drie beelden. De wijngaard is een beeld van het huis van Israël. De landbouwers zijn de geestelijke leiders.

En de eigenaar van de wijngaard is de Heer God zelf. En hij heeft dus het eigendomsrecht op die wijngaard. Daar kunnen we allemaal amen op zeggen. Als jij het eigendomsrecht op die wijngaard hebt.

Dan heb je ook recht op de vrucht. Die die wijngaard opbrengt. Op zou moeten brengen. Daar heb je recht op. En wat je hier ziet gebeuren na verloop van tijd.

Kwam de tijd van de oogst. Nou dat is natuurlijk een prachtige tijd als je eigenaar bent. Want dan ga je de oogst innemen. In bezit nemen. En je gaat de vruchten in ontvangst krijgen.

En die eigenaar die stuurt een aantal van zijn knechten. Om uiteindelijk die vruchten te gaan ontvangen. De tijd van de eigenaar om zijn vrucht te ontvangen.

Is gekomen. En dat is het allereerste waar het hier om gaat. Waar is het de eigenaar om te doen? Om alleen die wijngaard.

Om alleen het bezit. Nee. Die eigenaar is actief op zoek naar vrucht. Dat had wel iets luidruchtiger gemogen. De Heere God is op zoek naar vrucht.

Toen. Maar ook vandaag. En daar wil ik het op toespitsen. Ook deze ochtend. Het is de eigenaar te doen om de vrucht.

En het zou die landbouwers, de geestelijke leiding, ook te doen moeten zijn. Zeg ik dat goed? Om vrucht. Dat is de les.

En dat is het appel. En nu stuurt die eigenaar een aantal knechten. En die knechten vertegenwoordigen hun Heer. Nou ik geloof. En dat zal ik zo bewijzen.

Dat die knechten die hier genoemd worden. De slaven die hier genoemd worden. De profeten waren onder het oude verbond. Knechten van God. Profeten van God.

Die uiteindelijk hem vertegenwoordigden. Maar wat lezen we? Lees maar mee. Vers 35 en vers 36. Die knechten worden slecht behandeld. Ze sloegen de een.

Ze doden de ander. En ze stenigden een derde. En nogmaals stuurde hij andere slaven. Meer in aantal dan de eerste. En zij deden met hen hetzelfde.

Die knechten komen daar. Die slaven. In opdracht van hun Heer. Die het eigendomsrecht heeft. En wat gebeurt er met die slaven nou? Steniging is hun deel.

De dood is hun deel. Ze gaan dus slecht met ze om. En als je Lukas 20 erop naleest. Dan lees je nog meer. Verschijnselen. Althans de dingen die ze hebben meegemaakt.

Ze werden geslagen. Schandelijk behandeld. Verwond. En eruit. Geworpen. En het feit. Dat de knechten van de Heer zo behandeld worden. Zegt iets over de slechtheid.

Van die landbouwers. Zegt iets over de slechtheid. Schrik niet. Van de geestelijke leiding. In die dagen. Want zo ga je niet om met iemand. Zijn knechten.

Maar misschien zegt het nog wel meer. Over het geduld. Van de eigenaar van de wijngaard. En daar gaat het vanmorgen om. Als je personeel zo behandeld wordt.

Dan zou je niet nog een groep sturen. Toch? Dan zou je eerst zelf orde op zaken gaan stellen. Maar hier zie je dus. En zeker ook vanuit Lukas 20. Dat die knechten slecht worden behandeld.

En dat zegt iets over het geduld van die eigenaar. Want nadat hij de eerste groep gestuurd heeft. Stuurt hij ook nog een tweede groep. Ik had onlangs een bruiloft.

En toen kwamen we in dat restaurant. Dat was een strandtent. En de eigenaar die bakte daar. Dat was een hele uitgebreide barbecue. En die stond daar wat te braden enzo.

En ik vind het altijd wel leuk om met je te praten over vlees. En hoe dat allemaal in elkaar zit. Daar had ik veel verstand van. En toen kregen we het over zijn personeel. En hij zei. Ik merk nog wel eens dat klanten.

Die koning zijn. Zo zeggen we dan. Slecht omgaan met mijn personeel. Dus ze denken. Nou ja. Daar loopt zo'n dame te bedienen. Ik geef een snouw en een grauw.

En dan komt dat wel naar mij toe. Wat ik graag wens dat er naar mij toe komt. En dat hoorde hij. Dat zag hij. En hij ging gewoon naar die klanten toe. Hij zegt. Jij bent hier van harte welkom bij mij. En je klant is koning.

Maar ga goed om met mijn personeel. En zoals je nu met hen omgaat. Dat accepteer ik absoluut niet. Nou dat vond ik wel een stoere werkgever. Vond je niet? Die ook gewoon zegt. Oké.

Wij gaan tot het uiterste voor onze klanten. Maar je gedraagt je fatsoenlijk. Ten opzichte van mijn personeel. Want het is mijn personeel. Nou de eigenaar van deze wijngaard.

Die is uiteindelijk ook zuinig op zijn personeel. En dat zien we straks nog wel. Hij neemt het voor hen op. En die knechten. Die slaven.

Die vertegenwoordigden hem. Dus die waren als het ware één met hem. En onder het oude verbond. Werd een profeet genoemd. De stem van God.

