De sleutels voor het Koninkrijk van God

Spreker

G. Blonk

Date
July 14, 2019
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

De broeder denkt dat hij meer of meer de enige is die het onderwerp al weet.

! Daar heeft hij wel een beetje gelijk in, maar het is ook wat anders.! Als thema vanmorgen, een pinksterpreek voor de heidenen.! Een pinksterpreek voor de heidenen.

En ik wil handelingen 11 een stukje lezen. En dat doe ik omwille van de tijd, want eigenlijk had ik handelingen 10 moeten lezen, maar dat is een hollang hoofdstuk.

Dus ik geef een samenvatting in hoofdstuk 11. Handelingen 11. Ik lees uit de MBG-vertaling.

De apostelen nu en de broeders in Judea hoorden dat ook de heidenen het woord gods aangenomen hadden. En toen Petrus naar Jeruzalem gegaan was, verschilden zij die uit de besnijdenis waren met hem van mening.

Ze zeiden, gij zijt binnengegaan bij onbesnedenen en hebt met hen gegeten. Maar Petrus begon hun alles in geregelde orde uiteen te zetten en zei, ik was in de stad Joppe in gebed.

En zag in zinsverrukking een gezicht. Een voorwerp daalde neer in de vorm van een groot laken, dat aan de vier hoeken uit de hemel nedergelaten werd.

En ik kwam vlak bij mij. Toen ik een scherp maar keek, bemerkte ik en zag ik de viervoetige dieren der aarde, de wilde en de kruipende dieren en de vogelen des hemels.

En ik hoorde ook een stem tot mij zeggen, sta op Petrus, slacht en eet. Maar ik zei, geen zinsheren, want nog nooit is iets dat onheilig of onrein was in mijn mond gekomen.

Doch ten tweede male antwoordde mij een stem uit de hemel, wat God rein verklaard heeft, moog gij niet voor onheilig houden. En dit geschiedde tot driemaal toe. En alles werd weer opgetrokken in de hemel.

En zie, terstond daarop bleven drie mannen voor het huis staan, waarin wij waren, die uit Caesarea tot mij waren gezonden. En de geest zei tot mij, dat ik met hen moest meegaan zonder bezwaar te maken.

En met mij gingen ook deze zes broeders, en wij zijn in het huis van die man binnengegaan. En die heeft ons meegedeeld hoe hij een engel in zijn huis had zien staan, die tot hem zeide, Zend iemand naar Joppen en nodig Simon uit, die bijgenaamd wordt Petrus.

Deze zal woorden tot u spreken, waardoor gij en uw gehele huis behouden zult worden. En toen ik begonnen was te spreken, viel de Heilige Geest op hen, evenals in het begin ook op ons.

En ik herinnerde mij het woord des heren, hoe hij zei, Johannes doopte wel met water, maar gij zult met de Heilige Geest gedoopt worden. Indien u God hun op volkomen gelijke wijze als ons de gaaf heeft gegeven op het geloof in de Heer Jezus Christus, hoe zou ik dan bij machtig geweest zijn God tegen te houden?

En toen zij dit gehoord hadden, kwamen zij tot rust en verheerlijke God zeggende, zo heeft dan God ook de heidene ten bekering ten leven geschonken.

Tot zover de schriftlezing. En ja, ik blijf, ook al ben ik al jaren uit het onderwijs, toch nog wel een klein beetje een schoolfrik.

Huiswerk, lees op uw gemak, handelingen 10 vandaag ook eens. Dan krijgt u helemaal een compleet beeld. Vijf weken geleden, op zondag, vierden we het Pinksterfeest.

En je kan je afvragen of dat dat voor ons terecht was. En ik ben geneigd te zeggen, nee. Dat ga ik uitwerken vanmorgen.

Wat gebeurde er op dat Pinksterfeest? Nou, het was een Joodsoogstfeest. En de Joden dachten eraan dat op de berg Horeb destijds de wet aan hen gegeven was op die datum.

Jezus had gezegd tegen zijn apostelen dat ze Jeruzalem niet moesten verlaten. En toen was er een groep mensen, ik heb uw handelingen één voor me, er was een groep van ongeveer 120 personen bij elkaar.

Ze wisten wat ze moesten doen. Ze moesten wachten om de Heilige Geest te ontvangen. Wanneer, dat wisten ze niet. Maar dat hij zou komen, dat wisten ze wel.

En op de eerste dag der week, en het zal toen 1 juni geweest zijn, toen waren ze met z'n 120'en in een huis bijeen. Een stevig huis, want om daar 120 mensen in te huisvesten, heb je best een behoorlijke ruimte nodig.

Ze waren daar met z'n 120'en. Ik ben nu op handelingen twee. En wat gebeurde er op die morgen, op die vroege morgen? Het huis werd vervuld met een geweldige windvlaag.

En toen ze naar elkaar keken, zagen zij tongen als van vuur op de hoofden zitten. En die ging van het ene hoofd naar het andere hoofd.

120 mensen die kregen daarvan die vlammetjes, ook waarschijnlijk vuurvlammen op hun hoofd. En vervolgens gingen ze ook in heidense talen spreken.

Niet meer in het Hebraeus, niet in het Aramees, maar in heidense talen. Romeins, Italiaans, en noem maar op. En natuurlijk waar geluid is, daar is wat te beleven.

En op die zondagmorgen kwamen er tientallen, honderden, mogelijk duizenden mensen op weg naar dat huis. Want ze waren nieuwsgierig wat daar nou wel gebeurde.

En die mensen waren intussen ook naar buiten gegaan, die 120. En toen al die mensen, die joden, die woonden in Jeruzalem, staat het, vers 5.

Nu waren er joden te Jeruzalem, woonachtig. Vrome mannen uit alle volken onder de hemel. En die hoorden dat geluid in dat huis en die gingen erop af. En vervolgens hoorden ze daar die 120 mensen in vreemde talen spreken.

