Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Vanmorgen wil ik nadenken over het thema rondom het kolenvuur in de morgenstond.! Johannes 21 Simon Peter zei tot hen, ik ga vissen.
Ze zeiden tot hem, wij gaan met u mee. Zij vertrokken en gingen scheep en in die nacht vingen zij niets. Toen het reeds morgen werd, stond Jezus aan de oever.
De discipelen wisten echter niet dat het Jezus was. Jezus zei tot hen, kinderen, heb jij ook enige toespijs? Ze antwoordden hem, nee.
Hij nu zei er tot hen, werp u net uit aan de rechterzijde van het schip en gij zult vinden. Zij wierp het net uit en konden het niet meer trekken vanwege de menigte der vissen.
Die discipel dan, die Jezus lief had, zei tot Petrus, het is de Heere. Simon Peter dan, toen hij hoorde dat het de Heere was, sloeg zijn opperkleed om, want hij was ongekleed, en wierp zich in zee.
Maar de andere discipelen kwamen met het schip, want ze waren niet ver van het land, slechts ongeveer 200 el. En ze sleepten het net met de vissen. Toen ze dan aan land gekomen waren, zagen zij een kolenvuur liggen, een vis daarop en brood.
Jezus zei tot hen, breng van de vissen die gij thans gevangen hebt. Simon Peter ging aan boord en sleepte het net aan land. Vol grote vissen, 153.
En hoewel er zoveel waren, scheurde het net niet. Jezus zei tot hen, komt en houd de maaltijd. Niemand van de discipelen durfde hem de vraag stellen, wie zijt gij?
Want ze wisten dat het de Heere was. Jezus kwam en hij nam het brood en gaf het hun, en evenzo de vis. Dit was reeds de derde maal dat Jezus na zijn opwekking uit de doden zich aan zijn discipelen geopenbaard heeft.
Tot zover, voorlopig even de schriftlezing. Het was morgens vroeg. Een aantal weken na de eerste paasdag.
Zo 1987 jaar geleden. De engel had het gezegd op die morgen, die paasmorgen. Dat de discipelen naar Galilea moesten gaan, naar de noordelijke provincie.
En dat hebben ze gedaan. Jezus was al twee keer aan zijn discipelen verschenen. De eerste keer was Thomas er niet bij.
Zoals het volk Israël er niet bij was. Bij de eerste opstanding van de Heer Jezus. Ze zullen er straks bij de tweede opstanding wel bij zijn, bij zijn wederkomst.
Thomas was er niet bij. En ze waren met z'n elfen gehoorzaam geworden aan dat gebod. Want ze zouden Jezus de opgestaande Heer zien in het noorden van het land.
En ze moesten gaan, zat in het eind van Matthäus even geredie, naar de berg. En ik denk dat die elf discipelen gegaan zijn ten noorden van het meer van Galilea. Johannes schreef het hier over de zee van Tiberias.
Aan een zee moet je hier niet denken van je kijkt over het water en je ziet het einde niet. Bij de zee van Tiberias kan je zowel in noordzuidelijke richting als oostwestelijke richting gewoon de overkant zien.
21 meter lang, 12 kilometer breed. Een zee. En ze waren denk ik gegaan naar de berg van de zalig sprekingen. En ik denk een beetje onderaan waar het huidige tapga ligt.
Degenen die in Israël geweest zijn, die zien het al voor zich tapgaan. En ze hebben wat dagen gewacht. En wachten duurt natuurlijk lang.
En zeker voor Petrus, de ADHD'er. Die altijd Haantje de voorste was. Die geen tel stil kon zitten eigenlijk. En op een gegeven moment zegt hij van, mannen ik ga vissen.
Nou er zijn er zes die mee willen. Dat is Nathanael. En Thomas. En twee zonen van Zubbedias.
Johannes en Jacobus. Even kijken, want ik vergeet er nou één volgens mij hoor. Dat waren Simon, dat is de eerste dan. Thomas. Genaamd Didimus. Thomas betekent tweeling.
En Didimus betekent ook tweeling. En dan hebben we Nathanael van Cana en Galilea. Cana en Galilea staat erbij. Dat doet gelijk al denken aan dat eerste wonder wat Jezus gedaan heeft.
In het Johanneshebgenie worden acht wonderen vermeld. Zeven voor zijn opstanding en één na zijn opstanding uit de doden. En er zijn er nog twee van zijn discipelen.