De spreekbuis van God. Nu moet je even meebladeren naar Lukas hoofdstuk 13. Dan blijft u erbij. Lukas hoofdstuk 13. Daar komen we de Heer Jezus tegen.

Lukas 13. Vers 34. Er spreekt iemand met mij mee hoor. Daar staat in vers 34.

De Heer Jezus is onderweg naar Jeruzalem. Hij is onderweg om te gaan lijden. En om te gaan sterven. En wat lezen we dan? Jeruzalem, Jeruzalem. Lukas 13 vers 34. U die de profeten dood en steenigd.

Nou, dit is een exact wat er in Matthäus 21 wordt gezegd. Of wordt geplaatsvindt. U die de profeten dood en steenigd.

En steenigd. Die naar u toegezonden zijn. Hoe vaak heb ik u uw kinderen bijeen willen brengen. Op een wijze waarop een hen haar kuikens bijeen brengt.

Onder haar vleugels. Maar u hebt niet gewild. Zie uw huis wordt als een woestenij voor u achtergelaten. Voorwaar? Ik zeg u dat u mij niet zult zien.

Totdat de tijd gekomen zal zijn. Dat u zult zeggen gezegend. Gezegend is hij die komt in de naam van de heren. U kent die bekende uitspraak. Baruch, Gabba, Bashem, Adonai.

Er komt een moment dat het volk van Israël dit zal gaan uitroepen. En misschien zegt u daar zie ik nog niet veel van gebeuren. Maar geloof me dat moment gaat komen. Maar waar het hier om gaat is dat de Heer Jezus.

Hier al dus zegt de profeten die door God gezonden zijn. Die zijn vertegenwoordigers waren. Ze zijn door het volk van Israël gedood en gestenigd.

Blader, een paar bladzijden terug naar Lukas hoofdstuk 3. Daar komen we de laatste profeet van het oude verbond tegen.

Wie is dat? Dat is Johannes de Doper. En het is heel interessant. De meesten denken, mensen denken dat Malachi de laatste profeet was.

Maar dat is niet waar. Malachi was de laatste profeet van het oude testament. Maar het oude verbond is iets anders dan het oude testament. Ik geloof dat het nieuwe verbond is begonnen bij het brengen van het volmaakte offer.

De Heer Jezus Christus. Want toen stortte hij zijn bloed. En dat wordt in de Bijbel genoemd het bloed van het nieuwe verbond. Dus het nieuwe verbond begint niet bij het eerste evangelie.

Nee, dat oude verbond liep nog door een stukje in het nieuwe testament. Volg u me nog? En de laatste profeet van het oude verbond was Johannes de Doper. En het is zo mooi wat over hem staat geschreven.

Wat staat er in hoofdstuk 3 vers 7. En hij zei tegen de menigte die uitliep om door hem gedoopt te worden, Adderen gebroed. Nou, dat is nogal wat hè.

Als je ergens komt en zo begin je te spreken. Misschien heb je je laatste spreekbeurt gehad. Wie heeft u laten weten dat u moet vluchten voor de komende toren? Daar komt hij vers 8. Breng dan vruchten voort in overeenstemming met bekering.

En begin niet bij uzelf te zeggen, et cetera, et cetera, et cetera. De laatste profeet van het oude verbond is Johannes de Doper. Waar is Johannes de Doper op gefocust?

Op vrucht. En Johannes de Doper zegt dus, Breng vruchten voor het overeenkomstig je bekering. De doop die Johannes de Doper uitvoerde, was de doop der bekering.

Een afleggen van het oude leven. Je bekeren van zonde. En Johannes de Doper is er heel erg op gefocust. Oké, als je dat doet, breng dan ook vruchten voort die behoren bij dat nieuwe leven.

Bij die keuze die je hebt gemaakt. De laatste profeet van het oude verbond zoekt naar vrucht. En hier zie je dus dat het één lijn is.

De profeten, ze werden weer staan, gestenig, gedood. En Johannes de Doper zoekt ook naar vrucht in de levens van de mensen van zijn dagen.

En hij verbindt de mensen aan de Heer Jezus Christus. Waarom was zijn bediening uniek? Omdat hij de enige profeet is geweest, van het oude verbond, die de Heer Jezus heeft kunnen aanwijzen.

En kunnen aanprijzen. Die hem lijfelijk, fysiek kon aanwijzen. Dat was voor niemand weggelegd dan voor Johannes de Doper. En daarom is zijn bediening zo bijzonder.

De vraag van het oude testament was, waar is het lam? En in het nieuwe testament wordt het lam aangewezen, de Heer Jezus Christus. En dat was iets bijzonders, omdat lammeren, dat waren dieren.

Dat hoef ik hier niet uit te leggen. Maar nu wees hij een mens aan, als zijnde een lam. En wel zo, dat het het lam van God was.

Johannes de Doper was uit op vrucht. En daar was het zijn zender ook om te doen. Nou, nu zegt de Bijbel dat die eigenaar geduldig was met die landbouwers.

En het zegt dus iets over het geduld, over het karakter van de eigenaar. Als je meeschrijft, kan je opschrijven op Psalm 103, vers 8. Daar staat, barmhartig en genadig is de Heer, geduldig en rijk aan goede tierenheid.

Geduld is een eigenschap van God zelf. Het is deel van zijn karakter. God is niet alleen geduldig.