Heidense talen voor hen. En ze stonden zich af te vragen, wat betekent dit nou? En ze hoorden daar de grote werken van God spreken. Die 120.

Als het daar nou eens bijgebleven zou zijn, dan waren er 120 joden geweest die de Heilige Geest hadden ontvangen.

En als het daarbij gebleven zou zijn, dan was de Heilige Geest op 120 joden uitgestort.

En vervolgens bij niemand anders meer. Maar God is zijn dank. Hij had voor die tijd, God had voor die tijd al iets geregeld.

Petrus was naar voren geroepen. En ik ga nu even naar Matthäus 16. Matthäus 16.

Petrus had een geweldig geloofse tuigenis gegeven. Hij had daar gesproken toen de heer Jezus vroeg aan zijn discipelen, en wat zeggen nou de mensen dat ik ben? En toen had Petrus gezegd, Gij zij de Christus, de Zoon van de levende God.

En Jezus had tegen Petrus gezegd, dat heeft God jou laten zeggen. Zalig zijt gij, Simon Bayona, want vlees en bloed heeft u dat niet geopenbaard, maar mijn Vader die in de hemel is.

Matthäus 16, vers 17. En toen had de heer Jezus aan Petrus iets gegeven. Vers 19.

Ik zal u de sleutels geven van het koninkrijk der hemelen. En wat gij op de aarde binden zult, zal gebonden zijn in de hemel. En wat gij op de aarde ombinden zult, zal gebonden zijn in de hemel.

Petrus kreeg daar van de heer Jezus de sleutels van het koninkrijk der hemelen. Een hemelsrijk, wat op de aarde zou komen. Sleutels.

En sleutels dienen om een deur te openen. En omdat het in meervoud staat, moest dus Petrus kennelijk meerdere deuren gaan openen met de sleutel die hij van de heer Jezus gekregen had.

Ik weet niet of Petrus wel helemaal het beseft heeft wat dat betekende. Ik weet ook niet of Petrus wist welke deuren dat hij moest openen. Maar hij had wel sleutels van het koninkrijk der hemelen gekregen.

En ik ben nu weer terug bij Handelingen 2. 120 joden, geboren in, in een land buiten, het land Kanaan.

Er worden daar in Handelingen 2 meningszoom 15 taalgroepen genoemd. Daar waren ze geboren, maar ze woonden op het moment dat die 120 mensen vervuld werden met de Heilige Geest in Jeruzalem.

Woonachtig in Jeruzalem. Allemaal Joden. Ik zei het al, als het daarbij gebleven was, hadden wij geen enkele reden gehad om Pinksterfeest te vieren.

Ja, dan hadden we Pinksterfeest gevierd voor die 120 mensen. Maar die zijn al lang overleden. En dan zou de Heilige Geest niet zijn uitgestort meer bij anderen. Maar Petrus moest zijn sleutels gebruiken.

En wat zien we daar gebeuren? Smorgens op die eerste Pinksterdag, zoals wij die noemen, om negen uur vroeg. De mensen dachten dat die 120 mensen dronken waren.

En dan komt Petrus naar voren. Handelingen 2, vers 14. Maar Petrus stond op, met de elven, en hij verhief zijn stem en sprak hen toe.

En tot wie spreekt hij dan? Gij Joden en allen die te Jeruzalem woonachtig zijn. Vers 14. Mannen van Israël, 22.

Mannen broeders, vers 29. Dus moet ook het ganse huis Israël zeker weten. Vers 36. Hij spreekt daar tot de Joden en de Israëlite.

En dan gaat hij vertellen wat er gebeurd is. Jezus gekruisigd. En die hoorders, die duizenden Joden, die duizenden Israëliten, die worden verslagen in het hart.

En Petrus gaat er spreken over de vergeving van zonden. Bekeert u, en aan ieder van u laten zich dopen op de naam van Jezus Christus, tot vergeving van uw zonden.

En gij zult de gaven van de Heilige Geest ontvangen. Vers 38. En dan lezen we in de Bijbel, dat die zijn woord aanvaarden, lieten zich dopen, en op die dag werden er ongeveer 3000 zielen toegevoegd.

Er kwamen zo'n 3000 mensen tot de kering. En ze ontvingen toen de Heilige Geest. Want Petrus had in zijn toespraak misschien onbewust, zonder dat hij het wist, de eerste sleutel omgedraaid.

De sleutel van de deur van de Joden, de Israëliten. En ze werden toegevoegd, die 3000, werden toegevoegd aan wat? Nou, aan die 120 zielen die al eerder de Heilige Geest ontvangen hadden.

En vanaf dat moment konden de Joden, de Israëliten, op het geloven in Jezus Christus, de Heilige Geest ontvangen.

Dus als wij op de eerste dag het Pinksterfeest vieren, dan vieren wij eigenlijk de uitstorting van de Heilige Geest voor de Joden, de Israëliten.

En als het daar nou eens bijgebleven zou zijn, dan was er niet één, niet-Jood, Heiden, niet één van hen, van ons, die de Heilige Geest hadden kunnen ontvangen.

Op de eerste Pinksterdag gebeurde het voor de Joden. En voor de Israëliten. De eerste sleutel had Petrus omgedraaid. Want wat een genade. Petrus had meer sleutels gekregen om te gebruiken.

Om deuren te openen. En ook dat zou misschien Petrus niet begrepen hebben. Wat het moest doen, terwijl het zijn hoofdtaak was van Petrus. Acht jaar later.

Dan kon Philippus in Samaria. Een verachte groep mensen eigenlijk voor de Joden. Het was een beetje een vermenging van Heiden en Joods.

Samaritaanen. In Handelingen 8 wordt dat beschreven. Philippus brengt daar het evangelie aan de Samaritaanen. Nou, dat was heel wat voor een Jood om naar een Samaritaan te gaan om het evangelie te brengen.