Daar staat geen naam bij. Nou dat is wel mooi vanmorgen. Dan gaan wij gewoon in die plaats van die twee onbekende discipelen. Dan gaan we zelf staan. Dan kunnen we het gewoon helemaal mee beleven.
Wat er gebeurde op die morgen. Met zijn zevenen zijn ze. Ik ga vissen. Ik kan je afvragen of Nathanael ooit een hengelandbeet gehad had. En ik denk van Thomas. Ik vraag me af of hij ooit al eens in een visserschip gezeten heeft.
Maar ja, ze gaan wel mee. Met een paar ervaren vissers. Peters was een visser. Johannes en Jacobus waren echte doorwinterde vissers. En dan gaan ze met zijn zevenen. Snachts.
Dat is de beste tijd om te vissen. En dan gebeurt er een groot wonder. Want ze vissen daar met de boot van Simon. Van Peters. Dat kan je zeker van zijn.
Het was zijn boot. Dat is zijn initiatief. Ze waren ook destijds met zijn boot. Het meer opgegaan. En toen hadden ze nachts niks gevangen. En toen had Jezus gezegd.
Werp het net uit. En toen hadden ze zoveel vissen gevangen. Die wonderbare visvangst in Lukas 5. Dat was ook in de boot van Simon Peters. Dus er zal Simon Peters' boot wel geweest zijn.
En dan gebeurt er een groot wonder. Ze vangen heel de nacht niks. Ze zeiden nou is dat toch zo'n wonder. Ja. Want als je naar in de buurt van Tiberias gevaren was.
Dan heb je van die warm waterbronnen. Dan kon je de vissen gewoon met je handen grijpen. Warm waterbronnen. En ze vingen niks. Nou je kan je wel voorstellen. Dat ze behoorlijk gefrustreerd waren.
Die gasten. Heel de nacht gevist. Aan dat net getrokken. Uitgegooid. En er zat niks in elke keer. En er zou chagrijnen van worden.
En zeker hij vakluid bent. En dan zien ze daar een figuur op het strand staan. Een vreemdeling. Een zwerver. Bedelaar misschien.
Die denkt waarschijnlijk ook wat te kunnen genieten van hun vangst. Die 0,0 was. En dan vraagt die vreemdeling daar aan de kant.
Het was zo tegen de morgen. Het begon wat te lichten. De morgen stond. Ochtendgloren. De dageraad brak aan.
En daar staat daar een man. Even een paar versen wil ik voorlezen. Die gaan over die morgen stond in de Bijbel. Zo'n van een paar.
U hoeft het niet op te zoeken. U redt het nooit met de tempo waarin ik het nu ga doen. Maar ik zal wel de tekst noemen. Dat u het kunt onthouden. Wat is de mens dat gij hem grootacht.
En dat gij uw hart op hem zet. En dat gij hem bezoekt in elke morgen stond. Dat gij hem in elk ogenblik beproeft. Job 7 vers 17 en 18.
Verzadig ons in de morgen stond met uw goede tierenheid. Zo zullen wij juichen en verblijt zijn in al onze dagen. Psalm 90 vers 14. Doe mij uw goede tierenheid in de morgen stond horen.
Want ik betrouw op u. Maak mij bekend de weg die ik te gaan heb. Want ik heb mijn ziel tot u op. Psalm 143 vers 8. Dat men in de morgen stond uw goede tierenheid verkondigen.
En uw getrouwheid in de nachten. Psalm 92 vers 3. En in de morgen stond, stond de heer Jezus op uit de doden. Op de eerste paas morgen.
Een paar visjes.
Het Griekse woord is uniek. Wat hier staat. In Johannes 21. Zoals het ook uniek is bij dat Joodse jongetje. Dat weten we nog wel denk ik.
Met die vijf gesten broodjes en twee visjes. Daar komt het ook dan voor. Van hebt u enige toespijs. Nou. Een korter antwoord kan je niet geven dan dat zij het doen.
Dat doen ook veel mannen. Als er wat gevraagd wordt zeggen ze nee. Want weet u. Je kan beter nee veranderen in ja. Dan ja en nee. Misschien hebt u dat wel ontdekt.
Als je een keer ja gezegd hebt. En je hebt een beetje een standvastige echtgenote. Of weet ik wat voor iemand. Die hou je eraan. Maar als hij er van nee ja maakt.
Dan zijn ze altijd blij. Nee. Zei hij nee. Niks te vangen. Kort. En dan krijgen ze een raar bevel eigenlijk.