Hij handelt ook geduldig met de mensheid. Waar of niet? Kijk, mensen kunnen soms vriendelijk doen, maar ze zijn het niet. Ik heb dat wel eens eerder gezegd, toen ik naar meisjes begon te kijken in mijn leven, dan zei ik tegen mijn vader, dat is een leuk meisje.

Toen zei hij altijd, ze ziet er leuk uit, maar of ze leuk is, dat weet je niet. Dat is nog maar de vraag. En daar had hij gelijk in. Soms ziet het er allemaal leuk en poezig uit, maar het blijkt het tegendeel te zijn.

Nou, God is in zijn karakter geduldig. En hij handelt ook geduldig. En hier zie je dat in die persoon terugkomen.

Ik moest denken aan een vers wat ik las. Ik zat het net nog te lezen uit 2 Petrus 3. Ik zal het u voorlezen. Als het gaat over de wederkomst van de Heer Jezus, zegt 2 Petrus 3 vers 9, De Heer vertraagt de belofte niet, zoals sommigen dat als traagheid beschouwen, maar hij heeft geduld met ons en wil niet dat enige verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen.

Geduld is een karaktereigenschap van God. En die heeft hij geopenbaard in de Heer Jezus Christus. Maar dat niet alleen, ook door de profeten liet hij geduld verkondigen.

En ondanks dat geduld werden profeten gedood en gestenigd. En dat is het aangrijpende van deze gelijkenis. En mag ik vragen, hoeveel knechten van God, we gaan niet discussiëren vanmorgen of er nog profeten zijn, ik geloof sowieso in profetische bedieningen, Maar hoeveel knechten van God heeft de Heer in uw leven nodig gehad, alvorens u, jij, je knie voor hem hebt gebogen?

Wil je daar eens even over nadenken? Hoeveel geduld? Hoeveel mensen heeft God in uw leven gebruikt, in jouw leven gebruikt, om uiteindelijk je knieën te buigen? Of zit je hier en heb je je knieën nooit oprecht en echt gebogen, ondanks al die knechten die gestuurd zijn?

Soms spreek ik wel eens ergens en dan zeg ik, je kan nu nog weggaan, voordat ik begin, want je vergroot je verantwoordelijkheid ten opzichte van het werk wat God nu aan je ten koste gaat leggen.

Je vergroot je verantwoordelijkheid. Wat doen wij met datgene wat God aan ons heeft toevertrouwd? Hoeveel geduld heeft de Heere God vandaag nog met ons land en met ons volk, maar ook, laat ik het gewoon maar eerlijk zeggen, met heel veel kerken?

Het is schrikbarend wat er op dit moment ook in kerkelijk Nederland plaatsvindt op allerlei gebieden. Visies die verwateren, overtuigingen die zo prijs worden gegeven op het gebied van seksualiteit, relaties, et cetera, et cetera.

Als het gaat om de godheid van de Heere Jezus, als het gaat om de maagdelijke geboorte, als het gaat om de lichamelijke opstanding, et cetera, et cetera. Als het gaat om de visie op Israël. Nou, er wordt van alles prijs gegeven.

Hoeveel geduld heeft de Heere nog? Heel veel geduld. Alleen, het houdt wel een keer op. Want waar is Hij met zijn geduld naar op zoek?

Ik kom terug waar ik mee begonnen ben. Hij is op zoek naar vreugd. Dat zocht de eigenaar van de wijngaard. Hij was rechthebbende, toch? Heb je allemaal volmondig amen opgezegd? Maar de Heer zoekt vandaag ook naar vreugd.

Er staat vandaag een nieuw seizoen. Voor zover je in de Bijbel van seizoenen kan spreken. Dat is altijd heel typisch. Als de zomervakantie voorbij is, dan zeggen ze, we gaan weer opstarten. We gaan weer opstarten.

Ik neem aan dat je gewoon de zomervakantie door bent gegaan. Ik spreek wel eens op campings. En dan komen we aan het begin van de campingweek, dan spreek ik tien keer in de week. Dan komt er op maandag iemand naar me toe die zegt, Jack, ja, ik heb verder niks tegen jou of zo.

Maar ik kom niet naar de Bijbelstudies. Ik zeg, nou ja, dat kan natuurlijk. Maar mag ik de reden weten waarom ik niet kom? Nou ja, het is vakantie. We doen gewoon even wat relaxter. We doen even wat relaxter.

Paulus zegt, in hem leven wij en in hem bewegen wij. Ik begrijp zo redenatie niet. Je mist wat. En dat is belangrijk om te beseffen.

De Heer zoekt naar vrucht in u, jou en mijn leven. Een nieuw seizoen begint. Heel veel activiteiten.

Maar het gaat de Heer niet om activiteiten, geloof me. Je mag een heerlijk visje gaan bakken straks. Maar als het niet verder komt als dat, begrijp je wat ik bedoel? Dan is dat heel goed samen zijn en dan zijn er misschien heel veel activiteiten.

Misschien is er wel heel veel kennis. Dus wordt het nieuwe seizoen het seizoen van de vermeerdering van kennis. Op zich heel mooi. Maar als je alleen kennis tussen je oren hebt, dan krijg je een heel groot hoofd. De Heer wil dat we een heel groot hart gaan krijgen.

