Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Aan de ene kant is het wel vertrouwd, dit plekje.
! Aan de andere kant is dit toch een beetje anders.! Het is een viesprobleempje, want als ik preken maak, dan ga ik altijd uit van mensen die u zijn voor me.
En, nou bent u natuurlijk ook u, maar met sommige van die snufferts die ik nu voor me zie, dan wordt het heel lastig om niet zo nu aan je te zeggen. Dus vergeef me als ik dat een beetje door elkaar rustel.
Ik wil vandaag met jullie nadenken over een klein stukje uit Johannes 7.
We beginnen te lezen bij vers 37. Ik noem u Johannes 7 vanaf vers 37. En op de laatste, de grote dag van het feest, stond Jezus op en riep zeggende Indien iemand dorst heeft, hij komen tot mij en drinken.
Dit zeide hij van de geest, welke zij die tot geloof in hem kwamen ontvangen zouden.
Want de geest was er nog niet, omdat Jezus nog niet verheerlijkd was. Tot zover. Het is nog vroeg, maar Nathanael is al wakker.
Het is ook moeilijk te blijven slapen als het zonlicht door het dak van zijn hutje in zijn ogen schijnt.
Hij rekt zich uit, wrijft zijn ogen uit en Nathanael is blij. Het is de grote dag van het Loofhuttefeest vandaag.
Hij staat op, voorzichtig, dat hij zijn hoofd niet stoot. In het kleine hutje, dat hij met zijn eigen handen van twijgen en takken naast zijn huis heeft gebouwd.
Het is nog maar vroeg, maar nu al erg warm. Hij loopt langzaam naar beneden.
Van zijn huis in het zuidoosten van Jeruzalem naar het badwater Silouan. Er zijn veel mensen onderweg. Als je bij de bron aankomt, is het gezellig druk.
Door het Gerouzemoes heen hoort hij het levende water. Stromen, bubbelen, bruisen. Van de bron Gihon.
Door de tunnel van Hiskia. Tot het tot rust komt in Silouan. Tussen de grote witte pilaren.
Wat hoort hij nou? Zingen de mensen? Ze komen dichterbij. De menigte maakt ruimte voor de groep.
Hij hoort nu wat ze zingen. Dat kent hij wel. Psalm 118. Och heren, geef toch heil.
Ze hebben bundeltjes takken van een citroenboom in één hand. En in de andere hand ook een takkenbosje. Maar dit was gemaakt van myrte, wilg en palmtakken.
Precies dezelfde takken waar Nathan zijn hutje van had gemaakt. Ze zijn intussen bij het water aangekomen.
Een priester met een lang wit gewaad en een grote witte tulband op. Pakt een enorme gouden kruik. En vult die met het levende water van de bron.
De mensen eromheen zeggen plechtig Jezaja 12 vers 3 op. Dan zult gij met vreugde waterscheppen uit de bronnen des heils.
De priester zet de kruik met moeite op zijn schouder. De groep komt langzaam in beweging. En het zingen wordt steeds vrolijker.
Als ze omhoog klimmen, de berg Sion op naar het tempelplein. Nathanael loopt met de menigte mee. Hij wordt altijd zo blij van dit feest.
Zoals het hutje waarin hij nu al zeven nachten slaapt. Hij moet herinneren aan de tenten en hutjes waarin zijn volk, het volk Israël, na de uitocht uit Egypte woonde in de woestijn.
Doet dit waterritueel hem denken aan Meriba. Waar Mozes op de rot sloeg en het water uitstroomde om het dorstige volk te drinken geven.
Langzaam loopt de groep al zingend het tempelplein op. Naar het brandofferaltaar. Ze lopen er zeven keer omheen.
Nathan wordt er een beetje draaierig van. Dan staat de groep plotseling stil. De priester klimt de traptreden op.
Zwetend. Gebukt onder zijn zware last. En giet de gouden kruik leeg. Zodat het water stroomt over de zijkant van het brandofferaltaar.
Daar waar altijd vuur brandt, om offers te verteren, stroomt nu water. Een van de andere priesters giet er ook een beker wijn bij leeg.