Hij zegt. Jullie moeten het net aan de stuurboordkant van het schip uitwerpen. Aan de rechterkant. Ja maar daar was die boot niet op gemaakt. Want je viste altijd aan bakboordzijden.
Aan de rechterkant moet uitwerpen. En bijzonder is. Niet een van die zeven mannen in die boot. Protesteert daartegen. Ze doen het.
Ken ik zit er zoveel autoriteit in de stem van die vreemdeling aan de kant. Dat ze hem gehoorzamen. En. Dan zegt hij erbij. Dan zul je.
Vangen. Maar dat staat er niet. Dan zal je vinden. Ze gaan vissen vinden. En dat geeft gelijk al aan dat hier natuurlijk toch een andere betekenis achter zit.
Een diepere. Zij wierpen het net uit en konden het niet meer trekken vanwege de menigte der vissen. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt.
Zelfs niet bij de wonderbare visvangst in Lucas 5 die daar vermeld stond. Want toen konden ze. Geweldig veel vissen hadden ze gevangen. Want toen konden ze de vissen nog wel aan boord brengen.
Binnen het schip. Maar. Maar. Hier lukt dat niet. Het net zit vol met grote vissen. En dan kijkt er één discipel naar de kant.
Johannes zag altijd iets meer dan zijn makkers. Johannes zag het vaak met geloofsogen. En als je met het geloof kijkt.
En je bent gericht in je hart op de heer Jezus. Dan ga je hem ontdekken. En dan ga je hem in alle dingen ontdekken. Johannes was degene die samen met Peter is.
Een paar weken daarvoor in dat open graf gegaan was. In die grafkamer. En hij keek ook naar die winsels die daar lagen. En dat had Peter zo gedaan.
Maar Johannes zag meer. Peter. Hij zag naar die opening. Die hals opening. En hij wist het. Daar kan nooit een mens zo uitgetrokken zijn. En hij geloofde dat Jezus was opgestaan.
En met die ogen keek Johannes naar de kant van die vreemdeling. En hij herkende daarin zijn meester. Zijn verlosser. Het is de heren. Zei hij tegen Peter.
Het is de heren. En dan heb je Peter. Ik zei het al. Het is een echte AD&D figuur. Hij denkt niet na. Maar hij handelt gelijk. Hij stond er in zijn ondergoed.
Daar in de boot te werken. Ja, daar viel heel de nacht niet te werken. Maar goed. Hij stond er dan wel. En dan hoort je eens de heren. Zo'n beetje 94 meter van de kant vandaan.
200 L. Als je op die plaats geweest dan bij Tapga. Waar de huidige Peter's kapel gebouwd is. Daar. Zo'n inham langs de oever.
Dan weet je. Nou, daar moet het wel geweest zijn. Dan weet je ook. Je kan er best een aantal meters het strand aflopen. Maar vervolgens ga je toch wel kopje onder.
En 100 meter. 94 meter. Is toch best een heel eind. Dus Peter springt in het water. Zorg wel dat hij een beetje nekjes aangekleed is. Want zo wil hij niet naar zijn heer gaan in zijn ondergoed.
Dus hij doet er even een soort moment kleed over zich heen. En hij springt in het water. En dan komt hij al zwemmend bij de kant. En dan loopt hij naar Jezus.
En dan blijft hij stokstijf staan. Hij durft zich nauwelijks nog te bewegen. Want wat ziet hij? Hij ziet een kolenvuur.
Een kolenvuur. Dat woord in het Grieks komt slechts twee keer voor in de Bijbel. Dat andere kolenvuur. Dat beschrijft Johannes in Johannes 18.
Vers 18. Dat was dat kolenvuur in de Hof van Kajafas. Op die veertiende Nissan. Snachts. En Peter had al bij dat kolenvuur gezeten.
En toen was er een dienstmeisje naar hem toegekomen. En die had gezegd. Je hoort nog ook bij die club. Bij die Yeshua. Je bent toch ook een discipel van hem. En dan bij dat kolenvuur.
Daar had hij zijn meester verlogen. En nu komt hij op dat strand. En daar ziet hij hetzelfde kolenvuur. Waarschijnlijk ligt het hout.
En alles wat er daarvoor gebruikt werd. In dezelfde volgorde. En het was alsof hij in de Hof van Kajafas terecht gekomen was. Hij werd terstond geconfronteerd met zijn drievoudige verlogening.
