Geestelijke groei

Spreker

Auke Stoelinga

Date
July 14, 2019
Time
09:45

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Goedemorgen. Goedemorgen. Fijn om hier weer te zijn.! Zijn zoon en 2,5 week daarna een kleindochter.

Daar waren we hartstikke blij mee. Gerrit en Jacomini kregen alleen die kleinzoon, dus die waren half zo blij als wij. We hadden er twee, maar we waren ontzettend blij mee.

We zijn nu bijna twee jaar verder en dan zie je die burmpjes, die baby's van halve meter die helemaal niks konden toen, alleen maar een beetje brullen.

Die zie je nu lopen af en toe, op schoot zitten, praten. Dat is heel leuk. Ik zei van de morgen tegen Tijn, oma is stout. Oma is stout, zeg je.

Dat is heel leuk. Dat is heel leuk. GELACH Niet dat hij stout is, dat is wel heel leuk. Maar wat ik daarmee wil zeggen is het volgende.

Je ziet een ontwikkeling bij die kinderen. Je ziet ze groeien. Het is nog lang niet afgelopen, als het goed is te gaan doorgroeien. Daar zou ik het eigenlijk over willen hebben vanochtend, over groei en dan niet zozeer fysieke groei, lichamelijke groei, maar over geestelijke groei.

Dat is ook belangrijk. Want het zou heel raar zijn als iemand tot geloof komt. Dat is heel fijn natuurlijk, dat zou niet raar zijn, dat is hartstikke fijn. Maar het zou wel heel raar zijn als dat zo bleef dan.

En daar verder geen geestelijke groei zou plaatsvinden. En over dat thema zou ik het willen hebben. Ik ga een vers lezen uit het Nieuwe Testament. En dan wil ik aan de hand van een figuur uit het persoon, een bekende persoon uit het Oude Testament, waar je een enorme groei ziet, daarbij stilstaan.

Eerst een vers uit het Nieuwe Testament, uit 1 Corinthe 3. Het is denk ik een heel, een onderwerp dat heel praktisch is.

En het maakt niet uit of je nou jong bent of dat je oud bent, of er tussenin zit. Groei, meer op de Heer Jezus gaan lijken, dichter bij hem komen, is voor iedere christen relevant.

En daar moet je eigenlijk naar uitstrekken. Ik lees een vers uit 1 Corinthe 3, vers 1. De brief is geschreven aan de mensen in Corinthe. Het zou mooi zijn, misschien niet zo mooi.

Maar als je hem leest, alsof Paulus de brief aan de gemeente hier de reddingsaard geschreven zou hebben. Misschien is het nog mooier als ik het lees, als je denkt, ik vul er even mijn eigen naam in. Ik zal het wel lezen met mijn eigen naam erin.

En misschien kunt u uw eigen naam, of jij jouw eigen naam. En ik, Augustoeninga, kon tot jou niet spreken als tot een geestelijke man. Maar slechts als tot een vleeslijke man.

Nog onmondig, dus nog onvolwassen in Christus. Melk heb ik jou gegeven, Augustoeninga. Geen vast voedsel, want dan kon je nog niet verdragen. Ja, dat kun je nu ook nog niet, want je bent nog vleeslijk.

Want als er bij jou nijd en twist is, ben je dan niet vleeslijk en leef je dan niet als een onveranderd iemand. Zover. En ik zou willen vragen, als ik zo wat ga zeggen, probeer het gewoon heel persoonlijk te maken.

Probeer het op jezelf te betrekken. Ben jij, bent u, iemand die onveranderd is? Of ben je iemand die, als je eens achterom kijkt, in je geestelijke leven, constateert, ja, er is echt groei geweest.

Of nee, er is geen groei geweest. Dat is jammer. Maar het is natuurlijk altijd een moment om daarbij stil te staan, dat te beleiden en de Heer te zoeken. En wel te zorgen dat je gaat groeien met Hem.

Want de Heer heeft in alles voorzien om te kunnen groeien. We hebben zijn woord. Als we tot geloof komen, hebben we zijn geest, ontvangen we. En zijn geest maakt ons zijn woord duidelijk.

Er zijn herders, er zijn evangelisten, er zijn profeten, er zijn leraars, die ons dat woord kunnen uitleggen. Er staat ook in de Bijbel, het is niet goed dat de mens alleen zij. We hebben elkaar, het wordt vaak op het huwelijk betrokken, dat is ook prima, maar we hebben ook elkaar in de gemeente.

Om elkaar te troosten soms, soms ook te vermanen. Elkaar op te bouwen, in de goede zin van het woord, op te bouwen. En elkaar dichter bij de Heer te brengen. Zodat er verandering komt.

Dat er groei komt. Het is niet best als wij leven als onveranderde mensen. Het is niet best. Als je christen bent geworden, je bent niet veranderd. Dan doe je de Heer heel veel pijn, denk ik.

Je doet jezelf heel veel tekort. Ik heb iemand eens horen zeggen, als je geloof je niet verandert, dan moet je eens overwegen of je van je geloof gaat veranderen. Nou, daar kun je van alles van vinden.

Maar er zit denk ik wel een kern van waarheid in. Als je tot geloof bent gekomen, maar je bent niet veranderd, dan moet je toch eens bij jezelf nagaan, wat is er aan de hand. Want het kan niet anders, als je de Heer zoekt, dat je gaat veranderen.

En dat hij je van binnenuit gaat veranderen. En dat is een thema ook, wat niet alleen hier in deze brief naar voren komt, aan de Corinthians. Ook in de Efezenbrieven lees je iets dergelijks.

Peters, die zegt in andere woorden, wasst op in de genade en in de kennis van de Heer Jezus Christus. Wasst op, dat is ook groeien is dat, ontwikkel je. Zorg dat je geestelijk anders wordt. Johannes, of Jacobus moet ik zeggen, die heeft het over dat je werken uit het geloof moet laten zien.