Het was net zoals met Jona. Die had geen behoefte om naar Nineveh te gaan. Die heidenen. En zo lag het ook bij de Samaritaanen. Ja, dat was wel een relatie met het Jodendom.

Ze hadden ook best een heleboel kenmerken van het Jodendom. Destijds was het Joodse geloof bij die vreemdelingen gebracht. Er zijn ook vermengingen gekomen met die Joden.

Het was een aparte groep. En Philippus gaat dat evangelie brengen. En dat staat er in Handelingen 8, vers 12. Toen zij echter geloof schonk aan Philippus, die het evangelie van het koninkrijk gods en van de naam van Jezus Christus predikte, lieten zij zich dopen, zowel mannen als vrouwen.

Dat gebeurde toen in Samaria, bij die mensen. Maar ze hadden toen nog niet de Heilige Geest ontvangen. Dat kon niet. Want iemand moest er zijn om die sleutel om te draaien van de deur voor de Samaritanen.

En wat staat er dan? Vers 14. Toen nu de apostelen te Jeruzalem hoorden dat Samaria het woord gods hadden aanvaard, zonden zij tot hen Petrus en Johannes.

Petrus en Johannes. Ja, ze gingen samen. Maar het ging om Petrus. En wat gebeurt er op het moment dat Petrus en Johannes daar zijn?

Vers 15. Die daar aangekomen voor hen baden dat ze de Heilige Geest mochten ontvangen, want deze was nog op niemand van hen gekomen, maar ze waren alleen gedoopt in de naam van de Heer Jezus.

Toen legden zij hun de hand op en zij ontvingen de Heilige Geest. Toen Petrus gekomen was. Want Petrus had de sleutel. En hij deed die deur voor de Samaritanen open.

En vervolgens kon al die jaren daarna elke Samaritaan vermenging, heiden, jood, kon de Heilige Geest ontvangen op het geloof.

Stel dat het daar nou eens bij gebleven was. Dan had hij twee sleutels gebruikt, Petrus. Precies zoals het ook stond in Matthäus 16.

Maar dan waren wij, tenzij u een Samaritaan bent, tenzij u een jood bent, het kan zomaar gebeuren dat er ook een jood onder zit. Ik heb het meermalen meegemaakt in een dienst.

Wat een eer was dat. Om een jood erbij te hebben. Dan was het beperkt gebleven, de uitstorting van de Heilige Geest, tot die joden en de Samaritanen. En dan waren wij als heidenen buiten gevallen.

Hadden we wel behouden kunnen worden. Hadden we wel kunnen geloven in de Heer Jezus. Maar hadden we nooit Gods Geest in ons gekregen. Hadden we ons nooit kunnen laten leiden tot de volle waarheid door Gods Geest.

Maar God is zijn dank. Petrus had drie sleutels. Had er geen twee, maar hij had er drie gekregen. En weer enige tijd later, dus de Samaritanen ongeveer na acht jaar.

En waarschijnlijk twee jaar later. Misschien iets eerder. Misschien iets later. Kwamen de heidenen aan de orde. Ja, dat ging niet zomaar vanzelf.

God, de hemelse regisseur, had met zorg een heiden uitgekozen. Niet zomaar iemand willekeurig. En er moest ook nog eens een keer een principiële jood worden omgeturnd.

Die moest de nodige les ze krijgen. Want een jood en een samaritaan, dat gaat niet samen. Een heiden, of een jood en een heiden, gaat niet samen.

Een heiden is voor een jood een hond. Nog steeds. Ik heb het hier wel eens verteld, geloof ik, mijn vrouw en ik liepen over de schoopplein in Jeruzalem.

Meesjeerim. En er was net pauze voor die kinderen. Van die hummels. Jaar of vier. Het was humor om over dat plein te lopen, want ze zaten rug aan rug zo tegen de muurtje aan.

En ze hadden gelijk door dat daar heidenen aankwamen over een schoolplein. massaal stonden ze op. Die hummels van een jaar of vier. En ze riepen massaal, Kaleb, Kaleb, Kaleb.

Kaleb betekent hond. Hond. Kaleb, Hond. En toen wij shalom zeiden, en die hummels vriendelijk aankeken, toen was het gelijk ook shalom.

Shalom. Waren we dikke vrienden. Kan zomaar ineens gebeuren. Een principiële Jood moest er worden bijgebracht, les krijgen van de hemelse regisseur, dat er iets bijzonders ging gebeuren.

Vier dagen daarvoor was er ook iets aan het bijzonders gebeurd. In Caesarea. Een plaats tussen het huidige Tanja en Haifa.

Degenen die wel eens in Caesarea geweest zijn, die weten dat het een gigantische stad was in de tijd van Jezus. Koning en Rodus de Grote hadden een havenplaats ervan gemaakt.

Terwijl de Caesarea helemaal geen havenplaats was. Indrukwekkend wat een grote stenen die in de zee heeft neergelaten. En daar havenhoofden heeft gemaakt.

Wat een kunstwerk. En in de tijd van de eerste, de jaartelling, begin van de jaartelling, was het een stad van zo'n 40.000 inwoners.

Gigantisch prachtig valeis had Jezus de Grote laten bouwen. En er stond een amfitheater. Alles tegen de zee aan. Schitterend. Een tempel.

Het afgode. En er was ook een Romeins garnizoen gelegerd. En God had een hoofdman over honderd uitgekozen.

In zijn machtige plan. Je zou zeggen, nou een Romeinse soldaat uitgekozen. Een Italiaan. Dat had ook een Nederlander kunnen zijn. Maar ja, het was waarschijnlijk een Italiaan.

Een Europeaan in ieder geval. En je zou zeggen, zo'n Romeinse soldaat. Ruig. Weppeloos. Een zuiper.

Want dat is allemaal. Die soldaten. En hij koos er eentje uit. Die God vruchtig was. Die geloofde. En die geschenken gaf aan de Joden.