Een paar weken daarvoor. En je kan je begrijpen. Dat Peter is zich haaks omgeschrokken is. Die confrontatie.
Met zijn verleden. Misschien hebt u ook wel een kolenvuur in uw leven. Dat weet misschien niemand.
Maar een kolenvuur waar u al misschien wel dertig jaar aan vast zit. En waar u altijd nog aan moet denken. Vanmorgen komt hij voor dat kolenvuur te staan.
Net zoals Peter is voor zijn kolenvuur. En dan zijn de discipelen ook aan land gekomen. Ze hebben het net achter zich aan gesleept.
En ja, daar ligt het net aan vol met grote vissen. En wanneer ze dan bij Jezus komen. Dan zegt Jezus in vers 10.
Breng van de vissen die gij thans gevangen hebt. En dan zien we Peter in zijn actie komen. Peter is, die komt uit zijn verlamming. En hij kan nou wat gaan doen.
En het eerste wat hij doet. Er staat van Simon Peter is ging aan boord. En sleepte het net aan land. In zijn eentje. Ja, als je een geweldige spanning hebt.
En je wil je ontladen. En je krijgt de kans om je te ontladen. Dan krijg je gigantische kracht in spanning leven. Die discipelen die waren met zijn zessen bezig geweest. En Peter komt dan bij die boot. Even kan hij zijn zenuwen, zijn kracht.
Een uitweg geven in het praktisch handelen. En in zijn eentje trekt hij het net op de kant. 153 vissen.
Nou, die zullen ze heus niet gelijk geteld hebben. Want laten we nou eerlijk wezen. Als wij de heer Jezus lijfelijk zouden ontmoeten.
En er is net een net vol met grote vissen binnengehaald. Gaan we heus niet eerst al die vissen sorteren. En dan nekjes tellen. Heel nauwkeurig.
Het zijn er geen 20. Het zijn er 153. Dat hebben ze waarschijnlijk iets later gedaan. Toen de heer Jezus weer vertrokken was. Toen hebben ze waarschijnlijk gesorteerd.
En ze geteld. Maar goed, ik wil toch wel iets doorgeven over die 153 vissen. Want daar was u natuurlijk ook een beetje nieuwsgierig na. En u heeft waarschijnlijk net zoals honderden bijbeleleraars hebben ook gezocht.
Wat zou nou die betekenis kunnen zijn van die 153 vissen. Nou, u hebt er een heleboel malotige verhalen van. Die laat ik even liggen. Maar één ding is wel zo.
Er was een zekere kerkvader Hieronymus in de vierde eeuw. Dus in 300 zoveel. Die heeft dus een geschrift teweer gegeven dat in die tijd er bekend was dat er 153 vissoorten waren.
Vissoorten. Ja, die zaten niet allemaal in het meer van Galilea of in de zee van Iberia's. Maar zoveel vissoorten waren er toen bekend. Ja. De discipel had in Jezus gezegd, jullie zullen vissers van mensen worden.
Dus mensen worden eigenlijk een beetje vergeleken met vissen. Vissers van mensen worden. Vissen. En daar komt eigenlijk ook in uit, heel eenvoudig. Als er 153 vissoorten bekend waren, valt onder de genade van God alle mensen.
Van welk ras en soort of hoe je ze ook moet noemen, van welk volk en natie ook. Alle mensen vielen eronder die gevangen zouden kunnen worden. Die God wil vangen in het net van zijn liefde en genade.
Dat is één zo'n verklaring. En daar kan ik wel best wel een beetje in vinden. We weten daartussen dat er natuurlijk veel meer vissoorten zijn. Maar het gaat over toen. Als je nou met oud-testamentische ogen kijkt naar die 153 vissen, dan ga je natuurlijk zoeken waar komt nou die 153 nog meer voor in de Bijbel.
Nergens. Ja, toch wel. Toch wel. Toch wel. Ik lees een tekst voor uit 1 Kronike 8 vers 39 en 40.
1 Kronike 8 vers 39 en 40. Daar staat. De zonen van Ulam zijn broeder waren.
Ulam zijn eerst geboren. Jezus zijn tweede. Elifelet zijn derde. De zonen van Ulam waren dappere helden.
Die de boog spanden. En ze hadden vele kinderen en kleinkinderen. Deze allen. Dat waren er 150. Die vele kinderen en kleinkinderen. 150.
Deze allen behoorden tot de zonen van Benjamin. Als je nou die kleinkinderen en de kinderen die 150 stuks samen telt bij Ulam, Jezus en Elifelet.