Dus als je gaat geloven, dan is het normaal. Zelfsprekend eigenlijk, als er werken, als je dingen gaat doen die daarvan spreken. Het kan ook zijn dat het niet gebeurt, maar dan is het een dood geloof, zegt hij. Een dood geloof, daar heb je helemaal niks aan.

Daar heb je helemaal niks aan. Het is ontzettend belangrijk dat we ieder voor zich eens nadenken, over je schouder kijken. Ben ik geestelijk gegroeid?

Ben ik dichter bij de Heer gekomen? Ben ik veranderd in mijn leven? Daar gaat het om. We gaan naar het Oude Testament, naar Genesis 12. Of de figuur waar ik het over had, dat was, of is, Abraham.

In Abraham's leven zou je eigenlijk wel in drieën kunnen delen. Dan zie je ook een ontwikkeling. Een bekering van de wereld, daar ga ik zo bij stilstaan.

En de volgende stap is bekering, en daar hebben we misschien wel meer mee te maken, bekering van wereldsgezindheid. Dus dat we niet de gezindheid van de wereld hebben, maar daar vanaf komen.

En uiteindelijk zie je in Abraham's leven bij een eind dat hij bereid is om alles te geven. Echt alles te geven. Dat is het kostbaarste wat hij heeft. Dan zie je enorme groei.

En Abraham, dat was een afgodendienaar, oorspronkelijk. Daar staat in Jozef 24 dat hij de afgodendiende met zijn vader, zijn familie. En toen, en dat is heel bijzonder, toen verscheen, zo staat het in handelingen 7, de God der heerlijkheid verscheen aan Abraham.

Zij was daar helemaal gesetteld. Hij leefde daar. Hij had daar zijn buren, hij had daar zijn werk. Alles, noem maar op wat hij had. En toen verscheen de God der heerlijkheid aan hem. En dat heeft een gigantische impact op Abraham gehad.

Want die God die zei, ik wil dat je opbreekt. Dat je weg gaat. Uit je land. Uit je maatschap, uit je familie. En uit je vaders huis. En daar heb ik over na zitten denken.

Want dat is me toch wat. Als je daar gesetteld bent, want hij was daar gesetteld natuurlijk. Wat een gigantische impact, indruk.

Moet de God der heerlijkheid wel niet gemaakt hebben op Abraham. Dat hij bereid was om alles achter te laten. En hij wist niet waar hij heen ging. Hemelsbreedte is 1000 kilometer.

Ze gingen met een ommetje, door een dal heen waarschijnlijk. Van de rivier, dat is makkelijker. 2000 kilometer ongeveer. Hij wist niet waar hij heen ging. Hij wist niet waar hij uit zou komen. Die God heeft zo'n gigantische indruk op hem gemaakt.

Dat hij bereid was om alles achter te laten. Nou, een bruggetje naar ons. Hebben wij een ontmoeting gehad. Want daar begint het christenleven mee.

Met de God der heerlijkheid. Hebben wij iets gezien van hoe groot hij is. Hoe geweldig hij is. En zijn wij ook diep onder de indruk gekomen van hem. Van zijn heiligheid. En daarmee ook van onze zondigheid.

Want dat zie je dan meteen. Als je ziet hoe heilig hij is. Dan zie je ook meteen hoe zondig je bent. Van zijn majesteit. Zijn wij onder de indruk van zijn macht. Dat het goed is.

En vele hebben dat ook gedaan. Die hebben besloten. Om hun zonden te beleiden aan de heren. Te zeggen heren. Als ik me vergelijk met u. Want we zijn vaak.

Denken we nou ik doe het. Dat kan zo zijn. Dat we denken nou ik doe het nog niet zo slecht. En dan kijken we naar iemand anders. Nou dat kan. Maar dat is niet de norm. De norm is denk ik. Kijken hoe de heer Jezus het doet.

Gedaan heeft. En als wij kijken naar de heer Jezus. En ons vergelijken met de heer Jezus. De evangelie doorlezen. Nou dan. Falen we aan alle kanten. Falen we echt aan alle kanten. Maar als we tot dat besef komen.

Omdat die God daar heerlijkheid. Die heilige God in ons is verschenen. En we gaan dat zien. En we gaan onze zonden beleiden. En dan gaan we ook op pad. Als we waren net als Abram. Met God.

Met een nieuw doel in ons leven. En ook naar een onbekende bestemming. We weten niet precies waar we uitkomen. We mogen wel weten dat de heer een plan heeft met ons leven. En dat hij met ons op pad wil gaan. Abram die ging op pad.

In vers 12. Staat. Of hoofdstuk 12 vers 1. En daar staat de heer in u. Zij tot Abram. Ga uit uw land. Uit uw maagschap. Uit uw vaders huis. Christenleven begint met radicale bekering.

Met bekering. Ik zeg radicaal. Dat kan. Timotheus is natuurlijk wat minder radicaal. Maar is net zo goed een christen. Maar je gaat een andere kant op. Onder leiding van een andere heer. Een andere herder. Onder leiding van de allerhoogste.

Daar begonnen we Abram mee. En de God die aan Abram verscheen. Die spreekt hier in hoofdstuk 12 tot hem. En die zegt. Ik zal je tot een groot volk maken. Ik zal je zegenen. Dat is ook een belofte voor ons.

Dat we gezegend zullen worden. En ik zal uw naam groot maken. En je zult tot een zegen zijn. Nou wij kunnen ook tot een zegen zijn. En wie u vervloekt zal ik vervloeken. Dat is dan met name denk ik voor de nazaten van Abram.

Met u of in u zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden. Wijst natuurlijk heen naar de komst van de heer Jezus uiteindelijk. En dan staat er in vers 4 zo simpel.