En hij was geëerd bij het Joodse volk. Hij was een vereerder van God met zijn gehele huis. Staat er in handelingen 10 vers 2.

En later zou van hem gezegd worden dat hij een rechtvaardig man was. En goed bekend stond bij het gehele volk der Joden. Heel opmerkelijk.

Een Romeinse soldaat. Een hoofdman over honderd. Die zou zeggen, hoe bestaat het dat zo'n man tot geloof gekomen is. Er staat niet bij dat hij behouden was. Later.

Maar hij geloofde in de God van Israël. En hij had waarschijnlijk ook de gebruiken van de Joden overgenomen. Nee. Hij was geen Jodengenoot.

Dat staat er nergens. Hij was een heiden. Maar hij deed zoals de Joden dat plachten te doen. Hij zal ongetwijfeld de Shabbat gehouden hebben. Hij ging waarschijnlijk niet naar de synagoge.

Daar zal hij ook waarschijnlijk niet toegelaten zijn. Maar hij was dus een vereerder van God. En die man, die had God op het oog. Je kan je afvragen hoe is het mogelijk dat die man, die heette Cornelius.

Dat die Cornelius in God geloofde. Nou, zoals het wel gehad met collega's, hebben ze wel eens een meeting. En misschien heeft deze Cornelius, die hoofdman over honderd, ook al een meeting gehad.

Waarbij de hoofdmannen over honderd bij elkaar waren. En een zo'n hoofdman over honderd was Logenius. Logenius. Van het twaalfde legioen. En deze Logenius, dat was nou die hoofdman die onderaan het kruis gestaan had, waar Jezus aan hing.

En die hoofdman had gezien dat Jezus zijn geest overgaf aan een onzichtbare persoon. En toen had hij het uitgeroepen van, waal ik, deze mens was een zoon van God.

Of op een andere plaats, inderdaad, deze mens was rechtvaardig. En het zou best kunnen dat die Logenius, die Cornelius gesproken heeft. Op een hele normale wijze.

Want de stadhouders, die hadden een residentie in Caesarea. Pilatus ook. Alleen als er een Joods feest was, gingen ze naar Jeruzalem.

Hoe dan ook, die Cornelius was een praktiserender vereerder van God geworden. En die had God op het oog.

Die Cornelius. En op het negende uur, Lucas heeft de schreefhandelingen, dus die heeft de Joodse dagindeling gehouden.

Johannes heeft de Romeinse dagindeling gehouden. Maar Lucas hield de Joodse dagindeling in. Op het negende uur, was die Cornelius in gebed.

Nou, dat was inderdaad het gebedzuur bij de Joden. Negen uur, middels een uur of drie. En terwijl die daar aan het bidden was, ziet hij ineens daar iemand zijn kamer binnenstappen.

Een engel. Hij wist het gelijk. U kunt het allemaal lezen in handelingen tien. En terwijl hij die engel aankijkt, schrikt hij.

Wordt hij eigenlijk een beetje bang, want hij ziet gelijk, dat is een man die mijn meerdere is. Die groter is dan ik. En dan zegt hij, wat is er, heer?

Wat is er, heer? Wat is er, kurios? En die engel zegt tegen hem, van Cornelius. Wees maar niet bang.

En dan krijgt hij een boodschap. Hij zegt, God heeft uw gebeden gehoord. En hij heeft uw aalmoezen, uw geschenken gezien, die u gaf aan de Joden.

En nu zendt een paar mannen naar Joppe, naar Jaffo. De zuiden van het Elfief. Tegen aangebouwd.

En dan moet je een zekere Simon, bijgedaan Petrus, gaan halen, gaan roepen. En die Simon, bijgedaan Petrus, die woont in het huis van ook een Simon.

De leerlooier. Nou, bij een leerlooier wil je niet logeren. Want weet je, die houdt zich bezig met ontstellende, stinkende dierenhuiden.

Die ze bewerken, waar ze leer van maken. En de lucht daarbij is ondraaglijk. Moesten ze in water doen. Afspoelen en zo.

En de gemeentelijke verordeningen waren in IJssel zodanig, dat ze nooit in een stad mochten, die bedrijven mochten bouwen. Moesten altijd aan de rand van de stad.

En daarom, zei die engel, die Simon de leerlooier, die woont zijn huis daar bij de zee. Kan de zee lucht die stank verdrijven. Hij zei, maar die Petrus, die logeert bij die Simon de leerlooier.

En daar moet je hem vandaan halen. En toen was de engel betrokken. Misschien heeft de engel nog meer gezegd, dat weet ik niet, maar dat vermeldt de Bijbel niet.

En zodra die engel weg was, toen koos Cornelius twee huisslaven uit.

Ik heb het nog gelezen. Cornelius, die geloofde in God met zijn gehele huis. Ze waren allemaal godvruchtig. Allen die tot zijn huis hoorden.

En hij koos twee slaven uit. Die waren ook godvruchtig. En wat lezen we vervolgens in handelingen 10 vers 7. Hij koos ook nog eens een keer een godvruchtige soldaat uit.

Heel bijzonder. Waarom moest die soldaat er nou ook bij zijn? Nou logisch, want die slaven moesten naar Joppen. Die moesten zestig kilometer naar het zuiden reizen.

Maar als een slaaf uit een huis vertrokken was, kon hij volgens het Romeinse recht gedood worden. Want dan waren het gevluchte slaven. Maar door die soldaat die erbij was, waren ze gedekt, ingedekt.

Die soldaat bewaakte ze overschijnlijk. En hij zorgde dat die slaven nooit gevangen genomen werden door andere Romeinen. Cornelius die had zorg voor zijn slaven.

En hij legde ze uit wat hij net gezien had. Over die engel. Dat ze naar Joppen moesten gaan, dus zestig kilometer. En dan moesten ze Simon, dat hij gedaan Peter is, gaan roepen.