Wat in beweging gaat komen voor hem. Dus het is heel gevaarlijk. Waar zijn wij op gefocust? De eigenaar, de rechthebbende, is op zoek naar vrucht. En dat geldt natuurlijk niet voor Bunschoten.

Maar ik ga toch zeggen, heel veel activiteit vandaag in de christelijke gemeente verbloemd. Verbloemt de geestelijke leegheid. Geloof me.

Geloof me. Organiseer een barbecue. Je hebt heel veel mensen. Organiseer een bidstond. Handje vol. Dus heel veel activiteit verbloemd geestelijke leegheid vaak.

Sommige mensen komen naar me toe en een hele lijst van dingen die ze doen. En wat er georganiseerd wordt. Maar dan vraag ik, oké, dat is allemaal prachtig, maar hoe is dat met jouw persoonlijk leven?

Hoe is het met je relatie met de Heer? Want dat wat jij doet zegt nog niks over je hart. Want het kan een masker zijn. Het kan ook echt zijn. Maar het is ook vaak een masker. De Heer zoekt vrucht.

Ook in ons leven. En de reddingsark, die heeft een rijke geschiedenis, of niet? Als je leest over die ark in Amsterdam, dat is allemaal prachtig natuurlijk.

Een rijke geschiedenis. En dat werk is voortgegaan. Als ik in Baren spreek, dan ben ik altijd onder de indruk van die kamer. Een beetje het heilige de heilige daar. Er staan al die preken, weet je wel, op volgorde.

Nou, schitterend. En bewaar ze en lees ze, prima. Maar laat de geschiedenis van de reddingsark geen monument worden. De Heer zoekt vandaag naar vrucht. Niet wat broeder Braaks me allemaal heeft gedaan.

Hij zoekt vrucht in u, jou en mijn leven. En het feit dat je betrokken bent bij de reddingsark, zegt voor de Heer nog niks. Dat is een harde boodschap, maar het is wel de werkelijkheid.

Waar ik naartoe wil is, wat ziet de Heer terug van zichzelf in jou en mijn leven? Ja, maar ik ben betrokken bij, daar hebben we het niet over. Ik zoek naar vrucht in jouw binnenste.

Mag ik vragen? Ben jij de laatste tijd gegroeid in de liefde? Nee, ik bedoel niet, met je man of met je vrouw, hoe mooi dat ook is.

Laat je daar ook in groeien. Maar in de relatie met de Heer. Ben je gegroeid in zelfverlogenende liefde? Vrucht van de geest. Als de Heer vandaag zoekt naar vrucht, ben je dan gegroeid in blijdschap?

Heb je echte blijdschap? Nee, ik bedoel niet zo'n tandpasta glimlach. Ik kom wel eens mensen op de fiets tegen, die zeggen mij dan heel vriendelijk gedag. Maar dan kijk ik er altijd even om. En met dat ze voorbij zijn, vertrekt hun gezicht alweer.

Dus daar lijkt het heel wat. Maar dan vraag ik me af, hoe diep zit het allemaal? Blijdschap, ben je gegroeid in blijdschap? Vreugde in de Heer, even los van je omstandigheden.

Dat is geestelijke groei. Ben je gegroeid, we zijn er nog niet, in vrede. Nou ja, jullie kunnen die tekst allemaal opraten natuurlijk. Wij dan rechtvaardig zijn uit het geloof, hebben vrede met God.

Romeinen 5 vers 1. Dat is allemaal waar. Dat zit tussen je oren. Maar ervaar je ook vrede? Het is goed dat je die tekst uit je hoofd kent, maar ervaar je het, beleef je het. Het is belangrijk. Dat je de dingen die je gelooft ook beleeft.

Ze door je heen gaan. De Heer zoekt vrucht. Hoe is het met je geduld? Het is een eigenschap van God. Maar weet je, Hij wil jou en mij ook vormen in geduld.

Geduld is een schone zaak, zei mijn moeder altijd al. Dat resoneert nog in mijn gedachten. Geduld. De Heer laat zijn hart zien. Ik heb een hart van geduld en ik wil jou naar datzelfde hart vormen.

Ik heb vier jongens. Soms moet je geduld hebben. Maar weet je hoe ik geduld leer? Door te kijken naar het geduld wat God met mij heeft. Hij, mijn hemelse Vader, wil mijn trainer, niet allereerst verandering in mijn kinderen brengen, maar in mij verandering brengen.

Amen. Om naar mijn kinderen geduldig te zijn. Daar zit ik voor op een leerschool. Ben jij gegroeid in vriendelijkheid? Uw vriendelijkheid, zei alle mensen bekend, de Heer is nabij.

Ben je daarin gegroeid? Nou, dan zijn er mensen natuurlijk heel vroom. Ja, dat zeg ik niet van mezelf hoor. Nou, je weet toch wel of er iets gebeurd is in je inlek? Of je een beetje zachter bent geworden?

Dat stenen hart is weggenomen, dat vlees hart is geschonken, gegroeid. De Heer zoekt naar vrucht. Hoe is het met je goedheid? Van Barnabas wordt gezegd in handelingen 11 vers 23, Barnabas was een goed man.

En daar kan je een hele vrome invulling aan geven, maar Barnabas was gewoon een fijne vent in de omgang. Prettig in de omgang. Dienstbaar. Zoon der vertroosting. Hij was een goed man.