Heb je er 153. En die zijn gekoppeld aan de zonen. Die zijn gekoppeld aan Benjamin. Benjamin. Als je nou met nieuwtestementische ogen kijkt naar die 153 en je pakt je laptop.
Je computer. Dan zou je erachter komen dat er één naam in de Bijbel 153 keer volkomt. In 149 Bijbelversen geloof ik.
Dat is de naam Benjamin. Toen Benjamin geboren werd, kreeg hij een andere naam van zijn moeder. Ben-Oni, zei Rachel.
Toen ze op sterven lag. Noem hem Ben-Oni, zoon van mijn smart. Nee, zei Jacob. Dat nooit. We noemen hem Ben-Jamin.
Zoon van mijn rechterhand. Zoon van mijn rechterhand. Misschien begrijp je nou een beetje. Waarom ze het net aan de rechterzijde moesten uitwerpen.
Want de heer Jezus die de man van smart geworden is. Is nu de zoon van Gods rechterhand. Hij zit aan de rechterhand van God nu.
Als onze voorstplaat, onze belangen behartiger. En de heer Jezus wil daar bij die zee, wil hij duidelijk maken dat het in wezen altijd om hem gaat.
De gekruisigde, de man van smart. En die de opgestane heer werd. De zoon van Gods rechterhand. De grote Benjamin.
Geweldig om dat zo te mogen zien. Er is iemand die uitgerekend heeft aan de hand van de Bijbel. Die heeft ze gewoon geteld. Dat er 153 gevallen beschreven worden in de evangelie.
Waar de mensen een persoonlijke zegen van de Heer ontvingen. 153. Goed, dat is het gal 153. Mooi dat we het weten.
Het gaat dus om de grote Benjamin. Op die morgen. En wanneer nou Peter is. Daar die vissen aan land getrokken heeft. Grote vissen.
En Jezus had gevraagd. Van haal een paar vissen. Ja, dan komt Peter is toch met een paar grote vissen. Bij de Heer Jezus. En dan kan je afvragen.
Wat is er nou met die vissen gebeurd? Want toen de discipelen aan het land kwamen. Zagen zij dat kolenvuur liggen. Met vissen daarop. En brood ernaast.
Dus er lagen al vissen op dat kolenvuur. En Jezus vroeg om een bijgerechtje. Iets lekkers. Wat lekkere lag al op het vuur.
En dan komt Peter samen met twee van die grote vissen. Hij zal niks gezegd hebben, Peter. En hij zal zijn gaan zitten. Daar ook rond dat kolenvuur.
Op de open plek die ze voor hem hadden gelaten. En daar zitten ze. Of daar staan ze met z'n achten. Zeven discipelen. En de gastheer.
Jezus. De opgestane Heer. En ze zagen wel aan hem. Hij zag er toch anders uit dan dat ze hem kenden. Ja dat klopt. Want hij had een verheerlijk lichaam. Hij was opgestaan uit de doden.
En ze wisten het in hun hart zeker. Dat is Jezus. Dat is Yeshua HaMessiah. Dat is hun Heer. En ze zien het. Die vissen. En het brood ernaast.
En dan pakt Jezus de vissen. Hij nam het brood. Staat niet bij dat hij dankte. Hij pakt het brood. Later zullen ze het veel beter begrepen hebben.
Hij begon met het brood. En Paulus heeft het later uitgelegd. Dat brood wijst op het liggen van Christus. De nieuwtestamentische gemeente.
Waarvan elke gelovig. Elk kind van God. Deel van mag uitmaken van dat brood. In 1 Korinther 10. Dan komt dat daarvoor. Eén brood. En Jezus laat daar uitkomen.
Want het is daar niet de maaltijd van de Heer die die houdt. Die hadden ze een aantal weken daarvoor. Hadden ze voor het eerst mogen beleven. In die bovenzaal. Maar dit is als het ware een vervolg. En hij zegt zoals het ware zonderwoorden.
Jullie discipelen. Straks al degene die in mij zullen geloven. Als de opgestane Heer. Die maken deel uit van dat ene brood. Saamhorigheid. Samen optrekken.
En ik wil het hoofd zijn van het ene brood. Het lichaam Christus. Stil zullen ze hebben gegeten. En dan wanneer ze dat brood naar binnen hebben gewerkt.
Dan geeft Jezus ze ook van die vissen. Vissen waar het vuur doorheen was gegaan. En laat er zo Peter strovers schrijven.