Want die zou gaan vertellen waar Cornelius op zat te wachten. Er staat niet bij waar Cornelius voor bad. Op dat negende uur.

Later lezen we dat zijn gebed verhoord is. En misschien heeft Cornelius wel gebeden. Ja. Dat hij zou begrijpen waardoor hij nou echt behouden kon worden.

Hoe dat hij echt tot de God van Israël kon komen. Misschien heeft hij gebeden van, ja, had gehoord van dat rumoer in Jeruzalem. Van de uitstorting van de Heilige Geest.

En hij had het ook nog eens gehoord van Samaria. Lag niet zo ver bij Caesarea vandaan. Dat daar ook iets bijzonders gebeurd was. Ja, ze had het ook over de uitstorting van de Heilige Geest. Misschien had hij daarom gebeden.

Van heren, mag ik dat ook meemaken? Mag ik begrijpen wat dat is? Wilt u iemand sturen die mij dat kan vertellen? En daar staat er in de Bijbel, vers 9, de volgende dag, terwijl deze onderweg waren de stad.

Jaffo naderde, ging Peter omstreeks het zesde uur op het dak. Als je nou, handelingen 10, vers 8 en 9 leest, de volgende dag.

Je zou zeggen, er is er één zinnetje tussen uitgelaten. Want de volgende dag, daar zou eigenlijk moeten staan, de daarop volgende dag. Want 60 kilometer, dat loop je niet in een paar uur.

Daar heb je tijd voor nodig, daar heb je zeker 12 uur voor nodig. 60 kilometer. Caesarea, Jaffo, Joppe. Vijf kilometer per uur heb ik maar even gedaan.

Die soldaat kon het heus wel wat sneller. Maar die twee huisslaven die alleen maar gewend waren de trap op en af te lopen. En in huis wat voor te bewegen. Ja, vijf kilometer per uur.

Naar 60 kilometer. Ik denk dat u, zo we hier zitten, de Vidaagse. 40 kilometer op een dag. Dat u op apengapen ligt.

Nou, zo lag het ook met die huisslaven. Die hadden anderhalve dag nodig. Dus die gingen, hebben anderhalve dag nodig. En ze kwamen smiddags, omstreeks het zesde uur, om twaalf uur smiddags kwamen ze aan.

Dus hadden ze morgens nog zo'n vier uur gelopen. En de dag ervoor acht uur. 60 kilometer. Gods timing is perfect. Als kind van God zult u dat ook wel gemerkt hebben in uw leven, denk ik.

Dat soms het ineens iets samenvalt van hoe is het mogelijk. Een kaart ontvangen net op het moment dat u een bemoediging nodig had.

En God wist twee dagen van tevoren al, dat die kaart bestuurd moest worden. En nu kreeg hij precies op het juiste tijdstip. Op een telefoontje.

En noem maar op. Er zijn zo van die dingen. Zo was het ook. Die mannen hadden gelopen. Anderhalve dag gelopen. En op het moment dat ze in Jaffo aankwamen met z'n drieën.

Ze overal een beetje gezocht hadden. Waar zit die Simon Petrus? Had God zijn aandacht voor een Jood? Hij was op het dak gegaan.

Kan ik me voorstellen. Je gaat niet in het huis van een leerloor zitten. Zoek je de buitenlucht op. Waar dus die stank weggaat. En Petrus. Op het dak geklommen.

Omstreekt het zesde uur staat er. Zo omstreekt het twaalf uur. Middag eten. En hij ging daar in gebed. En hij had honger.

Kan ik me voorstellen. En hij rook vanuit beneden. Een heerlijke kookgeur naar boven. En terwijl hij daar bezig was. Kwam hij in een vorm van zinsverrukking.

Ja, hij ging iets zien. In de geest. En hij zag iets van boven naar beneden zakken. En het bleek een laken te zijn. Wit laken. De onderkant eerst.

Nieuwsgierig natuurlijk toch wel wat zit erin. Want je kon wel zien dat er wat in zat. En dat laken zakte tot net boven het dak. En Petrus keek in dat laken.

En dan ziet hij dieren zitten. Wilde dieren. Kruipende gedieren. Allerlei dieren. Ook vogels. Maar hij ziet nog iets. Het zijn geen reine dieren allemaal.

Er zitten een heleboel onreine dieren bij. En ze zitten nog eens een keer tegen elkaar aan. Dus alles is onrein. En dan klinkt er een stem uit de hemel. Die zegt Petrus.

Sta op. Slacht. En eet. Sta op. Slacht. En eet. En Petrus schrikt terug. Ja, hij hoort dat het de stem is van de heren.

En dan zegt hij. Of handelingen 10 vers 14. Geen zins heren. Want ik heb nog nooit iets gegeten dat onheilig of onrein was.

En dan klinkt voor de tweede keer een stem van de heren uit de hemel. Wat God rein verklaard heeft, moog jij niet voor onheilig houden.

En dit verschiet er tot drie maal toe. En Petrus zegt, nee heren, dat doe ik niet. Als Joods moet ik behouden aan de wet van Mozes.

En ik heb nog nooit iets gegeten wat verboden was voor de Joden. Dat doe ik nu ook niet. En terwijl Petrus daar bezig was met zijn gedachten, met de onzekerheid wat het gezicht nou eigenlijk wel te betekenen had.

Dan hoort hij daar ineens beneden roepen. Net drie keer heeft hij dat zo die stem van de heren gehoord. En dan kijkt hij naar beneden over de ballen stralen. En dan ziet hij drie mannen staan beneden.

En die roepen zijn naam of dat hij in dit huis aanwezig is. En terwijl Peter nog steeds nadenkt over dat gezicht.

Er zegt de geest tegen hem. Want hij heeft Gods geest ontvangen. Zie, twee mannen zoek u. Nou dat klopt, dat waren die twee huisslaven. Die zochten hem. En die soldaat was erbij.