Is dat bekend van jou in Dunschoten? In de gemeente. Ben je gegroeid in zachtmoedigheid? Dat heb je ook niet van een vreemde, want de Heer Jezus zei, leer van mij dat ik zachtmoedig ben en nederig van hart.

Dat heeft hij niet alleen onderwezen, dat heeft hij ook gepraktiseerd. Zachtmoedigheid, zacht van gemoed. Geen zoutje, dat maken ze er tegenwoordig van, maar zacht van gemoed met een heldere visie in je leven waar je voor gaat.

En waar je voor leeft. Dat is belangrijk. Ben je gegroeid in zelfbeheersing? Wat een zegen als iemand zichzelf beheerst. Het is de vrucht van de geest.

God zoekt naar vrucht. De eigenaar, hij heeft er recht op. Zelfbeheersing. Dat is een gevolg van de inwoning van de geest van God. Wat een zegen als een man zich in zijn huwelijk kan beheersen.

Wat een zegen als een vrouw zichzelf kan beheersen. Toch? Want die toon soms, die maakt meer kapot dan je lief is. Er kwam ooit een vrouw naar me toe, na de samenkomst. Die zei, ja dat kunt u nu wel zeggen, maar ik ben gewoon een flap uit.

Ik heb het... Ja, een flap uit. Ik zei, nou dan moet je je bekeren. Want je doet nou net alsof God dat erin heeft gelegd. Zo van, nou jij mag een flap uit zijn. En zij wist dat ze meer kapot maakte dan haar lief was.

Dan moet je je bekeren. Zelfbeheersing, je hoeft niet altijd wat te zeggen. Het kleinste lid onder het beheer van de Heilige Geest. Dan wordt het een zegen om met dat soort mensen te leven, toch?

Nou, we zijn er nog niet. We gaan nog even door. Blijf er nog eventjes bij. De Heer zoekt naar vrucht. Niet naar activiteit. Niet alleen naar kennis. Maar naar die innerlijke verandering.

Naar het beeld van de Heer Jezus. Romeinen 8, vers 29. En nou lezen we in vers 37 van Matthijs 21.

Nadat ze die knechten hadden gedood. Nou, dan staat er in vers 37. Ten slotte stuurde hij zijn zoon. En zij voor mijn zoon zullen zij ontzag hebben.

Nou, in Lukas 20 staat het eigenlijk nog veel mooier. Of Lukas 13. 20, vers 13. Sorry, ik haal ze door elkaar.

20, vers 13 staat het eigenlijk nog veel mooier. Daar staat. En de Heer van der Weijgerd zei. Wat zal ik doen? Wat zal ik met die landbouwers doen? En daar staat. Ik zal mijn geliefde zoon sturen.

Als zij deze zien, zullen zij mogelijk ontzag voor haar hebben. Je trekt de lijn er wel door, hè? Hij stuurde zelfs zijn zoon.

Ik denk dat de oogst daar was. De vrucht in ontzag voor haar. De vrucht in ontvangst te nemen. Als ze dan mijn knechten stenigen, lasteren, smaden, doden. Laat ik mijn zoon sturen. En hij was in de veronderstelling.

Daar zullen ze wel meer ontzag voor hebben. En wat blijkt? Die zoon moet uiteindelijk ook sterven. En waar sterft hij? Heel opvallend. Dat is wel een beetje.

Dat is wel een beetje. Ik moest denken aan iemand. Waar jij nu ook aan denkt. Ze kunnen aan je personeel komen. Dat is al triest, hè? Maar als ze aan je kinderen komen.

En hoe ouder ze worden, hoe liever ze je krijgen. Ik moet er niet aan denken dat iemand aan mijn vier kinderen komt. Ik word niet snel boos. Maar als dat gebeurt. Dan ben ik een leeuw.

Mijn kinderen. Zo was het met die eigenaar ook. Want uiteindelijk is zijn zoon gestorven. Ik moest denken aan Johannes 20. Zo. Die woorden van de heer Jezus.

Waarin hij zegt dat de vader hem gezonden heeft. Als die allerhoogste profeet, priester en koning. Al die knechten van het oude verbond.

Ze hebben getuigd van het geduld van God. En ze spoorden aan tot vrucht. Daar zochten ze naar. Toen zond hij in de volheid van de tijd zijn zoon. Hebreeu 10 vers 7. Vader.

Hier ben ik om uw wil te gaan doen. En Marcus 9 vers 7 zegt. Een stem klonk uit de wolk. Deze is mijn geliefde. In wie ik welbaar heb. Hoort naar hem. Ten slotte stuurde hij zijn zoon.

In de volheid van de tijd. En die zoon die kwam gewillig. Vrijwillig. En Hebreuze 13 vers 10. Lees het allemaal maar na thuis. Hij heeft buiten de poort geleden.

Is gestorven en begraven. Zelfs zijn zoon. Zijn enige. Dat lied in opwekking zegt.

God heeft de hemel leeg geschonken. Na al die knechten. De profeten slaven. Dacht hij. Nu stuur ik mijn zoon. Daar zullen ze wel. Respect en eerbied voor hebben.

Maar ze zagen hem een concurrent. Dat is de erfgenaam. Ze kozen voor zichzelf. En voor hun vlees. En hebben de Heer Jezus uiteindelijk. Gedood. En dan.