Het water stroomt van het altaar af. Door een buis, een soort goot. Dwars door de drempel van de tempel.
Naar de tempelbeek Kidron. Normaal stroomt door die goot het bloed van de offerdieren.
Die bij het altaar moeten sterven voor de zonde van het volk. Maar vandaag stroomt er levend water doorheen.
Het gezang wordt steeds harder en blijer. Wat een prachtig feest. Maar wat is dat nou? Er schreeuwt iemand.
Zie hem daar staan. Ja, die ken ik. Dat is Rabbi Jezus. Nathan heeft al veel goede dingen over hem gehoord. Hij heeft zieken beter gemaakt.
Zeggen ze. Sommige mensen zeggen zelfs dat hij doden heeft opgewekt. Maar wat hij nou doet, is wel heel raar.
Hij staat heel hard te roepen. Indien iemand dorst heeft. Hij komen tot mij en drinken. Wie in mij gelooft.
Gelijk de schrift zegt. Stromen van levend water. Zullen uit zijn binnenste vloeien. Dat is Nathan nog nooit meegemaakt.
Dat iemand dat doet. En terwijl hij kijkt naar het waterstroompje dat langzaam wegstroomt uit de tempel. Komt hij nieuwsgierig geworden dichterbij.
De verschillende Joodse feesten zijn een thema bij Johannes. Waar Lucas met Jezus van maaltijd naar maaltijd gaat, gaat Johannes met Jezus van feest tot feest.
In hoofdstuk 2 gaat Jezus naar het paasgaan. In 5 bezoekt hij het wekenfeest. In hoofdstuk 6 weer het paasgaan.
In dit hoofdstuk 7 het loofhuttefeest. En in hoofdstuk 10 vieren we Ganukkah. Het lijden en sterven van Jezus vindt natuurlijk ook plaats.
Tijdens een Joodse feest. Paasgaan. Johannes is ook de enige van de evangelisten die vertelt van de bruiloft in Kana.
Waar Jezus water in wijn verandert. Onze heiland hield blijkbaar wel van een feestje. Dat is trouwens ook wat de fariseeën hem verwijten.
Jezus zegt dat ze hem zelfs een wraatzuchtig mens en een wijndrinker noemen. U vergeeft me een kleine toepassing.
Wat kunnen we hiervan leren? Vier je feesten. Uitbundig. Vrolijk. Maar vergeet niet op elk feest Jezus uit te nodigen.
Het is nodig dat hij in de persoon van de Heilige Geest aanwezig is. En besef dat zonder zijn aanwezigheid het fundament je reden tot feesten afwezig is.
Hier dus het Loofhuttefeest. Om precies te zijn de zevende, de grote dag van het feest. Het hoogtepunt van het vrolijkste van alle Joodse feesten.
Op die dag staat Jezus op. En schreeuwt.
We lezen er makkelijk overheen. Maar het is allereerst opvallend dat hier staat dat Jezus staat.
Opstaat. Normaal gesproken gaat een rabbi zitten. Als hij van de Heer gaat vertellen. We lezen regelmatig in dit evangelie dat Jezus dat ook doet.
Bijvoorbeeld in 8 vers 2. Verder betekent het Griekse woord voor riep dat in onze tekst staat. Niet een beetje zachtjes roepen.
Maar echt luid schreeuwen. En het is op zijn zacht gezegd een beetje vreemd dat Jezus, die hier, als je in vers 10 van dit hoofdstuk leest, incognito is.
In het verborgen. Dat hij zo nadrukkelijk de aandacht naar zich toe trekt. Het is blijkbaar van groot belang wat Jezus hier gaat zeggen.
En wat hij dan zegt is niet aan dovenmans oren gericht. Indien iemand dorst heeft. Nou, daar hadden ze wel.
Jullie moeten weten, het feest is eind september. Begin oktober. En dat is de droogste tijd van het jaar in Israël. Dus tijdens het Loofhuttefeest bidden de Israëlieten de heren om regen.