Toen ging Abram. Hij ging. Christenleven is helemaal niet moeilijk. Christenleven dat is een kwestie van gehoorzamen. Luisteren naar wat God zegt. En doen wat hij zegt.

Het is niet ingewikkeld. Het is achter hem aangaan. Zonder te weten waar je komt vaak. Maar met hem. Daar gaat het om. En dan staat er een stukje verderop.

In vers 5. En ze kwamen in het land Kanaal. 2000 kilometer verder. Vanaf Haran is wat minder. De helft misschien. Want hij was eerst blijven hangen. In Haran.

Hij had zelfs. Dat is ook wel bijzonder trouwens. Abram had. De God der heerlijkheid was aan hem verschenen. Zijn vader leefde nog. Maar hij had toch zijn vader. Zo ver gekregen. Dat zijn vader ook met hem op pad ging.

Dus ook wegging uit Ur. En naar Haran ging. En daar bleven ze dan weliswaar wonen. En toen zijn vader was overleden. Toen sprak God nog een keer tot hem. En toen ging Abram verder.

En ze kwamen daar. Want als God wat zegt dan. Dan kom je daar ook. Abram is gehoorzaam. En dan staat er ook in vers 7. Toen verscheen de heren aan Abram. Dat is mooi.

De heren gaat zichzelf openbaren. Als wij hem gehoorzamen. Als we doen wat hij zegt. Ze woord opvolgen. En dan gaan we meer zien. Meer kennen. Meer ervaren.

Van de heren. Van wie hij is. Van zijn grootheid. Dus dat is heel mooi. Een afgodendienaar. Die bereid is om op te breken.

En weg te gaan. Een nieuw doel. Een nieuwe richting. Een nieuwe herder die hij heeft. Een nieuwe heer die hij wil volgen. Daar begint het christenleven mee. En ik ben ervan overtuigd dat de meesten hier.

Hun zonden hebben beleden. En de heren kennen. Dan ga ik even hoofdstuk 13 lezen. Dus dit was de scheiding van de wereld. Zeg maar. Vergelijking. En nu scheiding van de wereldgezindheid.

Lees ik hoofdstuk 13. En Abraham trok uit Egypte naar het zuiderland. Want hij was. En er was hongersnood geweest. Hij was naar Egypte gegaan. En nu gaat hij weer terug.

Hij en zijn vrouw en al wat hij bezat. En lot met hem. Abraham nu was zeer rijk aan vee. Aan zilver en aan goud. En hij ging van de ene pleisterplaats naar de andere. Uit het zuiderland tot bij Bethel.

De plaats waar zijn tent in het eerst gestaan had. Tussen Bethel en Ai. Naar de plaats van het altaar dat hij daar vroeger gemaakt had. En Abraham riep daar de naam des heren aan.

En ook Lot die met Abraham meeging had schapen en runderen. En tenten. Maar het land liet niet toe dat zij tezamen bleven wonen. Want hun haven was talrijk zodat zij niet tezamen konden wonen.

Daardoor ontstond er twist tussen de herders van Abraham's vee en de herders van Lot's vee. De kanaanieten nu in de peren zitten woonden toen in het land. Dus zei Abraham tot Lot.

Laat er toch geen twist zijn tussen mij en u. Tussen mijn herders en uw herders. Want wij zijn mannen broeders. Ligt het hele land niet voor u open. Schijt u toch van mij af. Het zijn naar links. Dan geef ik naar rechts. Het zijn naar rechts.

Dan geef ik naar links. Toen sloeg Lot zijn ogen op. En zag dat de hele streek van Jordaan rijk aan water was. Voordat de heren Sodom en Gomorra verwoest had. Was zij tot zo ertoe als de hofdesheren.

Als het land Egypte. Dus koos Lot voor zich de hele streek van Jordaan. En Lot brak op naar het oosten. En zij scheiden van elkaar. Abraham bleef wonen in het land Canaan.

En Lot vestigde zich in de steden van die streek. En sloeg zijn tent op tot bij Sodom. De mannen van Sodom nu waren zeer slecht. En zondig tegenover de heren. En de heren zei tot Abraham.

Nadat Lot zich van hem gescheiden had. Sla toch uw ogen op. En zie van de plaats waar gij zijt. Naar het noorden, het zuiden, het oost en het westen. Want het hele land dat u ziet. Zal ik u en uw nageslacht voor alto's geven.

En ik zal uw nageslacht maken als het stof der aarde. Zodat niet iemand het stof der aarde zou kunnen tellen. Ook uw nageslacht te tellen zou zijn. Sta op. Doorwandel het land in zijn lengte en breedte.

Want u zal ik het geven. Daarna stoeg Abraham zijn tent op. Ging wonen bij de terebinden van Mammeren bij Hebron. En hij bouwde daar een altaar voor de heren. Zo ver even. Dit stukje dat spreekt over twee mannen.

Abraham en Lot. Beide gelovige mannen. Abraham de vader van de gelovigen. En Lot wordt in de tweede Petersbrief ook een gelovige, een rechtvaardige wordt hij genoemd. Ook een gelovige man.

Maar er is een groot verschil tussen die twee mannen in de manier waarop zij hun keuzes maken. Abraham maakt vaak de keuzes met de heren. En Lot maakt vaak keuzes naar zijn eigen zin.

Zijn eigen verlangers. Zijn eigen begeertes. Zou Abraham een geestelijke christen kunnen noemen? Een geestelijke gelovige die zich laat leiden door Gods geest. En zou Lot een vleeslijke, ik wou vreselijke zeggen, maar ik bedoel vleeslijke christen kunnen noemen.

Die zich laat leiden door de begeerte van zichzelf, van zijn vlees. Daarmee is hij misschien ook wel een beetje een vreselijke christen. Want als je laat leiden door je vlees, door je eigen verlangers en begeertes. Dat is niet wat de heren wil.