Ze waren met z'n drieën. Maar twee mannen zochten hem naar de opdracht. Zoek er naar u, sta op. Ga naar beneden en reis zonder bezwaar te maken. Met hen mee, want ik heb hen gezonden.

Dan gaat Peters naar beneden. En dan zeggen die mannen het. Cornelius, een hoofdman, een rechtvaardig man, een vereerder van God, die goed bekend staat bij het gehele volgende periode.

Heeft door de heilige engel een godspraak ontvangen. Om u te zijn huizen uit te nodigen. En te horen wat gij te zeggen hebt. Peters had zijn les heel gauw geleerd.

Dat op dak. Want daar staat er, vers 23. Hij nodde hen binnen en ontving hen gastvrij. Heidenen ontving. Drie heidenen binnen. En hij ontving zich gastvrij.

Het was natuurlijk onmenselijk om om twaalf uur, in het zullen dat wel één uur geweest zijn. Om terstond terug te gaan naar Caesarea. Ja, je zat er net zestig kilometer achter de kiezen.

Dus hij liet ze die dag uitrusten. En dan staat er. Het waren zes Joodse mannen in Joppen.

Dat hebben we in handelingen 11 gelezen. Zes Joodse mannen. De volgende dag gingen ze met z'n tienen. De zestig kilometer afleggen naar Caesarea.

En dan is het ook logisch dat er staat in vers 24. En de volgende dag kwam hij te Caesarea aan. Anderhalve dag overgelopen.

Zestig kilometer. Ze liepen iets minder snel dan op een weg. Ze deden er ongeveer drie uur lang over. Want ze kwamen smiddels aan om een uur of drie.

En dan komen ze aan bij het huis van Cornelius. En Cornelius had ze al verwacht. Hij stond op de uitkijk. Hij kon ook rekenen hoeveel kilometers op een uur liep hij.

En ondertussen had hij gezorgd dat zijn hele huis vol zat met familieleden. En met zijn beste vrienden. Het huis zat vol. En hij had grote verwachtingen.

Wat er zou gebeuren. En toen Peterus binnenkwam bij Cornelius. viel die Cornelius in aanbidding aan Peters voeten neer. Alsof Peter een schot was.

Maar Peterus corrigeert hem heel snel. Hij trok hem aan zijn schouder omhoog. Zegde Cornelius. Ik ben ook een mens. En wanneer hij daar het huis vol met mensen ziet.

Dan zegt hij het. Andelingen 10 vers 27b. Gij weet hoe het een jood verboden is zich te voegen of te gaan tot een niet-jood.

Doch mij heeft God doen zien dat ik niemand onheilig en onrein mag noemen. Zo begint hij. Ja mensen zoals jullie hier zitten.

Jullie zijn heidenen. Ik ben een jood. En ik mag eigenlijk helemaal niet met een jood omgaan. Maar God heeft het me in Joppen geleerd. Dat wat God rein verklaart.

Dat ik dat niet voor onheilig mag houden. En dan zegt Peter verder. Ik zou nou wel willen weten. Om welke reden gij mij uitgenodigd hebt.

En dan zegt Cornelius het. Juist voor vier dagen van dit ogenblik afgerekend. Dus middels drie uur.

En vier dagen daarvoor. Was ik op het negende uur thuis in gebed. Negende uur. Drie uur. Zo'n zinnetje is fascinerend in de Bijbel.

Want dan denk je wat betekent dat nou. Wanneer zal Cornelius die twee huislaven en zijn soldaten weg hebben gestuurd. Nou één ding is zeker wanneer het niet was.

Dat was op Shabbat. Want hij stond, Cornelius, in goed aanzien bij alle joden bekend. En iemand die mensen op Shabbat meer dan een Shabbatsreis laat lopen.

Die staat niet goed bekend bij de joden. Dus je kan er vanuit gaan. Die drie mensen gingen niet op Shabbat weg. Op zijn vroegst. Op zondag.

De eerste dag der week. Ik denk. Dan moet u maar eens rustig over nadenken. Dat die engel kwam op de eerste dag der week.

Op zondag. Dus middags om drie uur. En op die eerste dag der week. De opstandingsdag. Wilde die engel duidelijk maken.

Dat er een nieuwe periode voor de heidenen zou aanbreken. Vier dagen later. Zegt Cornelius. Vier dagen.

Was het op donderdag. Op het negende uur. Drie uur smiddags. En wat gebeurde er op donderdag? Om drie uur.

Zo'n tien jaar daarvoor. Het was toen de veertiende Nissan. Toen riep de heer Jezus uit. Het is volbracht. Op het kruis van Gogota.

Ik denk dat dit erin zit. Dit is zoiets boeiends. Als je dat leest. Cornelius zal gezorgd hebben. Dat ze niet op Shabbat terugkwamen. En hij zal er ook op gezorgd hebben.

Dat ze niet tot eind van de middag op de vrijdag kwamen. Want dan kon er ook niet meer gehandeld worden. Hij zal gezorgd hebben. God zal gezorgd hebben. Dat het op de kruisigingsdatum van de heer Jezus.

Dat daar Petrus kwam. Er zou iets nieuws gaan gebeuren. En wanneer ze daar bij elkaar zijn.

Zegt Cornelius. Wij zijn daar nu hier alle aanwezig. Voor het aangezicht van God. Om te horen. Al wat u door de heren opgedragen is. En dan zegt Petrus.

Inderdaad. Bemerk ik dat er bij God geen aanneming despersoons is. Maar onder elk volk is wie hem vereert. En gerechtigheid werkt hem welgevallig.

En dan gaat Petrus spreken. Ontvankelijke harten zaten daar. Die het woord dat Petrus ging brengen. Opslurpde.

Hij ging vertellen vanaf het begin van de rondwandeling van de heer Jezus. Hij zegt. Jullie hebben het wel gehoord wat er gebeurd is. Daar in Galilea. Van die Jezus van Nazareth.