Het waterritueel dat ik in het verhaal beschreef, heeft daar sterk mee te maken. Het verwees niet alleen naar Meribar, het water uit de rots.
Maar het was ook een symbolische handeling bij het gebed om regen en vruchtbaarheid. Dan zegt Jezus, hij komen tot mij en drinken.
Die uitspraak doet denken aan Jezaja 55 vers 1. O alle dorstigen, komt tot de wateren.
En gij die geen geld hebt, komt, koopt en eet. Ja, komt, koopt, zonder geld en zonder prijs wijn en melk.
In het vervolg van dit gedeelte in Jezaja 55 gaat het over de Messias. Dus het is opvallend dat Jezus woorden gebruikt die hierop lijken.
Daarmee laat hij zien wie hij is. Hier biedt God de Vader dit aan, in Jezaja. Te zullen schenken door zijn Messias.
Mijn leerlingen denken altijd dat het zijn achternaam is, maar dan komt de naam Christus terecht achter Jezus te staan.
Want dat betekent namelijk gezalfde Messias. Messias. Hij is de Christus, de gezalfde, de uitverkorene die in het Oude Testament beloofd is.
En hij komt niet met lege handen. Jezus biedt aan iedereen die dorst heeft aan die te lessen. Gratis en voor niks. Hier in ons land heeft zo'n belofte niet veel om het lijf.
We hoeven maar een kraan open te draaien. En we hebben prachtig, zuiver, helder drinkwater in overvloed. In het Midden-Oosten van pakweg 2000 jaar geleden is dat niet zo vanzelfsprekend.
Is het verkrijgen van water een kwestie van leven en dood. Toen ik jaren geleden met een aantal van jullie in Israël was, hadden we een hele bijdehande gids.
En die riep ongeveer om de vijf minuten, drinken mensen! We zijn het niet gewend dat we onze waterinteek in de gaten moeten houden.
Maar in de woestijn is dat van levensbelang. En Jezus biedt hier in de woestijn van Juda leven aan in een verder doordroog en dood land.
Zonder het water dat hij aanbiedt, de geest van Christus, overleef je het niet in de geestelijke woestijn van Nederland in 2019.
Dit brengt me bij een korte en praktische vraag aan jullie allemaal. Heb je dorst? Ben je vanmorgen naar de kerk gekomen met een diep verlangen naar de liefde en genade van Jezus Christus?
Smacht je naar de permanente inwoning van de Heilige Geest? Als je geen dorst hebt, kan Jezus je ook niet laven.
Vers 38 kan in de grondtekst op twee verschillende manieren worden gelezen en uitgelegd. Op de ene manier is het de gelovige, waarbij stromen van levend water uit zijn binnenste, letterlijk uit zijn buik, stromen.
En als je het anders leest, is het Jezus, vanuit wiens binnenste het levend water stroomt. Ik vind het niet zo'n probleem om allebei daarin te lezen.
Allereerst komt het water natuurlijk van Jezus. Hij is de bron. Als ik me niet vergis, hebben jullie daar vorige week het nodige over gehoord.
Kom goed. Maar als de gelovige, u en ik, dat water, de Heilige Geest, ontvangt, dan stromen we er van over.
Zo is het toch ook in jullie leven. Mensen kunnen toch merken aan onze levenshouding dat we bij Jezus horen. We houden dat prachtige geschenk van de Heilige Geest toch niet angstvallig voor onszelf.
We staan toch regelmatig met broeders en zusters in de Laanstraat te evangeliseren. Of als dat jullie te ver gaat.
Je buurman weet toch wel dat hij levend water nodig heeft. Dat heb je hem toch wel verteld. Laat je zien dat je een heiland hebt die uitbundig zegent.
Het is toch heerlijk om al die geweldige zegeningen die God ons geeft samen te delen. Laat zien wat een gezegende mensen we eigenlijk zijn.
En laat zien wat de oneindige meerwaarde is van een leven met Jezus Christus. Misschien vraagt u zich in dit geheel af, wat is levend water nou eigenlijk?
Ik weet niet of u wel eens naar survival programma's op tv kijkt. Discovery Channel hebben ze dat vaak.