Over de christenen die deel uitmaken van het ene brood. Die zullen in de vuurgloed van de beproeving komen. Dan gaat het vuur doorheen. Van de vervolgingen.
Van de onderdrukkingen. En Jezus had het gezegd bij de rondwammeling op aarde. In de wereld zult gij verdrukking hebben. Waarop goede moed. Ik heb de wereld overwonnen. Indien ze mij vervolgd hebben.
Ze zullen ook u vervolgen. Johannes 15 en 16. Zij het geduldig in de verdrukking. Zou Paulus laten schrijven. En alle die godvruchtig willen leven.
Die in Christus Jezus zullen vervolgd worden. En ze eten van die geroosterde vis. Wat dus het vuur heen gegaan was. Ze zullen het misschien toen niet helemaal goed begrepen hebben.
Wat hun nog te wachten stond. Dat hun een zwaar leven te wachten stond als christen. Omwille van Christus. Enige toespijs staat er.
Nou vroeg Jezus om. Als de heer wil zal ik er straks nog even iets over zeggen. Het zal stil geweest zijn. Na die maaltijd.
Ze zullen naar de heer Jezus gekeken hebben. Zijn doorboorde handen gezien. Ze zullen ook naar zijn voeten hebben gekeken. Zoals wij straks als we in de hemel zijn.
Na zijn handen zullen kijken naar zijn voeten. Als hij daar staat als het lam. Staande als geslacht. Tot in eeuwigheid. Zullen we zijn littekens zien. Daaraan herinnerd worden. En ze zullen daar ook gekeken hebben.
En Peter zal naar dat kolenvuur hebben gekeken. Met zo zijn gedachten. Van die paar weken eerder. Dan ga ik verder met Johannes 21.
Bij vers 15 begin ik. Toen zei hij. Toen zei dan de maaltijd gehouden hadden. Zei Jezus tot Simon Petrus. Simon. Zoon van Johannes.
Heb jij mij waarlijk lief. Meer dan deze. Hij zei tot hem. Ja heren. Gij weet dat ik u lief heb. Hij zei tot hem. Wijd mijn lammeren.
Jezus keek Petrus aan. Simon. Zoon van Johannes. Weet je dat zo mooi. Weet u dat wat daar staat.
Hij wordt niet aangesproken met Petrus. Maar met Simon. Zoon van Johannes. En weet je wat Johannes betekent. De Heere is genadig. Dus dat dan een vraag gesteld wordt aan Petrus.
Dan klinkt daarin door. De Heere is genadig. Bij de volgende twee vragen. Staat daar precies hetzelfde.
Simon. Zoon van Johannes. De Heere is genadig. En dan kijkt hij Petrus aan. Petrus. Hou je van me.
En dan gebruikte de Heere Jezus het woord akap. Akap. De hoogste vorm van liefde. Goddelijke liefde. Zelf opofferend. Hou je van me.
Petrus. Met die akapel liefde. En dan zegt Petrus. Ja Heere. Gij weet. Gij weet dat ik u lief heb.
En dan gebruikt Petrus wel een ander woord. Want hij kan niet lief hebben met die akapel liefde. Hij kan wel een genegenheid hebben. Zoals hij had voor zijn ouders. En voor zijn vrienden.
En hij gebruikt het woord filio. Ja Heere. U weet dat ik van u hou. Met die filio liefde. Met die menselijke liefde. En dan zegt de Heere Jezus.
Wijd mijn lammeren. Die kleine schaapjes. Nou die kan je wel eten geven. Dat is nog niet zo moeilijk. Die klein gelovigen. Die net op de keer gekomen zijn.
Die kan je nog wel een beetje op weg helpen. En dan vraagt hij het voor de tweede keer. De Heere Jezus. Simon. Zoon van Johannes. Hebt gij mij waarlijk lief. Akapel liefde.
En hij zei tot hem. Ja Heere. Gij weet dat ik u lief heb. Filio liefde. Filio liefde. En hij zei tot hem. Hoed mijn schapen.
Oh. Hij mag op de schapen passen. Nee. Hij hoeft ze geen eten te geven. Maar hij moet zorgen dat ze niet weglopen. Hoed mijn schapen. Degenen die tot geloof gekomen zijn.
Of wat verder gekomen zijn op de weg. Die mag je een beetje in de gaten houden. Dat ze niet afdwalen. En dan komt het voor de derde keer. Simon. Zoon van Johannes.