Nu spits ik het toe. In Matthijs 21. Op de kernvraag. Wat zal de Heer. Nu met die landbouwers gaan doen. Zijn profeten niet geaccepteerd.

Zijn zoon gedood. Wat gaat die Heer nu doen. En dan krijgen we de climax. Want dan lezen we. Dat God wel geduldig is.

Maar dat geduld houdt een keer op toch. En zou je dat goed onthouden. Het geldt ook voor u. Jou die hier misschien zit. En die je nog niet kent. Het geduld van God houdt een keer op. Het geldt voor heel deze wereld.

Het geldt voor Nederland. Het geldt voor de kerk in Nederland. Met alles wat er gebeurt. Wat de toets van het woord. Die kan doorstaan. Er komt een dag. Dat Gods geduld op is. Geloof me. Dat is geen dreigement.

Dat is een werkelijkheid waar je mee moet rekenen. De ark van Noah ging op een dag dicht. En er kwam een moment dat Sodom en Gamora werden verwoest.

De genade houdt een keer op. En dan stuurt hij geen knechten meer. Dan stuurt hij zijn zoon niet meer. Maar dan zal hij zelf komen. Althans dat is het beeld wat hier gebruikt wordt.

De eigenaar zal komen. Na verwerping van knechten en zoon. Komt de eigenaar met zijn oordeel. En zowel Matthäus, Marcus als Lucas hebben hetzelfde antwoord.

Landbouwers moeten worden gedood. En de wijngaard moet aan een ander worden gegeven. En hier ga ik mee afsluiten. Er is maar één oordeel wat dan uitgevoerd kan worden.

Dat is de dood van de landbouwers. Aangrijpend, de geestelijke leiding. En dan vers 41 en 43. Of vers 43, sorry. Daarom zeg ik u dat het koninkrijk van God van u zal worden weggenomen.

En aan een ander volk zal worden gegeven. Dat de vruchten ervan voortbrengt. Nu moet ik even op inzoomen. Omdat er met deze tekst heel veel mis is.

Althans, met de tekst niet, maar met de uitleg ervan. De toepassing ervan. De bezoldiging der zonden, zegt de Bijbel in Romeinen hoofdstuk 3, is de dood.

De uitbetaling van ongeloof en weerstand. Het salaris. Dat is de dood. En dat gold voor die landbouwers.

En uiteindelijk en ieder die de profeten, de knechten van God en uiteindelijk de zoon verwerpt. Want na de Heer Jezus is er geen slachtoffer meer voor de zonden.

Na hem en het offer wat hij gebracht heeft, houdt het op. Maar hier zie je ook dat God het koninkrijk en de boodschap van het koninkrijk gaat wegnemen. Nou, dit is een beetje een gevaarlijke tekst.

Als je dat woord wegnemen vanuit het Grieks leest, kan je het ook lezen als verplaatsen. Zoals je een stoel binnen dezelfde ruimte kan gaan verschuiven.

Hij staat eerst hier en vervolgens verschuif ik die stoel. Ik verplaats het. Nou, door de geschiedenis heen is vers 43 eigenlijk gebruikt als bewijs dat God klaar is met zijn volk.

Israël. Zie je, hier staat het toch? Hij zal het koninkrijk wegnemen en aan een volk gaan geven dat wel vruchten voortbrengt.

Want daar is de eigenaar naar op zoek. En dan leert de een, de kerk is in de plaats van Israël gekomen. Maar dat is vervangingstheologie. Dat staat nergens in de Bijbel.

Sterker nog, Paulus onderwijst in de Romeinenbrief dat de ontrouw van Israël, de trouw van God, nooit heeft gebroken. En nooit zal breken. Dus dat kan absoluut gewoon niet. Het tweede is dat doordat Israël grotendeels een ander stelt, dat God verlaat de natie Israël en keert zich tot een andere natie.

Verbindt zich aan een andere natie. Dat is ook een uitleg die hierna wordt gegeven. Maar klopt dat? Aan welke natie moet hij zich dan verbinden? Het wordt er niet veel beter op hoor, geloof me. En er staat nergens in de Bijbel dat hij zich aan een ander volk, een andere natie heeft gekoppeld, dan aan het volk van Israël.

Ik geloof persoonlijk dat deze gelijkenis een profetische boodschap in zich heeft. Aan de ene kant kunnen we zeggen, het evangelie is door de afwijzing van het Joodse volk, grotendeels, want wees daar ook voorzichtig in.

Er zijn ook heel veel Joodse mensen die de reëes hebben aanvaard. Maar door de afwijzing van het Joodse volk is het hel naar de heidenen gegaan. Maar daarmee heeft hij geen verbond met Nederland gesloten, ook niet met Rusland, laat staan met de Verenigde Staten.

Dat verbond met zijn volk blijft. Maar ik geloof persoonlijk dat het hier in Lukas 20 en in Matthijs 21 gaat om twee soorten binnen een volk.

En wat bedoel ik daarmee? De heer Jezus, hij heeft te maken met de houding van overpriesters en geestelijke leiding. Dat was negatief, die brachten geen vrucht voort. En aan de andere kant heeft hij te maken met de houding van hoeren en tollenaren.