Dat mensen zonder spullen moeten zien te overleven op plekken waar dat eigenlijk helemaal niet kan. In de woestijn of op een onbewoond eiland of zoiets.
Nou, als je daar vaak naar kijkt, dan leer je al snel dat stilstaand water per definitie verdacht is. Vaak niet geschikt om te drinken.
Stromend, bubbelend, levend water moet je hebben. In sommige restaurants, in het zuiden des lands en in België, vragen ze als je water bestelt, plat of bruisend.
Dat is gehoord? Bruisend is dan het levende water. Zo moet je het zien. Dus levend water is niet alleen van zichzelf levend, buddelend, maar brengt ook leven.
En is leven bewarend. Dat is natuurlijk de letterlijke betekenis. Geestelijk duidt het op de levenbrengende geest van God.
Niet onze dode ziel, maar God, de Heilige Geest. Jezus heeft hierover met de Samaritaanse vrouw.
In een paar hoofdstukken hiervoor. En daar wil ik even een stukje van lezen. Dat is hoofdstuk 4. Dus Johannes hoofdstuk 4. Ik begin te lezen vanaf vers 7.
Ik vind het trouwens fantastisch.
In de vorige twee preken die ik gehouden heb, had er, ik geloof, één iemand een bijbeltje bij zich. En die las erin. En dat is heerlijk om, ja, dat je ziet dat iedereen betrokken is en lekker meeleest.
Er kwam een vrouw uit Samaria om water te putten. Jezus zei.
Jezus zei er tot haar. Geef mij te drinken. Want zijn discipelen. Want zijn discipelen waren naar de stad gegaan om voedsel te kopen.
De Samaritaanse vrouw. En dan zei er tot hem. Hoe kunt gij als jood van mij een Samaritaanse vrouw te drinken vragen.
Want joden gaan niet om met Samaritaan. Jezus antwoordde en zei er tot haar. Indien gij wist van de gave gods en wie het is die tot u zegt, geef mij te drinken.
Gij zou tot hem gevraagd hebben en hij zou u levend water hebben gegeven. Zij zeiden tot hem. Heren, gij hebt geen emmer en de put is diep.
Hoe komt gij dan aan het levende water? Zij het gij soms meer dan onze vader Jacob, die ons de put gegeven en zelf eruit gedronken heeft.
Met zijn zonen en zijn kudden. Jezus antwoordde en zei er tot haar. Een ieder die van dit water drinkt, zal weder dorst krijgen.
Maar wie gedronken heeft van het water dat ik hem zal geven, zal geen dorst krijgen in eeuwigheid. Maar het water dat ik hem zal geven, zal in hem worden tot een fontein van water dat springt ten eeuwige leven.
De vrouw zei er tot hem. Heren, geef mij dit water, opdat ik geen dorst heb en niet hierheen behoeft te gaan om te putten.
Nou, begrijpt de Samaritaanse vrouw, getuige dat laatste vers, niet goed wat Jezus bedoelt. Maar het is voor haar wel direct duidelijk, even eerder, dat Jezus levend water nodig heeft.
En dat hij om dat levend water te krijgen, een emmer met flink wat touw nodig heeft, want de put is diep. En wat Jezus geestelijk daarmee bedoelt, als hij zegt dat als ze dat water drinkt, dat hij haar kan bieden dat ze nooit meer dorst hoeft te hebben.
Dat ontgaat er volledig. Maar het is wel opvallend hoeveel we van onze tekst hier terug kunnen vinden in het tweede gedeelte van vers 14.
En dat lees ik nog even. Wie gedronken heeft van het water dat ik hem zal geven, zal geen dorst krijgen in eeuwigheid. Maar het water dat ik hem zal geven, zal in hem worden tot een fontein van water, dat springt ten eeuwige leven.
Let ook op, er staat twee keer eeuwig. Iets van de eeuwigheid. En in het laatste stuk wordt duidelijk hoe dat komt.
Het water wordt in de ontvanger van het water tot een bron, een fontein. Die springt ten eeuwige leven.