Dus twee mannen. En ik zou zeggen, vergelijkt u, denkt u voor uzelf eens na, ben ik een Abraham of ben ik een Lot? En dat geldt voor mij natuurlijk net zo. Ik ga een paar punten opnoemen, verschillen tussen die twee mannen.

Je kunt jezelf denk ik best herkennen of in de een of in de andere. En herken je in Lot, dan heb je vanmiddag misschien huiswerk te doen. Dat denk ik goed om dan daar wat mee te doen. Lot betekent overigens, dat betekent sluier of iets bedekt.

Lot was een christen, en zo zijn wij soms misschien ook wel. Die misschien wel een beetje bedekt een christen zijn. Misschien weten onze buren het niet eens of onze collega's of mensen waar we mee te maken hebben.

En zo was het een beetje bij Lot. Hij was een christen, een gelovige, maar dat betekent sluier. Het was niet zo erg zichtbaar. Terwijl dat bij Abraham veel meer zichtbaar was. Nou, de eerste van de vier, vier of vijf punten.

We hebben dit stukje gelezen. Er komt ruzie tussen die herders van Lot en Abraham. En dat is een probleem. En hoe ga je dat oplossen? Misschien nog even daaraan vooraf.

Dit is de eerste keer dat we nu lezen over ruzie tussen die herders. Daarvoor hebben we er niet over gelezen. In het stukje wat ik niet gelezen heb, net hiervoor, Abraham en Egypte staat er bij mij boven. Was Abraham op eigen initiatief naar Egypte gegaan.

Er was hongersnood gekomen in het land. En hij was zonder God raadplegen. Dat staat in ieder geval niet, naar Egypte gegaan. En hij had ook een leugentje verteld. Dat Sarah zijn vrouw zijn zuster was in plaats van zijn vrouw.

En omdat hij dat gezegd had, ging Sarah naar die vrouw toe. Die nam haar als vrouw. En die vrouw was blij en dankbaar.

Hij gaf heel veel vee. Dat staat in vers 16. Hij deed Abraham wel om harend wil, zodat hij schapen, runderen, ezels, slaven en slavinnen, ezelinnen en kamelen ontwingt.

Dus hij kreeg van alles. En misschien datgene wat hij allemaal gekregen heeft, dat kan nogal eens de oorzaak zijn van die twist. Want op een gegeven moment hadden ze twist, omdat er te veel vee en herders waren.

Er zit misschien voor ons ook wel een les in. Want hij had de heren niet geraadpleegd, Abraham, toen hij erheen ging. Als wij de heren niet raadplegen, in onze eigen gang gaan, dan kan het maar zo zijn dat we voor onszelf, maar ook voor anderen, de faro, de problemen op ons hals halen.

Het is misschien wel eens goed om daarbij stil te staan. Als wij niet wandelen in de weg van de heren, maar onze eigen weg gaan, wat Abraham hier een beetje deed, dan kunnen we onszelf de problemen wel eens op de hals halen. Abraham deed dat hier.

Hij kreeg slaven en slavinnen. Hagar was een Egyptische slavin. Nou, er zijn heel wat ellende uit voortgekomen. Abraham uit Hagar en Ismaël. Kijk, je weet natuurlijk nooit hoe het gegaan zou zijn als Abraham in Canaan gebleven was, maar hij deed dit in ieder geval niet in overleg met de heren.

Dat was ook een leugen, dat was niet goed. Dus het is denk ik voor ons een les dat we voortdurend luisteren naar en doen wat de heren van ons vraagt. Nou, Abraham en Lot, vier verschillen.

Er is ruzie, het land is te klein, er zijn te veel schapen en beesten. Abraham zegt, kies jij maar. Dus, er staat twee keer dus, zei Abraham tot Lot.

Laat er toch geen twist zijn tussen mij en u. Zeg jij het maar. Ga je naar links, dan ga ik naar rechts, ga je naar rechts, dan ga ik naar links. Lot, dat is een hele logische keuze, een hele menselijke keuze.

Een hele vleeslijke keuze. Lot, die slaat zijn ogen op, die kijkt ook eens rond. Want je ziet, hé, daar is het lekker grazig en gezond en hoe noem je dat, goede weilanden en alles.

Ik neem dat. Lot, die koos uit wat voor ogen was. Dat wordt netjes in de Bijbel de begeerte van de ogen genoemd. Maar daar hebben we allemaal last van.

Daar heb ik ook last van. Dat we ons laten leiden door wat we zien en wat begeerlijk is, wat aantrekkelijk is. In plaats van dat we ons laten leiden door de heren. Dat is het eerste verschil.

Lot laat zich leiden door zijn begeerte, door wat hij ziet, begeerte van de ogen. En dat is eigenlijk ook hier niks nieuws, want in Genesis zie je datzelfde. Eva zag dat die boom begeerlijk was om van te eten. Daar begon het al.

En het zit diep in de mens, het zit ook diep in ons, dat we ons laten leiden door hetgeen aantrekkelijk is en dat we daarvoor kiezen. Want dat is niet altijd de weg die de heren willen dat we kiezen. Abraham die zei, kies jij maar.

Hij had de belofte ook van de heren, van ik zal het land krijgen. Maar Lot koos wat voor ogen was. Eerste verschil, wat voor keuzes maken wij in ons leven? Doen we dat met de heren of doen we dat omdat dat mooi is of fijn is of leuk is?

Goed om vanmiddag over na te denken. Het tweede verschil van Lot lees je meerdere keren dat hij meeging met Abraham. Lot was eigenlijk een meeloper. Eerst ging hij met Terach mee, naar Haran.

Later ging hij, zo'n paar keer, ook in dit stukje, dat hij met Abraham meeging. Lot was een soort meeloper. En Abraham liet zich leiden door de heren. Misschien zitten hier ook gewoon mensen vanochtend die meeloper zijn.