Positief, die brachten wel vrucht voort. Niet gedacht, niet verwacht. Maar er waren in de dagen van de heer Jezus de hoeren, de tollenaren, die uiteindelijk tot inkeer kwamen.

Mag ik het eens zo zeggen? Het koninkrijk is verschoven. Niet naar de geestelijke leiding zozeer, die hoge gedachten van zichzelf hadden. Maar er ontstaan twee groeperingen.

Zij die de heer Jezus wel aanvaarden. En die naar de mens gesproken niet in aanmerking kwamen. En zij die de heer Jezus afwijzen. Hoe zogenaamd geestelijk ze ook waren.

Er waren toen en vandaag joodse mensen die de heer Jezus aannemen. En die de heer Jezus verwerpen. Als u een beetje thuis bent, wat betreft de geschiedenis van Israël, dan weet u dat het aantal messias beleidende joden groeiende is.

En dat het aantal gemeenten groeit. En die mensen hebben het heel moeilijk. Dus je ziet dat de heer zijn werk gaat ook onder zijn volk. Ik deel persoonlijk niet de overtuiging, u mag er anders over denken, dat God nu niet bezig is met zijn volk.

En dat hij het straks weer oppakt. Ik geloof dat de heer ook vandaag aan het werk is onder zijn eigen volk. En dat dat straks ten volle zichtbaar zal worden. Dat zij zo. Maar het is niet zo dat Israël op een zijspoor staat op dit moment.

Nou, mijn overtuiging niet. Waarom niet? Ik kom elk jaar in dat land en ik zie de heers daar aan het werk. En dan komen mensen tot geloof. En het aantal gemeenten groeit daar. En de woestijn die begint te bloeien.

Geloof maar, ga er heen en je zal het gaan zien. En je ziet dus dat door de geschiedenis heen, er altijd twee groepen mensen. Er is altijd een gelovige rest. In de dagen van Elia waren dat er 7000.

En die zijn er ook vandaag. Een gelovige rest, nou komt het. Als de heer zoekt naar vrucht, dan vindt hij het bij dat gelovige overblijfsel. En dat is er ook vandaag.

En wat ik hoop, is dat je tot dat overblijfsel behoort. Ook in Nederland. Het staat er geestelijk niet goed voor, geloof me. En op korte termijn zie ik het ook niet heel veel beter worden. Maar dat hoeft de geestelijke pret van ons niet te drukken.

Het gaat erom dat wij tot dat gelovige overblijfsel behoren. En dat als de heer zoekt naar vrucht, dat hij het vindt in ons leven. Daar gaat het om.

Dat hij de gezindheid van de heer Jezus in ons terugziet. En dat we vandaar ook werfkracht krijgen naar de ongelovige wereld toe. En daarom vind ik het wel mooi dat ik vandaag leef.

Het is niet altijd makkelijk. Maar we hebben toch een uitdaging, je maakt wel snel verschil. Als je niet voor jezelf leeft, dan ben je al helemaal anders. Toch? Maar we leven voor hem die voor ons gestorven en opgewekt is. En de heer Jezus refereert de geestelijke leiding nog even aan Psalm 118.

En dat vind ik zo eigenlijk een beetje ondeugend van hem, maar wel mooi. Hij zegt, heb je wel eens gehoord van die psalm? Nou ja, er is natuurlijk vol aandacht. Welke psalm nou over die hoeksteen?

Die fundamentele verbindingsteen, die draagsteen van het gebouw. Die hebben jullie afgewezen. En die stond in levende lijve voor hen op dat moment. Wat een confrontatie.

Een steen in de Bijbel is ook een beeld van de Messias. Romeinen uit 9 vers 33, daar lees je de tekst. Ik leg in Sion een steen des aanstoot en een struikelblok.

En een ieder die in hem gelooft, zal niet beschaamd, niet teleurgesteld worden. En dat is de laatste confrontatie van Jezus in deze gelijkenis met de geestelijke leiding en ook met het volk.

En toen hij dat zei, dan lezen we dat ze plannen maken om hem te grijpen. Want ze voelde haar fijn aan.

Hij heeft het over ons. Wij hebben niet de vrucht voortgebracht die we hadden voort moeten brengen. Moeten voortbrengen, je begrijp wat ik bedoel.

Dat voelde ze in. Hij kwam echt binnen, zeg maar. En weet je, onthoud dat de rest van je leven. Als God tot je spreekt en hij komt binnen, dan kan je twee dingen doen.

Of je kan hem erkennen, luister goed, als de mond van God, als de profeet. Of je kan boos worden en plannen verzinnen hoe je hem uit de ruimte weg kan werken.

Twee opties. Je ziet dat de geestelijke leiding zegt, hoe kunnen we hem grijpen? Maar ze vreest het volk. Dat is één reactie. En een deel van het volk, lazen we in die laatste verse, erkende hem als een profeet.

Als de stem van God. Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Leven. Daarom moet je blij zijn als het woord van God je raakt vanochtend. Je moet zelfs blij zijn als het woord van God je raakt en je het niet fijn vindt.

Ik ga geen vingers vragen, wie zit hier? En hij zegt, hé, dit raakt me. Nou, dat durf je natuurlijk niet te zeggen. Dat hoeft ook niet. God spreekt met je. Onlangs, ik weet niet wie van jullie blad oogst lezen.