Heb gij mij lief. En dan doet de Heere Jezus een stapje terug. Dan gebruikt hij niet het woord akapel. Maar dan gebruikt hij ook het woord filio. Filio. Want de Heere weet het wel.
Petrus kan nog niet met die akapel liefde van hem houden. Want Gods geest is nog niet uitgestort. Pas wanneer Gods geest uitgestort is. Wordt de liefde van God samen met Gods geest in ons hart uitgestort.
Romeinen 5 is 5. Dus Petrus kon dat toen nog niet. Later wel. Wij kunnen van God houden met die akapel liefde.
Met die liefde van God. Omdat hij in ons hart is uitgestort. En dan zegt de Heere Jezus. Van. Nee. Voordat. Die dat zegt. Komt Petrus in tranen.
Naar zijn derde verlogening. Huilde die bitter. Wat was die. Toen diep ongelukkig. Die Petrus. En ook nu.
Petrus werd bedroefd. Dat hij voor de derde meel gevraagd werd van heb gebeliefd. En dan zegt hij. Heren. Gij weet alles. Gij weet dat ik u lief heb.
En Jezus zei tot hem. Wijd mijn schapen. Hij maakt zorgen dat de. De bekeerden. Degene die tot geloof gekomen zijn. Al veel langer op de weg zijn. Dat die geestelijk voedsel krijgen.
Wij hebben die plaats ingenomen van die twee discipelen. Wiens naam nu bekend was. We mogen uw eigen naam invullen.
En vanmorgen. Kijkt de Heer Jezus. De opgestaande Heer. Ons aan. U. Jou. En dan vraagt hij vanmorgen heel eenvoudig.
Net zoals ze bij Petrus. Simon. Simone. Zoon van. Johannes. Dochter van Johanna.
De Heer is genadig. Hou je van mij. En dan staat er bij de eerste keer bij Petrus. Van. Heb jij mij waarlijk lief.
Meer dan deze. Jezus had bij die eerste vraag. Zo die kring rondgekeken. Petrus. Hou je meer van mij. Dan degene die hierbij zijn. Vanmorgen kijkt de Heer Jezus ons aan.
En dan vraagt hij. Hou je van mij. Meer dan. Het dierenleed. Het milieu. Je eigen inzichten.
Je eigen bezittingen. Hou je meer van. Dat alles. Hou je van mij. Morgen vraagt de Heer Jezus dat.
En misschien hebt u dat al heel vaak in uw leven. Dat antwoord mogen geven aan de Heer Jezus. Dat hij vraagt. Hou je van mij. Met die akkerpijn liefde.
Die in je hart uitgestort is. En dan hoop ik dat we het net zo kunnen zeggen. Als Petrus. Ja heren.
U weet alle dingen. U weet dat ik van u hou. De Heer Jezus wist ook wat dat Petrus een ADAD'er was. Geen kracht had in zichzelf.
De Heer weet ook wel wat voor mens u en ik ben. Met onze zwakke punten en onze sterke punten. Dat stelt ook niks voor. Maar hij kent ons door en door. En vanmorgen vraagt hij het.
Zoals je bent. Hou je van me. Petrus mocht het tot drie keer toe zeggen. Bij dat kolenvuur. En wij hadden misschien en hebben misschien ook dat kolenvuur.
En bij Petrus werd dat kolenvuur. Die inhoud ervan. Werd veranderd in zijn roeping. Door de Heer. Ik denk dat hij nooit meer aan dat kolenvuur heeft moeten denken.
In verband met zijn verlogening. Maar altijd gekoppeld aan zijn bediening. Aan die liefdesbetuiging. Daarbij dat kolenvuur.
Hij mocht het zeggen. Heer u weet alle dingen. U kent me. Maar ik hou van u. En u staat nummer één. En niets is die de plek over wil nemen.
En ik heb zo'n paar dingen genoemd. Die die plek wel zou kunnen innemen. Onze vastigheid. Ons lichaam.
Onze gezondheid. Heb je mij meer lief dan dat. Dan je gezondheid. Dan je lichaam. Dan je tijd.
En beter is. Heeft in de ogen van de Heer Jezus mogen kijken. Het opgestaande Heer. Ja Heer u weet het. En dan kunnen wij misschien ook best wel bedroefd worden.
Omdat wij. Omdat wij weten. Hoe kan ik dat eigenlijk zo beantwoorden. Dat ik van hem kan houden. Zoals God van mij houdt. En dan zeg ik.