En die is ook in Jeruzalem geweest. En hij gaat het daar op een rij zetten. Ja zegt Petrus. Wij hebben het allemaal gezien en gehoord. Hij is daar gekruisigd op het kruis van Golgotha.

In de plaats van verloren zondaren. Hij heeft daar een evige verzoening aangebracht. Voor een nieder die in die Yeshua zou gaan geloven. En hij is opgestaan uit de doden.

We hebben hem gezien als de levende. En Petrus die vol vuur. En die mensen. Hebben met open mond geluisterd. Dat wilden ze horen.

En nou was er iemand die dat hen ging vertellen hoe het in elkaar zat. Dat een godder joden. Zijn zoon had afgezonderd. En gezonden naar de aarde. Om in de plaats ook voor heidenden.

Niet joden. Zijn leven af te leggen. Dat een ieder die in die zoon zou gaan geloven. Ewig leven zou hebben. Die mensen. Hebben het in hun hart gezegd.

Dank u wel heren. Ik ben ook zo'n zonder. Ik ben maar een heiden. Een niet-jood. En nu is het heil ook voor de joden. Vers 43.

Van hem getuigen alle profeten dat er ieder. Die in hem geloof vergeving van zonde ontvangt. Door zijn naam. En ze zullen gedankt hebben in hun hart.

Al die heidenen daar in dat huis. Dank u wel heren. Dat het ook voor mij is. En toen wouw Peter zo sprak. Vers 44. Hoogstuk 10.

Viel de heilige geest op allen. Die het woord hoorden. En al de gelovigen uit de besnijdenis. Die zes mannen. Die uit Jobpen meegekomen waren. Die met Peter waren meegekomen.

Stonden verbaasd. Dat de heilige geest. Dat de gaven van de heilige geest. Ook over de heidenen was uitgestort. Want ze hoorden en spreken. In vreemde. In heidense talen.

En God groot maken. Dat gebeurde ook op de eerste Pinksterdag. Waren ze ook in die vreemde heidense talen gaan spreken. Dat deden ze niet bij de Samaritanen.

Die gingen niet in vreemde talen spreken. Maar nu wel. Voor de Joden. God wilde de Joden iets leren. Doordat die in vreemde heidense talen liet spreken.

Dat het heil ook voor de heidenen gehoopt nu. Dat het evangelie van de genade niet alleen behouden was. Voor de Joden. De Israeliten. Maar ook voor de Samaritanen.

En ook voor de heidenen. En die zes Joodse mannen kregen daar die les. Die vreemde talen. Cornelius met al die mensen hoefde niet in vreemde talen te spreken.

Die spraken ze al. Maar het was bedoeld voor die Joden. En Petrus hoort dat. Die ziet dat. Hij had de derde sleutel mogen omdraaien.

Van het koninkrijk der hevelen. Hij had de deur mogen openen voor de heidenen. En vanaf dat moment was het mogelijk. Dat elke heide. Niet Jood.

Die zou gaan geloven in Yeshua Messiah. De heilige geest zouden ontvangen. En Petrus zegt het. Wat houdt me tegen? Wat houdt ons tegen?

Om je nou te laten dopen. Dat was water genoeg. Zees Jaree lag in de Middellandse Zee. Wat kan er meer water vinden? En dan gingen ze met z'n allen.

Naar de Middellandse Zee. En ze gingen daar een oud leven begraven. En ze gingen daar laten zien dat ze in nieuwheid van leven.

Met de heilige geest in ons hart mochten verder gaan. En dat niet alleen. Ze zullen het misschien niet beseft hebben die mensen. Maar op dat moment. Toen ze gedoopt werden daar in de Middellandse Zee.

werden ze ingewijd in hun priesterschap. Met het priesterschap. Door hun geestelijke geboorte. Het ontvangen van de heilige geest.

Werd nou bevestigd. En bekrachtigd. Petrus heeft zich moeten verdedigen.

We hebben dat gelezen in hoofdstuk 11. Bij de gelovige joden in Jeruzalem. Wij hebben waarschijnlijk zoiets spectaculairs niet meegemaakt.

Bij het ontvangen van de heilige geest. Het ging bij ons misschien wel heel geleidelijk. Heeft u het nauwelijks gemerkt. Maar het is wel belangrijk.

Of u weet dat Gods geest in u woont. Gods geest hangt heel nauw samen met onze wedergeboorte.

En onze wedergeboorte hangt heel nauw samen met de opstanding van de heilige Jezus Christus uit de doden. En ieder die gelooft dat de gekruisigde Jezus is de opgestane Christus.

Johannes 5 vers 1. Is uit God geboren. En dat hangt ook heel nauw samen met de rechte prediking die gebracht wordt.

Het kruis en de opstanding. De verheerlijking. En de nadruk ligt dan eventjes op de opstanding uit de doden. En wat is het belangrijk te weten of dat we Gods geest hebben.

Dat kunnen we weten. Want de Bijbel die noemt een aantal kenmerken van de inwonende geest van God. En bij de een zal het zwaartepunt misschien wat liggen bij de een.

En met de ander weer bij de ander. Maar ik noem zomaar een paar van die kenmerken waarin u weet dat Gods geest in u woont. Het is wel goed om dat te weten. En als u zich daar niet in herkent.

We hebben een geweldige genadige God. Dan vertelt u dat tegen de Heer Jezus. En dan zegt u dat u daar voor open staat. Om Gods geest te ontvangen. Dat u zegt dat u gelooft in de gekruisigde.

In de opgestane Heer. En dat die leeft en dan de rechterhand van God is. Ik zou bijna zeggen het hoofd taak van de Heilige Geest is. Om de Heer Jezus Christus centraal in ons leven te stellen.

Hij wil niks liever de Heilige Geest dan dat de Heer Jezus in en door ons verheerlijkd wordt. Niet in dit plaats God verheerlijkd wordt in ons. Ja dat ook.