Het gaat voor altijd door. De zegeningen van onze Heer zijn niet alleen voor dit leven, maar ook voor na de dood. Voor de eeuwigheid.
En wat Jezus uitdeelt, wordt niet minder, maar steeds meer. Denk in dit verband maar aan de wonderbare spijzigingen. Jezus verdeelt het brood en de vis.
En het wordt alleen maar meer. Als we weer terugkeren naar onze tekst, lezen we daar over stromen van levend water die uit het binnenste vloeien.
Vloeien. Stromen. Dat is weer iets heel belangrijks wat we hiervan kunnen leren. Want het is nooit een beetje als het over de Heilige Geest gaat.
We hoeven eigenlijk nooit te bidden om meer van Gods Geest. Want hij wordt uitgestort. Stromen.
Fonteinen. Onbeperkt. En als we ervan uitdelen, wordt het niet minder, maar juist meer. Ja.
Wat moet ik hier nou bijzeggen? Geef het door. De eerste zegen is voor jezelf. Johannes legt het in vers 39 van onze tekst, nou eigenlijk ten overvloede nog een keertje uit.
Jezus heeft het over de Geest die de gelovigen ontvangen zouden. Maar hij zegt daar ook nog wat bij. Hij zegt er nadrukkelijk bij dat de Geest er nog niet was, omdat Jezus nog niet verheerlijkd was.
Natuurlijk was de Geest er in het Oude Testament ook al. Dat kunnen we zien op ontzettend veel plaatsen in het Oude Testament. Maar dat bedoelt Johannes hier niet te zeggen.
Hij bedoelt dat de Geest van Christus op dat moment nog niet is uitgestort. Zoals zou gaan gebeuren op de Pinksterdag. En dat gebeurt ook pas als Jezus naar zijn Vader is opgevaren.
Jezus de mens kan niet op alle plaatsen tegelijk zijn. De Geest van hem wel. Die is alom tegenwoordig.
Jezus stuurt hem als een helper. Een trooster. Iemand die hem vertegenwoordigt. Terwijl hij in de hemel een plaats voor ons bereidt.
Even een klein zijpaadje. Trooster is eigenlijk helemaal niet een goede vertaling. Voor het woord parakleed.
Wat er eigenlijk staat. Ik wil jullie graag uitleggen aan de hand van een voorbeeld wat het eigenlijk is. Ik sprak een tijdje geleden een broeder.
En die is een bewindvoerder. Ik wist niet wat het was. Dus ik vroeg het hem. En hij vertelde dat hij gezinnen helpt die financiële problemen hebben. En ze kunnen die problemen zelf niet zo goed oplossen.
En dan komt hij in beeld. Hij helpt ze door de leiding te nemen. In kaart te brengen wat er binnenkomt en uitgaat.
En dan een plan te maken. Zo iemand is eigenlijk een betere vergelijking om te maken. Bij een parakleed.
Een trooster vertalen wij dan. Wij staan bankroet tegenover God. We hebben zelf niks meer in te brengen.
We zijn verloren in zonde gevallen. En niet te redden. Lijkt het. Maar als de Heilige Geest in je leven wordt toegelaten.
Om je te helpen. Dan kan het wel goed komen. Maar het heeft tot gevolg. Dat je de touwtjes uit handen moet geven.
Hij neemt de leiding van jou over. Hij weet hoe het werkt. Hij staat in jouw plaats. Hij voert het bewind in je leven.
En de vraag hierbij. Is Berda toebereid? Of wil je liever zelf blijven aanmodderen?
Geef je je over? Of is de vrijheid je te dierbaar? Even een hele andere blik.
Werkelijk alles in dit verhaal wijst op Christus. Ik noem een paar voorbeelden. Maar het zijn er maar een paar. Het brandofferaltaar.
Dat verwijst, zoals alle altaren in het Oude Testament. Naar het offer van Christus. Het verwijst ook in dit ritueel. Naar de rots.
Die water voortbracht. En we lezen in 1 Corinthe 10 vers 4. Voor de mensen die aan het schrijven zijn. 1 Corinthe 10 vers 4.