Die gaan elke week erheen, nu ook maar weer gaan. Uit traditie, uit gewoonte, maar niet met een verlangen van binnenuit.

Ook iets om over na te denken, hoe zit u hier? Heeft u echt het verlangen om de heren te ontmoeten en meer over hem te horen? Of zit u hier, omdat het nou eenmaal moet, het is weer zondag, het is tegen tiener. Dan moeten we naar de dienst gaan hier of elders, dat maakt ook niet uit.

Abraham liet zich echt steeds leiden door de heren. Hij maakt ook fouten, maar hij groeit daarin, hij groeit daar echt in. Belangrijk om af te vragen, ben ik een meeloper of heb ik een levende relatie met de heren en laat ik me leiden door wat de heren zegt in zijn woord en vraagt van mij in zijn woord.

Van Abraham, dat is het derde punt, lees je meerdere keren dat hij altaar bouwt en de heren gaat offeren. Verlot zat dat er geen één keer, geen één keer. Abraham had kennelijk het verlangen, en dat is ook heel normaal als je christen bent, als je met de heren leeft, het verlangen om de heren te zoeken.

Hij bouwde die altaar, dat kostte de moeite, dat kostte de inspanning, maar dat was een verlangen van hem. Hij had de God der heerlijkheid ontmoet en de God der heerlijkheid had tot hem gesproken. En hij wilde zijn zonden misschien wel beleiden met zijn zondoffer, of hij wilde de heren eren, of hij wilde de heren danken.

Hoe zitten wij hier? Zijn wij hier met het verlangen echt van binnenuit, en niet alleen hier, maar ook thuis, om de heren te zoeken, om hem beter te leren kennen?

Openen we door de week zijn woord, omdat het is te onderzoeken, te lezen, te overdenken. Hebben we dat verlangen? Of zijn we net als Lot iemand, ja, dat is wel een gelovige, een rechtvaardige, maar je leest nergens in ieder geval dat hij dat doet.

Een altaarboude, een heren zocht. Het is wel heel belangrijk dat we, als we christen zijn, en onder de indruk zijn van de God der heerlijkheid, dat we dagelijks met hem lopen.

Maar dan willen we eigenlijk ook niet anders. Dan willen we niet anders. Dan heb je van binnenuit dat verlangen. En is dat verlangen er niet, dat is misschien toch nog eens goed om terug te gaan en terug te denken. Dus Abraham liet zich echt leiden door de heren.

En Lot was een meeloper. Lot, die offerde niet. En Abraham had echt het verlangen, want je leest het echt meerdere keren, het verlangen om dat te doen. Nou, dan wordt die keuze gemaakt.

En als Abraham en Lot dan zijn gescheiden, als Abraham dus op een geestelijke manier hiermee is omgegaan. Dan staat er, en de heren zei tot Abraham, nadat Lot zich van hem gescheiden had.

Sla toch uw ogen op en zie van de plaats waar u zijt, naar het noorden, zuiden, oosten en westen. Want het hele land dat u ziet, zal ik u en uw nageslacht voor alto's geven. En wat er dan verder nog komt, en dan staat er, sta op, doorwandel het land in zijn lengte en breedte.

Abraham heeft een geestelijke keuze gemaakt en de heren komt daar ook weer op in. Als wij doen wat hij zegt, dan wil hij zichzelf aan ons openbaren. Dat staat in Johannes 14.

Dan staat hier nog, sta op, zegt de heren, doorwandel het land. Nou, doen wij dat wel eens, staan wij wel eens op. En doorwandelen we als het ware, bedenken we, overwegen we, datgene wat de heren ons allemaal geschonken heeft in de heer Jezus.

We zijn met hem gezet in de hemelse gewesten. We zijn gezegend met alle geestelijke zegeningen. We zijn volkomen één met hem als gemeente, met het hoofd. Dat is een unieke, uitzonderlijke positie die de heren ons gegeven heeft.

Denken we daar wel eens over, staan wij wel eens op en doorwandelen we als het ware. Abraham liep door het land heen, als we kijken wat de heren allemaal voor me klaargemaakt heeft. Doen wij dat ook wel eens in die zin, dat we daarmee bezig zijn om te bedenken, op wat voor overweldigende wijze de heren ons gezegend heeft.

Zou hebben dat totaal niet verdienden. Maar dat is toch gedaan. Goed, deel drie. We hebben stilgestaan bij de scheiding van de wereld. Abraham ging uit land, uit zijn maatschap, uit zijn familie.

Met een nieuwe herder, een nieuwe pad op, een nieuw doel. We hebben even stilgestaan bij de scheiding van wereldsgezindheid. En dat speelt denk ik misschien nog wel... Dat is heel lastig, want er zijn allemaal mensen die allemaal natuurlijke verlangens hebben.

Dus dat is heel normaal, maar de vraag is wel, hoe ga je daarmee om? Hoe ga je daarmee om? Laat je daardoor lijden, zoals Lot, of laten we ons lijden door de heren, zoals Abraham veel meer deed.

Dan gaan we naar hoofdstuk 22. Heel bekend hoofdstuk. Abraham maakt in die tussenliggende hoofdstuk ook wel wat fouten. En bij Lot is het zelfs zo dat hij een gelovige is.

Maar als hij dan waarschuwt naar zijn kinderen dat Sodom verwoest gaat worden, dan is hij als iemand die schertste staat er. Als iemand die een grapje maakt, ze nemen hem helemaal niet serieus. Omdat hij nooit serieus bezig is met zijn God.

Maar Abraham groeit juist in zijn geloof, in zijn vertrouwen op de heren. En dan kom je aan de climax, wat in hoofdstuk 22 staat.

Het is een stukje wel, maar ik lees het toch maar eventjes. Vanaf vers 1. Hierna gebeurde het dat God Abraham op de proef stelde. En hij zei tot hem, Abraham. Hij heet hier Abraham, vanaf hoofdstuk 17.