Daar stond een getuigende zin van een familie. En de heer die heeft de bijbelstudies op de camping de Sikkerberg gebruikt voor die man. Hij heeft daar zelf van getuigd. Mijn naam werd daarbij genoemd. Dus als hij die vertelde, had ik die niet verteld.

Deze man kwam op zondagavond in de samenkomst. Dat was de eerste samenkomst van een serie van tien. En het woord kwam zo binnen bij hem dat hij ontzettend boos werd. En toen kwam hij later naar me toe.

Hebben we het over gehad. Hebben we gepraat. Hebben we gebeden. En het bleek dat hij een probleem had. Maar hij legde het probleem bij wie neer, denk je? Bij mij. Ik had het natuurlijk niet goed gezegd.

Niet liefdevol genoeg. Niet takvol genoeg. Niet op die ja, et cetera. Maar hij zei, weet je, ik kan er gewoon niet omheen. Je hebt een snaar geraakt die moest geraakt worden. En ik werd boos, maar het is me uiteindelijk tot zegen geworden.

Nou, daar getuigde hij van in dat artikel. En dat vond ik zo mooi. Je ziet dus dat het soms moet confronteren. Het moet soms knetteren. Maar de Heer doet dat altijd met een positief doel.

Opdat je hem zou houden voor een profeet van God. Spreek je in Jezus, want uw woorden zijn geest en leven. U bent die hoeksteen, die verbindingsteen, die ik niet wil verwerpen.

Integendeel, ik wil u deel van mijn leven maken. En al het mijne is het u en het u is het mijne. En ik wil met u samen geestelijke vrucht gaan opbrengen.

Ik wil me openstellen dat u als de rechthebbende van mijn leven, op mijn leven, ook vrucht gaat zien in mijn leven. Dat u zichzelf in mij gaat herkennen. En dat is zo mooi, als dat de vrucht is van vanmorgen.

Een nieuw seizoen. De hoeksteen, de verbindingsteen. O, we verwerpen hem niet. Want de Heer Jezus voegt er nog aan toe. In vers 44. Wie op deze steen valt, zal verpletterd worden.

En op wie hij valt, die zal hij vermorzelen. Hé, je kan op die steen vallen, of over die steen vallen, en die steen kan op jou vallen. Samenvatten betekent dit, betekent dit, niemand overleef de confrontatie met deze steen.

Die een beeld is van de Messias. Romeinen 9 vers 33. Niemand kan de confrontatie met de Heer Jezus overleven. Je krijgt onvermijdelijk met hem, vroeg of laat, te maken.

Nog is het tijd. De Heer geeft genaam. Hoeveel preken heb je al gehoord? Hoeveel dienst heb je al bezocht?

Misschien kan je een heel lijstje maken met aanspreken. Ja, die heb ik ook gehoord enzo. Ik kom uit een traditie, hè. Ja, daar ben ik ook nog geweest. Dat waren samen...

Nou ja, maar wat is de vrucht ervan, hè? Zo belangrijk. Je hebt mensen die hebben twee preken in hun leven gehoord en hebben veel vrucht. Je hebt mensen die komen al veertig jaar in een gemeente en die hebben dit aan vrucht. De Heer zoekt vandaag als de rechthebbende van jouw leven, op jouw leven, naar vrucht in ons leven.

Het gaat hem om die innerlijke verandering naar het beeld van de Heer Jezus. Zodat Bunschoten weet dat Jezus Christus leeft.

Hoe weten ze dat? Omdat ze een Bijbel lezen. Nee, die lezen heel veel mensen niet meer. Zelfs in de kerk niet meer. Maar omdat ze in ons de Heer Jezus lezen. En door ons heen de Heer Jezus zien.

En aan ons de Heer Jezus ruiken. Nou, jullie hebben zeker een nieuwe seizoen start gehad. Dat kan ik wel merken. Je ruikt naar iemand. Je lijkt op iemand.

Je bent een leesbare brief van iemand en zijn naam is Jezus. De Messia. Waar ik je toe wil stimuleren, is om het nieuwe seizoen te gebruiken. Niet alleen voor heel veel activiteiten.

Om iets te gaan verbergen. Niet alleen heel veel kennis te verzamelen tussen je oren. Maar vooral te zeggen in je hart vanuit je hart. Heer Jezus, hier ben ik. Het is september. Ik ben geheel en al voor u beschikbaar.

En ik verlang ernaar om door u gevormd en gekneed te worden. Dat de vrucht zich zal zetten in mijn leven. Vrucht zet zich niet in één dag. Dat is een proces. En dat is een heerlijk proces.

Door snoeien heen. Door bemesten heen. Maar de oogst gaat daar komen. En hoe zwaarder de vrucht, hoe dieper de boom doorbuigt.

Hoe meer vrucht je draagt, hoe nederiger je bent. Ze verwijten mij wel eens. Jouw prediking, daar krijg je hoogmoedige mensen van. Maar daar heb je er niks van begrepen. Want hoe meer geestelijke vrucht, hoe nederiger je leeft.

Want die takken, die buigen diep, diep door. En dan zijn ze ook te proeven voor zelfs de meest kleine mensen. De heer zegenen jullie.

Met een geestvervulde levenswandel. Een levenswandel met veel geestelijke vrucht. Amen. Zullen we de heer een moment zoeken.

Als je een gebed op je hart hebt. Als je je wil...