Dat Jezus die rots is. Waaruit de Israëlieten dronk. En heeft u onthouden wat het tempelkoor zong tijdens het waterputten?
Met vreugde waterscheppen uit de bronnen des heils. Maar ja. Wie brengt ons heil? Wie brengt ons uitredding?
Wie is onze heiland? Jezus natuurlijk. Het gaat zelfs zover. Dat als een soldaat. Dat als een soldaat. Tijdens de kruising van ons Heer Jezus.
Met een speer in de zij van Jezus steekt. Dat er bloed. En water. Als je dat te ver gezocht vindt.
Denk dan nog eens aan die goot op het tempelplein. Wat stroomt daardoor? Bloed en water. Ja en dat wijn is ook nog een teken van dat bloed.
Oh mooi hè. Sommige mensen in de scharen. Dat de gewone mensen van het volk. Zeggen in het vervolg van dit verhaal.
Als je vers 41 erbij pakt. Dat Jezus de Christus is. De gezalde. De Messias. Wij concluderen het net al. Maar zij komen er dan achter. Hoe komen ze er dan achter?
Ze snappen. Dat het hele ritueel. Waarop Jezus hier perfect in haakt. Betrekking heeft. Op de Messias. Dus moet hij de Messias wel zijn.
In Ezekiel 47. Daar hoef je niet op te zoeken. Want dat is een heel groot hoofdstuk. Is sprake van een tempelbeek. Die onder de drempel.
Van het huis. Van God. De nieuwe tempel. Uitstroomt. En leven brengt. Waar het maar stroomt. Zelfs de dode zee.
Komt tot leven. Als die beek. Daarin stroomt. En. Weet je nog. Dat je vertelde. Van dat water. Dat uitgegoten werd.
Op het brandtoffer altaar. En dat het stroomde. Ja. Door een goot. Door de drempel. Van de tempel. Naar de tempelbeek. Dat is bijna een gedichtje.
Door de drempel. Van de tempel. Naar de tempelbeek. En. Ziet u. Dat. Dit wordt. Perfect. Hiermee verbeeld. Hoe Jezus. Ja.
En Jezus speelt daar naadloos op in. Hoe Jezus. hen gaat redden. En. Zo kan ik nog een hele tijd doorgaan. Want er zijn nog veel meer. Maar dat zal ik u besparen. Maar.
Even de essentie hiervan. Begrijpen jullie dat. Alles. Maar dan ook werkelijk. Alles. Uitloopt. Op. Jezus. Het is geweldig.
Om te zien. Hoe het hele oude testament. Slaat. Op Jezus. Alles werkt toe. Naar de verheerlijking. Van Gods zoon.
Van de eerste. Tot de laatste. Bladzijde. Van de Bijbel. Lezen we. Over. Jezus Christus. Misschien denkt u van niet.
Maar dat is mijn belangrijkste boodschap van vanmorgen. Ja. Geen andere naam. Dan de naam. Van Jezus.
Geen andere naam. Dan de naam. Van de Heer. Geen andere naam. Dan de naam van Jezus. Is waard te ontvangen. De glorie en ere.
De kracht. En de lof. In eeuwigheid. Jezus is het. Anker in mijn bestaan. En ik hoop nog vaak op deze en andere kansels.
Te mogen staan. En ik hoop dat dat. In alle preken die ik ooit zal houden. Het hoofdthema blijft. Dat Jezus Christus.
En dien gekruisigd. Ja. Dat is alles wat ik wil brengen. Niks anders. Niks anders. Daar gaat het. Als het goed is. Hier. In deze kerk.
In deze gemeente om. Alle echte prediking. Is christocentrisch. Jezus Christus staat in het middelpunt.
Alles draait om hem. Ik was een tijdje geleden. Samen met mijn moeder. Die toen nog leefde. En mijn zussen.
Bij een begrafenis in de Zaandstreek. Het was een prachtige preek. Ja. Die voorganger van de uitvaartdienst.
Die was duidelijk bewogen met de weduwe. Die echt wel bedroefd was. En de familie. En de vrienden. Kinderen. Kleinkinderen. En. Ja. Het was warm.