Dank u wel Heer. Dat u uw liefde in mijn hart heeft uitgestort. Dat ik u mag lief hebben. Omdat u mij eerst hebt lief gehad. Dat u naar gekoppeld bent aan de naam Johannes.
God is genadig. Het zal stil geweest zijn daar. In die morgen stond. Bij het kolenvuur. Ik heb vaak op die plek gestaan in Israël.
Op dat strand. Bij de Peter's kapel. Heel vaak. En ik heb dit gedeelte ook al heel vaak daar aan de orde gesteld. De laatste keer had ik ook een kolenvuur daar gemaakt.
En we stonden daar. En we hebben daar als groep vaak gezongen. Mijn Jezus. Ik hou van u. De eerste keer dat we daar zongen.
Jaren geleden. Was het water hoog. En we konden niet op het strand staan. Maar wel. Er is ook een muurtje. En daar is een plateau. En daar kon je wel staan. En het water kwam tot dat muurtje.
En we hebben daar gezongen. Mijn Jezus. Ik hou van u. Er gebeurde verder niks. Ja de Heer hoorde het. En hij zag ons hart. En daarna gingen we weer zingen.
De glorie aan onze God. Wij aanbidden u. En toen gebeurde er iets heel bijzonders. Ik heb het niet gezien. Maar degenen in de groep hebben het wel gezien.
Op het moment dat wij de glorie gingen zingen. Voor onze God. Voor onze opgestane Heer. kwamen er vissenkoppen boven het water uit. En die kwamen in een cirkel.
En zolang wij dat zongen. Dat aanbiddingslied. Dat vier coupletten. Toen bleven die vissenkoppen boven het water. In een cirkel. Dat vlak voor ons. En toen we klaar waren.
Zei er een broeder. Halleluja. Amen. En toen vertrokken ze weer. Het is een plek die vergeet je nooit meer. Zoals Petrus. Dat ook daar nooit meer vergeten heeft.
En toen keek Jezus Petrus aan. Zegt Petrus. Ik ga iets over je levenseinden vertellen. Dat lees hij in het slot van. Nou is ook 21. Iets over je levenseinden vertellen.
Als je oud geworden bent. Dan zullen ze je brengen naar een plaats die je niet wil. Dat is gebeurd. Want ze hebben Petrus toen hij oud geworden was.
En Johannes die heeft zijn evangelie pas geschreven toen het gebeurd was. Toen hebben ze Petrus vastgebonden aan een dwarsbalk van een kruis. En ze hebben hem op zijn kop gekruisigd.
Toen de Romeinse keizer Nero aan het bewind was. Petrus werd gekruisigd. En dan schrijft Johannes hem mooi. En dit zei hij, de heer Jezus, om te kennen te geven.
Met welke dood Petrus God verheerlijken zou. En dan kon Petrus ineens weer tevoorschijn. En je begrijpt niet waarom hij dat doet. Maar daar was die Petrus voor.
Je zou zeggen, zo iets ingrijpends meegemaakt. Dat kolenvuur. Die indringende vragen. Die liefdesbetuiging die hij moest doen. Dan ziet hij Johannes.
En er staat er zoiets wonderlijks in vers 20. En Petrus zich ombendende. Zag de discipel volgen die Jezus lief had. Hoe kon Petrus dat nou zien? Ze zaten dan met z'n allen rondom het kolenvuur.
En dan ziet hij dat Johannes Jezus volgde. Hij had hem in zijn leven al zien volgen. Mensen kunnen naar ons kijken.
Terwijl we zitten. En weten, daar is iemand die Jezus volgt. En dan vraagt Petrus. En de heren, wat gebeurt er nou met Johannes? Wat gebeurt daar nou mee? En dan kijkt de heren, Jezus Petrus aan.
Heel eenvoudig. Volg gij mij. Volg gij mij. Het gaat jou niks aan. Want een ander moet ondergaan.
Volg gij mij. En die drie woordjes. Die blijven in onze gedachten hangen. Dan gaan we mee naar huis. Dat de heren, Jezus zegt vanmorgen tot ons.
Volg gij mij. Op weg naar huis. Ons eeuwig huis. Amen. loveseel�ig.
Zoals vervoertal.On is site. Over jeening was gl wasn't his die je ochtendrode. Net sie door het land zwaad. Net een omge happens oudig gij op op het land. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond.
Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond. Net een omgeboelgrond.