En Abraham zei, hier ben ik. En hij zei, neem toch uw zoon, uw enige die gij lief hebt, Isaac. En ga naar het land Moria en offer hem daar tot een brandoffer op een van de bergen die ik u noemen zal.

Toen stond Abraham dus morgens vroeg op, zadelde zijn ezel en nam twee van zijn knechten met zich. Meneer was zijn zoon, Isaac. Hij kloofde hout voor het brandoffer, begaf zich op weg en ging naar de plaats die God hem genoemd had.

Toen Abraham op de derde dag zijn ogen opvloeg, zag hij die plaats in de verte. En Abraham zei tot zijn knechten, blijf gij hier met de ezel, terwijl ik en de jongen de gins heen gaan. Wanneer we hebben aangebeden, zullen wij tot u terugkeren.

Toen nam Abraham het hout voor het brandoffer, legde het op zijn zoon Isaac en nam vuur en een mes met zich mee. Zo gingen die beiden tezamen. Toen sprak Isaac tot zijn vader Abraham en zei, mijn vader, en deze zei, hier ben ik, mijn zoon.

En hij zei, hier is het vuur en het hout, maar waar is het land en brandoffer? En Abraham zei, God zal zichzelf voorzien van een land en brandoffer, mijn zoon. Zo gingen die beiden tezamen.

Toen ze aan de plaats die God hem genoemd had gekomen waren, bouwde Abraham daar een altaar, schikte het hout, bond zijn zoon Isaac en legde hem op het altaar, bovenop het hout. Daarop strekte Abraham zijn hand uit en nam het mes om zijn zoon te slachten.

Maar de engel des heren riep tot hem van de hemel en zei, Abraham, Abraham. En hij zei, hier ben ik. En hij zei, strek uw hand niet uit naar de jongen en doe hem niets. Want nu weet ik dat gij God vrezend zijt en uw zoon, uw enige, maar niet hebt onthouden.

Toen zloeg Abraham zijn ogen op en daar zag hij een ram achter zich met zijn horens verwart in het struikgewas. En Abraham ging en nam de ram en offerde hem ten brandoffer in plaats van zijn zoon. En Abraham noemde die plaats, de heren zal erin voorzien.

Waarom nog heden gezegd wordt, op de berg des heren zal erin voorzien worden. Toen riep de engel des heren ten tweede malen van de hemel tot Abraham en zei, Ik zweer bij mezelf luid het woord des heren. Omdat gij dit gedaan hebt en uw zoon, uw enige, mij niet onthouden hebt, zal ik u rijkelijk zegenen.

En uw nageslacht zeer talrijk maken. Als de sterren des hemels en al het zand aan de oever van de zee. En uw nageslacht zal de poorts zijn er vijanden in bezit nemen. En met uw nageslacht zullen alle volken der aarde gezegend worden.

Omdat gij naar mijn stem gehoord hebt. Toen keerde Abraham terug tot zijn knicht en ze gingen te samen op weg naar Berseba. En Abraham woonde te Berseba. Prachtig hoofdstuk, heel bekend hoofdstuk ook.

Het begint met dat God Abraham op de proef stelde. De proef stellen, zou ik even een klein stukje uit Deuteronomium bij willen halen. Deuteronomium 8 gaat over dat op de proef stellen.

Deuteronomium 8. Dat is wat Mozes zegt vlak voordat het volk het land ingaat.

Ze hebben die veertig jaar er een beetje op zitten. En dan staat er in Deuteronomium 8 vers 2. Gedenk dan heel de weg waarop de Heer uw God u deze veertig jaar in de woestijn heeft geleid.

Om u te verootmoedigen. En u op de proef te stellen. En waarom? Ten einde te weten wat er in uw hart was. Of gij dan, gij al dan niet zijn geboden zou het onderhouden.

Dus die proef. Om te kijken of te weten wat er in hun hart was. En een stukje verder in Deuteronomium 8. Even kijken hoor. Want dat is een hele lange zin.

Waar begint die? Nou, dan begin ik in slot van vers 16.

Daar begint een hele serie versen terug. Nou, dan begin ik maar midden in de zin. Daar staat dat uw vaderen niet gekend hebben om u te verootmoedigen.

En weer, daar gaat het me om. En u op de proef te stellen. Om u ten laatste wel te doen. Dus de heren wilden weten wat er leefde in het hart van het volk Israël.

En dat deed het niet zo. Maar hij wilde hun wel doen. Nou, dan gaan we terug naar Abram. De heren stelt Abram op de proef. Omdat hij wil weten wat er leeft in het hart van Abram.

En als je dan vers 12 leest. Daar staat. Want nu weet ik. Weet ik. Dus dat is de heren. Dat gij God vrezend zijt.

Abram is op pad gegaan. Hij heeft zijn zoon meegenomen. Hij heeft de brandhout meegenomen. Hij is op pad gegaan. Hij heeft de proef glansrijk doorstaan. En nu weet de heren.

Daarom was die proef ook. Wat er is in het hart leefde. De heren wil ook in ons leven beproevingen brengen. Of ons beproeven. Om te weten wat er leeft in ons hart. En dat is niet altijd fraai wat er leeft in ons hart hoor.

Ik heb pas over Jona gelezen. Nou Jona, jullie kennen die geschiedenis. Die zat op een gegeven moment te kijken. Totdat Nineveh omgekeerd zou worden. En hij vond eigenlijk wel niks dat dat niet gebeurde.

Maar hij vond het heel vervelend dat die boom weer werd omgeknaagd. Dat leefde in zijn hart. Maar wat leeft er in ons hart? De heren willen ons wel eens beproeven.

Net als Abram. Om te kijken wat er leeft in ons hart. In het diepste. Waar geen ander misschien weet van heeft. Maar wat er leeft in ons hart. Want de heren ziet altijd het hart aan. Hij kijkt altijd naar binnen.