Het was een. Een. Een. Een. Een. Een. Een. Waarvan je denkt. Ja. Daar. Daar. Daar heb ik wat aan. Daar heb ik houvast aan. Maar toch. Was er iets. Niet helemaal. Oké. En ik kreeg er de vinger niet op.
Ik zat daar en ik denk. Ja. Ik weet het niet. En ik moet op mijn schande bekennen. Dat een van mijn zussen. Die veel slimmer zijn dan ik ben natuurlijk.
Me daarop moest wijzen wat het was. De naam van Jezus was niet gevallen. Lieve gemeente van Baarn.
Laat jullie dat nooit overkomen. Laat het altijd zo zijn dat Jezus de Christus het centrum van elke preek is.
Ja. Het centrum van ons aller leven. Ik ga afronden. Maar niet zonder eerst dit gezegd te hebben.
Als je heel eerlijk kijkt. Naar je leven. En je moet tot de conclusie komen. Dat dat eerste vuur.
Dat eerste levende water. Die sprankeling van de eerste keer. Dat je dit hier besefte. De eerste keer dat je de werking van de Heilige Geest in je leven opmerkte.
Dat dat eerste enthousiasme. Wat bekoeld is. Dat die bron vanuit je binnenste.
Er nog wel zit. Maar overvloeien. Toch minder. Dat kan. Dat kan.
Ik denk dat het ons allemaal wel eens in ons leven overkomt. Dat die... Dat... Ja. Die vonk van de geest. Het is toch wat minder.
En... Je bent wat ouder geworden. Misschien wat gezapiger. Je maakt je niet meer zo druk. Je denkt eigenlijk... Ach.
Die holidays. Dat doen anderen vast wel goed. Daar hoef ik niet me zo druk over te maken. Anderen doen het wel. En als dat zo is...
Als je hierbij... Hier zit en denkt... Ja, wat ben ik eigenlijk? Dan daag ik je vandaag uit. Bid tot God...
Om een opwekking... In jouw hart. In deze gemeente. In deze plaats. In dit land.
Dat het water dat leven brengt... Rijkelijk mag stromen in onze levens. Dat we overstromen... En aan ieder die het maar wil horen...
Levend water aanbieden. Het naam van onze heiland Jezus Christus. Het is een diep verlangen in mijn hart... En ik hoop ook in uw hart...
Om een kanaal te zijn... Waardoor dat levend water mag stromen. Dat dit evangelie... Deze blijde boodschap... Vrijelijk mag klinken.
Dat de geest... God zelf... Kan stromen in onze levens. U houdt het misschien niet voor mogelijk...
Maar ik ga nog een stapje dieper. Als wij straks gaan zingen... Bron van levend water... Ontspring nu... In mij. Heb ik liever dat je niet meezingt...
Als je dat eigenlijk helemaal niet wilt. Zie het als een bijsluiter... Een waarschuwing bij dit lied.
Denk eerst even goed na. En als je er dan echt achter staat... Als je Jezus zelf door de heilige geest... Door je aderen wilt laten stromen...
En over wilt stromen... Om tot zegen te zijn... Voor iedereen om je heen... Zing het dan biddend. En dank daarna de Heer...
Voor zoveel ongebreidelde zegeningen. Nog één tekst. Een lijn van onze tekst... Met de toekomst met de Heer.
De eerste versen... Van het laatste hoofdstuk... Van het laatste bijbelboek. Openbaring 22. Ik lees twee versen.
1 en 2. En hij toonde mij...
Een rivier... Van water... Des levens. Helder... Als kristal. Ontspringende... Uit de troon...
Van God... En van het lam. Midden op haar straat... En aan weerszijden van de rivier... Staat het geboomte...
Des levens. Dat twaalfmaal... Vrucht draagt. Iedere maand... Zijn vruchtgevende. En de bladeren...
Van het geboomte... Zijn tot genezing... Ter volkeren. Wat een heerlijk... Maranatha.
Amen. Moot op die hoogte... Ja. Men... Moot op... Moot op... Moot op...ます...