Maar de Heilige Geest wil dat de Heer Jezus in ons leven verheerlijkd wordt. Als u nooit de naam van de Heer Jezus over uw lippen neemt. En als uw getuigenis nooit gekoppeld is aan de Heer Jezus Christus.

Dan moet u zich een beetje ongerust maken. Want dat is de hoofd taak van de Heilige Geest. Hij verheerlijkt de gekruisigde.

De opgestane verheerlijkt de Heer. U kunt dat lezen in Johannes 16 vers 14. Hij getuigt de Heilige Geest van het volmaakte werk van Christus.

En hij laat ons zeggen, Jezus is Heer. In ons leven. Ik zal best een paar overslagen.

Wat ook heel belangrijk is. Gods Geest woont nu in de kinderen van God. Maar de eigenlijke plaats van de Heilige Geest is in de hemel. En het is dan ook niet verwonderlijk dat in het laatste Bijbelboek, laatste hoofdstuk staat, dat de Geest en de bruid roepen tot hem.

Kom. Kom alsjeblieft terug. Een kind van God waar de Heilige Geest actief in is, die ziet uit naar de komst van de Heer Jezus. De wederkomst.

Die hebben wederkomst verlangen. En die let dan op de tekenen van de tijd of dat die misschien vandaag nog niet terug zou kunnen komen. En die slaan daar heus wel door in die mensen. Want het is Gods Geest die samen met je eigen geest roept van Heer Jezus.

Kom alsjeblieft spoedig maranatha. Bij wie dat niet leeft. En als je denkt, nou kan nog wel honderd jaar duren. Van ja, niemand weet het toch.

Die moeten zich een beetje ongerust maken. Want dan is die Geest niet actief in je hart. Want die verlangt om naar huis te gaan. En een kind van God verlangt er naar om naar huis te gaan.

Om weer Jezus te zien van aangezicht tot aangezicht. Ik noem er nog een Gods Geest in ons. Die stimuleert ons om ook Vader tegen God te zeggen.

En Gods Geest getuigd met onze geest staat er in de Bijbel. Van Abba, Vader. Vader. Ik weet niet of dat u dat hebt moeten leren.

Om Vader te zeggen tegen God. Als er zomaar een uitspraak is, dan doet het u niet. Ik ben een beetje bevoorrecht geweest in die zin. Mijn vader overleed toen ik negen was.

En voor mijn negen jaar weet ik eigenlijk niet zoveel meer van mijn vader. En ik kan me ook niet voorstellen dat ik hem ooit papa genoemd heb. Of vader genoemd heb. En toen ik een verkering kreeg, heeft het me jarenlang moeite gekost om pa of zoiets tegen mijn schoonvader te zeggen.

Vooral omdat ik het ooit gezegd heb, want ik kende dat niet. Maar het verlangen kwam vergevend in mijn hart. Om tegen de Vader van mijn Heer Jezus Christus ook Vader te zeggen.

Want zijn vader was ook mijn vader. En dat heb ik moeten leren. Moet een drempel over. Want het is Gods geest die ons dat leert. Nog één ding en daar stop ik.

Gods geest heeft de liefde van God in ons hart uitgestort. Romeinen 5 is 5. Die akka bij liefde. De hoogste vorm van liefde. Een hogere vorm van liefde is er niet.

U moet nooit bidden om meer liefde van God. Want dan doet die God zo tekort. Want die heeft de hoogste vorm van liefde gegeven. Die liefde waarmee die de wereld lief gehad heeft.

Die akka bij liefde. Romeinen 5 vers 5 zegt het dat het de geest is die de liefde van God in ons hart heeft uitgestort. Houden wij van onze medemens?

Zijn wij met innerlijke ontferming bewogen over het verlorene? Dat was de Heer Jezus. Met die akka bij liefde. Doet het u wat dat Poetin verloren gaat?

Als hij de Jezus niet kent. Doet het u iets als die knakker in Iran die hoofd verloren gaat? Nou, daar ga je best moeite mee hebben.

Maar ik zou zeggen, ik heb daar best moeite mee. Maar die bewogenheid die strek ik me wel maar uit. En ik denk dat elk kind van God zich daarna uitstrek om bewogen te zijn met de verloren medemens.

Voor je land en volksgenoten. Maar die liefde heeft ook betrekking op Israël. God houdt van zijn oogappel. En als die christenen zijn die niks met Israël hebben.

Moet hij zich een beetje ongerust gaan maken. Want de liefde van God gold in de eerste plaats Israël. Niet omdat ze zo groot waren en zo aardig en zo compliëmenteus of weet ik wat al.

God hield van ze omdat hij van ze hield. Daarom. En een kind van God houdt niet van de Joden omdat ze zo aardig zijn. En omdat ze zo goed doen en geen fouten maken.

Hij houdt van ze omdat God van ze houdt. Daarom. En dat God een plan heeft. Zomaar een paar dingen. Gods geest stimuleert ons de schriften te onderzoeken.

Want die zijn het van mij, zegt de Heer Jezus. Die zijn het die van mij getuigen. De Bijbel. De broeder zei, die Joden, die leren zo'n lied uit haar hoofd. Wij worden zoveel prikkels.

Zegt de broeder. Wij worden zo, kijk, zoveel prikkels. Het kost ons wat moeite om dingen te onthouden. Blijven te onthouden. Maar Gods geest stimuleert ons op het woord.

Want daarin komt ons Heer Jezus Christus in zijn volheid tot uitdrukking. We zien uit naar zijn komst. En we zullen straks in aanbidding voor zijn voeten liggen.

Nu woont hij door zijn geest in ons hart. Samen met zijn vader. En dan zullen we het lam zien. Staande als geslacht. En één groot aanbiddingslied.

Mogen we met elkaar. Daar aan de voeten van het lam vanuit spreken. Daar zien we naar uit. Daar is het op eer van hem. Amen.

一 bolig. Amen.