We kunnen prachtige dingen doen aan de buitenkant. Daar gaat het niet om. Hij ziet het hart aan. Wat is je intentie? Wat is je motivatie? Maar Abram doorstaat die proef. En er staat er. Nu weet ik dat gij God vrezend zijt.

En uw zoon, uw enige, mij niet hebt onthouden. En de tweede reden van die. Dat beproeven was. Om u wel te doen. Abram is gehoorzaam geweest.

En dan staat hij hier. Dan zal ik uw reitelijk zegen en uw nageslacht zeer talrijk maken. Als de sterren des hemels en als het zand. Dat is vers 17. Aan de oever van de zee.

Dus Abram wordt ook gezegend. Abram wordt wel gedaan. Omdat hij door die proef is gekomen. We hebben even stilgestaan bij Abram.

Die scheidt van de wereld. De scheiding van de wereldsgezindheid met Lot. Die verschillende keuzes. En in dit hoofdstuk. En dat is echt een gigantisch hoofdstuk. Laat Abram zien dat hij bereid is om het allerkostbaarste wat hij heeft.

Om dat ook aan God te geven. Het is zijn zoon. Nou. Anders zou je meerdere zonen hebben om je zoon te geven. Dat zou niet meevallen denk ik. Hij was bereid om dat te doen.

Het was de enige. De enige zoon. Abram was bereid om zijn zoon aan de heren te geven. Door het geloof. Hij had de heren leren kennen in al die voorgaande hoofdstukken.

Zeg maar. Het was de zoon. Die hij lief had. En door het geloof. Was Abram toch bereid. Om dat kostbare. Dat kostbaarste.

Waar hij 25 jaar op had moeten wachten. En waarin al de beloftes vervuld zouden worden. Om dat te geven aan de heren. Hij was bereid om alles te geven.

Die wereld interesseerde hem niet meer. Maar hoe is dat bij ons? Zijn we ook bereid? Ben ik bereid?

Om alles wat voor mij belangrijk is. Los te laten. En te geven aan de heren. Dat kan mijn huis zijn. Of mijn hobby. Mijn auto.

Weet ik veel. Mijn vrienden. Ben ik bereid om dat aan de heren te geven. Misschien verlangens die ik heb. Wensen die ik heb. Dat wil ik zo graag. Maar zijn we bereid om dat los te laten.

En aan de heren te geven. Omdat hij voor ons het allerkostbaarste. Dan denk ik goed om bij stil te staan. Ben ik bereid. Om dat aan hem te geven.

Is hij mij zo kostbaar geworden? Heb ik iets gezien van die God der heerlijkheid? Der heerlijkheid. Als je dat woord eens op gaat zoeken. En dan lees je dat mensen op hun knieën vallen.

Als ze de God der heerlijkheid ontmoeten. Zijn zo gigantisch onder de indruk van hem. Had alles maar weg. Abraham was bereid om het allerkostbaarste. Zijn geliefde.

Zijn enige zoon. Waar hij zo langer op had moeten wachten. En waarin alle beloftes vervuld zouden worden. Was bereid om die toch te geven. Wat doe ik? Een vraag voor vanmiddag.

In vers 8 staat. God zal zichzelf voorzien van een lam ten brandoffer.

Dat vind ik ook zo'n mooi versje. Dat als je in Genesis 3 leest. Dan staat dat de heren een dier slacht. Een dier. Meer niet. We weten niet wat voor beest het is.

Dan komt daarna. Komt Kain en Abel. Dan wordt het al een lam. Wordt geslacht. Dus dat is al een soort. Verdergaande openbaring. Dat het heen wijst naar de Heer Jezus.

En hier wordt ook weer wat toegevoegd. God zal zichzelf. God zal zelf voorzien. In een lam ten brandoffer. Dat wisten die mensen allemaal niet. Wij weten dat. Omdat we aan het eind de Bijbel hebben. Dat wisten die mensen allemaal niet.

Maar God zal zichzelf. Een lam ten brandoffer voorzien. Exodus 12. Paasga. Dan lees je nog weer allerlei kenmerken. Dat het een volwassen lam moest zijn. Dat het gaaf moest zijn.

Dat soort zaken. Dat er geen been van gebroken mocht worden. En zo zie je steeds een verdergaande openbaring. Eigenlijk van de Heer Jezus. Door de schrift heen. Isaiah 53. Dat is natuurlijk ook een schitterend hoofdstuk.

Wat over lam gaat. De plaatsvervanging van het lam. Dat zijn van die prachtige dingen. Want dit hele hoofdstuk. Dat is natuurlijk ook een hoofdstuk. Wat heen wijst. En daar ga ik mee eindigen.

Naar die andere vader. En die andere zoon. Die opgingen. Er staat in dit stukje drie keer.

Zo gingen die beiden tezamen. De Heer Jezus. De zoon. En God de vader. Die waren voortdurend tezamen. Voortdurend contact met elkaar.

Gemeenschap met elkaar. Toen hij op aarde leefde. Maar dat eindigde op Golgotha. Toen de Heer Jezus daar stierf. Beladen werd.

Met onze zonde. Met mijn zonde. En toen moest God zich terugtrekken. Toen trokken ze niet meer. Toen gingen die beiden niet tezamen op pad. En wat een pijn moet dat.

De vader in zijn hart hebben gekost. Toen hij zijn zoon daar zo zag lijden. Waar hij altijd. Hij was in de heerlijkheid bij hem. En toen hij mens werd en op aarde was. Was er altijd contact tussen vader en zoon.

Altijd harmonie. Wat een pijn moet hem dat gedaan hebben. Toen zijn zoon. Daar aan het kruis hing. Beladen. Met onze zonde. Met mijn zonde. En wat een overgave.

Want je leest ook niks van Isaac. Dat hij tegensputtert. Wat een overgave van Isaac. Wat een overgave van de meerdere van Isaac. De Heer Jezus. Wat een bereidheid. Om volkomen gehoorzaam. De hele weg.

Te gaan. Die de vader van hem had gevraagd. Tot aan het aller uiterste. Daar kom je toch van onder de indruk. Als je dat zo op je in laat werken. Het was ook de enige zoon.

De Heer Jezus. Zo liefde. Heeft God zijn enige geboren zoon gegeven. Omdat een ieder die in hem gelooft. Niet verloren gaat. Maar eeuwig leven hebben. Ik heb dat hier dacht ik al gezegd.

Toen Henk Binnendijk zei dat. Toen de Heer Jezus hier op aarde. Wandelde. En leefde. Volkomen naar de wil van zijn vader. En dat bij wijze van spreken.

Zei Henk Binnendijk. Dat God de zware gedachten moet hebben. Als ik zo mijn zoon zie. Daar wil ik er meer van hebben. Van mensen die zo leven. Zoals de Heer Jezus leeft. Daar wil ik er meer van hebben.

Want zo was het bedoeld ook. Zoals de Heer Jezus leefde. Het was niet zo bedoeld. Zoals Adam en Eva het hadden gedaan. Maar de Heer Jezus was de enige geboren zoon. Maar hij werd de eerstgeboren zoon. Dus er kunnen ook mensen zijn.

En dat zijn wij. Die gaan lijken. Dat is ook de bedoeling. Die gaan lijken. Op de Heer Jezus Christus in ons doen en laten. Omdat hij ons van binnenuit verandert. Als we maar onder de indruk komen. Van die God ter heerlijkheid.

De God ter heerlijkheid. Hij was de zoon. Hij was de enige zoon van de Vader. De Heer Jezus. Hij had hem lief. Liefde zo onvoorstelbaar groot. En toch bereid om hem te geven voor ons.

Onvoorstelbaar. Er staat hier in vers 3. Toen stond Abraham. Desmorgens vroeg op. De Heer had dat gevraagd. Abraham stond vroeg op. Hij ging ook niet overleggen. Van de afwegen.

Nou als dit doet dat. En als ik dat doe dat. Nee. Hij was gewoon meteen. Hups. Gehoorzaam. Zo was de Heer Jezus ook altijd. Volkomen gehoorzaam. Het was op de derde dag dat dit gebeurde. Abraham. Abraham. Die offerde zijn zoon.

Zo ziet God dat ook. Want hij heeft overwogen. Dat God zelfs bij machten was. Om uit de doden te doen opstaan. Op de derde dag. Wanneer de Heer Jezus is opgestaan. Op de derde dag.

In Genesis. Op de derde dag. Dan komt het zaaddragende kruid. Dat gaat uitspruiten. Het nieuwe leven komt uit. Daar spreekt hij de derde dag voortdurend van. En hier staat in vers 9.

Abraham bouwde daar. Een altaar. Schikte het hout. Bonds zijn zoon. Isaak. En legde hem op het altaar. Bovenop het hout. Het waren de Romeinen.

Die de Heer Jezus aan het kruis spijkerde. En het waren alle anderen. Ook de Joden. En alle andere heiden. Die dat deden. Maar op de achtergrond. Was natuurlijk de vader. Die zijn zoon daar gaf. Die alles bereid had.

Alles klaar had gemaakt. En de zoon. Die was volkomen gehoorzaam. In vers 14. Er staat. Die ram. Is er dan. Die Abraham ziet. En hij offerde hem. In plaats van zijn zoon. Hij offerde hem.

In plaats van zijn zoon. De Heer Jezus. Is in mijn. Plaats gestorven. Ik denk dat we. Als wij. Hoe meer wij onder de indruk komen.

Van het lijden. Van de Heer Jezus Christus. Is aan het kruis. Van de kruis van Golgotha. Hoe groter ons ontzag wordt. Voor wie. Voor wie hij is. En ik ben soms bang.

Ook voor mezelf. Dat we. nog zo. En dan. Nog zo weinig. Besef hebben. Van de. Van de. Van de. De omvang. Van de liefde. Van God. Voor ons. Dat is zo. Onvoorstelbaar groot. Dat hij.

In mijn plaats. In uw plaats. Zijn zoon. Heeft gegeven. Ik had het helemaal niet verdiend. Ik ging zelfs de andere kant op. Van nature. Maar hij.

Zocht mij op. God ter heerlijkheid. Verscheen in Abraham. Begon bij. Bij de heren. We hebben hem lief. Omdat hij ons eerst heeft lief gehad. Ik heb u niet uitverkoren. Maar gij heb mij uitverkoren. En begon.

Bij hem. En hij heeft ons. Terwijl we het niet verdienden. Opgezocht. En onze plaats ingenomen. Mijn plaats ingenomen. Dat is een onvoorstelbaar grote liefde.

Die daaruit spreekt. En ik hoop. En ik bid. Voor mezelf. Maar ook voor jullie. Dat we onder de indruk komen. Van zijn lijden. Van zijn sterven. En natuurlijk.

Wat meer is. Hij is opgewekt. Maar je ziet op dat kruis. Het toppunt van Gods liefde. Het toppunt van Gods heiligheid. De climax eigenlijk van alles. Het leek de grootste nederlaag.

Maar het werd de allergrootste overwinning. Die daar behaald is. En die is behaald. Voor ons. En. We zongen dat prachtige lied. U zij de glorie. Daar zou ik mij willen eindigen. U zij de glorie.

Opgestaande Heer. Want hij is het waard. En ik hoop dat wij. In ons leven. Iets meer gaan laten zien. Van wie hij is. En wat hij gedaan heeft. Tot eer van hem.

Amen. Buodag. Amen. tierra. ***